Compendium juris regularium

41쪽

DE ORDINUM ET DOMUUM ERECTIONE.

Sed quid de licentis Episcopi' Stando strictae rade

tinae legis interpretationi, quae lex solummodo loquitur de erectione, non Videtur necessaria ista licentia, nisis sitan aliae circumstantiae, uti ecclesia annexa, Scholis Parochialis, etc. hoc exigant. Quaeritur demum demassumptione conventus antea derelicti, utrum requirantur indultum Apostolicum et liuentia Episcopi. Respondet S. C. E. E. et R. R. die 17. Nov. 1617,

utrumque esse necessarium, quia aequi 'tur emintioni.

Sunt Vero cerine testea, quas Episco a debet respicere in danda recentia. Istae leges porro determinatue Sunt per Constitutiones Clementis VIII Quoniam V d. d. 23. Julii 1603, et Gregorii XV Cum alias V d. d. 17. g. 1622, quae sequentia statuerunt: U Episcopus est judex, utrum vocare debeat S Peri es Rhorum conventuum. Debet siquidem ipsim inre utrum noos conventus absque detrimento aliorum erigi possit. 2' Mo valet imprimis de conventibus mendicantium, siquidem Const. Clementis de iis dumtaxat loquitur. Sed etiam Const. Gregorii XV praesertim prae oculis habuit sustentationem commode et congrue minV- teneri et ali posse in illorum conventuum, qui meleemosynis Visunt. 3' Si ergo istis conventibus detrimentum exsurgeret ex nori conventus erectione et Episcopus hoc praevideret vel ipsi hoc constaret, deberet consensum Superiorum

aisson, n. 2548. Textum vide apud Ferraris, 'Comentus, ' a. I. in principio.

42쪽

DE ERECTIONE NOVORUM CONVENTUUM. 37

aliorum conventuum petere Vel licentiam novae domus erectioni denemre.

4' Si uiseopus hoc negligeret datur Superioribus

lacultas appellandi, et erectio tamdiu effectu caret, quousque Apostolica Sedes in eadem causa aliquid pronuntiaverit. 5' Distanua vero, quae attendi debet circa eo ventus in regione ista existentes interrogandos, est 1000 pMSuum. 6' Quodsi in ista circumserentia nullus domentus, qui sit interrogandus, eristat, incolas, eX quorum eleemosynis novus comentus alendus esset, sunt inte rogandi, nisi Episcopo constiterit novum conventum aliunde posse sussicienter sustentari. 7' Tandem haec omnia obtinent de monasteriis Virorum tantum non Vero monialium, et de prioribus in quantum 12 monachi degent in ipsis. Ex istis omnibus apparet, quodsi B.g. monasterium donis et redditibus mssicienter doletur ita ut nullum detrimentum tertio injiciatur, nec Superiores aliorum conventuum nec incolas loci esse interrogandos, sed sumere normam canonicam, M. beneplacitum Ap

stolicum ubi certe requirituo et liminam Episcopi. Ita putamus intelligi debere tenorem Constitutionum

estatarum.

Quaerunt quoque auctores, utrum Episcopus teneatur audire parochum, immo eiusdem consensum requirere. Νam videntur et parochi enumerari inter alios i

43쪽

DE ORDINUM ET DOMUUM KRECTIONE.

teresse habentes. V stro judicio, citatas illae Comstitutiones non prae se serunt scopum alium, nisi ut tueantur iura aliarum familiarum religiosarum, quae eleemosynis Vivere coguntur. Unde distinguer mus forsitan melius: Si novi conventus praeiudicium inferrent congruae et legitimae sustentationi par h quod quidem fieri potest-putamus Episcopum PM chum audire debere, de eius Vero consensu minim Pendere. Νon denegamus pamino jus recurrendi ad Sedem Apostolicam pro Americis Foed. ad S. C. de Propaganda Fide) a decisione Episcopi erectionem approbintis. Attamen parochus tunc tantum erit Victor, si stricta jura parochialia laedantur. Minor concursus Populi diebus de Praeceptis non est rino,

per se sussiciem, cur Paroe S M OPPOnat. Quoad monialias nihil statuitur evresse in iure, unde quoad ipsas consensus alterius non requiritur praeter ordinarii licentia, supponondo, quae superius dirimus. Ad 2 . Videndum est, quaenam ex Parte comme--λιετ erigendi requirantur.

Sunt praeserum duae condi nes, M. M oongrua sustentatio habitantium in novo monasterio, quod Valet juxta decretum radentinum tum de Virorum tum de mulierum monasteriis, tum de mendicantibus tum

cf. Bouis, I. p. 269; Craisson, n. 2554. Aschner, l. e. p. 469. Jura parochiali re sunt: M ut fideles sacramenta Baptismi, comm. paschalis, Extremae Unctionis et Matrimonii a parocho reeipiant; η ut se liantur ex paminia, nisi habeant sepulcrum maiorum vel electivum; so ut ecclesiae parochiali solvantur decimas et oblationes ad istam Portinentes. M. Smila; Elements, n. 660 sq.

44쪽

DE ERECTIONE NOVARUM CONVENTUUM.

de non mendicantibus; is tantum numerus constituatur ac in Posterum conservetur, qui vel ex redditibus propriis monasteriorum Vel ex consuetis eleemosynis commode possit sustentari. V M Numerus Osrius, qui invenitur stabilitus in Const. Greg. XV Cum alias V d. d. 17. ΑΜ. 1622: De caetero monasterium, omVentus, domus, o gregistis vel societas religiosorum seu regularium cuiuscunque etiam mendicantiumὶ ordinis, societatis, et instituit,

quocunque nomine nunc entur .... non eri Rutur,

nisi in eo saltem duodecim fratres aut monachi seu res, Osi, inhabitare ac ex redditibus et consuetis eleem synis sustentari valeant. V Ex qua institutione posset deduci omnino non licere comentum erigere, quin 12 fratres ibi habitare et sustentari valeant sub quacunque conditione. Attamen Urbanus VIII die 21. Junii 1625 magis determinavit sensum praedictae Const. Greg. XV suo decreto, quo stabilirit ut erectio non simpliciter rit prohibita eum numero minus 12 fratrum, sed hoc in casu nempe quo non 12 fratres habitare et ali possino Ordinarii loci visitationi, correctioni atque omnimodae iurisdictioni V subjecta M. moua teria talia, ubi minus quam 12 habitare possunt esse intelligantur. Attamen hoc decretum effectu caret pro hac nostra regione juxta Const. Leonis XIII Romanos Poru oes,' ubi statuitur quod etiamsi 3 vel duo vel 1 tantum in

45쪽

DE ORDINUM ET DOMUUM ERECTIONE.

- monasterio inhabitent, exemptione nihilominus gaudet talis coment . Quaeritur de monialibus cum votis sol.), utrum ipsae in erectione numerum praescriptum 123 a tendere debeant. Negat Bouix putans de jure eommuni saltem V non requiri istum numerum, quis con fututiones est. non loquuntur nisi de Virorum conventibus. Dicit autem Ferraris' esse necessarium Craisson dicit asseritoni Bovirianae contrariari Α-- lecta F. P. 22 imo. col. 1693.

46쪽

DE INGRESSU m RELIGIONEM

Ingressio in statum religiosum tria momenta sibi gradatim succedentia oomprehendit: 1' noritiorum ammissionem, 2 Vitiatum et M professionem religi sam. Meo tria pro rei graritate sunt expendenda; antequam tamen juria emones rem Possimus, non videtur abs re, ut historice rem eonsideremus. Α. Historica elementa haec fere sunt: 1. Extitisse jam in primis monachismi temporibuatem a quodam probari nis, antequam emerentur po tulantes veri religiosi, murant Veteres monachales Regulae. Jam Cassianus loquitur de uno anno, quo noviter Veniens probatur et quidem in Xenodochis, monasterio adnexo. Idem tempus praescribunt Regulas

S. Caesarii Melatenaes pro sacris Virginibus o. M, S. Fe moli 0. M, S. Fructu i 1. 0. 21. Ast innuam probationem aliquando ex iustis rationibus eontrahi permittunt S. Caesarii, S. Ferreoli, S. Fructuosi, ridinate is Regulae, et Ferreoli quidem ad sex menses. S. Benedictus vero nihil relaxari Vult de spatio annuae probationis, nullam ravonem adducens pro tali relax

47쪽

DE INGRESSU IN REMGIONEM.

tione. Haec conditio postea ure it in Corpus Iuris clausum cum mitigatione, ut justis ex causis annunprobatio contrahatur. Et Tridentinum hoc solemniter sancivit statuens: In quacunque religione tam Virorum quam mulierum professio non fiat ante decimum sextum annum e letum, nec qui minore tempore quam Perannum post susceptum habitum in proba ne steterit, ad professionem admittatur. V eo de viris religiosis. Quid de monialibus' αὶ Antequam monasteria propria extiterunt pro monialibus, generatim Vocabantur ridiones Sacine, Virgines Deo dmotae ob votum castitatis. Tempus fixum pro velandis Virginibus non videtur extitisse. Attamen antequam ab Episcopo Velabantur Virgines, ipsae sibi Vel parentes earum Velamen Vel tunicam ipsis imponebant. Imo ex distinctione inter virgines velatas et non velatas quae tamen propositum habebant manere V videtur non incongrue posse inferri

et apud ipsas tempus aliquod probauonis extitisse. b) Me jam patet ex Regula S. Caesarii Arelatensis ad virgines '. 33: Ei ergo quae Deo inspirante oo verutur, non licebit statim habitum religionis a sumere, nisi antea in multis experimenus fuerit voluntas illius approbata, sed uni ex senioribus tradita annum integrum in eo, quo Venit habitu, peremeret. ' Hanc praxim per medium amum Perdurasse apparet ex textibus Juris citatis.

Corale

48쪽

DE INGRESSU IN RELIGIONEM.

2. Astas nunc considerinta Venit. Non constat certe quonam mistis anno adolescens Gidentino prioribus saeculis ad habitum admittebatur. Nam varia quidem sunt documenta, attamen non tium distincte loquuntur, utrum aetas Prisescripta attentatur meundum receptionem ad novitiatum an secundum pros Sionem. αὶ Patres non praescripserunt aliquod tempus fixum. Non ergo, inquit S. Ambrosius, aetas rejicitur florentior, sed animus examinatur. V Constat Asellam ' non multo ocessime annum 10. V circa Saeculum IV. ergo non videtur fixum esse aliquod tempus. S. Basilius utique consulit non ante annum 16 vel 17 ussumendum esse aliquem in religionem et postea addit: Rationisque compos et diu examinata probataque perseveraverit. MEx quo simul apparet agi de prosemione. bὶ Diversa apud varias gentes est disciplina inde a saeculo IV. Synodus Caesarau sisna Hisp.) anno 380, c. 8. praescribit annum 40 pro Virginibus velandis. Eiusdem tenoris est dictum Leonis I in libro Pontificali. me constituit ut monacha non acciperet Velaminis capitis benedictionem, esse probata fuerit in virginitate XL annos '' Item Maiorianus imperator.' Congruit ergo

Moensi, III. 635; ef. Syneilae oler, Dis EntWichiung d. Μonc thums in Italien, Wien 1894, p. 58 sq. ' Duchesne, Lib. Pontis., ed. Paris 1886, Vol. II. P. M. Aliqua MM. exhibent LX.

49쪽

44 DE INGRESSU IN RELIGIONEM.

ecclesia Romana cum Hispanica. Mn ita Africana in qua annus 25 requiritur ante quem completum is essio inlevitano 4163 professio solummodo in casibus extraordinariis se.g. infirmitatis, timoris raptus Velviolationisin conceditur. c) Saeculo n. iam apparent documenta, quae etiam Pro monachis snon solum virginibus Velandisin valent. Greg. M. 59 604ὶ statuit quoad istos: pueros in iisdem monasteriis ante decem et octo annorum te ora suscipi prohibebimus. Ep. 48. l. I. Idem statuit Gregorius IX in sua pro Benedictitas monachis Constitutione. Eundem annum Pro Professione P quirit Synodus Oxoniensis. an. 1222.)M Tandem ' dentinum annum 16 statuit. Sem. 25. c. 15. Porro ista aetas ab isto Concilio requiritur tum pro viris tum pro monialibus, saltem quoad professionem. 3. Mbertas requiritur iam a M. Patribus.' Non potest tamen negari accidisse quandoque ut parentes filias difformes coegerint ad sumendum velamen. Deinde etiam factum est, ut parentes filios et filias obtulerint Domino in monasterio. Quam praxim S. Benedictus in sua Regula approbavit.' Sed quid dicendum est de

50쪽

DR INGRESSU IN RELIGIONEM.

puerorum istorum libertate, quando ad annum Pube tatis pervenerunt 7 Erintne liberi ut iugum Regulus excutere possent7 Dicendum est cum virisne, nequaquam liberum fuisse pueris ad saeculum redire. Citat in auctor pro sua sententia Variorum conciliorum canones, in Conc. Toletani IV. G. 49 et 5b; Worm Uensis c. 2; Diburiensis c. 6. Congruunt isu canones eum Regula S. Benedicti ubi exhereditari vult puer , - ulla suspicio remaneret Puem, Per quin deceptus perire possit.'' Idem exhibet Regula S. Isidori.' Hoc idem valuit tempore regni Carolingorum, uti fuse probat Thomassinus, quam Prarim Ructor Vocist inclementiam. Attamen circa saeculum XI. et XII. i valuit praxis quae possit Vocari magis clemens, qua pueri et puellae, qui ab amplectando statu religioso abhorrebant, discedebant a monasterio, imo e eblatantur, in casu, quo male se gerebant,= ne diuordinatio subreperet in monasteriis.' S. Thomas porro docet pueros recipiendos quidem esse, sed non obligari Voto ante annum pubertatis emisso nisi ad usum rationis pervenerint. At etiam in hoo casu si annum

rationis habuerit) obligauo vin posse remostri per auctoritatem patris. Mo, dicit, Valere de Voto simpliei, ad quod pueri possint admitti. Votum solem

quod tamen non est omnino eiusdem rationis ad hodie ei. Migne, 66.845.