장음표시 사용
101쪽
test infra duos menses professioni solemni proXLmos de bonis suis disponere; testamentum V g. con ficere, donationes facere etc. iuxta formam a Tridentinop escriptam. Nisi hoc faciat, monasterium, si sit cap- possidendi in communi, haeres fit omnium bonorum; si non est in X e.g. Camocles , consanguinei fiunt heredes bonorum.
Requiritur a radentino, ut renuntiatio αὶ fiat cum licentia Episcopi, ιη bimestri ante professionem Uuxta jus hodiernum) solemnem, n effectum sortiatur seruis
ficit, nec requiritur ut scripsis tradatur. Eandem licentiam dare potest Episcopus confirmatus, etsi non meo tus, vel Archiepiscopus, si nondum pallium receperit, etiam Capitulum vel Rearius Capitularis sede Vacante Ita tamen requiritur ista licentia ad renunctationem, ut Valorem actus assiciat, proin debet Praecedere licentia obtenta inon solum petita . ιη Bimmune o-Pulandum est a momento ad mome tum et secundum quod mensis occurrit in Calendario,
non tantum moraliter.'n corruunt renuntiationes si ante professionem moriatur.' Consequenter potest simpliciter professus
102쪽
testari de bonis causa mortis, non obstante lata renum tiatione, quod testamentum potest reVocare rente Prosessionem, non Vero post prosessionem, si velit in Religione perseverare. Quid de renuntiatione, si imnacida molessis ratificatur' Distinguunt auctores inter causas invalidae professionis. Si invalida sit ex defectu aetatis, ratificata professione non censetur eo ipso etiam ratificata renuntiatio. At si professio irrita sit ex alio capite, V.g. quia emissa est anno probationis idem videtur dicendum triennio post Pros. Simpl.) no dum exacto vel extorta fuerit metu, ratificata professione, ratificata etiam censetur renuntiatio. Consideratis istis effectibus religiosae Professionis iam repparet quam intimus sit nexus professum inter et Religionem. meitur professus solemniter membrum Religionis; ligat professio sol in professum Religioni et hanc professo ita ut nec soli professi voluntateneo sola Religionis neque mutuo utriusque consensu dissolvi possit. Hinc ius habet professus ut alatur et sustentetur a Religione, et ista ut facultates suas Omnes ipsi devoveat professus. Ex his ultra curisque sequitur certa Obligatio qua professus ligatur. Ani quam Vero obligationes istae tractantur, necessario ponsiderinta sunt quaedam circa invalide emissam professionem.
103쪽
3. De inuadida Proteasione. Loquendo de invalida Professione, potest quaeri 1' ex quonam capite sit invalida, 2' quomodo rat, ficetur, 3' quomodo reclamatio fiat contra invalide
1. Concilium radentinum ad stria praesertim capita reduxit rationem inualiditatis, M. ad metum, Vim et aetatem non debitam, et addit aut quid simile. Metua si vis quales debeant esse, jam superius indicarimus. Astatem respicit radentinum illam quae completur decimo sexto anno. Porro illud quid simile indicat posse fieri etiam ex alio capite. Talis esset e.g. defectus consensus a parte coniugis derelicti in saeculo post matrimonium consummatum, tale esset quRecunquem , quae prohibet ingressum fingendo casum, quod conventus hac de re deciperetur. Talis est praesertim deiectus consensus ex parte Religionis Vel consensus ex parte potestatem non habenus ad professionem asmittendi petentes. 2' o modo ergo invalide emissa professio rati Desin 'me diuunguendum imprimis utrum invaliditas prinVeniat ex paris profitenus, stu ex parte Religionis auex utrisque.
Q Si invaliditas provenit ex delectu promeritia tuno
requiruntur: αὶ Ut rameans soles professionem a se factam fuisse inolidam, quia nemo Potest ratificare quod nesciat esseratificandum.
104쪽
' Ut impedimento sublato, noma conω - P Mura profitente. Haec ab omnibus admittuntur; n Ab aliquibus requiritur nova occeptatis is PMis Religionis, quin, uti aiunt, est no- traditio Vel professis, Proin non sumit consensus a parte profitentis. Hoc tamen reicitur ab aliis, praesertim quis Rom. Congregationes talem ut Validam habuerunt; ' hancquo sententiam vocat Misse tuet in conscientia tutam; νὶ tandem qui novam acceptionem requirunt a Parte Religionis, ponunt quoque tanquam necessarium eleme tum, ut Religio habeat aliqualem notitiam de nullitate professionis; porro notitiam dicunt sincere generalem. ε) Non erit abs re ut dieatur quidquam de taciturare lauitione. Nam quamvis tacita professio solemnis saltemin dicenda sit abrogata,' non tamen sequitur etiam tacitam ratificationem esse abrogatam: 1' quia extat hac de re lex nulla, et 2' quia ratificatio supponit Professionem esse factam iuxta formam ab Ecclesia prismorimam. Unde sicut Ecclesia statuit invalida esse clandestina matrimonia, non tamen prohibuit clandestinam ratificationem, ita etiam supposito esse
lacinin Professionem expressam, ratificationem Pr sessionis incitam non vetuit.
Sehmaisor. III. 31. n. 191. Ita Stamiae . I. c. n. Ita, citat Azor, Pirhinst, Misainer. Boviae, I. p. 620 sqq. Ita etiam mistensiuia, III. 31. n. 217sq.; Suaree, de Res. VII. l. I. u. I6 XV. 51M, qui eunt in sua sent. Saninea, de Mat. VII. d. 37. n. 60 sq.; Religio n. 25; Marium, De Justitia, II. e. 41. dub. 7. n. M.' Semia r. l. e. n. 192. M. Bisae. Coll. p. 857. D. XI. ei. Bauerint iamimi, l. o. IV. P. 37.
105쪽
s Modus vero ratificationis tegitimus est ille e.g. quo antecedenter ad Votorum renovationem declaretur istam renovationem habere Vim primae nuneu tionis. Non enumeratur inter tegitimos ratificationis modos renovatio votorum quae fit quotannis, e g. Post peracta exercitia spiritualia,' nec ille, quo Episcopus ordinans regulares istos admonet, ut professionem ratificent.
Duplex casus nune potest concipi, qui potest
durrere, scilicet: Primus est quo guis ignorat nullsistem prolesrionis emissae, Perseverans in Religiyne actus professis proprios exercet; estne talis censendus ratificasse prose aionem' Muta, sequens Fagnani stat pro rati estone.' At aliquae decisiones SS. Congregationum ridentur Parere dissiduitatem.' Attamen speculative loquendo, seu tentia Bouixiana videtur stium posse. Nam comensus Perdunt nec retractatus supponitur. Ρorro actus illi professis proprii indicant consensum eiusque duris-lionem, et ex Hiera parte, Religio non supponitur P elamasse. Usuper qui onera portat, etiam privilegiam equi censendus est. Socrandus ille est, quo quis sciat invaliditatem
M. Bia2-n Piamieri, l. o. IV. P. 37. M. Bisa. l. o. P. 476 sq. merearis, Ρrofessio, ' n. 108. l. III. do Regularibus n. 1 31. Bouis. I. P. 624. ' es. Rictis inuue, Tridentinum, ed. Neapoliti 186s, P. 126.
106쪽
fessionis, probare tamen nequit; potestne talis ad Saeculum redire, in Vero tenetur manere in Religioneriste casus valde controvertitur. Reisse tuet qui citat pro sua sententia Sancheg, Laman, ΝRVurrum, Picti , Donatum etc., tenet, talem religiosum posse occulto ad saeculum redire, si absque scandala fieri possit; item Superiorem posse talem religiosum occulte dimittere. Asiam sententiam, iam pro situm a Fagnani, tenet Muta,' quem Basserini-Palmieri secutus est. Patroni istius sententiae dicunt talem religiosum obligari ad manendum in monasterio. Rationes quas addunt, videntur conclusios ita, ut quis eam amplecti
secum Possit.bὶ Si desectus provenit eae paris Religionis, requiritur:
αὶ ut consensus religiosi perseveret nec sit retractatus; non requiritur novus consensus: βὶ ut rati habeatur a Religione, ad quod requiritur et sussicit, ut professio acceptata sit nomine habentis potestatem admittendi, quia ratum habere quis non potest, quod ipsius nomine non est gestum. Ε.g. habet locum ratitabitio quando aetatus vel Provincialis voluit quemquam ad Nola sionem admittere quin exquisierit consensum Vel consilium quorum intererat. o Si desectus provenit eae utraque parte, tunc re quiritur :αὶ Mos consensus profitentis: et
107쪽
' nova acceptatio a parte Religionis, quia Suin Ponitur utramque partem scire de alterutrius defectu. 3. --odo reclamasse seri possit contra invalide emissam professionem'αὶ concilium Tridentinum statuit:
aetatis, libertatis Ni et metu inductae) vel simili ratione; ' reclamauo debeat fieri coram Superioribus, i.e. eorum Superiore Regulari et Ordinario; n infra quinquennium a die professionis fiscienda
sit, quo elapso non amplius audiatur reclamst ;δη oporteat religiosus in monasterio stet et habitum gestet, vitas linquam a Sinta puniatur. Has regulas quas Trident. quoad reclamationem contra Prose
aisnem edidit, Benedictus XIV per Const. Si datam d. d. 4. Martii 1748 magis determinavit et aliquatenus modificavit modo sequenti: 1' Si fiat reclamatis intra quinquennium: M Potest fieri tum a viris tum a feminis alicuius ordinis a Sede Ap t. approbati V reclamauo; tamens eas , etiam in impedimento occulto quod rinligiosus patefacere noluit) debet cognosci tum ab Ordinario loci tum a Superiore regulari;
c) quinquennium, etiam in casu metus, est tandum a die professionis, non Vero a die, quo Professus
sem. XXV. o. 19. de Ref. d. 15. Dec. 1653, in causa Νeapes.; die 24. Sept. 1740; in causa Siculae; cf. minter hutre. ed. Mapol. 1859, p. 423. Ordinarius intelligitur ille, ubi situm est monasterium. Ferraris, 'Professio, ' n. 73; Schmalagr. III. 31. n. 197.
108쪽
IMliberam reclamandi saeuitatem habuit; casu tamen quo omnitis iudia quinquennium V serio fuerit intemtata, judicium etiam post quinquennium poterit prosequi. Q Superior Regularis est ille monasterii seu conis tus, ἀ- Abbas, sive Guardianus, sive dior. mni lium vero, si sint subiecise Ordinario, Superior intellige sis est ipse Ordinarius; si regularibus sint subjectae, Haelatus regularium intelligitur earundem Superior,
H Non potest Superior cedere ius suum ordinario, ut iste solus procedat; potest tamen aliquem sevemularem me saecularem iuris can. peritum subro-
' Si fuerint Ordinarii et Superioris regularis iudicia
discrepantia, causa ad Sedem Apost. devolvitur. Muoad monasteria Italiae et Insularum adjaminum, in quibus aliquis impugnat validitatem professionis ex hoc eapite, quod non set facta in conventu a Sede Most. devinato, causa perlinet minuis ad S. Congregalionem
H Modus prooed di in laus causis est sequens: M latroduinonis instar requiritur ut reclamans moretur in monasterio deferatque habitum. ιη Moessarius est processus Verus et judicialis, alias sententia irrita oensetur; citari et audiri praeserum debent defensores monasterii, et comin professi. Ad hunc effectum ordinarii in sua quaque dioecesi instituant defensorem professionum, ad instar dela soris vinculi matrimonialis.
109쪽
n Datur appellatio in secundam instantiam, imo defensor professionis debet appellare, si pro nullitato
steterint judices et interim suspenditur executio sententiae prolatae; Professus non Potest e monasterio exire et ad alia vota tranaere post primam tantum sententiam in favorem nullitatis prolatam. δ) Judides secundae instantiae sunt: laco Ordinarii, si V ad quos de jure aliae omnes causise ecclesiasticae
post sententiam Ordinarii in gradu appellationis respeωtive devolvuntur; V loco Superioris Regularis alius Superior Regularis eius Ordinis, monasterii alterius non illius, ubi reclamans professus est) in eodem loco vel viciniori existentis, vel alia persona ecclesiastica quam Superior ad quem pertinet delegavit. Si vero causa refertur in Apost. Sedem, nullus erit locus ad iudieandum Superiori Regulari. 2' ri fiat reclamatio post quinquennium et sum, Q datur restitutio in integrum, V quae a Sode
M Modus pracsdendi est sequens: α) Imprimis conficiatur ab Ordinaris loci simul cum Superiore Regulari processus de statu quaestionis eumque urensistisnt ad Sedem Apost. quo facto proponitur dubium de V restitutitione in int
β' Si restitutio in integrum V conceditur, de Valare professionis judicent secundum superius dicta; praeseditim adsit defensor professionis, qui etiam in propos, tione dubii super restitutione in integrum V deputetur, nec non in M. C. C. consultationibus.
110쪽
ut supra sub poena nullitatis. Causae pro exposcenda restitutions in integrum V ad duas praecipue reducum tur: 1' ad ignorantiam impedimenti et nullitatis pr semionis, ae ad impotentiam insutuendae querelas
Usteroquin V hodie ut temporis brevitati et sumptuum moderationi consulatur, annuente Summo Pontifim solet apud S. Sedem utraque quaesuo M. de resutions in integrum et de validitate prosemionis) simul pe tractari in S. C. E. E. et R. R. proposito distincto dubio. Quaeritur tandem utrum professio nuctum emissa viasas aliquamdo tanquam votum simpleae fine probe distinguendi sunt vini casus. Prima: si deficiat consensus profitentis vel Religionis admittentis; quo in casu nullum Votum adesse, omnes dicunt; quamvis, in ex supra diotis patet, ille mini esse abstrictus ad remanendum in Religione. Secundus: ia annos 16 non expleverit vel novitiatus tempus non perfecerit quocunque modo, Vel eX m quod facta in in oonventu non designato in ultimo quoad Italiam et insulas injacentes dumtaxat non Valet tanquam simplex Vot 1. Bouix tenet quidem: Valere. At declaratio quam citat ex Famant' non loquitur de
M. textum istius Const. Meue inuus, ed. Neap. 595 sqq. Sarai, III. t. 3I. n. 36, ed. distet 1898, P. 308. Sarai, III. t. 3I. n. 36, Bd. o. P. 308. Pist. I. ISI; Bouis, I. 642 sq. in L III. De Remi. u. Q.