Carmina cvm brevi annotatione

651쪽

; αυτίκα τα οπισθ' ονοιιαύει Canti et Bamee et eum vitio versus τι σθ' πεοπη Mori. 516. αγδρα τε λισσεσθαι. - , quod se ipsum phoe.

alii non comprehendit num o legatorum Spectat ad amemorata ad 8a nee tamen apparet, cur non ipse

Phoenix comprehendi potuerit sub voc ανδρας ριστας sorte grammaticus legerat OAτω, quod et in uno Virudob legitur. Ita vero et gulas lectum esse putes: id tamen necesse non est cum dualis et pluralis coniungam tu inter se. ἄνδρα τε Cant. δ' ἐλίσσεσθαι rat. Tum Pro ἐπιπροέηκεν αρίστους, ἐπεὶ πρ laudat Schol. 3. ad , 7 o κριναιιενοι L seM. 51 . λαον Ἀχαιικον Ἐχαiχον sollenni vitio edium. te Stephan.

τουτων at ἐπονείδιστον ποιησyc. 5ao ἐπευθομεθα λεα ανδρουν. Est hiatias in xua ανδρῶν. Benti emendat κλεα. Potuit Doque esse λιἀνδρῶν ex κλέος, κλέεος potuit quoque ipsum κλέος - auum esse. Fit autem . l. fama, narratio, non es' facta maioritin Similis disputatio erat sup vs D. 52 I. τε κέν τι ἐπιζαφελο χόλος κοι pro αἱ κοῦν τινα Possit quoque scribi τε ἔν τιν τι Sed vidimus iam 5 ia αἰεν- ἐπιζαφελῶς χαλεπαινοι. Vbi uePlura. Porro luterpungere sorte tentes κλεα ανξρxν, ἔρρωων τε κέν τι - at ἄνδρες ερωε iunetim efferesd sunt nequo praestat iungere τῶν πρωεν ἐπευθόαε δηλέα ἀνδρῶν ρωων τε κέν τι - Tum e vulgari min

652쪽

πινα. nam sollenne hoc est de animi affectibus, ut ani--im inuadere, occupare, dicuntur. Sic πένθορ, ὀοe,-μιατος. Sic d A, 34 μὴ καθίκετο πένθοe. Idem esειν.στε κέν τι γn Vindob. ηκοι si ap. Apollon Lex in ἐπιζαφελος. 5aa. δωρητοι, πέλοντο, παραρρρητοι H ἐπέεσσι. v. δωρητο τ ἐπίλονυμ Barnes sane sic Mor et Aristot.

eda. bet. III, 5, 4 ρητοὶ δ' ἐπέλοντο.

λορητοὶ δώροι πειθομενοι Seh. r. et Hebch. παρα- ὸ παραιιυθητοι. Q pluribus p. epych unum hoc ad i. I. spectat qui se nioneri, sibi consuli patiuntur.

Secundum superiora sententia II 5ao. I. aiaee est: ΛCCCptimus etiam veteres heroes placari s passos esso Procibus ac donis. 5aS. Mot μαι το εργον. Nunc contrarium exemplam subiicit hominis implacabilis, qui munera et re Cos repulit, postea autem coactus fuli idem, quod rogatus suerat, sacere gratis. Nihil sano esse poterat potem ilias ad Achillem meliora edocendum. Enimuero factum et hie sollenne illud, quod ex omnia tempora, et hac ipsa aetate noctra factum vidimus, ut non nisi uis quis-4io seu populus seu homo erroribus malisque edoctus emendetur. Stultitiae ille alienae malis propositis haud mouetur, ipse Pervicax ad eosdem euentus properat. Quo magis sibi supplicari videt, tanto minus exorandum s praebet tanto maiore cum superbia respondet ad ultima redactum esse vult eum a quo sibi iniuriam Metam esse est . Ita muneribus nunc spretis, mox Patroclo caeso, suopte impetu in pugnam irogreditur obserua quoque sum priscorum hominum docendi et monendi per exempla. Ceterum est diserta narratio rei ex antiqua memoria vetitae. Fuit aliquando Aetolorum, quorum genus ab Aeolo ductum erat, e cuius progeni Aetolus erat, non

obscura sania, et in his Oenei, Meleagri, Tydei' Dio

653쪽

medis v. Apollod. I, et ibi Noti Aetoli serina loca occi pauerant, Curetibus expulsis, quom pericia Acarnaniam secessit: v sup Νot ad B, 638 - 644 su bo X, p. 7i C. i4. Nihil mirum, si inter ambo γpulos dissidia et praelia extiterunt. Castaeon tenebatur ab Moris eam oppugnarunt Curetes quorum irti Primaria erat Pleurore v. ad B, . . cui i perabat Uius, lihaeas pater Aetolis praeerat Oct Meius. quo filius Mes agor. Ceterum narratio paullo rusor est, minusque sciente disposita, quippe pro ingenio ea narrantis, et pro indole istarum aetatum. Ad rem hol um spectabat, Meleagrum, Calydone oppugnata, mapcisse preces et munera eorum, qui ut urbi succurrereti supplicabant, mox idem secuta gratis at Homerus inter Fonit memorationem venationis apri Calydonii, de Pa

extiterunt narrationem variarunt tra

gici inprimis in alis Meleagri verseti v. Apollod. I iibiquo not. Munck et Verheych ad Antonin. Me i. a. et Sohol ad h. L Quintil. X, i, 49 Auso-m . nauata haec esse ait: ---, verbis maxime pro Prata et rem clare perspicueque declarantibus. Consiliuitho P rtem του ἐναργῶς, quod in narratione praeripum laudem habet 5a5 μέμνυμι - γον ἐγὼ πάλαι, se νώ γε μ quod νεον est Maec rι Sch. . scilicet εργον, Πλμνέον suppleuit γενόμενον Nola quoque Apollon L , laudato simul L. 88 αἰεὶ νέον ἐρχομενάων

ουτι νέον τε rat A.

Homerus non ait ipsum Phoenieem interfuisse e soni apri Calydonii, at alii eum in numerum relatertivi Quid Meti VIII, 3o7. A. obseruant, posse M o ad antec et ad seqq. resed

τ' alterum hoc fieret urina dieiuni pro se Hu, Quaeri quoque potest, an in μοι τὼ θτον iungendum sit cum casu quarto, quandoqui munia secundus iungi soluat potast tamen instrui iumN

654쪽

δ' οὐ μεμνημαι.

ἐν δ' uis Flor Ald. I. ciri Vrat. c. 526. Κουρῆτήτε μαχοντο - Scribendiu esse οὐ ρῆτες monent Schol. . ut discernantur ab alteris, οἱ κουρητες 'Aχαιῶν, Π 48 pro οἱ κουροι, νεανίαι. Ea dem monent tymol ex Hesvcli primoquo loco Apollon. Lex. me Curetibus v. Obss ad B, 638 639. Strabo VIII, p. a B versum inter exempla refert

schematis, quo totum primo memoratur, tum pars et subiicitari nam et Curetes Aetolia suisse. Recto qni. dem sed ista aetate Aetoli nondum nomen uniuersae genus erat, nec Aetoliae nomen sensu seriorum. Locris

ἐπιθυουσι τῶν καρπων. Conueniunt cetera Scholia et M pollon Lex Hesych. Eumol Eustath. occurrit vox in eoo VII, 3 ad quem f. Schol qui . l. Iaudat. γουνιο αλωῆς vocem ad h. l. explicia it tum Apollon. L . γουνους χαλουσι τους γονιμους τοπους et Schol. r. Dis γονιαροτατω καὶ καρπια f. καρπιμωτατω χωρίον τῆς γης. Similia sunt apn Hesych. Suidam Eustath. Etymologum, qui tamen addit alterum etymon a mora, Vt sit locus agri diuor. Prius tamen ex antiquo soluone seruatum censeo v Notam adde Schol ad P, 7.

655쪽

refert.

scripturam redhibere voluit, recte.

ε, quod Zenodotus ediderat: ἐκλαθε ου ἐνόν-.non intellexit, inquit Sch. . . quod duo uia inter sedisserunt: το μιεν γαρ , ἐλαθετο εκωὐ παρέπεαψεν rivi ου ἐνόησεν υξε την ρχὴν κατα γουν σχε. aliter Schol. . L. Victi qui ex istis est emendandus. Becto ba , quatenus diuersa sunt, omnino aliquam rem in nimum non admittere nec do a cogitare et de ea quidem cogitasse, mox autem, ubi opus erat, non me' minisse Verum το κιὼν quod grammatici addunt nostvidetur satis opportunum esse nam, qui obliuiscitur, non volens ac lubens id facit, sed potius inuitus, ita ut mos incogitantiae poeniteat. Ita tamen etiam Apollon Lex. et ex eo esych. ἐκόντα παραπέμψασθαι, cum hoc versa; cogitasse videntur de ea obliuione, quae cum incuris

coniuncta est, ut λαθέσθω, obliuisci idem sit quod Mu-λησαι Leuiora sunt in Schod. r. et p. tisaib. ori ἐνθυικηθεις ἐν Αρτεμν αυθις ἐξελαθετο, λουώλας rei νουν αυτην ἔλαβε. η υκ una syllaba pronuntiatum, sibi scribi solitum ἡ υκ Clarho laudat E 349. Eurip. r. 597. ἡ λαθ' 1 υκ ἐνονσεν Schol Victor vitio, puto, noll

variatione.

αασσατο se ipsum in fraudem et malum induxit de spiens. Cum breuis sit syllaba media in αασατο, ut truter responderent, scripsi αασσατο. v. sup ad s. ι 6. et Excursum de hac voce. Est quoque sic in uno Vindob. Pro δὲ μέτα Barnes induxerat i tanquam maxime necellarium. Atqui sexcenties δὲ ponitur, ubi δὴ locum haberet; a enim Homero sollenne est modo copulatis' modo aduersatiue, modo aliis modis iungitur ut scient Particulae in sermone non omnino expolito parum des, nitum sui habere.

656쪽

534. δῖον γενος ιοχεαιρα. Reserunt δῖον γένος ad Achillem Schol. . . Vici. O dea nais. οὐρέποτε γαρ- Θεου τασσε τὴν λέειν. Est liquo obseruatio periacula. Si Διο γένος esset, nil repugnes, quo minus ad DianΑm reseratur. Si tamen cogites, eam qriae Διο γέ-νο est, etiam esse δῖαν, nescio an argutiam magis ella dixeris quam verum, Dianam δῖον Δος esse non posse. Nicanor saltem de Diana acci pore haud veritus est idque verborum collocatio suadere videtur Eustathius ιζον idem esse ait quod Δι- γένος. Bχεωρα. v. sup ad , 53.555. δε τε επι χλουνην συν αγριον αργιοδοντα. MI-rae sunt displitationes super lio versu p. Schol. A. B. L. V. Sch. r. Eustati, p. 77 f. Pro ἔρσεν επι quod est ἐπωρσm scripsere alii ἐπὶ χλούνην, et hoc acceperunt dictum pro χλοην, in herbam excitarunt parum docto. Recte alii χ μούνην συν laetam viderunt ex λιμνην etsi iterum de sensu ambigerent. Est doctum cliolio in Ven. . cum altero in Eustast in quo ex Aristophans ἐν τω περὶ νομασιας Hκιων locus affertur; sed Arguistiae istae nihil ad rem faciunt Est in his οἱ δὲ Ουἐντομίαν. corrupte pro τον ἐκτομίαν. Vt ἐθρὰ, τομιας κριο est ap. Hesych. vulgare est τοαίας quo sensu quo que χλούνη h. l. accepit Aristot. . n. VI, 8 vnda et vox λάγι pro cassi ratione dicta esse creditur p. Aeschyl. Eumen. 83. Sufficit, νη-api vina locis herbosis latitantum. Sic et Apollon Lex τον ἐν χλόν υνα αενον add. Hesych. Elymol. Repetiit Callim. in Dian. 15 χ νην καπρον Possunt autem loca e bos esse etiam in fruticetis, ἐν λοχμαις, et in locis Paludosis, etiam in segetibus. συν αγριον. vndo seriores σύαγρον dixerunti αργιοδοντα nunc primo loco occurrit. Mirationem Iacit interposiluin, cum sit αργοὶ pro λευκομ. E ponitur tamen sic iam ab Apollon Lex. h. v. nudato versu , i Θηγων λευκον δοντα. Porro ab Hobch. Sch. r. Alii ab αγριος ducor maluerunt ap. Euliath.

657쪽

et ab αρ . pro ἀριοδους Tryphon p. tymoL h. v. bcendum erat ργἰς formas plures habuisse, αργie, ni αργιος, Ut ex compositis VeLap. e sych. apparet. Vox quoque p. Apollon. II, a legitur in simili apri do

scriptione.

Tandem 's Φεν kr ex Aristot et Strabone laudatur tanquam ex .' Scilicet post hunc versu in tecto talisthio, aut potius eo, quem is exscripsit, Iectus olim fuit versus alius 'Nε επι χλουνην συν ἄγριον ινδε s Θηρίγε σιτοφαγω, ἀλλα φίω λήεντι. Sic locum recitauFrat Strabo in deperditis. Adumbratus ille est ex d.

I, hi is de Polyphemor καὶ γαρ Θαῖμα τετυκτο.λωριον ουδε ἐώκει ἀνθι τε σιτοφαγφ, ἀλλὰ sta uti nυμλων ρέων. et redolet aperte interpolatorem. Habet quoque versu Aristoteles . . . n. VI, 8 possunt tamen in hoc quoque adscripti esse ab alio in margiae, nam ad philosopli consilium haud spectanti 536. Oe κακα πολλ' ερδεσκεν, Θρον Οἰνηο ἀλπιε Ammonius de translatis a Iatone ex Homero τεήτων πο Πλατωνος αετενηνεγμένων in Ομήρου forte Ammonius ille antiquior ex Aristarchi schola protulerat per ε, Ita Schol. . L. Vict. Esset hoc, quod nos scriberemus πολλ' ρεμ Ad rem niti interia: utramque enim et in re sacra et de perpetrato facinora dieitur. Variat lectio pari modo M. X, M. Locum respieit et mala enumerat Philostri mare. I, 8 pr.

ΦΘων turbant in h. v. veteres praua interpunctione

et acceptione ac si se ἔθων ἀλωὴν cum sit iungea dum ερδεσκεν λυν. Est enim: ο κακὰ πολλ' δρωκε ἀλιοην, Θων. Itaque interpunctionem post Odεσκεν susuruli. Potest Θων, absolute positum, accipi aut omnino,

faciens hoc ex more, τα ἐαυτιο νηδη τελων, ut etiam

est inter alia p. Eustath Neque aliter accipias infra, 26 de vespis, ους παῖδες ἐριδμαινα σιν ἔθοντες . ut sacere solent pueri. Est enim proprie Θειν, facere aliquid ramore ex solito et Suidas ad h. l. σο, έ πως τι διαπραττομαι ex eo Verbo superest εἴωθα Gin ei

658쪽

vriale apud Hippocratem est ἔσας, pro Πεσας, consum

visti aut est Θων, διατριβὴν ποιουμενος, degens Ex Minre, in locis iis commoratus, habitans. Conuenit Schol. A. ε σμένος τοῖς τοποι διατρίβειν sicque Schol. B.

et Vict. Veteres tamen ex contexto aut ex ipsa re Intulers alia primo voluere Θων λωην esse φοιτων, ἐπιφοιτων.

et simili modo altero loco Π, 6 ἐπιφοιτωντες. Sic Apollon Lex estque hoc idem in Sebol. . Vici et Schol. A. τι δὲ ἐλωου ἐπιφοιτῶν. Alii Gob reddiderunt βλαπτων, φθείρων. . Alii haec permiscuere his modis. In Schol. A. subiicitur: ἄλλως οτι οἱ Γλωσσογράφον φοιτα Θων, ἀποδιδόασι, βλαπτω videtur φοίτα es a ienum. Additura Ar ὀε, ἐλοου μιέλοιτῶν He sychi θων, scribit Θωνὶ ι Θῶν, φθείρων ε σμένος. σω ἔθει ἀγομενος, ἡ ἐξ ἔθους παραγινόμενος Idem: θει. φθείρει ἐρεθίζει τρέχει ἐθεῖν, ε Θους ἔρχεσθαι. Θοντες, Φθι μενοι vides quam multa temere cumulatat Schol. r. Θων, ε Θους κατατρεχων καὶ βλάπτων Etymol primo loco recte: das, το ε εθους undoo mox autem ad i. n. ἔθοντες, συνεχῶς καὶ Ἀδοου παραγινόμενοι και βλάπτοντες. Eustathlus p. 773 cum ex aliis apposuisset: - τουδε Θους βλάπτων τα περὶ Καλυδωνα - χ μαλλον καθ υπερβατο πολλὰ κακαδε ποίει mi του Οἰνέως αλωὴν

Θασν , ντοι τα αυτῆ συνηθη τελων - subiicit Heraclides autem ait nonnullos criticos dixisse ως των τινες Κριτικῶν, ἐστιν, κριβεστερων γραμματικων, δν - καὶ Τισίας, ἔλεγο esse Θων dictum per litterarum transpositionem pro Θέων, h. e. καταθέων, κατατρέχων ipsum autem θων pro Lo dorice dictum accepisse, ut μασθον, μαθον, dixere μαδον. intelligis hinc, quid inrumsychio ἐθῶν sup cit sibi velit μαθων. Ex Schol. A. colligo, etiam δον legisse nonnesios: ii γαρ - τινων

659쪽

έι o. rach. A. Nota vel ex Lexicis opinionum inerstat

in voce exponenda qua patet, eam mature obsoleuisse. Ducta notatio a grammaticis partim ex imo partiri ex contexto hic et , 5. , 13o comparato Ariltoph. Pac. aos ubi V. Schol et Equ. 5a5 add. Callim is Del. S, tun Schol. . . Victi r esse τα αλλα ἐταλλοις προτιθεαενα o m συνεχ' qua analogia hoe eorustituerint, non addunt conuenit tamen notio loco EN, 3 σάκος σάκεὶ προθελυuγω. Alii, ut nidas quo quo προθελυαγα τὰ ἐπαλλήλους λαθους χοντα ιν In h l. accipiunt. Si tamen θέλεανον, Θελυανον, leuidem, quod θεμελιον, et conuenit σάκος τετραδελι O, 4 9. notio est, funditus prostratum. Consentiati Apollon Lex et Hssych. ad quem s. Notas, etiani fi liath. In hunc sensum vocem adhibuit Tryphiod. n. θ

Minus probabilia leguntur aP. tymol. Inciderat Κoepve in Θέλεαος, quod est Volens, ἐθεληαών, etiam p. Aeschyl. Suppl. o34 sicque terra edit roges lubens, Le large Alia ariolatio ex contexto est grammatioorum, qui modo per Λιτρον, modo Per ησυχοω, exponimi. Ceterum versum 537 recitat Maxim. In disca p. . pro ὀένδρεα memorans δουρατα.

Nηλα sunt omnes Ductus arborei, ἀκροὀρυα Sch. A. miam Schol. . L. Apollon et ex o Hesych in dis μηλων cf. et in ηλα, cum Schol. Theocr. III. 3su laudato. et quod συν deesse solet, συν υπσι ρε oeppen acute obserunt, ex . So venationem metam esse auctumno vindemia sacta, quo tempore arbo res non florent, non habent in x μηλων. iaque inter

Pretatur ea praestantissima poma, ut solet gooe Lταν, frequenter dici de eo, quod sui oneris est exquisula-mum. Verum ανθος ita diei, eritim est dubito, an et ἔνθεα Malim dicero poetam ad haec non attendisse et ανθεα μελιον pro μῆλα vel uni λεας temere posuisse.

660쪽

nos quod est ipsius commentum. Nihil do Atalanta, eiusque amor capto Meleagro memorat poeta qui omnino venationem ipsam ad h. l. non spectantem breuiter tantum attigit.

ἔ- , quod a consequente rem declarauit, pro ἀνεῖλε tum quod igni eremati sunt, non humati. Sch. A. fuero inter caesos Hyleus et Ancaeus v. Apollod. l. c. σολος ην Cant. τοστον Apolloia m. τόσσος τοσουτος λέγεται δὲ καὶ ἐπὶ Θαυααστου τοσσος v. 543. 1 3 αμ p αμα θῆκε πολυν κέλαδον καὶ αὐτην. ἀμφ αυτα αντὶ του ἐπὶ νεκρον του πυος. p. Eustath qui comparat illud αυτους δὲ ἡλωρια. aut esse , - αυτῆ, super eo quod reliquum erat, capite et pelle, ut M. 4rmauibus incensis, id quod ex incendi superersi αυτας δ' ἐμπρησε v. ni pronum est, in argutias incidere α ρος αυτῶ τι συ=, dictum est per epexegesin αμφι-ε- σαλ καὶ δερματι super hoc p. exortae sunt noua Eturbae, cum contenderetur super exuuiarum honore. Etsi vel si suspicio oriri potest , vs. 44 explicandi caussa

Eppositum hapsodi interpretamentum esse Versum ante eulos habuit Antonin Liber qui omnino presse, merica sequitur, c. a. e Nicandro, j κεφάλὴν καὶ τοδέρος, et ipse uid Met VIII, a8. 29. Ut autem, sapri exuuiis tantam contentionem exoriri Potuisse pro- habito putes, recordandum est, illo neu victorem his exuuiis indutum incessista, uti leonis spoliis indutus Hesectiles et Theseus. 545. Κουρντων τ μεπινγ Hor. Id. I. μεσσηγυ, d hebat saltem sic a omitti.547 τοφρα δὲ Κουρητεσσι κακως ην, ουδ' ἐθέλεσκον. non dubitaui an lectionem recipere, pro Vulgata, ουδ έδυναντο, quae haud dubie interpretamentum est adstis putantem habeo entleium, qui eam lectionem norat Especimine cod. Victor per ornetum. Ac dum Schol.

라틴어 텍스트