장음표시 사용
101쪽
so SCIPIO His veluti sundamentis jactis, nonnulla op
ra, quae per eos annos post Etruriam Regalem vulgata fuerant, reserenda, 8c ad criticae trintinam exigenda suscepit Μaffejus eodem illo volumine observationum IIII. Initium se. eit a Museo Etrusco Antonii Francisci Gorii, quicum fimultates etiam privatas habebat, quarum caussas facile agnoscent lectores ex prooemio ipso, quod binis verfibus concludit:
Festivitatis plenam agi utili fabulam, Qua possat otium fallere gentes eaterae I .
Atque his versibus, qui Gorium certe respiciunt, quasi cuidam comoediae prologo. cetera sane scriptio respondet tota urbanis salibus& arguta quadam dicacitate reserta ab ine tro atque ab scena. Exagitat vero Adversarium, quod nulla ratione sigilla Etruscorum, quae nemo ante eum diem proprio nomine appellavisset, ausus sit nominare, Pi,.
ιν Licta Commedia vvos, che a' appresenti Per lor diporto alle straatere genti. Duiligis by Coosli
102쪽
eumnos nescio quos, Volturnos , Vacunas, Pilumnos, ceteros Deorum prope ignotos non
ex eorum symbolis, sed quodammodo ex faeie agnoverit ; Graeca , Romana , Etruscasum facta tum monumenta , Vetera praeterea& noVa temere permiscendo, somnia saepe pro repertis Venditarit. Neque in Cortonenses Academicos, qui de Tuscis rebus item scripsissent, seque aliqua in re respexisse aut laesisse viderentur, multo mitior fuit, eum bina ejus Academiae volumina eodem illo opere excussit. Sed praesertim in Borguetium Gallum hominem est invectus, quod monumenta Tuscanica, linguis fretus orientalibus, perversissime interpretaretur ; indignatusque plausus dari, Sc apotheosin quamdam homini peregrino ab Italis decerni ob mala ejus merita in rempublicam litteratorum. Malae caussae patrocinium suscepit Gorius, litteris ad Massejum datis, quae ipso anno editae Florentiae sunt. Prodiit etiam quaedam lindicra retraetatio Manli nomine, quae G rianae epistolae veluti mantissa. est, seu potius ejusdem copiosior dc plenior declarati
103쪽
SCIPIO Hisce opusculis perlectis, facile videas Flore, tinum inopem rationum ad jurgia rixamque caussam transtulisse. Neque tamen ejus dic citatem per se se retudit Veronensis, sed
eam controversiam examinandam permisit ubro doctissimo, cujus nomen in incerto est. Is binis litteris ad amicum datis. quarum titulus fuit; examen eorumversi, inter modum O Gorium de mineo Etrusco, utriusque criminationes desensionesque , quasi judex inter partes nullo studio partium expendit; & s cundum Massejum judicat' prope in omnibus; nam judex Verus M gravis etiam ab Gorio sat aliquando. Fatendum enim est Scipioni stomachanti properantique in iis libris, quos annis singulis binos edidit, aliqua excidisse,
quae nemo probet. Illud vero minime omnium probabile, quod cineraria Etruscorum anaglypta non tam ad Graecorum fabulas, quam ad ipsorum Etruscorum aut fabulam, aut historiam reserenda esse pronuntiaverit:
qua in re plus certe Gorium vidisse eruditi homines praesertim Passerius optimus xalium marmoriim interpres 9 judicaverunt .
compertum enim est nihil Tuscis familiarius
104쪽
fuisse Graecorum mythologia, ex qua praecipue 'Thebanorum Trojanorumque casus legere, quos urnis insculperent, seu quod ab Graecorum Coloniis, quae sunt in Thyrreniam olim deductae, rumores acceperint rerum tantarum; seu quod exculti litteris, ut v
xo similius judico, ipsa facta ex Homero aliisque
poetis cognorint. Eodem an. Μ DCCXXXIX. Tomus observationum V. consecutus est, in
quo fidem suam liberavit Marijus, deque
characteribus Etruscorum egit sane disertoe. Primus gradus fuit hujus tractationis suscipiendae proferre e nummis vetustissimae cujusque linguae notas rationemque scripturae. Id quidem antea saetitatum ab aliis fuerat, qui in alphabetis veterum linguarum conci nandis operam collocarant, ex quibus commemorabilis est Eduardi. Bemardii, atquci Erechielis Spanemii industria, Montiauconii praeterea, & ejus, quem paullo ante laudavimus, Borguetii, qui tamen Arcadicum , si Diis placet, alphabetum vulgavit, abusus credulitate temporis sui ci . Sed horum conatus irriti Μassejo videbantur, qliod monu-
105쪽
mentis erant usi partim suspectis, partim detritis , quod in arte, quae minimos quoque apices consectatur , nihil affert scientiae. Itaque e numismatibus integerrima quaeque se legit & protulit; Samaritana, Phoenicia, P nica , Graeca, Hispanica ignota, ut loquum tur . Hoc eo spectabat, ut charaeteres Etruscorum Samaritanis vel Hebraicis similiores quam Graecis ostenderet, essiceretque Etruscorum originem ab Cananeis initio propagatam fuisse; nam eam opinionem & in disputatione de Italis primitivis A in historia patriae suae proposuerat, fretus conjecturis institutorum ac nominum utriusque gentis , quae consentire mirifice videbantur. Atque haec paucis: illud egit copiose, ut Etruscum alphabetum . quam emendatissime ederet, st tueretque quibus litteris Latinorum singulae Tuscorum redderentur, exscriptis iterum ab que editis celeberrimis horum inscriptionibus,
quae Perusiae, Corneli, Florentiae extant, quae que aut pateris, aut nummis, aut cinerariis imsculptae sunt. Has dum colligit per Etruriam, multa notavit vir sagacissimus, quibus & s britae ejus nationis vetustae lucem acquire
106쪽
ΜAFFEIUS. 9srent litterarum, bc jejuna illa de character
bus tractatio varietate rerum intermixtarum
feret jucimta. Sed nulla in re magis a lectoribus gratiam iniit, quam in Lugubinis tabulis a suspicione salsi, quae jam inde ab
saeculo XVI. invaluerat, vindicandis . Qua in disensione non modo cautissimi hominis, Sc qui citius veram inscriptionem improba ret , quam salsam admitteret, valuit aliis oritas; sed rationes ejusmodi sunt prolatae, ut qui Lugubinas tabulas fictas velit, nul lam veterum litteram pervenisse ad nostram aetatem possit judicare. Neque solum V. trusce strinas probavit, sed binas etiam LM
tine exaratas; eaque occasione de vetustissimis Latinorum litteris, earumque varietate atque usu in regionibus Etruriae conterminis multa docuit, quae vix alibi reperias. Sed in alphabeto Etrustorum concinnando
quod caput erat ) nihil prope novi intulit,
cum pleraque aut Bonarrotius in Etruria Seguli, aut in Musio Etrusco paullo ante edito Gorius occupasset . Laudanda tamen Mariti methodus, qui cujusque litterae figuras elegit binas , ternas, Qui etiam Pline.
107쪽
uere dissimiles; cum alii minimas quasquctvarietates consectando, plurimis litterarum formis onerarint alphabetum suum o Notavit praeterea diligenter, unde singulas figuras hausisset, quod ad auctoritatem operis plurimum valet. Aspirationes, ut Grammatici loquuntur, reperit, quas ipse Gorius agno vii. Litteras B. 8c Ο., alteram ex tabulis Emgubinis, alteram ex marmore perantiquo , tanquam sero in abeeedarium ab Etruscis receptas, censuit addendas, notam etiam animas vertit quae G. Latinorum respondere posset.
Plures, de quibus non liqueret, incertas rem liquit. Atque hoic etiam scommata in . Gorium jaciens, iracundiam ejus in se acuit. Nihil enim ad inflammandos ira animos est potentius genere illo ridiculi, quod Μaffejus natura habuit, exercitatione excoluit Sc auxit . Itaque ad alphabetum suum vindicandum edidit Gorius satis Iongum volumen , quod quidem a lepore illo Μassejano, quem imitari certe voluit, plurimum abest; Sc te. retem illum silum & ductum in scribendo non assequitur, cum eadem decies inculcet debaccheturque , Sc maria terrasque sonita
108쪽
M A F E I U S. 97 Verborum cq inpleat: sed Iamen eo sim: . complura, quae laudem augeant auctori , Winuant 2dversario. Etenim eorum, qui iii
eodem sudarant clivo, texuit historiam dili-. sentius ; M specimina characterum, quibus
antiquissimi Graecorum erant usi, elegit ex actius, Sc cum Etruscis consentire proba vit; unde utriusque linguae cognatio, quam
Μassejus respuerat, admitteretur; M litteras ab inimico in alphabetqm de novo inlatas partim ab se repertas, partim loco movendas esse demonstravit. Habuit vero opinionum suarum gravissimum subscriptorem Io. Baptistam Passerium, qui cum .dc. abundarit ingenio, Sc longam aetatem in hoc studioruingenere contriverit, magnum Goriano alphabeto pondus adjecit. id secutus prope omnino in legendo; magnam item laudem Gorianis conjecturis conciliavit,. Graeca lingua ustis plerumque in interpretando Subsecutus ejannus MDCCXL., qui Observationum cxtulit librum VI. Hic, Maisejus quae superiq- re anno .legenda proposuerat , ea explicare aggreditur, digitumque ad sontes intendit, .undo: lascriptionum Etruscarum interpretatio Tom. IX. G
109쪽
derivari possit. Ac primo collectis ejus limguae vocabulis, quae antiqui scriptores quasi aliud agentes disseminaverant , adjectisque
Deorum nominibus, quae in pateris leguntur, denique expensis quorumdam veterum auctoritatibus ostendere conatus est, priscamillam ac vere nativam Etruscorum linguam ab Latina Sc Graeca plurimum dissidere, inanemque fore eorum conatum, qui in eorum inscriptionibus paullo longioribus verbum verobo reddere aggrederentur. Νeque tamen ea
re de Tabulis Eugubinorum, aliisque ejusdemmodi monumentis aeque desperandum: salso enim inter Etrusca censeri quaedam , quae
Pelasgica lingua ea vetus Latina est sunt
conscripta; ad quae interpretanda plurimum veteres Latinos, nonnihil etiam Graecos posio conferre judicabat. Itaque experiundi caussa Lerpirianun titulum, item quaedam ex Eugimbinis Tabulis non tam verbis adnumeratis , quam sententiis adpensis coepit convertere; deterruitque lectorem ab ea ratione, quam Borguetius 8c Gorius secuti, carmen orthium nescio quod se in aerea tabula legere somni
verant; cum nihil prope in aereis illis monu
110쪽
MA PF EIUS. D mentis aliud sit inscriptum, quam sacra quae dam stata ac solemnia, quae Iguvini Veteres finitimique populi instaurare consueverant Diis suis. Redit inde ad Etruscos tit los , quorum, si qui longiores sunt, eos netentandos quidem censet, dum alia atque alia monumenta in apricum proferat aetas , quae hisce litteris lucem addant: breviores Vero quos cinerariis aut tegulis partim insculpsit antiquitas, partim depinxit, eos non ex anaglyphis ut Auctor Gallus instituerat
sed ex Latinorum lingua interpretandoS Pronuntiat. Qua in re hoeno sagacissimus cum nonnulla marmora Latino simul Tusceque scripta, quaedam modo Latina, sed quae ερορυσxt v videbantur , variis in locis . vidis set, his e vestigiis primus omnium odorari viam coepit, quam deinde viri clarissimi L mius, Passerius, Oliverius , Coitellinius ingressi, multa in hoc genere memoria digna commentati sunt. Νihil vero in sepulcrorum operimentis aliud viderunt praeter demortui
nomen, paternamque stirpem ejus atque m ternam , nomina item conjugum M vitae an