Compendium juris regularium

121쪽

DE OBLIGATIONIBUS RELIGIOSORUM.

2. Quoad singula maembra dicemus 1 ' de iis, qui in monasterio degunt et 2 in de illis, qui extra mona

torium Visunt.

M Simplicusr professi retinent dominium honorum

rudisiae, quamvis actu non Possint, absque licentia Superioris, ea administrare deque eorum redditibus libere et lioue disponere. De ut propterere Rute

professionem votorum simplicium cedere Pro tem re, quo in eisdem votorum simplicium professione Pedimanserint, inministrationem, usumfructum et usum

quibus eis placuerit ac etiam suo Ordini exceptis Ordinibus S. Francisci de observantia, Reformatorum et Damocinorum, Pro quibus S. C. super Statu Regularium sustulit verba suo Ordini ' si ita pro eorum libitu existimavarint. V S. Cong. super statu Rem. d. 12. Junii 1857. Quae V oessio vim amplius non habebit in casu egressus ab instituto, quin imo apponi poterit conditio, quod sit quandoque revocabilis, etiamsi in insututo permanserint; sed professae dies professi durantibus votis hoc iure revocandi in conscientia minima in poterunt nisi accedente Most. Sedis placito. Quod etiam dicendum est de bonis quae post Prose aionem titulo haereditario eis obvenerint. V Poterunt etiam de dominio cive per testamentum de licentia Superioris, clus per actus inter vivos disponere. Ita S. C. E. E. et R. R. d. 12. Julii 1861 in Animadv. in Const. Sororum Hospitaliarium S. Pauli. Et ia haec Meiari

122쪽

DE OBLIGATIONE QUOAD VOTA.

canis edita, apparet quod sit congruens, quia hac in re simpliciter professi aequiparandi sunt institutis cum votis simplicibus. Excipe tamen Coadiutores larmatos cietatis Iesu, qui, quamis simpliciter professi, a dieant a se dominium rerum temporalium et fiunt incapaces haereditariae successionis. bin Solemniter prosari abdicant a se in perpetuum omne rerum temPoralium otemrerum, quas bona fortunae diuuntur, dominium, possessionem Vel aliud ius vel saltem liberam dispositionem illorum et usum.

quirunt ergo omnia monasterio, si capax est possidendi. Verum ut perspicuitati consulatur, dicetur de iis rebus quae in voto non includuntur, et de iis quae imoluduntur. 1 ', quae non includuntur in Voto paupertatis: αὶ beneficia, eo quod non censentur bona temporalia; unde jus eligendi, Patronatus est. non adimitur P fesso. Beneficium saeculare utique renuntiari oportet; ιη Lonor et fama, quae religiosus abdicare nequit; quamvis moderatio potest esse materia voti alicuius specialis; r) manuscripta iuxta sententiam communem a Limino, Lugo, SP er, Salma censibus P pugnatam;

Sehmia r. l. m. tit. 35. n. 6. ibid. n. I. sem. XXV. c. 2. de Rem.' Sehinatior. l. III. tit. 35. n. 2. ibid. n. 5, ea. quoad dignitates accipiendas in Societate Iesu.

Corale

123쪽

DE OBLIGATIONIBUS RELIGIOSORUM.

enumerantur enim inter bona proprii ingenii. Unde ea Religiosus sua dicere potest; f motume, imam 3, sculpturos, quae Promis arte et ingenio a professis sunt elaboratae; dicendae sunt etiam pertinere ad artificem, quidquid sit de materiemi ars applicetur.' Nam pars maior trahere videtur minorem. Porro tela, color etc. magni Valoris non sunt dicenda, quia ars dumtaxat magnum Valarem et pretium

addere potest. At si istae etiam manuscriptaὶ res

Venduntur, fructus pertinent ad conVentum; εὶ resiquias, minacia, eruces, m8mis, i.e. res demit nates, quae Pertinere dicuntur ad religiosos, dummodores ipsae non sint pretio magno aestimabiles ratione materies ex qua consistunt Vel ratione capsarum, in quibus conseroritur, esi. reliquiae; 2 quidnam includatur in voto pauperistis. Ines

ditur omne id, quod rationem habet proprii; vel quod rationem induit liberae et independentis a Superiore dispositionis aliouius boni. Unde: αὶ non possunt quidquam, uti Trid. ait, tanquam

οφ tum mandens vel tenere nec quidquam supernae Midere; f non possunt munera, saltem maioris pretii elargiri, donare vel accipere; excipiuntur leviora Uemulenta aut

124쪽

DR OBLIGATIONE QUOAD VOTA.

n Professi, tam Superiores quam subdiu, nequeunt condere testamentum ' neve ad pias causas testari, neque de limina Superioris, neque eo in casu, quo tante Pro sessionem sibi aliquam summam suorum bonorum reservassent, cum facultate testiundi, quia est actus minii, quo solemniter professus prorsus ino rexerisui. Quinimo Regularibus professis neque licet testamentum a se inte professionem conditum moderari. Excipiuntur tamen 2 maus: 1 μ' quo pateriamilias omiserit ante professionem disponere de bonis suis; potest post professionem illa inter filios distribuere. 2 ' casus est, quo licentia s. Sedis obtinetur.'M Non licet professo renuntiare aliquod legatum in iamrem, e g. Hi ius consanguinei, saltem absque

llae a Superioris et si agitur de legato pingulari,

Superior consensum exquirere debet capituliὶ, quia o monasterio acquiritur. Secus dicendum est de muneribus Vel donavonibus, quae absque Vin Pau ditatis laesione renuere potest Regularis.'

Quid de pseucio ν Pedulium intelligitur quodlibet

Corale

125쪽

DE OBLIGATIONIBUS RELIGIOSORUM.

bonum temporale ad particulares alicuius Religiosi, non autem ad communes monasterii usus destinatum. Quaeritur 1' utrum et quomodo licitum sit, 2' utrum licitum sit introducere Peculium. M 1 . Distinguendum si eae ps reum. Alterum est iuris perfecti eum facultate de eo libere et indepe denter ab alio M. Superiore) disponendi; alterum iuris imperfecti, tribuentis administrationem, Posse sinem vel detentionem et usum dependentem ab alio, ita ut ad eius arbitrium restringi, remeari et auferri possit.' Alii distinguunt aliter hoc modo: Ρeculium vel mino quaedam ex communi bonorunt massa religiosis singulis tradita, qua aeta quotannis pro victu, Mintu terisque necessitatibus consulere valeant. Alterum Peculium, quod non m massa communi, sed aliunde religiosi Mnguli accipiunt eoque suis necessitatibus

consulunt.

Porro peculium iuris perlecti sism noqua eum voιο pauperistis, neo etiam cum dominio rudieali, quod retinent simpliciter professi. Aequat enim jus actuale dominii, quod repugnat religi ae paupertati. Peculium iuris impensore, post Tridentinum, non est quidem conforme textibus iuris; at consuetudo hac in rejus istud temperavit ita, ut licite et valide peculium tale possit retineri.

Corale

126쪽

DE OBLIGATIONE QUOAD VOTA.

ne essentiae Voti paupertatis non obstat peculium iuris imperfecti seu cum usu dependenti a Superiore. Nam essentia Vin paupertatis exeludit actum dum---t, qui dicitur proprietarius; iamvero qui uritur peculio dependenter certe non potest dici exemere rectum proprie rium. Proin essentiae voti pauperistis non obstat peculium iuris imperfecti. Conditiones quae licitum usum modificant sunt fers sequentes: 1 ut habeatur peculium dependenter a voluntate

Superioris; r ut peculio utentes parati sint illud ad nutum

eius consignare; M ut ipsum eonvertant in usum licitum Vel pium; 4 ut non sit peculium superfluum; θ' ut sit in aerario communi. o urimum magis ex consuetudine determinandum est; si eg. usus invaluerit ut religiosi peculium apud se oonservent, hoc videtur illicitum, praesertim si ita obseretur et claudatur, ut Superior de illo non possit

Ad 2 . Quoad poculium inem omdum obsero, quod Superiores hoc absque grari peccato, non rinone Paupertatis, sed damni emergentis introducere non possunt.' At dissicultas occurrit de novo monasterio fundando, quod a monasterio, in quo Peculium riget,

Corale

127쪽

DR OBLIGATIONIBUS MLIGIOSORUM.

fundatur. Potestne Superior novi monasterii hoc pedimitterer Supponitur casus, quod praeter monachos eveteri monasterio missos novi ibi visant. Respondemus remissive, quia hac de re certi aliquid non Videtur posse erui. Consuetudo peculii possidendi non est conformis texubus iuris; atqui haec consuetudo non videtur suppeditare noriter erigendo monasterio, . ergo licite non potest introduci ista consuetudo. ria serum minudum est, quod communiter docent theologi, vituperio scilicet dignos esse regulares qui absque gravi incommodo vitam communem introducere possint, hoc facere negligant. Porro Vita communis, quae 'peculio Valde relaxatur, est forma ab Ecclesia pris scripta, ergo absque magno detrimento et contra Volumiatem Molesiae non potest peculium introduci. D berent proin monachi ex monasterio veteri deputauhuic observantiae se submittere, saltem certe in eo casu, quo eis nihil necessarii deesset et ratio existentiae

ob peculiares illius terrae leges hac in re libertatem illis

relinquit. Eodem fere modo loquendum est de casu reformationis monasterii, quae aut ab Ordine ipso aut ab Apostolida Sede inculcatur. Tenentur quiPPe regintares peculium a se abdicare.

Quid de fi liis seu Alalitrisy Vitalitia sunt annuae

Restationes seu oensus quae regularibus assignantur aliunde M a monasterio ad honestum et licitum usum eum limina Superioris. Invaluit hic usus, certe non

M. Trid. Mm. XXV. e. I. de Rem. M. thema 3. cono. Vat. Martin coli. P. m. 238. Pinet. I. 24s. Boisis, II. 648.

128쪽

DE OBLIGATIONE QUOAD VOTA.

laudandus, praeserum apud moniales. De eisdem linquendum est eodem modo ac de Peculio, cum quo multa elementa similia habet. Sine licentia S. Congrega- nis E. E. et R. R. regulares et moniales nequeunt cedere livella consanguineis; ipsis ta n possunt cedere fructus illorum cum Superiorum consensu, modo in magn- Summam non Perii M. 0 Dicendum est de licentia Sum oris requisita, ut quis religiosus accipiens, retinens, sumem, Permurum, alteri donans vel commodans a paupertatis trun re

sisne excusetur.

1' Certum est debere esse istam licenuam vorum lariam, non metu, Vi, fraude eriorem, 2' debere esse iustam, quam Superior dare possit. Hreligiosus proin Pecuniam Vel res alias expenderet in usus turpes, 'nos, in aeuos e.g. in summu R Miria, Vestes sinoas, onas Picturas A ri prietatis et peccato oontris Votum paupertatis nonem Mur, sup sita etiam Superioris licentia. M Uoentia a nessa certe sumit, sed non semper requiritur nisi in casu, quo de re maioris m manti

ageretur.

4' Suffcit tacita, quod potest triplici modo comtingere: M si id de ocius limina agitur, in expresso mutentum est, e g. qui limina gaudet utendi tabaceo certe habet facultatem sibi proo andum istud;

129쪽

DE OMIGATIONIBUS RELIGIOSORUM.

M quando ita consuetudine Religionis receptum est, e g. iter agentes uod Valere putamus etiam de Veri positis, ' de illis, M. qui curam animarum suscipiunt extra monasterium ossunt moderatas eleemosynas facere vel donationes leviores consanguineis et amicis

in signum gratitudinis et amicitiae elargiri; o quando Religiosus re aliqua temporali utitur

Superiore conscio et non contradicente, nisi iste SM )ta at ex metu querelarum Vel ex verecundia vel ob aliquod maius incommodum eritandum. 5' Sinon licentia Proesumpta, si Superior commode non adiri potest et necessitas ad aliquid nocipiendum Vel expendendum urget. Ista non sumit in casu, quo Superior non aditur ob Verecundiam, Pudorem est. Aliqui distinguunt licentiam praesumptam de praesentiet praesumptam de futuro. Prior habetur, quando merito praesumitur Superiorem hic et nunc virtualiter saltem consentire, quam suffoere putant. Posterior est, qua praesumitur Superior concessurus si rogaretur, de qua controvertitur.' Caeteroquin haec ultima cadereri tur in insum, quo Superior ex aliqua ratione non aditur. Proin putamus cum Schmia rueber istam non sumere. Quoad cognitionem futurae Voluntatis Superioris sincere videtur probabilem. 2. De his qui saetra mori is sum M M. Non intelligimus hoc loco, iterantes vel expositos par hos, Vel missionarios , nam de his eodem modo

130쪽

DE OBLIGATIONE QUOAD VOTA.

dioendum est ac de monachis in monasterio degentibus, sed comprehendimus illos qui ad dignitatem aliquam sunt evecti, et illos, qui sunt saecularisau. M os Episcopia. Communiter dicunt D.D. regularem ad episcopatum evectum remanere Votis nostrictum, et evadere administratorem dumtaxat e

noludunt: αὶ quidquid aequirant post confirmationem' hoo non monasterio, sed molestae oathedrali aequirere; M non posse de bonis suis per actum ultimas volu tatis disponere, nisi indultum testandi obtinuerint a a. Sede. meo regula etiam tenet, si regularis ante professionem juri haereditandi in iamrem, usi. fratris sui renuntiaverit, tamen quoin illas tantum haereditates quae alteri non sunt isoquisitae mis ineptum episco tum. Restringit tamen Engel istam acquisitionemeat Mali adipimendam V ad bona prospectu Mol sine,' et putat bona aliunde V.g. sumessione oonsis ubneorum, industrin, Parsimonia posse acquirere Vel Summo Pontifici vel monasterio. eat inque ore brum suas mutentiam communem D.D.

o oonoedunt D.D. Episcopo regulari facultatem, ut ex S. Pontificis Itoentia ob ipsam promotionem Pra sumpta, int reditus mensae episcopalis et aliorum

o. I. c. 18. q. I. A limaer, Comp. p. 841, dicit conmerationem.' Santi, III. 35. n. 10; Selimatior. III. 31. n. 214; S m ' l. III. t. I. P. I. o. III. n. 263 sqq.; Moes, III. 31. n. 6. 7 sq. l. o.