De Iliadis et Odysseae partibus recentioribus sive de arte inducendi et ...

31쪽

mnus notabile est, quod verbum ἀγορευειν accuratissime ex B 22 repetitum est cf. etiam cap. XVIII), at illud τως iam grammaticis antiquis curas provocavit, neque ad hunc diem constat, quid scribendum sit. Incertum est, utrum Aristarchus praetulerit τως an το Rc, Herodianus et pars codicum habet δ' ci aliae membranae δ' ς sive τάδε, δη, δε τό sic onacensis). Ex omnibus unum placet: τοσα, id quod iam Aristarchus fortasse et Benueius maluerunt. Nam τώς, quod equidem compertum habeam, nusquam omnino post orationem finitam adhibetur, neque vero quid sibi velit sive ,δἐ tali loco intellego neque id unquam apud Homerum et epigonos legi. At ubi respexi eos, qui post Homerum carmina fecerunt, complura detexi exempla pronominis τοσσα. Sic iam in hymn. ad Μerc. 94 τοσσον similiter usurpavit Callimachus hymn. VI 65 α μῖν τοσα μοῖσα. Quibus cognitis, quoniam omnes tres loci B 330, AN 271 interpolationem olent, non haesito scribere:

κεινος τόσα ἀγορευε. Si horum versuum, qui pronomine notantur, aetatem spectas, omnes recentibus temporibus ortos esse vides.

Addendae sunt formulae:

ταρ ἐπεὶ τό γ' ἄκουσε . . . et L o ταυθ' ἄρμαινε

Denique de ea formula, qua Homerus totum divertibium complecti solet: ως ο μῖν τοιαυτα προς ἀλληλους ἀγορευον proprio capite fusius disputandum est. Legi respondet simplex adverbium ς, ex quo usu loquendi luce clarius apparet, quantopere Homerus id spectaverit, ut solum orationum exordiiun et clausulam notaret, at nusquam, quid in oratione insit Hoc comit

32쪽

proiatur eo, quod verbum λεγειν praeter paucas inter, potationes cf. cap. XIX in carminibus Homericis adorationes inducendas et comprehendendas locim nusquam habet; at apud posteriores et praecipue apud prosaicos. qui adhibitis pronominibus semper id indicare spectant,

quod oratione continetur, θειν verbum solum fere adomittitur et eo perventima est, ut stirpem φα omnino expelleret. Iam vero paucis adumbrandum est, quantopere recenotiores mutaverint usum Homericum. Ex hymn. Hom. iam supra citavi in erc. 94 τοσσον

νάς ' Accedit in eodem carmine in ere. IIII14 αυταρ

ἐπεὶ τὰ καστα . . . ἐρδεινον. In atrach. 99, 122 legitur: ταυτ' εἰπών et ibidem 56 προς τάδε, quo confirmatur id, quod iam inter omnes constat, hoc carmen sero demum ortum esse; nam pronomen σωτος eiusmodi locis inter poetas, qui res gestas narrant, non conceditur nisi a rindaro,

Callimacho, Theocrito: δε non ante Alexandrinorum tempus admittitur. Undarus ponit Ol. XIII 1 pronomen τόσα Ρyth.

ταυτα. ronomen οἷος Apoll. Rhod te adhibuit, usaeus bis, Nonnus Dionys lib. I- 12, V. Timotheus novum pronomen τοιάδε induxit, Callimachus δε IV 27M. Adverbium ἔς in conclusione apud poetas epicos semper suum locum obtinuisse videtur, at apud scaenicos poetas et prosaicos plane evanuit et pronominibus cessit. Haec attigisse me contineo. In Homeri igitur partibus noviciis iam posita est radix eius consuetudinis, quae postea ad summam fiequentiam accrevit.

1 - - in concl. non exstat nisi apud Pindarum, Bacchylidem, Callimachum, Theocritum. Ex quo fortasse nonnulla de aetate illius hymni concludi possunt Ceterum participium in analogia caret.

33쪽

De complexionis formula a ο ριὸν τοιαυτα προς ἀλλήλους ἀγορευον. Si duo vel plures collocuti sunt, Homerus in fine

diverbii interdum adhibet formulam:

a oro ἐν τοιαυτα προς ἀλληλους ἀγορευον, quam vetustissimae Iliadi abiudicandam esse contendo. Levius est, quod eiusmodi dictionem non recte ad simplicem artem narrandi quadrare sentio et quod obii servari potest interpolatores hanc sane elegantem formulam saepe adhibuisse, ut eos versus, quos ipsi infixerant, cum sequenti narratione concinnarent. Longum est totum exemplorum numeriun exhaurire, sed videas pro multis

exemplis unum Libriis versus 259-27 valde suspecti sunt, sequitur autem E 274 ea quam tractamus formula. Itaque mihi veri simillimin videtur E 27 ab eo, qui fecit E 259-273, adhibitum esse, ut hunc annum narrastioni insueret. Neque aliter manifesto res se habet de illo uno loco Π 101, quem Rob vetustissimae Iliadi adnumerat pg. 33M.' Π 95-100 Rob ipse eiecit ut novicios, quibus etiam fori mulam L 101 adnumerari debuisse mihi constat Totam illam atrocleae partem ab interpolatore ionico funditus mutatam esse Rob. g. 4 seq. et 424 seq. ipse concessit. Accedit quod ceteri loci, ubi legimus formulam, de qua agitur, omnes novicii sunt. Exstant autem septem in Iliade, at sedecim in Odyssea. Vides, quantopere auctumi Quod Rob. g. I scribit: ... . fit die scit Ilias vetustissima)wir alio bis jetri solaende Verse dieses Buches geWonne haben . . 8 92 mi dem Zenodotischen Vers, 109-ibo . . . ille numerus 10' typographi errori deberi videtur titubavit ob ipse pn Similis est hymn. inmers 182 8I:

34쪽

Gravissimum vero argumentum in formula ipsa post. tum est. Nam verbum ἀγορευειν recentiori demum aetati vindicari posse infra in cap. XVIII exponemus, magis vero alienum est pronomen τοιαυτα, quod in complexionibus

apud Homerum alibi ignotum est, at invenitur bis apud Pindarum, deinde apud tragicos Aeschyl. Si Soph. 8iqn Eurip. nusquam). Denique tritum est apud prosaicos Thucydides o '. Haec de pronomine τοιαυτα. Sed magis legem frangit, quod iuxta illud τοιαυτα insuper retinet poeta adverbium ἄς Indicat igitur ille primum adverbio i solita ratione facta esse verba, deinde pronomine τοιαυτα addit insuper, quid dictum sit, id quod analogiam apud Homerum

nusquam habet. Ceterum si contra meam opinionem tamen haec foro mula Homero antiquiori debebatur, manifesto ex ea ille proii nominum in conclusionibus usus fluxit, quem recentiorum poetarum proprium esse exposuimus.

Cap. IV.

De conclusione complurium rationum. Formula in νι ιιὸν τοιαυτα προς ἀλλήλους ἀγορευον praeter alia, quae in antecedente capite enumerarimus, eo quoque notabilis est, quod poeta complurium orationum summam complectitur, qui usus repugnat legi Homericae. quam g. 9 statuimus. Non solum prodit haec ratio qua complures orationes in unum quasi fascem consarcinantur artem narrandi politiorem et ornatiorem, sed etiam ceteri

Versus, qui eandem functionem habent, ipsi compluribus indiciis seram originem indicant. Agitur autem de duo. decim fere locis: 30 seq. E 239 Z232 2 4 295.

35쪽

De quorum aetate dubitatio non exstat praeter unum A I i5 ω τώ γ' ἀντιβίοισι μαχησαμεν ἐπδεσσιν ἀνστήτην, λυσαν δ' ἀγορὴν παρὰ νηυσίν Ἀχαιῶν. quem Rob inter vetustissimos numerat. At mihi non solum totus finis libri A nonnullis de causis recentior aetati tri. buendus esse videtur, sed etiam formula ipsa A 30 II valde abhorret a regulis, quae in antiquissimis carminibus Homericis regnant. Nam etiamsi propter dualem numerum mutatio quaedam formularum postulabatur, tamen non evanescere debebant leges totius dictionis Conferas hanc sententiamomatam et uberam A cum simplicitate formulae ως φατ' sim. Apparet praeter illud studium comis prehendendi complures orationes etiam aliud, quo inferiores funditus ab Homero differunt taedet eos simplicitatis et breὼuiloquentiae illarum formularum, quare omnino id

agunt, ut iis colorem Varium et matum quendam praei beant. Exempla cumulare vix necessarium erit cf. e. g.

Neque minus nimia libertate dicendi offendunt ceterae formulae quas citavi, A 156 .X90M:ῶς τώ γε κλαίοντε προσαυδήτην βασιλῆα μειλιχίοις ἐπειστιν, ἀμείλικτο δ οπ' ακουσαν.

Utriusque loci sera origo satis constat cf. Rob. m. 16M. Sine dubio X 90:ώς τε γε κλαίοντε προσαυδήτην φίλον ιον πολλὰ λισσομεν- . . .

ad similitudinem loci A 156 7 factus est. Nam alibi verbum προσαυδάω non nisi in inductionibus legitur. Saepius eiusmodi confusionem inductionis et conclusionis apud recentiores observabimus Offendit loco A 156 etiam p. positio abundans et insolita βασιλῆα et μειλιχίοισι ἔπεσσιν. Rob. g. 160 recte iudicat: Vonis 101 ab - scit usque

36쪽

ώς αρα φωνήσαντες ἐς αρματα ποικίλα βάντες,

formula frequens ς αρα βοονήσας in pluralem numerum translata est, id quod alicubi plane ignotum est dualis numerus exhibetur his locis serae aetatis): Z 232 Κ 3 9: 361 ιδ αρα φωνήσαντε' Ceterum II cum uno loco ab asyndeton commune habet, quo adicitur alterum participium: φωνησαντες l βάντες φωνησαν- βάντε Ρorro vix casu factum est, quod tres loci in Dolonia comparent. Κ 254 ῶς εἰπονθ' . . . . δυτην similis est loco Φ 298:τε μῖν ρ ῶς εἰποντε μετ' ἀθανάτους ἀπεβήτην. ad quem plura adnotanda erunt in altera dissertationis parte). Aliud crimen est, quod Ulixis preces 278-282 poeta propria formula complecti supersedens post Dio. medis demum precationem K 283-29M comprehendit formula ipsa quoque inusitata Κ 295 ῶς αν σχομενοι, quam composuit transponens formulam vulgarem ματ'ευχόμενος in pluralem numerum ex quo iterum aperitur, quam propensi fuerint epigoni poetae ad complures orastiones una consummatione complectendas. 349 β αρα φωνήσαντε ad versuum K 254 et Κ 295, quo Supra notavi, seriem pertinet. Accedit, 361. Restant duo loci manifesto adiecticii:

ώς ο γ' ἐν νηῶν ἀπρει μήτηρ τε καὶ ιος πολλὰ προς ἀλληλους ἔπεα πτεροεντ' ἀγορευον, qua sententia luculenter epigonorum consuetudo dicendi

repraesentatur. 1 Quod etiam E 239 scribunt codd. deri.

37쪽

- Ii Amplificavit enim auctor formulam stabilem: a o ριδε τοιαυτα προς ἀλλήλους ἀγορευο ν adiciens: 1 quo loco habitum sit diverbium ἐν νηῶν ἀπρε- cf. Ap. Rhod. I 26 etc.

2 ad pronomen or subiectum m τηρ τε καὶ ιος. I pro usitato pronomine τοιαυτα ponitur πολλὰ quami quam utraque persona unam tantum oratiunculam

habuit. M transponitur illud ἔπεα πτεροεντα ex inductionibus. Similis est cx 32 II:

ubi interpolator more ovissimorum poetarum non dicit, quid sti, eri fit interlocutores, immo vero, quid . caeriti t. Haec hactenus Apparere confido illam quam exii posuimus rationem dicendi recentiori demum arti epicae originem debere.

Cap. V.

De formulis ς ἔφασαν, ἁ φάσαν, ς αρὰ ἔναν, a φάν. Legi respondet poeta, ubi unam tantum personam loquentem facit. Egi supra cap. II de eis fictis oratitionibus, quas auctor comprehendit formulis sicut ιδ ἄρα τις ἀπεσκε inter quas inveniuntur etiam nonnullae, ubi auctor complures personas loquentes inducit, accedunt nonnullae aliae non fictae quas summare solet poeta numero plurali aoristi activi g μασαν, οἴ φάσαν, ως ωρ μαν ἀ φάν. Ex iis recenti origini attribuuntur eae, quae formulas augmento carentes ς φάσαν et ς φάν exhibent inveniti

38쪽

Omnes versus, in quibus admittitur ως αρ' μαν, ita se habent, ut de earum sera aetate vix quisquam inveniatur

qui litiget Bis eam adhibuit libri I interpolator

cf. Rob. g. 169 seqq.)Saepius admittitur in Odyssea: 41 i. e. in carmine de lolypsemo adicitur sartic.

488 versus valde suspecti)o et 117 Ulixis cum Iro pugilatio). Idem ἔφαν omissa particula ἄρα sibi concessit idem libri I interpolator in v. Γ 02 Rob. g. 207 post ora.

tionem a fictamet: ῶς αν - ὁ αρα πώ σφιν ἐπεκραίαινε Κρονίων

id quod analogias habet in locis, qui ipsi aetatem suam indicant: 295 adicitur participium υχομενοι cf. etiam cap. VI): in Odyssea:

1 Dubium est, quid is ponendum sit, nempe altera Pamlibrorum manu scriptorum praebet in altera φάσαν Titubant viri docti, quid praeferendum sit, quod utraque lectio quadrat in sensum et suas analogias habet. Ego praecedente Ludwichio scribam 'ν. quod etiam Q 22 et 475 ponitur et poetae familiare fuisse videtur At tamen ad certum finem haec quaestio vix deduci potest.

39쪽

hymn. in Cer. 118. Altera forma ἀς μασαν is tantum comparet: 46 ῶς ἔφασαν, βουλή ὁ κακὴ νίκησεν ταίρων s 84 si μασαν μνηστῆρες Theoclymenus vaticinatur exitium).

Denique monendum est eiusmodi formulas praeter Homerum apud solum esiodum et Apoll. Rhodium inveniri, ita ut mihi veri simile videatur eas omnino non ante Hesiodi aetatem exstitisse.

Cap. I.

De participiis ad ως ἔφατ' et ad G φάτο

adiecti S. Regnant in conclusionibus apud Homerum mera verba dicendi et inter ea praecipue formula ιδ ματ'. Ad eam Homerus unum tantum participium υχομενος adposuit, quod non raro in Iliade etiam paucis locis, quos ei iustissimae Iliadi abdicare non licet, usurpatur, at semel tantum in Odyssea. Ceterum πιχεσθαι his locis partim notione implorandi partim gloriandi notione praei ditum est.'Huic simplicitati contraria est nimirum variatio quae regnat apud recentiores, qui etiam alia participia adicere solent, quarum quidem multitudinem hic enumerare

longum St.

Hacvnus ς ἔφατ'. ulto maturius vis formulae ςνάτο - 136, exstat apud Hom. - usu hebetata esse videtur; nam inagna est variatio participiorum, quae cum formula ς φάτο copulentur. Occurrunt autem apud Hom.

1 Sed hoc alterum non nisi inde a libro A.

40쪽

364 373 λισσομενος Π v. mihi valde susp., quamsquam Rob. g. 329 eum inter genuinos numerat; ἀπειλήσας 1 161 U 184 χυνόμενος β 80 πειραζων ι 281 θαρσυνων 448 οἰόμενος aio. Reputans illorum locorum aetatem hanc consuetudinem dicendi ionicae demum arti originem debere contendo. Post Homerum mihi obvia facta sunt haec participia

Hymn. in Apoll. 370 ἐπινχόμενος οδυρομενη in Cer. 251 λισσομενη in Cer. 325 apud Ap. Rhod legi: πειρώμενος II 638 βεβολημενος III 4324 κυδαίνων IIII 8 καταψήχων II 1102 ἀναζείουσα IX 309 λισσομενη V10 3 denique admisit V 277 adiectivum δακρυόεις.

Qu. Smyrnaeus duo tantum participia adiecit κωκτουσα 385 ριμ τιόωσα II 6 S. Vides participiorum equen. tiam gradatim dec escere apud posteriores hoc explicatur eo, quod verba simplicia dicendi post Homerum magis magisque cesserunt verbis descriptivis, quorum vim quodam, modo ipsa verba dicendi addito participio firmata assecuta

erant.

Cap. VII.

De formula non decurtata ως ἔφατο. Ex omnibus formulis, quibus per Homeridas com. prehenduntur orationes directae, frequentissima est illa ως ενατ quae 56'' numeratur semper decurtatur exceptis undecim locis, qui omnes in Iliade exstant. Iam videamus, cui aetati tribuenda sit forma non decurtata δ ἔφατο. Semel exstat in pisodio de Sarpedone II 548, de cuius recenti origine cons. Rob. g. 100. Restant decem loci, qui excepto uno uia, de quo

infra eundem colorem offerunt et manifesto ex eadem fabrica processerunt semper AEnim sequitur sarticipium