De Iliadis et Odysseae partibus recentioribus sive de arte inducendi et ...

41쪽

κλαίων κλαίουσω agitur autem de F 01, 38: 429, 437. 15 Ω 746, 760, 776. Excipiendus est unus Versus 31 α ματο Κρονιδης, qui exstat in theomachia, i. e.

in interpolatione Sera.

Denique Τ 112:ῶς ἔφατο Ζευς δ' - τι δολοφρονέων νοησεν ne cum ceteris quidem congruit propterea, quod alibi semper muta cum liquida neque vero unquam subiectum insequentis sententiae post ἀς φατο sequitur. Ceterum

T 112 est in eo carmine, quod dicitur Μηνιδος ἀπο-σις. Rob. g. 47 48 id additamentum recentissimum esse exoposuit. Sufficiant haec Liquido constat illam formam non decurtatam ς ἔνατο novissimis demum artis Homericae

temporibus admissam SSe.

Cap. VIII.

De verbis descriptivis, quae in complexionibus apud Homerum adhibentur. participiis ad formulas ς φατ ατο, ως μοadiectis traducimur ad tractationem earum clausularum, quibus verbum descriptivum inest. Nam interdim Home. ridae simplici verbo dicendi non contenti conclusiones inii ductionibus similes fecerunt. Sed iam hic praemoneo recentiores antima poetas id sibi permisisse. Nonnullis locis id operam dant poetae Homerici, ut loquentis vocem quo orationem pronuntiaverit, quasi praei sentis audiamus huc pertinet: A 304 ῶς τώ γ' ἀντιβίοισι μαχησαμεν os ἐπεεσσιν ' Rob. Urdi. v. 262 cf. g. 71 contra Rob.). Η 161 ῶς νείκεσσ' ὁ ἔρων recc. Rob. g. 169). I Quod imitatur Ap. Rhod. III 1146:

42쪽

ώς τε γε κλαίοντε προσαυδήτην βασιλῆα . . .

ιδ αρα μιν Πριάμοιο προσηυδα φαίδιμος υιος λισσόμενος ἐπεισσιν.

Plane dissentiunt a vulgari usu omerico duo Odysseae loci 62 ως αρ' ἔπειτ' ήρατο καὶ αυτὴ πάντα τελευτα, ubi etiam adverbium ἔπειτα singulariter dictum est cf.

i. e. verbis certabant, litigabant). Addenda sunt cogitandi verba, quae inveniuntur in his formulis: ς ωρμαινε μειων, quod legitur recentissimis locis suis et I ibi, et ς αρα οἷ φρονεοντο ε 7 , quae formula alibi in media narratione cf. e. g. ζ 14 l6)exstat, sed poeta sibi libertatem assumpsit, ut eam sub

orationis clausulam collocaret. Accedit una formula, quae contra usum Sententia secundaria exhibetur: εἰος ὁ ταυθ' ἄρμαινε κατα φρενα καὶ κατα αν μόν

Frequentiora exstant verba imperandi et implorandi, id quod non mirum videtur, quoniam orationes quibus supplicatio vel mandatum continetur, magnas parte agunt in carminibus Homericis. Verba imperandi inveniuntur

43쪽

Brao et is 256 6. manifesto novicii):ώς ο γε κοιρανεων δίεπε στρατον.

Ex verbis precandi nullum praeter participium υχοριενος ab Homero admittitur; nam infra suo loco demon. strabitur versum Z 11:ώς ματ ευχομεν , ἀνενευε δ Παλλὰς Ἀθηνη, qui positus est inter orationis finem et formulama α με si ευχοντο Λιος κοτρα μεγάλοιο, non excludendum esse.

Denique in Odyssea singularis est illa formula fortasse ex inductione translata νῶι ριὸν ἐπεεσσιν ἀμειβόμεθα, quae te in Necyi. i. e. in carmine recentissimo legitur et propterea quoque notabilis est, quod pronomen primum locum obtinet et quod verba respondendi apud prosaicos demum in complexionibus usurpata sunt. Denique de nonnullis locis, ubi omnino deest conclusio, in altera huius dissertationis parte disputabitur. Sed haec

hactenuS.Ii versus Homerici, quos supra citavi, iam accurate recentiorum indolem praebent, apud quos in conclusionibus verborum descriptivorum Bequentia aequiperat mera verba dicendi. Ex copia exemplorum pauca desumo, quae X stant apud M. Rhodium et apud scriptores eroticos, qui ad summam audaciam processerunt Cf. M. Rhod Arg. 692: χώετ' ἐνιπιάζων. Ι 813: - τότε ριἐν δαιτ' ἀμφὶ πανήριεροι ἐφιόωντο. II 1229 iis oris ἀλλήλοισιν ἀμοιβαδον θορόωντο. III 471 ε μἐν ρ ῶς ἐόλητο νόον ριελεδήμασι κουρη. IV 1027 τοτα συνάζετο δάκρυ χεο υσα. IV 1744 τῶν ρ' ἐπὶ μνῆστιν κραδε βάλεν. Μaiorem libertatem, quae vix superatur a nostratibus, sibi concesserunt scriptores erotici, qui utuntur verbis

44쪽

Denique ut videas, quam amplas et uberas comsplexiones illi sibi finxerint, addo ex Nicetae fab. de Dros. et Char. initium libri j

τοιαυτα πολλὰ καὶ τοσαυτα καὶ τόσαυπετραγώδει καθ' αυτον ήρεμα.

Supra invenimus apud M. Rhod. IV 102 in con clusione verbum γουνάζεσθα quod proprie significat assi. cuius genua amplectiet mero igitur verbo demonstrandi oratio dir terminatur. Num eiusmodi dictio iam apud Homerum occurrit Occurrit sane Nam non quidem post orationem, sed ante eam nonnulli recentium Homeotidarum mera verba demonstrandi posuerunt. Sic Doloniae auctor dixit c 76 τον δ'' δυσευς Aιομήδει δειξεν nos eadem ratione dicimus weisenα) Similiter in versu

novicio, 3 2 legimus

μιν δ' τρυνε Κρονίδης εἰς λιον ιρήν et o 2 : ira μάλ' αυτίκα πατρος ἐπεφραδεν φερεφὸς os, i. e. monstravit patris domum. Cui hodiernorum dictiose praecipue eorum, qui fabulas Romanenses scribunt, familiaris est, ei statim exempla sescenta eiusmodi breviloquentiae ad manum erunt, ubi nostrates talibus verbis sicut ze enα, weisenet, ischichen x, Winkenet, quae proprie actionem et motum loquentis exprimunt, ipsas orationes inducunt, concludunt

45쪽

De iis versibus, qui conclusionem et inductio,inem in se coniungu nt. Nunc agendum est de alio genere dicendi, quod mihi recentibus demum partibus familiare esse videtur. Antiquitus in usu fuerunt formulae

mo δ' iμείβετ επειτα . . . τον δ' ἀπαμειβόμενος προσενη . . . Sim.

in quibus ea lex valet, ut statim oratione confecta proscedat narratio rus insequentia; sed cinveniuntur etiam formulae, quae is imagine utar ancipites sunt, nam compressa est summatio prioris orationis cum inductione subsequentis orationis in unum versum, ita ut legamus 161 ως αρ' μαν Πρίαμος δ . . . καλεσσατο 181 ιδ φάτο, τον δ' ὁ Μων 4 γάσσατο φωνησεν τε.

Ut hanc quaestionem statim absolvam, adicio Odysseae locos, quorum frequentia demonstratur, quantopere in

I Respicias hunc versum adeo tripertitum esse. Qua de re infra l

46쪽

Liceat mihi etiam plures formulas quae similitudinem habeant proponere, nam nonnulli poetae novi simili audaticia etiam participium ς μων cum insequentis orationis inductione in unum versum contraxerunt Cf. Θ 184:

ως εἰπών λποισιν ἐκώλετο φώνησεν τε.

Idem legitur P 183 Rob. g. 42ω P 507 Rob. g. 6273:0 442. Quid mirum epigonos eadem ratione etiam formulami sim καί tractavisset Id accedit ter in Iliade A 192 Rob. g. 209 lin:

1 καὶ αλ νβιον θεῖον κηρυκα προσηυδα,

bis in libro Y 353 et 428. Duplicem exemplorum numerum collegi ex Odyssea: ε 28 ζ 98 6 I9 I96 IS respicias ,rel):

96 denique o 197 98 haec formula duos versus amo plectitur. Accedunt formulae aliae duae quibus Odysseae dictio ab Iliade differt nam τ 361 62 quattuor sententiae cono sardinantur ἀς ἄρ' ἔφ' - , ηος ὁ κατε σχετο χερα προσωπα - - δάκρυα δ' ἔκβαλε ρερμά - ἔπος δ' ολοφυδνον gειπεν.

Paulo simplicior res est 181l82:

ώς αρ' η ποσιος πειρωμενη. αυτἀ δυσσευς οχθήσας λοχον προσεφωνεε κεδν ἰδυιαν. Denique ne illa quidem sententia, qua complures rautiones summatur: ως Pμῖν τοιαυτα προς ἀλλήλους ἀγορευον tuta remansit a studio novandi sequitur enim ' II illico' μῆν δ προσδειπεν . . . et Q 4: τρυμαχος δ' ἐπδεσσι προσηυδα . . .

Et haec quidem dedi, quod ea necessaria puto ad carminum Homericorum aetatem distinguendam. Egimus adhuc de formulis quae conclusionem et in. ductionem in se coniungunt; sed etiam tales inveniuntur

47쪽

versus, ubi primo obtutu tres partes distinguuntur; con. tinent enimi conclusionem ipsam,2 id, quod ex praecedente oratione consequitur, I inductionem proximae orationis.

In Iliade id invenitur quinque locis S 704ῶς φάτο - χήρατο δ' -νος - ἀμειβομενος ὁ προσηυδα.

Hoc genus dicendi recens esse quod statuo, id consfirmatur mihi examinanti Odysseam, in qua viginti quin. que circiter eiusmodi loci numerantur quamquam plerum. que ultra unius versus fines exceduno. Delibo ex numero

Adhuc de iis formulis disputavimus, quibus conclusio et inductio comprehenduntur. At eti m ex meris conclusionibus nonnullae eandem tripartitionem offerunt. 352 ῶς μαθ' η δ' ἀλυones ἀπεβησετο, τείροο δ' αἰνῶς.

Cap. X.

De formula ς αρ' ἔφη. Exstat formula a αρ' ἔφη in Iliade A 584:

Tales versus in liade vetustissima quam statuit C. Rober omnino desunt.

1 Hoc ultimo loco sicutis 361 62 quattuor partes exstant.

48쪽

Ceterum f.

. - 02 IIJ θεομαχία thQuae cum ita sint, recentioribus demum omeridis vindicare licet hanc formulam. Neque desinit crescere eius frequentia apud epigonos. Invenitur autem hymn.

in Apoll. 83 hymn. in Cer. 9: atrach. 177, 197, 28S: apud Ap. Rhod. 17- apud Callimachum hymn. in Del. 99 in Μoschi carminibus V 6 et XX 14, apud Qu.

Ad hanc formulam om et Apollonius Rhod suboiectum nusquam addunt, at hymn. in Cer auctor neglexit illam legem in v. 9, item atrach. poeta 177 et 277, ex quo elucet, id quod constat, illa poemata post Homeri

demum tempus facta Me. Praeter hanc formulam in eas quas tractamus formulas εφη non admissum est in arte pica exceptis his versibus:

Callim. IV 249 ῆ μῖν ἔνη ibi V 2 α με ἐφα. i. militer posuit Tryphiodorus αλ. χλίου 417 ῆ με ἔφη. Saepius forma ἔφη a scriptoribus eroticis orationi nude postponitur. Sic legi Theod de Rod et Dos Η 361 ἔφη Ῥοδάνθη Nic. ab de Dros et Char. E 12 7 28 ἔνη ροσιλλα, id quod apud prosaicos et lyricos vulgare est. Sic fieri potuit, ut forma ἔφη sicut Lapud illos, quin etiam inde ex Alexandrinorum temporibus interdum iam apud epicos in orationes ipsas per interpositionem invaderet cf. cap. Ι

Nicetas est ubi sibi permiserit formulam φησε post orationem cf. 8 240 Z 266). Ab iis, qui post Homerum versu heroico scripserunt, frequentatur forma φῆ, quae in carminibus mom semel

49쪽

tantum in interpolatione exstat. Sed de forma e proprio capite disputandum erit.

Cap. XI.

De forma φ in conclusione posita. Per omnia carminamom manifesto observatur ea lex, ut semper et forma si orationi postponatur 3 et v non nisi praeponatur. Excipiendus est unus locus 1 361 ιαχη παραπέπα- μιος9 φῆ πυρι καιοι ενος, qui non paucas difficultates et curas movet ei, qui observat usum formularimi γῆ et apud Homerum. Quid mirum exstitisse, qui codicum lectionem repudiandam et νῆ in mutandum esse prae. propere confirmarent Sed ne ea quidem mutatione restiutuitur concinnitas dictionis, nam etiam si participium

additur, tamen alibi semper particula si post ἰ ponitur. Cf. E 47 si εο ιγνώσκων Quid subsit, aperitur, si

illius formae usum per temporum cursum Peraequimur; cognoscemus enim illius episodii ααχη παραποτάμου auctorem serae aetati tribuendum esse nimirum respuitur

illa lex in initio proposita ab epigonis legitur in hymn. in erc. 212 νῆχ' ο μων hymn. in Cer. 145 νῆχα θεα Apud Hesiodum invenitur theog. 50 φῆ α δολοφρονεων, quin

etiam Ap. Rhod legem sequitur omericae plane contrariam semper enim orationem complectitur forma veti, nusquam forma eumque variationem affectavisse in

propatulo est Videas III 82 νη χαλεφάρονος II 693: p κασιγνήτη III 18 νη ρα hiatus) denique ΙΙΙ 15 ponit nudam formam e ).

1 Excepta scit formula novicia si αρ' ἔφη, de qua cf. cap. X. 2 Fortasse non casu accidit, quod omnia quattuor exempla in eodem libro tertio exstant: c Christ hist liti Gr. 4g. II.

50쪽

φα δ παραφυχοισα κακον καὶ ἀναιδεα φωτα

cf. etiam Theocr. 77 et XVII 6 . Denique in praetereundo tango Qu. Smymaeum, apud quem II 8 codd. exhibent: ρη μο νεικείων, sed Koechi in editione sua restituit id quod mea quidem sententia iure fecit nempe Qu. Sm. alibi sine ulla exceptione utitur forma a cum participio

Post eum haec forma φη plane remota est ab usu, non solim in arte epica, sed etiam apud prosaicos. Ultra angustiores huius dissertationis fines nimis ex. cederem, si proponere Vellem omnia, quae de conclusionis usu collegi. Itaque me hic restringo ad unum locum Callimacheum V 93, ubi orationis complexionem depravatam esse liquido constat. codd. enim exhibent: μἐν ἀμφοτεραισι φίλον περὶ παἶδα λαβοισα.

Iam multi viri docti illi vitio mederi conati sunt nuper Ud de Wilamowitz.Μoellendorff in sua editione a. 18973 3

coniecturam promulgavit: γε μἐν . . . , sed non vidit opus esse verbo dicendi, quod comprehendat verba prae. cedentia. Rectius id intellexerant iam eckerus 6 δ' ενεπ et einevius 6να μῖν, ἄμα ...9 denique asso usa καὶ ἀμφοτεραισι . . . Haec ultima correctura mihi ita arridet, ut eam accipiendam esse affirmaverim Nititur autem analogia versuum Call. Ι 1 3 καὶ πολλά . . . et IV 228 καὶ π χρυσειον . . ., quibus etiam adducor, ut particulam si inter a et καί omitti posse confidam. Ceterum corruptelam ὐμὸν ἀμνοτεραισι eo effectam SSe, quod conclusio praecedit V 2 α μἐν εφα, persuasum

habeo. 1 Tertia editio mihi non ad manum est.