장음표시 사용
61쪽
novitatis signa inusta sunt. Exstat in Iliade nusquam, in Odyssea S: λεγε κήδεα πολE δυσῆος, qui versus iam propterea suspectus est, quod poeta nobis. cum iam ante orationem communicat, quid in ea insit cf.
cap. XXIV). Eiusdem generis est 250:
καὶ τότε των αλλων ἔταρων κατελεξεν ολεθρον,
ubi iterum, priusquam irati, incipiat, scimus quis ea contineatur cf. cap. XXIV. anibus porro tenetur, quani topere legibus dictionis Homericae repugnet in 165:
in quo versu nihil est quod non offendat nami particula ἰ τοι tali loco singularis est; 2 subiectum ἐγώ alibi non additur:
3 τα καστα manifesto pigonum prodit cf. cap. II); 4 geminatio verborum, scilicet λθειν et πιφαυσκειν, in interpolationibus tantum post orationis finem collocatur; fi verbum πιφαυσκειν analogias non habet nisi inversibus ipsis quoque suspectis 3 3 et ob 1 . 247). Itaque ιι 165 novissimis demum temporibus ortum esse luce clarius patet et iam uenteterus eum damnavit. Denique 203:Iσκε ψευδε πολλὰ ἔγων ἐτυμοι τιν μοια )iam ipso verbo lim damnatur. Omnes hi versus quos citavi post carminum Hom. tempora facti sunt et ex omnibus his interpolationibus Clarescit, quantopere Verbum Φειν pertineat ad id, quod oratione continetur. Postea magis magisque increscit numerus formularum a stirpe π derivatarum in complexionibus. Primus indarus Ol. ΙΙΙ novam finxit formam concl.)ῶς ἐμοὶ φάσμια θει Κρονίδα.
1 Quem in cap. XX explicatum Sum.
62쪽
In Aesch. ers. 365 legitur τοιαυτ αλεξε formulam τοσαυτ' λεξε vidi Eur. Iph. Aul. 1561 Eur Phoen. 1256:Hec. 42 in eiusdem fabulae versu 580 scripsit Eur.
τοιάδε ἀμφὶ σῆς θων παιδος θανουσης. Substantivum λογος apud tragicos sescenties numeratur. Cf. etiam Callim. IV 196 α μὴ, τοσσα θοντες, ibid. 274 εοδε - μδε κατελεξας Theocr. XIX 72 τοσσ' ἔλεγεν βασίλεια Bion. IX λ λεγε καί λ. Apud Nonnum in Dionys. 13 legitur τοῖο ἔπος κατελεξε, idem semel paraphr. X 20. f. etiam Nonni Dionys V 66 ημιθανῆς κατελεξε araphr. XI 1 τοιονεπος λεξασα. Denique frequentissimum est λθειν ante et post or dir apud scriptores eroticos et prosaicos Atticos. Ante orationem posuit Ap. Rhod. LV. 851: τοίω προσελεξατο μυθω , Aeschyl. Septem 49 λεγε δ τοτε ἔπος διὰ στομα, ibid. 6 6 ταγρώριματα λεγει Soph. Aia 288 καὶ θω, Od. Col. 1659: λθει, trach. 20 ελεξεν, Philoct. 568 καὶ καταλγησα λοω;
Μed. 11 1 λεγε τάδε, Ιph. Aul. 1 52 ἔλεξε τοιάδε, ibid. 1570 ἔλεξε δε et al. Qu. Smym. 99 τοῖα προσελεξατο,
ibid. IX 226 τοῖον ἔπος κατελεξε . . . Mφαυσκων cf. HOm.
καὶ θε ταυτα, ibid. 61 καὶ θ' ἐπιν ξοισα, ibid. 93:- ω . . . τον ἀλα λεα μυθον ἔλεξα, ' λεγε interponitur orationi. In Hercule leontophonoα, qui Theocrito adscribitur, occurrit 192 ... τοίου προσελεξατο μυθω.
Haec sufficiant. Homerus stirpem λεν sine dubio propterea removit ab inductione et conclusione orationum directarum, quod pertinebat ad id quod oratione continetur, cum Homerus simpliciter orationum initium et finem exii hibere vellet.
1 Sic recte Ludwichius, Belu. . riti des Nonnus, g. 16.
63쪽
Bis vox σκειν in carminibus Hom. post m. dir. ponitur: 203 σκε ψευδε πολλὰ θων ἐτυμοισιν μοῖα, 31 Iσκεν καστος ἀνηρ, qui loci iam viris doctis antiquis cura et crux fuerunt et usque ad hunc diem exstant ut aenigma nondum solutum. Sed re accurate examinata confido me aliquid conferre
posse ad explicandas illas difficultates.
Impedita est recta explicatio . illarum formu, larum adhuc eo, quod viri docti inter eos etiam Lehrsius De Arist. studiis Hom. pg. 7 - nimiam fidem habebant Aristarcho et Aristonico, qui affirmabant σκειν significare apud Homerum ὁμοιουν x. Atque profecto concedo eam significationem in plurimos locos quadrare, at in iis de quibus ago versibus sine dubio ei inest notio dicendi, quae etiam sensu postulatur. Quod in proii patulo est in versu 31
i. e. so sane ede ann. 3 Exstitit igitur manifesto verbum σκειν notione dicendi praeditum, quapropter eadem ratione a Theocrito et Apoli. Rhodio exhibetur. Sed novum id fuit verbum dicendi, quod demum post Homerum in usum venit. De illo loco I omnes fere viri docti consentiunt eum ut additamentum eiciendum esse. Nonne σκειν etiam, 203 significare potest dicereαῖ Sine dubio Aperitur sensus huius versus, si eum com paramus cum librio versu insitici 165:
1 Particula ; posterioribus iuxta omnia verba omitti potest apud Homerum unum Verbum nude ponitur.
64쪽
Duo igitur usurpantur verba dicendi θειν et πιφαυσκειν utrumque recta). Nonne eodem iure alter hic serus interpolator dicere poterat ver sane Viel Erlogenes, es esswalirhettsgema eretalitendα Hoc si conceditur, τ 203 explanatus est. e porro hunc versum non iniuria potio homerico poetae tribuere praeter alia quae iam citavi cono firmatur mihi duabus rebus:
l participio εγων cf. cap. XIX); 2 eo, quod et 20 factus est ad exemplar versus Hesiodei theog. 27):
Vides interpolatorem nihil mutare debuisse nisi δμεν in 1κεν et λθειν in θων. Hoc modo etiam supervacanea facta est arbitraria illa coniectura, quam promulgavit Burimanti exii ΙΙ g. 83 sqq. fuisse ad εἰπει, formam vetustam σπεν sicut σχω ad χω Reliquum est ut afferam Theocriti et Ap. Rhodii locos, ubi hoc verbum ἰσκειν rudicereα invenitur Theocr. XXI 167 ισκον τοιάδε πολλά, quo loco sine dubio vis vloquendi agnoscitur. 10, ' occurrit apud Ap. Rhodium, cf. I 854 ωκεν ἀμαλδυνουσα νον- τελος, praeterea II 240,
uno loco ΙΙΙ nudum verbum σκε exhibetur II Usubiectum adiectum est semel II 439 adverbium ἀπηλπεως additum est. Ceteris locis adiciuntur varia parti. cipia quae hic numerare nolo. Ρost Alexandrinorum aetatem σκειν oblivioni tradi,
Luculenter nobis hoc verbo demonstratur, quo modo illi docti Alexandrini voculas obscuras et singulare excatalogis et indicibus verborum effoderint.
65쪽
De voce αυδάω. mum ingendum aest de rusu verbi αυδῶν in conii clusionibus, ubi in carminibus Hom. non invenitur nisi compositum προσαυδῶν. Exstat autemA 136 7 ω τώ γε κλαίοντε προσαυδήτην βασιλῆα μειλιχίοισι ἔπεσσιν. 90 9 sic τι γε κλαίοντε προσαυδήτην φίλον υιον, πολ λὰ λισσομενέ θ. 97 98 Μάχη παραποτάμιος' ἰώς αρα μιν Πριάμοιο προσηυχα φαίδιμος υιος λισσομενος ἐπδεσσιν, qui . sero se ortos esse ipsi clamant.
Neque multo saepius post Homerum in complexionibus αυδῶν positum est. Pindarus bis exhibuit participium Nem. X 89 et Pyth. 252 ῶς ἄρ' υδάσαντος Ex postes Horibus solus Ap. Rhod. αυδῶν in fine orationum adii
misit. cf. III 6 564, 12 IV 99, 1380 1 62. Denique
Aeschyl. Sept. 590 τοιαυθ' ὁ μάντις . . . ηυδα. Alibi αυδῶν nusquam post orationem adhibitum inveni. Crebrius admittitur αυδῶν ad induce ndas orationes iam ab Homero. Praeteris 2 καὶ τοτε - θάρσησε καὶ νυχα μάντις ἀμυμων et 20 sic δε τις αὐ ρώων μεγα πιο αυδήσασκεν, quorum sera origo mihi constat, αυδῶν locum habet in uno formularum genere, quod est
τον δ' υτ . . . ἀντίον ηυδα; . . . ἔπος τε μιν ἀνεί- ηυδα sim.
quod inveni in Iliade sedecim locis, qui omnes de sera aetate dubitationem non admittunt: Γ205: 265 E 170 217 6 7 Θ 200 A 822: V 221 2 4 259, 266, 274. 311 6 ' l). Denique in Iliadis libris ultimis V 482 ad. ditur χολωσαμ 9, 586 s III. Quae cum ita sint, eius.
66쪽
modi formulas novas esse vix negabis. Si licet per ima. ginem de carminum Honi diversis partibus quasi de tabuli latis dicere, ego affirmaverim, quamquam magis divinans quam certis argumentis nisus, hac formula nobis recens quoddam tabulatum repraesentari, nempe plerumque mentio fit ducum sive Graecorum sive Cretensium sive Lyciorum e g. Sarpedonis) cf. 311:τον δ' υτ γδη ιενευς Κρητων ἀγος ἀντιον νυδα. In Odyssea hanc formulam repperi atque ibi longe plurim in libris α- et ο-ρ, i. e. in iis carminibus, quae Telemachi res gestas continent. Num id casu factum esse credamus Saepe etiam ad orationes inducendas adhibetur ab Homeridis simplex verbum νυδα coniunctum cum pari licipio quodam et cum substantivo πος, ita ut legamus καὶ et χομενος ἔπος ηυδα Sim. Frequentatur quoque forma προσηυδα. praecipue in Eor. mula stabili
Recens est compositum μετηυδ id quod in cap. XI de. monstraVimuS. Etiamsi post Homerum huius verbi eiusque composistorum frequentia minuitur, tamen vix unum poetam vel prosaicum inveneris qui id respuat.
De participio φάμενος. Sine dubio partic. φάμενος sero demum in usum venit, nam omnes loci ubi invenitur recentissimi sunt:
E 290 835 a 247, 460; 446 λ 160 additur subiectum puni) 206 η' 8S 429. Post Homerum frequentia huius formae valde aucta est. Apud Ap. Rhodium quidem semel tantum ΙΙ 291)
67쪽
occurrit, semel apud Call. lav. all. 13 et apud oschum I 108, at eam usurpavit Qu. Smymaeus, denique Nomius 104, ' Accedunt Μusaeus 194 Tryphiodorus 152 463, 497. Crebro legitur φάμενος apud prosaicos neque raro genetivus absolutus cf. cap. XXVII). Semel occurrit participium φάς in recc. hymn. Hom. inmerc. 4.
De pronominibus post ως εἰπων et ἰ καί positis. Ρarvus excursus faciendus est de pronominibus quibus Homerus continuat sententias incipientes a formis rei εἰπων
et ἰ καί. Subiectum si adicitur ad ῶς εἰπων, quodammodo bis exprimitur i) pronomine δοιεν, 2 substantivo vel nomine
illi ο μεν respondet o Ly Similiter
572: a εἰπων ο μῖν αττις ἀπεσσυτο 'O δ' eo νεν. cf. etiam complexionem vulgarem 4 μ ἐν ρ ῶς εἰπουσ' ἀπεβη γλαυκῶπις ηθήνη. Interdum illo pronomine δ μεν adduci possumus, ut credas mus novum subiectum induci, neque semel deliberavi, ad
quem pertineat illud δ μεν. Comparandi sunt hi loci: A 72 EJ61 Π632. 26: 82' Etiamsi Rob. g. 106
in 72 inter genuinos numerat, tamen illam rationem dicendi non antiquam esse mihi constat. Hane ὀntrarius usus observatur post formam ἰ καί Si quis legit locos sicut 1 cf. etiam M. Rhod. I 06 II 696 etc.
68쪽
καὶ δοιεν μιν ἔμελλε γενείου .... et , 446 et καὶ ο μῖν φυγαδ αντις υπο πρεφας ἐβεβη κει putare potest pronomen δ μεν respicere ad eum, qui verba fecit, sed iniuria, designatur enim is ad quem verba facta sunt. Nam locutus est Diomedes, at pronomen με pertinet ad Dolonem Troianum neque minus A 4 6 voce ο μεν non Ulixes significatur, cuius verba praecedunt, sed Socus TroianuS. In hanc seriem mihi etiam I 620 pertinere videtur:
ubi singulariter dictum est is γε quo iteratur subiectum Achillas). Exspectaverim s μεν, des cum id non inversum quadraret, hiatus devitandi causa poeta rec. inter. posuit γε.
De iis inductionibus . in quibus poeta nobis. cum communicat quid contineat or dir quae subsequitur. Inductiones orationum directarum apud Homerum prae complexionibus magna libertate dicendi excellunt. Ponit auctor in universum non solum verba dicendi, quae additis substantivis μυθος, πος et participiis domat, sed etiam verba descriptiva admittit, at de eo, quid in oratione insit quam inducit, nihil nobiscum communicat. Perpaucis tantum locis id invenitur. mnus dilucide illustratur quidem id quod exponere conor, duobus locis
69쪽
A 647 Πάτροκλος δ' . . . ἀναίνετο negavit)et o δ' ἐρνει το στεναχίζων - e weliri seufetendab ), sed multo explicatior fit res versu ἐν 204 εζεσθαι μῖν ἀναίνετο propter additum infinitivum Ἀζεσθαι. Luculentissimum autem exemplum huius generis exstatis 501 2 ιππευσιν ιδε πρῶτ' ἐπετελλετο τοτ γαρ ἀνωγει
ubi sequitur oratio directa. Poeta igitur antea nobis accuratissime indicat, quid contineat oratio quae sequitur, ita ut nihil desideraremus, si deesset oratio dir Translabitur quodammodo poeta ex oratione obliqua in directam id quod apud prosaicos saepe observatur et affirmaverim eiusmodi locis oratitionem obliquam in oriundo deprehendi posse. Simillimi sunt hi versus: 364 5 ῶς φατ' ἐποτμνων. Ἀρωεσσι δ φαίδιμος Εκτωρ κεκλεν Ἀμοκλήσας, Ἀφατο δ' ἴμεναι ἀντ' Ἀχιλῆος, U IS IS . . ., ης ἄρ' ἀνώγει
interpol , quod or dir in medio versu incipit l). Accedunt in Od. tres loci
qui omnes mihi valde suspecti sunt). Denique f. etiam QS:. . . Λιος δ' ἐξείρετο βουλήν et 2 1 3: μιν δ' τρυνε Κρονίδης εἰς λιον ιρήν. Hic ultimus versus propterea in hanc locorum seriem pertinet, quod contra omnem consuetudinem ad verbum usitatum ἄτρυνε adicitur εἰς Ἱλι- ρ e schichte sienach Ilion ita ut haec sententia fere congruat cum illa in cap. VIII explicata προιει κήρωκα. Omnes quos citavi loci inter recentissimos exstant.
70쪽
Quantopere totum hoc genus dicendi prosam motionem oleat, nemo erit qui non sentiat, et lignum in silvam ferrem, si multis exponere conarer, quam recens et
hodiemae similis sit haec dictio. λ)
De circumscriptione nominum propriorum. In alium usum Homericum animum intendas. oetae recentiores ' quorum studium variandi et exomandi satis cognovimus, saepe in iis quas tractamus formulis simplici nomini proprio doctam et malam circumscriptionem praei ferunt, quo studio interdum ad id deducuntur, ut obscuo
Ex magno exemplorum numero, quem exhaurire longum est, nonnulla elegi, quae mihi casu ad manum erant: 'I10 sire. καὶ 4. δίφρον αρναι θετο Ἀσοθεος mum PriamuS). 403: τον δ' Io: Καπανῆ o. ἀριεδερατο κυδαλίμοιο
ἀντίθεος ελαριωνιάδη ς μετά - λον ειπεν, ubi appositione ἀντίθεος Τελεμωνιάδης factum est, ut illa formula ultra unius versus circuitum excederet,1 Nonnulla de hoc orationis obliquae in directam orationem transitu attulit . Cauer, rundfr. g. 26 et g. 258 seq. Subotilius de usu Homerico orationis obliquae disputavit Rud Rehme inop. R. g. 1-24, Sed miror, quod ille vir doctus non magis aetatem locorum qui in Iliade exstant statuere et illustrare conatus est; nam illa perquisitione facta aliquid conferri posse ad singularum Iliadis partium aetatem discemendam persuasum habeo. Fortasse alio loco id persequi licebit. 2 multo magis Iliadis quam Odysseae.