장음표시 사용
251쪽
a 38 NARRATIONIS HIIT. HAER.ris erat, sacrae mensae oblatis, statim exivit. Rogatus a Nectario Episcopo, cur non maneret intus P Haec
pius Imperator respondit. Didici quid inter Imperatorem intersit ac Episcopum; A re tandem reperi veritatis Magi Lirum; nam Iolum Ambrosium n vi Episcopum dignum eo nomine. Quae omnia fuse denarrat Theodoretus lib. s. cap. II. Hinc inde id unum praeteriri nequit, quod scilicet Vir insignis, cum haud semel ingenue fateatur, solos Presbyteros cum Episcopis sedisse, & hoc idem in Scholius ad capra Az de Praescrip. pag. 713. constantissime repetat. His enim solis antiqua disciplina dedit in Iolemni Emclesia Conventu Cathedram , Sedem . aut ius comissius. Diaconi utpote Miniseri nabant parati adminis Ierium, assirmet, postea sine testibus, sine tabulis, istas Foeminas sacri huius Consessus ius pariter ita. buit se, taleque monstrum tanto verborum apparatu in priscam Ecclesiam obtrudere adnitaxur. Porro ne Foeminae in Ecclesia amplius psallerent, suisse legibus Ecelesiasticis interdictum . tradit ex Synodo Antiochena Cardinalis Baronius ad annum σο. num
ro as. Id ipsum quoque in Ecclesia Latina Sancti Hieronymi tempore iam sublatum colligitur ex eiulac mverbis lib. I. adversus Pelagium, quibus ipsum sic alloquitur: Iungis enim s ponis in titulo , quod es Fremina Deo Hallere debeant. Quis enim ignorat psallendum esse Forminis in curiculis juis, sabsque Virorum stequentia , es congregatione tumbarum. Reliqua duo Presbyterarum officia quintum scilicet & sextum , quae istis a nobis iam explosis
adnectit, nempe providere Sanctis Martyribus carcere detentis I Et exuere, ungere, ac ad sacrum sontem mulieres Catechumenas deducere nullatenus ad Pre
byterissas, sed ad solas Diaconisias spectasse , ipsisque
252쪽
Jo: UvITCLEFΙ Cap. a 3 speculiaria fuisse insequenti capite videbimus.
Pro coronide tandem, ut harum Viduarum excellentiam ac gradus eminentiam Lectorum animis pressius inserat, tres praerogativas seu dignitates e quibusdam Te tulliani ab ipsius mente deflexis verbis comminiscitur
ita scribens pag. 3s. Prima dignitas en in sis verbis i Uelaminis venia illi fit . Edicunt has Viduas non fuisse facie velatas in Ecclesia Conventu, sed virili more apertas s intectas . Quod nempe eqssent adeo probata castitatis, ut nec allici periclit rentur nec allicere . Mirum sanet Si fortasse posthabita castitate vetulis pIusquam sexagenarijs tale quid accidisset Cui quidem assertioni refragatur Paulus I. ad Corinth. o. Omnis autem mulier orans aut prophetans non velato capite deturpat caput Iuum, unum enim est ac si decalvetur, nam si non vela- ur mulier , s tondeatur, si vero turpe erit mu- heri tonderi aut decalvari, velet caput Iuum. Ad quae verba Chrysostomus Homil. aσ. Oriendit, quod non Goliam tempore orationis , sed etram perpetuo eam oportet habere caput opertum . Quod ipsum tradunt plures alii Patres, ac Expositores. quos singillatim recensere omitto ne Lectoris patientiam longius exasperem . Unum tantum Tertullianum afferam oportet, ut palam fiat quam longe Lupus ab ipsius mente aberraverit. Libro de Corona Militis cap. Iq.
haec scribit. Porro ου quod obnoxium es velamen to caput Remina , iam hoc ipso occupatum Non vacat etiam obligamento r Habet humilitatis Da farcinam; si nudo eapite mideri non debet propter
Augelos, multo magis creonato. Et libro de velandis virginibus cap. 17. Christus es qui s alienas Pon as s maritatas velari iubet, utique multommis suas. Sed G vos admonemus aberius pud citia
253쪽
x o NARRATIONII HIST. Η R. dicitiς mulieres , qua in nuptias inridiseis ne stea disciplina velaminis exolescatis ne quidem in momento hora. ut quia reisere istam non potestis, alio modo denruatis neque tecta neque nuda inc dentes. Et paulo post: Quantam autem casigari nem merebuntur etiam illa, qua inter psalmos , vel in quacunque Dei mentione retecta persu
rant . Praeterea ineluctabili eiusdem Τertulliani argumento evincitur, omnes mulieres sine ulla exceptione velamini obnoxias fuisse, ita enim cap. s. citati Libri ex verbis Apostoli solidissime ratiocinatur e Deutraque parte satis ad universam speciem cuiusque Iexus Apostolus pronunciavit, es breviter es plane tam instructa definitione, omnis, inquit, mulier . Quid e II omnis r nisi omnis generis , omnis ordinis, omnis conditionis, omnis dignitatis, omnis atatis . Siquidem omne, totum en es integrum , es nulla fui parte defeetum. Pars autem mulieris es Virgo es . isque eae de Viro non velando , omnis, inquit. Ecce duo diversa nomina Vir, sataber, omnis uterque. Dua leges obnoxia inviscem , hinc velandi, inde nudandi. Quid clarius , quid lucidius in tam difficili obscuroque Scriptore euuae Tertulliani loca si observasset Lupus, neutiquam has Viduas in Ecclesia intectas tanta confidentia aut masset. Nec perinde iuvat eiusdem Tertulliani Iocuva quo, ut hanc opinionem induceret, desumpsit illa
verba numinis venia illi fit ; Nam ibidem Τertullianus Virginum petulantiam tantummodo exaggerat, ipsasque intecto capite in Ecclesia incedere ausas acriter perstringit . Integrum Tenulliani locum recitare cogor, ne Viro alias doctissimo talia ex arbitrio affigere videar. Libro de velandis Virginibus cap. s. haec
habet: Quaeramus an aliquid horum Virgini uceat.
254쪽
ditione subricitur, necessitas humilitatis cum mu liere censetur . Unde illi unum hoc licebit, quod omni Foeminae non licet E siuid praerogativa mer tur adversus conditionem Isam, in qua Virgo est, s carnem suam sanctificare proposuit i Idcirco v Iaminis venia fit illi, ut in Ecclesiam notabilis sinsignis introeat, ut honorem Ianctitatis in liberitate capitis oriendat ξ Potuit dignius honorari al, qua petrogativa Virilis aut gradus aut o ij. Et statim post, Uirginem in Viduatu a quoddam Episco. Po collocatam improbans subditi Virgo Vidua hoc quidem Portentosior quod me qua Vidua caput te-Σit , utrumque se negans , mirginem quς Vidua deputetur, s mi am qua Virgo dicatur. Sed ea aut horitate illic sedet intecta qua s Virgo. Re
prehendit virgines retecto capite in Ecclesia incedentes. Virginem in Viduatum intrusam veluti in Ecclesia monstrum increpat. Sed , quod'nec qua Hidu caput texit, ut quid portentosius vehementer da mnat . Quae quidem verba luce meridiana clariora indicant , viduas in Ecclesia velamine tectas semperfuisse ; sicuti pariter manifestissime apparet, illa Verb H laminis venia sit illi nullatenus ad Viduas reserri posse ἔ cum ea Tertullianus ad cohibendam effusam Virginum licentiam tantdm duntaxat pronuncia rit.
Caeterum reliquae duae dignitates, quas ibidem subiungit Lupus, nempe, Secunda dignitas erit in his verbis ut in Ecclesia notabilis & insignis introeat. hoc eutauquam eximia s eminens perlona . Tertia dignitas eis in his verbis r Ea authoritate illic sedet
M. Eadem prorsus ratione exsuctatae remanent 3 et nim verba ista ex eodem recitato loco sunt desumpta. quo ad compescendam Virginum audaciam utitur ' i Η h Tertu,
255쪽
Tertullianus I Nec ullo pacto ad harum Viduarum dugnitates adstruendas detorqueri queunt , ni im. yitum Tertullianum vesuti obtorto col. lo , quod turpe est Historuco, ad id trahere
256쪽
De Diuonifarum origine. nomine, ac ministeriodisseritur. Nomen Diacona in Orientali Ecclesia notissimum, es apud Scriptores ante Nicanam Θnodum passim reperiri , contra Christimnum Lupum onenditur . Quas Plinius in Pithgnia quaktioni subiecit erant Diaconissa . Ad sane ordinationem non solum Vidua univira , sed Virgines plerunque admittebam tur. Huius ordinationis Ritus reseruntur. Non erat Ordinatio Sacramentalis, sed caramonialIs qua- dam Inauguratis. Dim. . conissarum infria recitantur. Et, am Linina EG
Diaconissas. Eridem primitus abrogatas in Gallicana Ecclesia a Srnodo
ausicana I. contra Ioannem Morinum flabilitur. Vcusque .de Presbyterissarum origine, ordine , ac officiis dictum est ἱ modo ad Diaconissas transimus, pronia , ac vera earum munera investigatuta, ut Catholico. Lectori, quod ma-H h x xime
257쪽
xime cordi est, clarius magisque eluceat, quam sabso nostri temporis Haeretici cum suo Protoparente cleis, Reminis se se sacris immiscere permittendo , puros putos primitivae Ecclesiae imitatores is praediis
cent , quando sacrorum eiusdem Rituum, ac cirem niarum corruptores potius verissime sint ac pervers
res; siquidem inani fundamento , inscitia , seu potius malitia innixi. Ecclesiam scilicet in suis primordijs
eminas ad sacra ministeria, Diaconi stas ordinando , sicut eligendo Presbyterissas, ut praecedenti capite diximus, assumpsisse , immane illud monstrum in Christianam Religionem invexerint. A quo quantum ali na fuerit ipsa Catholica Ecclesa, ex earum utique benedictione, usu, ac ministerio, quae in praesentiarum descripturi summus, cuilibet harum rerum minus etiaam perito patere poterit. Duo Diaconissarum genera prisca noscebat Ecclesia . Unum earum, quae, ut superioris capitis initio ex varijs synodis notavimus, a viris ad sacrum Diaconatus Ordinem promotis, mutuo consensu relinquebantur , ita quod a Virorum Diaconatu, uxores quoque Diaconae vulgo denominarentur . Alterum illarum, quae
in aliquibus Ecclesiae inservientes, ministerio Diae nae seu Diaconissae sunt appellatae; & de his praecipue
loquuntur sacri Canones, ac veteres Patres ex illis Ap stoli verbis ad Rom. cap. ras. Commendo AEutem v
bis Phoebem sororem noctram, qua eis in minis Nerio Ecclesia quς es in Cenchris . Hanc vocem Diacona longe antiquissimam esse scribit noster Lupus in Scholijs ad Canonem decimum quintum Concilii Calchedonensis pag. 372. Etenim, ait, Apoctolica ad Romanos Epiriola subnotatio, quam nonnulli ex
stimant se ab ipso Apostolo sis habet i scripta luit ad Romanos ε Corintho per Phoebem Diaconam E clesae
258쪽
clesiae Cenchrensis. Et pag. 3 s. addit. Certe arite anum Cayonem viae reperis horare nomen, nisi
iureius laudata subnisatio ad Epistolam Apostoli ad Romanos sit illo vetustior. An talem epistola ad
Romanos subnotationem posuerit Apostolus , cum sit res admodum dubia , eertum est, nullum robur addicti nominis antiquitatem probandam habere posse . Attamen nec per hoc assentiri cogimur ipsi Lupo di. centi , Diaconae nomen , dictae subnotationis vetustate seclasa, ante Nieaenum Canonem vix reperiri; Etenim plura extant priscae Christianorum aetatis monumenta, quae & si illam Iubnotationem uti fictam abiiciamus, satis manifeste produnt, Diaconita nomen longe ante Nicaenam Canonem in Acelesia floruisse. Initio eitati eapitis memoratae epistolae ad Romanos clare Bouitur Apostolus t Commendo autem vobis Pharbem dor rem nostram Δ--, Ecclest a qua in Cen. chris . Quae verba, si dubia omissa iubnotatione , Lupus inspexisset, nequaquam dixisset nomen Diarona ante Nicaenum Canonem vix reperiri . Immo post Apostolos semper in Reclesia perseverasse lucide colligi tur ex Origene qui anteriori saeculo a Nicaena Synodo vixit ; ita enim ad eitata Pauli verba ait e Hic lactis
AFUolica aut horitato dorat, etiam Freminas in minister o Ecclesia consilui, in quo illicis pos mPhorbem apua Eccusetam , qua ui Ceniaris . Duo
alia sanctorum Patrum, qui primo saeculo fionierunt , teitimonia producam , unum stilicet sancti Martyris Ignati, ad Antiochenos ita scribentis e Saluto Gu stodes Lacrarum membularum in Chricto Diaconis Ias. Quae epistola quamvis ad manus Eusebij x Mnti Hieronymi non pervenerit, tamen, ut notat Bel tarminua de Scrip. Eccles ob Iisi similitudinem συιritum vere ApoΠssicum a Viris doctιι omnino
259쪽
recipitur. Alterum Sancti Clementis Romani qui in suis Apostolicis constitutionibus Diaconissam saepissime nominat, quarum authoritate libentissime utitur etiam Lupus, cum tamen propriae opinioni probandae quid aptum vel aceommodum in illis reperit; Caeterum in notis ad . secundum Canonem Trullanum pag. 867. tanquam spurias & apocryphas explodit, Carm. lumque Bovium , & Franciscum Turrianum perstringit, quia bonas horas melius, quam illis vindicandis, locare potuissent, additque; Fuit opus editum a nescio quo quarti faculi homine Amano , maris θ' in dogmate s R,tu macularium, ut facile possit
ostendi. Cui assertioni confutandae cum is non sim qui hanc Spartam aggrediar, satis erit, sapientissimi ac eruditissimi Cardinalis Bona verba reponere ex cap.
8. libri primi Rerum Liturg. Haud improbabile exis
Itimo easdem esse, nempe quas citat Sanctus Epiphanius haeresi Io. num. Io. Sed snterpolatas , s alia quibus in locis vel Librariorum incuria, vel Hre licorum fraude depravatas. Et post tres versus su
dit: Quidquid autem sit de Authore harum Conanitutionum, certum apud omnes s exploratum nunc es, quod si ab Aporiosis immediate dictata non fuerunt . Concilio tamen Nicaeno antiquiores
sunt. s in his continetur disciplina Ecclesia tica, . qua Orientalis Ecclesia ob ethnicis Imperatoribus. ante Magnum Constantinum regebatur . Quibus addere liceat Scriptorem ethnicum Plinium secundum - in Bithynia Proconsulem, qui in epistola de Christianis ad Traianum haec scribito Quo magis necessar,um credidi, ex duabus Ancillis qua Ministrae dic bantur, quid esset veri s per tormenta quarere. Quaestioni sequiorem sexum subdidit, quia imbecillior, facilius tormentis succumberet; voce latina Ancillas
260쪽
vocat, quae Ministrae, hoc est, graeco vocabulo Dia conae vulgo dicebantur . Ideoque cum Ecclesiae insedivirent, quod quaerebatur, nempe nostrae fidei arcana, secretioresque Ritus prodere magis poterant.
Pater Lupus in Scholijs ad cap. 3. TertuI de Prescrip.' pag. 3 . ait, se haud posse adfirmare quas torturae subiecit Proconsul Plinius fuerint Presbyterissae , an Diaconissae ; Cum vox Diacona seu Ministra apud Apostolum sit vox ambigua significans omne sacrum Ecclesiae ministerium, ut in βpistola ad Timotheum, nisterium tuum imple , Graecus habet Diaconiam. Hinc subdit e Sacras Mulieres, quas tortura imp
fuit Plinius omnino existimo fuisse Presisterissas , quod nempe apud nos essent altioris gradus, ideoque re secreti nostri peritiores . Negari non potest
verbum Diaconeo apud Graecos sicuti Ministro apud Latinos ad omnia officia plerunque applicari , ita Δῶ-α & Ministerium ut in Actis Apostolorum cap. s. cum dicitur mi rare mensis , Graecus habet Δραμωῆν προνεύ- & ad Hebraeos t. 14. in ministerimm missi Δατωτε- να alijsilue novi Testa men ii locis passim similia leguntur . Quod idem pariter apud profanos Scriptores habetur, Aristoteles polit. I. ait Δρα-νων τοι εσα, idest, opera ministrare, & Plato
nistrare ad emptionem & venditionem. Ita apud Latinos Cicero pro Cluent. Minister in maleficio . De Amic. libidinis Ministri. Tacitus lib. s. sceleribus Ministri. Ulpian. L. t. s est autem: Ministerium amnonae . Nihilominus haud recte insere Lupus , igitur vox Diacona s mox Ministra non Iolum Dimconissa importat of icium, Ied etiam Presbura . Nam Apostolus cum proprie de Presbyteris & Dia- Quis agit, eorum officia per line nomina distinguit ,