장음표시 사용
31쪽
edlaeirent, sonasse de hac sua Hione minus seliciti , nec data opera Frat viri testim iis expensis Ma lilio subseripi rutii, iiii quoque Sebulastici tui: ismina D. Thomas, diem
tus, de s. ι centora. cati quorum crat solitatem, abiit, ut stitie asserti j vel ministam errori . notam non audeamus in Pirgere . At vi victim immerito a nonnullis vexa-
Autelius Piette 1 n. ta ea p. r. q. ix. atque ut omittam Nullum , Paludanum , aliosque innumeros , Antoratus Cuetreio Tra M. iii. l. ix. Din is voluminis operis Moaxalium, n,od ad ne se, praelo sudat . Ex eYternit plures laudat ei tuto loco Notisus praesertim ex disci li; Seriit,ut Joannem Pontium, Patrem Macedo, Florentium Conia
um, alios. Sylvius i. 2. q. 89. aret. satetur semenii nancilliam e te ti m scripturis , IVM P.er uti, ceu firmiorem .
Liliui s. ii ii in diis. r.. secundi libri utriusque argu montarior nit, & affirmas hanc nn iram , ut quam nia notare inclinat, rotii a Pul entio inter re uim fidei, etia neutra tanquam fide tenenda si , nee r iit e contra damnari,ia quam ii retica . Ex Sor nicis Doctori h lueti es iurno nobi scripsit L Hermittiet tom. . . pag. Au uuini aliorumque patium Atticanorum, di Gregorii Magni hatietate stetitam confimat Ludovicus Haberet de Peccatit ea puvi i. f. . q. ro. Eidem allentitur Juves in p. . dissert . cap. Qi est. v. commemoriae stici icit . Nune ei fi mendae controvorsi honis, ur inquiunt , avibuet tantillum
ad Innocentium uo. 02. inter Autua nianas: illi enim se ibunt, sis citos etiam propter tala rem pop soli
o. ad Boni actum Nec non Getis, ad Pieeno Episcopo . . Tettio reliuatur hares Pelagiali rom ratione nam id omisi a beatitudo est Dei viso , ut docet Apitilo
Hi su ri non vidchunt Deum, ut dii in L . Ergo privatabundis superilaturali beatitudine . meedit nec PMariati' potuisse percipere , quaenam sit haec Mia simpaterna eo sarmum cie rem, ut liquet es Augustino cap. ea. d. p
Advertendum obiter distare ab haereti Peti gladia opini nem Celibras assii ii iiii,si m. de Nai M vim ius quo is, ripueros titi dum natos . si Dite ii oritura snt priusquare ad baptismum fluminit pereenire valeant , 9 praeserim irentes assdue orent, di in voti habeant, ut baptarentor baptis no Spiritus Sancti misericoedites eon se rari . Civii opinationis nisi citator est Gabriel Biel in 1 v. dis. ω q. a.
Caietanus in i l. partem q. 468. art. I. a. Ze I . Ut
enim parvuli per Christi gratiam absque haptistaci ni, ac irinali deleta beatitatem , te numque coelorum uatiami rant. sel paucm habet patronoς commentum i hil, meri loque refellitur . primo enim diserte Augustum iu iis, dec Iane, Anim. cap. a1. adversus Vancenti i Vilioremas. Drmat, neminem, qui non retiatus fuerit Chii 'lanae fidei
lavacro, mi vi ab oti nati peccato, nisi mν serium fidei iuparvuli; perficiatur atque impleatrae. R perperam illim me- caii ab liti nem pm initii ahsque Chri ii impii irate. I a-etur & Em L '. ad Dardanum. Deinde nra esse de parvulo rum line baptismn decedentium dati narii me dubitandum,
liquet ex Epii tota a. Νmcii Papae cap. r. ex Concilii Asrieania nuper lai dat s. nec non ex plenariis Florentino, ae Tridentino, qui definiunt necessum e se, ut peceatum originale lavacro tegetierati iis expietur , alias duredente poemet aeternam vitam non consequi. Iagito pera utit lib. a X. Theologorum Dogmatum cap. x 1. Taudem si Me ae v to parentum possent pueri interiori baptismate consecrari; quam plutei s hi fidelium in utem matrum e plarentur, Neque merulos recens natos necesse foret ob dam 'attianis p ticulum sacro sonte leua l. Quod est nimium pla' ere No vat ri et et a quorum . amate C. tiaolici ora ciet, abhorrent. PROPONIT lO 1 I. l , in D e i lithi ' i' hextu id , quam benigniores quidam pollirentur infantibu . Evincitur pluribus argumentit , qu tum es Q prorium. H1c xkilio nullum in Scripturia vel patribuq sundam tum liabet, quia, ut visu haei uet , cum ex tilia, tum ex hic eo assar nnes ob Aesae detinum damnari. N excludi a regno, niti l uacro re laetationi munden ut . in quod illi ac damnatiora it statu puerulos beatitate quadam potito quai; ludere, & in arundine longa equirate, it ui. dum Attilem tabulam arbitramet. Aliernm eli, quod ii ad naturalem ei quam beatitudinem huiusmod, parvuli par nitent, sordi iri mediuti te locus inter re num c. icitum. Ac corale ationem , quem locum commenti sunt pes .eiani , re de quo Augustinuue in primo de origino an inire eam ς. Non hortem spuri sis , inquit, Demst premitto ire e . a
is: . c. rvo. , sue e re S peccati animia , cuius quisque natu iri et is met ei et tur . ita ui 1 ne peccato vi iam de ens contruentem si tarem assequeretur polle torvita est adoptio, d di nita si forum. dqom re num cael num haereduario iure debesὐ uir. A sui stela taui latebantur meros non baptizatim tali h Freditate pii 'diti: Eretolia non aliam beatit item pollicebant tit, sua iur naturae vi tib is poli et comparat, nullum habe et ii potna: tali bene en ortia men mira. Praeterea Pe a iani late iniur pas voloe nco esse 111 A in honorem . nec eic Q. ,eti vitam murnam paratam credentisti , sed quamdam tantummodo se licitatem, in qua sine crueiatibus iliam aperent . ita Di - irum tonitat ex Augustino lib. a. de pt c d l . sanesorum cap. tr. lib. i. Ope is triperis cap. 37 . lib. ua. dct Natari piat. cap. rt. Ergo Pelasiarii in En qua in parvulis absque Christi sat amonio denatis si am beat ualem spoponde:
Mihi quidem , nisi omnitio te didi eo munem sensum,
videtur hae thess manici in ima . Quae eis en in ua. qua damnatio, quodnam stippi ieium, ubi nullus dolor extractat
32쪽
LIBER DECIMUS TERTIUS. CAP. VIII.
meiat λ Certe meum ideam pereipere non valeo, nisis iis
maduellioclem, ineommodum, mulctamque cui reus ani mo, aut corpore subiicitur. Nee poenam stabile ae luere e rediderim, qui nee suseipiunt, nec perierunt. At non eae si ceterorum perceptio. Age ergo discepte uir de propositione paulisper . Primum ob oririnale peccatum puerin euntiar filii irae, ut Apoll. loquatur a. cap. v. q. ad Ε-DA ideli filii uindicta , filii poenae, filii sehenna, ut lectione i. docet S. Thomas iram ergo. vindictam . poenam, gehennam petierunt, ae dependent. Deinde fides docet illos damnari & arceti a regno eci lotum . quod gravaisimum supplicium esse tradunt unanimi e sentione Patres, ma-xtine Chrys, vinum tam 4 . & v. ad Populum Ami ehenum, , Basiliuη in Psalm. q. Insuper per Concilium
eli autem poniti, nisi eas itari, plecti . supplicio a sei Ex Augustino autem haec delibo. Cap. ita. Enchiria
Priare, inquit, a r no mi. alienari a vita Dei, eriere tam munis multi divo datie ii Dei. . . . iam granius os poena. ur ei nulli possvi tormenta qua nodi cis comparari, satis Iu aeter . Bene habet, inquiunt a sed hae poena parvuli non merueiantur . verum S. Pater lib. vi. contra
Julianum eap. a. ita harae responsonem exponetit : S. Me
j rure . Vide etiam lib. Mi. contra tui. cap. 3c ra. &Οperis Imperfecti lib. t i i. n. m. PMterea S pater lib. primo contra a. Epistola pelagianorum eap. χχ. exprestas ue
hix seribit parvulia fretinuae inuriis stibi e so icio. Item lib. I. Operis Imperiecti n. s. non solum reiicit medium illum locum Pelagian in intee regnum Dei, dc gehennam , sed etiam negat medium .nter regnam Muis, Distic vim malis praeparatum: & ἡemque 4 ib. a. de pecca torum metitis ea iri. & v. contra Julianum cap. t . ait par vul et non bapti atos futuros in asinuatione nast smo . At damnatio parvuliarum dici noti poteli mitissima eonsderando in se poenam damni hoe enim sensu utilia trim uris p fiant ea esurparari, aut ore ipsemet Augustino. Milicet
ereo S minus aspera. ut conseit premitque pueruli ., quo rum non est cruciamentum egregie summum, omnique immanitate teterrimum , ut in auultis. suppetit ad audioritatem ratio. Primum quia crueiatur
quisquis appetit quia adipisti non potest i Parvulorum animus quos appetit adipi sci non potest, nelnpe Deum , ad cuius imaginem creati senti Ergo excruciantur . Deinde quomodo exules a patria, ac sub dimonis potestate, set- rei scilicet, ae liueulentili mi hostis. M lunt non inge miseere, nee indolere r Rulsa; aduerti opinio, ut inquit Claristi Theologuet Hilus eii. τ. dis . 3. veritatem precati originalis eυaeuat ; etenim peceato proprie dicio paena proprie dilia respondet par. li non regenerati rei sunt me euo proprie dicto: Ergo nece te et , ut ei poena aliqua vera, ae propria respondeat. Postremo eur hi meruli suptli eium subire non debent Num quod sint innotentes Haeeeti uetus querimonia Pelagianorum. An quod Deus speciali nouidentia effieit ne tristi quidquam illi aecidat i So
mnium illud eli ; nam in uata contumeliat apta in interi tum non talis cura exercetur, sed ira . Fortastis erelasti γ.ent i norantia laborant Sed illud amant, ergo norunt .
sunt Dei imastines, ergo illiuet desiderio exaesescunt; iudicabuntur, ae i abdint ante Chrsis tribunal et ergo audient
esse te num ante mundi coralli tuti ciem praeparatum etinis. N e de tertia pr positione, nune agamus quod instat.
p posiTIo iv. Pueri cum Originali meeato dec
dentes plectuntur aliqua poena sensus, licet in eompara. tione adultorum, mitissma. sit primum pro hae sententia amomentum. Describitur universale iudicium Matili. ii I. 2. x m. 35. xxv. ga. Ap calyps xx. 33. aliisque in locis. Priori loco his verba currunt 1 Ctibia, oena fabrum in manu sua: ω 'νmundati aream fiam, fruisbit trit cum itium in horreum, pa- Ieas unim ramgures laia snextioquisui. Quae verba repetuntur Lucas eap. iii. r . Altero in foeotegitur e Coti . te mi, in inanis, li4M. ea in fissiletitis au rems ----, triticam aurem eos essu in restim m/um . In tertio habetur Congrelabruit ιιν ante eum omnes gentes,
triticum , quod eongregetur in horretim : non sent oves , Anae 1 amantur a dextris: novi sunt praedestinati, qui seripti inveniuntur in libro vitae. Sunt ergo paleae ,&piranti alliganda ad eomburendum: sunt haedi lorandi a sint istis, de in t ennam trahendi sunt rembi detrudendi in mammiitnis. Notili4ma sunt Augultini verba hoe argumenti genus mirifice comprobantis: V mrurus est Domi, i t inquit serra. 14. de verba Apostoli eap. a.)Oj-kotamiae ilias, in monuit, se vis Evangeliam μιι ν, Mas paries filiarius, λωι-- Ura, . L. Dis ua ora, .se: Ium nem
gnum, pro Utilis in ignem aeternum.
Contrariae sententiae patroni respcindent primo parvulos non esse a Christo iudicandos. sed hase res cisio euertitur validissimia momentis. Ae primum iissem, quae produxi mus, literarum' sanctarum testimoniis . Nam Matti x tr. 36 rotantibus dis ei polis. nt edittereret parabolam zizaniorum, respondit Dominuςr Aser ese mundus e bonum Nero semen , hi fiam sti; issa; 1 - - aishmsi i sivi nequam : Di--eus autem otia sominaiit /is, es diabotis. M si vera consummaris I rei; U . M φνιs avium angeli s t . sistiter o reniori ιν αλ iis , O seni ἐ-Mmυιαν : A erii iae Ammatio, De ιι. Omnit ergo qui in agro mundi n seuntur . sue triticum sint , sue et ionia , in die reeis sunt etaligendi. atque vel in hooeam etaigregandi, vel
igne inextin ut hili eomburendi . Cap. autem xxv. Congre obuisIων , inquit Eυa elhia, ante ram omnes gentes.
Deinde futurm par.ulos in stillira definit Coneillum
eanum eelebratum in. 18. declarat in Epit . ad Picenos X. Gelasiust connumerat inter regulas fidei Augastinui in Epist. rori ad Vitalem, ut demoniliat laudato in loeo No- Titius . Rursu 1 Pater amna jussi itiis dedis Filior o pol
habetur loan. v. χχ. an nimirum idea Chiillus est iudex. quia Redemptor ; atque, ut explicat Au ustinus et totam 1udieris dises , O a pia toto tutium Assiiι . Quid ergo Redemit omnes ; omnes iudicabit. Respondent alii esse quidem pare os iudiean et, sed noctituros in ignem. Verum hos noti moror. Nam si iudiean. di creduntur, aut in dextera statuendi sunt, aut in sini ita: ergo vel in regnum thunt, vel in ignem aeternum . Ihunt, inquiunt aliqvi, sed non eremabuntur. Nil 'lidius hi crepant. Enim vero potius eam rit igni inexstineti 5 5 r Z eania auisa utων ia fascitulos ad remstir dum d
Graecus . κολασιν αἰώνιον, δι punirionem, O cruciorum Iem.
n, frenum. Deinde: quare hi parvuli mittuntur in unem Num ut inter flammas cum pueris Babyloniis Deo bene- die, ni At inquit Regiv .vates re exiti. 17. Non muria Iaudabiana te, Damino, ue M omises qui ad renativi in infir no e & ps vi. 6. in . emo utilem A GUrebitur ris Rum
se .r ne i ne torqueantur, erunt summae sangulari benes citi eo lihendae. Sed cur tantus amor in vasa irae, & vis.
Ai' ἡ Denique si ias etl hoc pactu sacras literas detorquere , dieamus es seelellissimos in ignem aeternam sine eom
pinge os , non concremandos. His autem obviam it Au.
paristi ibunt in ignem ; ibunt in supplicium, in ambustionem, in opetationem ignis, in cruciamentum, M'. κόλαπιν
Sunt qui reponunt cum Bellar inmo, hidos & agnos esse stiles, quorum una; est passor, , agrum in quo perminat ititicum eum es an iis ae paleis Eeelesiam Cathor iram. Quae saeillime convelluntur. Quia mim s uisortie nomine area Aremisi etiam possi/ --ώ- ti. Utim ait erudituqJesulta Simonet tus in hae quet Ii. resp. a. ad opp. Ego, quod ita intellietatur, contenda; su iam Christus parati lam illam Millarens ait εν es m dui ; ct Evangeliaba explieant ovium, haedorumque magnum gregem, in
tit gravis ex praeclarus Theologuq UMe inter Tom. d. pag. 4t in Deilarminum Me loco fhi non conitate . nam fatetur quod universali iudieio omnes omo no ad rem
Addam ex Seripturis nonnihil. Ap Hypseos xx. s. legitur 1 Matu, O sanctus habes partim iis restim rediise φνλm h. s knda mors non halet pote rem . prima resarrectio eli animarum, seeunda corporum: prima mors est separatio animae & eorporis; altera animae te eo oris ab
omni selieitate di .ulso, & damnatio perpetua. Ita d eent Auguilinus xx. de et D. eap. 6. Fulgentius lib. r. ad Monimum eap. item 5. & colligitur ex eodem loco As ealipseos in i 4. Et infernus o mora missi fiam in Alnvim serili, Me est mori se Maa. Itaque se argumentari sis est. Mors seeunda habet potestatem in eos, qui non habent pa tem in tesurrectio e prima. Parvuli de dentes eum oriri. nasi
33쪽
nati pecca o non habent partem in resurrectione prima. Ergo in parvulos decedentes ciun originali peccaro marssottiud: habet potestatem . Argumentum illud suppeditat
in Leo non situm M itinus declarat sic nudam mortem esse illam, qua & anima 3c corpus torquetur, quod etiam in at in capite nuper commemorato Fuleeurius; sed a serit quoque oeberi hane mortem originali peccato. D super probatur thesis sanes ura luctoritate. Au Aihi nonnulla recitata sunt: restant, suae prissent in med umiserri, linge plura: curabama nitelliis, d libate. Assi, iusit cap. ir. de dono perseri, tit cauoum par si uis, serii pravitii. iar esse uolii I eum, nisi is, , jam in Chr ' remnerari s immuω parvisti transeant m it hi δε-
Quid id iam apoita loca AdVeii mi Quidam respou dent, Augustinum rem hor te um Pelarianis , he impugnare duntaxat fihham illam beatitatem, quam hi par. uli:
promittebant : asserere , cum ceteris peccatori,ut etiam
ne loci ius alia horrorem ; abrepetim 2onique aeuia disriurari i . adhibuisse H diorem, discythica in orationem. Aibit in sila librorum Auetustinianorum lestio e b c ina Oorum uirorum duua reti ii. Auguifini sentemia eis portulo non baptior ire in ip nem aetermam , amet poma ianis aeterni, a suim igni aeternis: nec reiicit tantun Disan medium locum coi ctum a Pelagianis, sed qualem cumque inter de ieram & sinistrara, interregnum e ees muni, malorur ille supplicium. Ae opinione nostra nec fa littit . quia Diuinarum Scripturarum ducitur ausi tare ree ligidiore senterat iam ample situr, quoniam per unum hominem peccatum in omnes pumansit, A qui tenera tur ex Adam , sunt natu a lilii arte, filii υ indidi . Debitari id ita dictum uelim . Etiam Julianus Petrusti norum pubsidentissimus ii,. i. Op. lmpers. num lententiam Au- uitii immanem ac si1ne 'am appellatat . netans Deum a ter . nis igni et pari ulos trade e . mu quid Ohie 'tim s. hi
h is patescere. Nare memorata ad Hieroclymum Epi trita, Da edim inquit , et neum es parvulortim , nim
s uatum , ad uri amnis kisi . Aditedi sententia de . prompta uidetur ex eap. m. Matth vers. re. Ali mi Auiti in Carmine ad huicinam sororem huc sunt vel a ,
34쪽
LIBER DECIMUS TERTI Us. CAP. IX.
Sit postrema argumentatio a ratione; quamvis Theol go nulla validior ela ratio, quam a Divum Scripturis, e rumque Patrum auctoritate, qui dirimendae eontroversiae contulerunt quantum i psorum animo erat robotis . & ne
vorum. Saepenumero dictum est parvulos esse sub diaboli potesate: quod probant exsuffationes Ecclesiae, scribit Augustinus lita a. de paceat. meritis eap. 34. lib. i. de Nuptiis eap. 23. lib. ita. Operis Imperi. eap. χω, & definit Tridentina Synodus ses . v. de originali pectato. Atqui Diabolus. dum ei oceulta iustitia palmittitur, captivos parvulos in hae vita vexati animum Θ ιorpus a igiι, δε- stis, Ionitatemque p/rererit, ut experimento e pertum est, , Hem Augustinus docer in I. Cp. Impers cap. 88. J ε abit ergo vehementius, affiget, pelliandabit, cum dar ptos, inserisque alservatos vindice flamma corii ringet. Deinde si verum esset, quod Aduersarii eonfidentis me se
seriisque iactatus, licit impiue sit, dicere eonsuevimus, poe nis & ealamitatibus obrui tandem aliquando oessavit. Ni
mirum ob oeulog nolitos huius vitae conditio versatur, nocis utune. Ita Jobe qui proximo vers. i . suorum verborum
sensum ea nil ui tripli scillaet in septilem ) eγε eranta rumia re, o .bi requievi ut His labore. D quendam vim est pisitis inolis io non istiuismus Meem exactoris. Par di motaus is; sivi, Ge. Quietem ergo ae dormiti nem appellat mortem, qua omnes sive parvuli, siue adulti ab anatistiis saxuli eximuntur. Exhibet ergo nobis mi serorem lamenta, uesuti ille, qui Segia xi H. aiebat itis. Tei ilium .
λ ha natus, sempora m eis Mest. Praeterea Gregorius lib. I v. morat. cap. 3. docet, ham verba
Jobi non esse literaliter aeeipienda . Atque premuntur eademnent. originali peccato nullam sensibilem plenam corre- dissieultate rieologi omnes, cui ob poenam damni censenti pondere, noci possent absque insuctitia plecti morte corpo- parvulos e tristisi. Vide e , tre
dmatur sensis, qui ei an si iiserat animae cum φθὰ comple M. lib. xio. de C. D. eap. 6. Atqui ob peccatum originale pueri morte corporis asseiuntur. Ergo originali meis
cato poena quoque sensibilis eorrespondet. Quidquid enim
sit de statu purae naturae, in qua plurium sententia homines naseerentur morti obnoxii, indubitatum nune est, mortem
merito inflictam esse peceati . Postremo uideo enim satis de hae qua sit e disseruilis a parvuli hastirati de alieno me-
itra reportant bona emporis, quoniam in regenerationesii tituati eψaeuatur eam merati, ue per baptismum adsciscuntur in Ecclesiam Christi, qui lanesistat animam, &glorificat eorpora ergo noti baptiχati reportant mala cc poris, quia generatione corporali trahunt ex Adam eamem peccati, dc per noxam originariam numerantur in similiam diaboli, in cuius domo est cruciatus animi , & eorpus esea sammarum. vide quae diximus cap. r. huius libri ad ultimam obieEtionem.
OUI arbitrantur parvulos, si nou resederati e vitae. eesserint, nullo ignis supplieio in inseris consei primum adversus nos literatum tantiarum auctoritate belligerant. Apostolus, inquiunt, in a. ad Corinth. v. io ait: omnes enam nos maxinesam oportet ante trilia 1 Chri ,
nihil mali gesserum, nunquam in delesianae is deliciisque
luerunt, neque denegarunt eleemosynam indigenti t. Igutur parvuli resem nora debent mala corporis, non sunt ple Rendi toralenm, nec perpetuis ignibus concremandi. Rei p. primo hoe Me amumetitum Iuliani apod Auausti num lib. vi. can. o. quod a D. parente ad verius callidum vel sutumque diadecticum retorquetur. Nam parvuli hapii alide alieno res e facto remetant bima eor tis: ergo pollunt de alieno mecato reportare malum. Vide M. ultimam t. capitis. Hac ratione alia loea in adversarios retorquentur. Quippe parvuli eorporis delicias & Oblectamenta non de spexerunt, nee sunt ela metiti pauperibus obulum, minimum que teruneium: Ac referent nihilominus gloriam corporis, regnumque eleelotum. Praeterea respondetur nihil esse maiasis verum, quam mundi illecebri et obscenisque voluptati
vh debeti sensuum amictionem ianisque supplieium , fleiudicandum fore sine miserieerdia, qui misericordiam nouseeerit. At nunqtiid damnati horum tantum scelerum poeianax dabunt Ergo neque haeusiet, neque ambitio, nec de- eratio, aliaque huius generis crimina absque ramali dele reamento patrata non erunt flammis ultricibus punienda λΕrgo qui pauperem alit 8c ilipem erosat, volutatur autem in ereno libidinum, regnum Dei possidebit Ergo ne, quia in radicio durius agetur cum fidelibus, cui fuerunt natu ra asperi. & humanitatis expertes, indidelet atque idolola irae ab ruentur Unum itaque gentis peceatorum pro reliquis positim est, & maleficia magis nefaria pro noxis te. teri . Responsum reddo breuiter & absoluter Distinguo maiaiorem ; Haee dicta sunt ad exelusionem aliorum Decat, tum, nego sine tali exelusione, concedo. Opponunt a. verba Iobi cap. q. ubi posteaquam ait diem natiuitati sti e suisse atrum ae triui peroptat perihlet in hiero nistris, vel statim in lueem editu ἔ redditque v. ει hane rationem r Nume enim durmires Herem, O fomisamro νὸς Veriem. Itaque parvuli decedentes ante usum ratiociis titillo sens,li supplicio torquentur. α Resp. dis .ant. Et Iob puerorum , qui immatura morte abripiuntur , dormitionem & quietem appellitat, quatenus inimunes sunt a doloribus, miseriisque huius saeculi, e cedo. tenns ex hac uita migrantes in peccato, requie ae felicit te potiuntur. Bem. De praesemis vitae amicti ne loquitur Jobus, de qua & nox; dum moritur homo intortunias . - . in fune iocum Hieronymum .
Tertio obiiciunt auctoritatem Decreti de Baptismo Titicla. cap I. Misistero Uhi Innocentias lv. non ut eitati m. let, III. eum sit Rese iptum au. i Σ3αὶ ait: Poena ori inalis peceari es orensio υ; -, DA, athotia fero eoa ρ viari esse me severtitis e Hattii. α Resp. primo in Decretorum
Codice dist. vi de C seer. e. a. F. U, - definiti originale peccatum puniri senis aerem; somptu a supplicio. Huiuis di ergo decretum adeo perspicuum exprestumque alteri valde ancipi ti& ambiguo est praeserendum. Deinde non addit Pontifex partieulam Tantum 1 ideoque s oh precatum actuale itur damnattit & crueiatu gehennae δε priuatione uis nisn; plecti etiam potest propter originale priuatio e visi is Dei, α eruciatibus gehenn. . Insuper ibidem Melarat Ponti-
non baptirentur amenter ae dormientes, & in eis deleatue per baptismum originale meratum . remanente amiali, rem pondet Potitii ex primo quia Dominus, rolum iam nomyaritim se e in sustato, oscis imp fectioηu non nomisi e Mice merasa uon ex parte, seu ea toto ab trit. Alteram dat resibrationem , eo quod mus ori inalis Merat; es euriuriis insonii mi; de tisi s viro Hua pereari es gehenna popes semesur,ir tini s dimitteretur Mitti; μια- otirio noti divi ffo, talis non eareret visone Dei μουν oris noti ium iam, ervitiare r in Mianua propter reartim re minis astiis is 1 sed hae tamettiam iurem fiditia mi mo potiantur, imo Mimristia a res utuν. Quarum rationum priorem probamus
altera ab imperito secretario, ut habetur in Glossa, addita est: conflat enim, adultum cui dilatissum est peccatum pinale, & decedit eum actuali mortali, utraque poena puniri. Vide Gregorium Ariminensem Aretuunt a. auctoritate Augustini: qui in tertio de libero arsimo cap. 23 est: Non eiam mettienciam es, ne visa ess petrariis misia εὐdum intri rectessum, vi a Uccatum, .utentia Diuos me ais es non pessit inire praemium ut e D stium. In eo autem loco sermonem habet de parvulis. Rursus in v. tontra Julianum cap. xi. non silum se ibit par Im suturas m Mimnario, misias is, sed etiam negat ruina strua esse plectendas, tit eis non nasi potius expedaret.
Quod salsum esset, si tot uendi forent ambussione perpetuatum fiammarum . Rurius serm. de verbis apostoli eap. 6. ait me tuis foti poena es Ma es in patria . Igia me praeter poenam damni nulla alia parvulit irroratur. Tandem Trast is. in Joannem asserit Iudicis sententiam, Mne in amsomnem aeter M. esse a. 6 8 dum frutinis. Non ergo ad omnes , qui in sinistra erunt , est res
Reseondetur siustra haec perpauea & contorta Augustini amplissimit ae exprestissimis testimoniis opponi. Qua ant
quam Adversariis nolim eripiantur, summam illorum erga Augustinum observantiam gratam aeceptamque habeo, qui palam recedete a tanto Magium erubescunt. Non enim probare me snit ingenium meum acrimoniam styli, quo L Herminier To v a. p. 43'. scribit, At em miratas sum se saepe . Ioram omium Maociam, qui in om onis f praes tim A Auetistini odiosthureis stiper hoc negocioproferunt, ocimo est audacia hac, sed reverentia. Iam vero ex distis constat, S. patrem damnationem parvulorum appellare mi risi mam comparate ad adultos; neque de illis usurpandam Dominieam tententiam M litis erat Inori non 'issent; quae nee de omnibus peccatoribus, qui a temo igne cremantur, pronuntiata es, sed de scelestissimis eantum, ad ostendendare, inaequalitatem tum panarum, eum peccatorum. Quae sunt Autuuini verba legentibus manifesta. Nam eodem ea sa. En . , ubi damnationem puerorum appellat mitis mam ,
h miatim, resurgent ridem etiam fi - μή Me eu, sua ca ne , sed ut etim Habinio, o ane is ritis niant r. Atque hoe loeo istud addidi, ut videant Angustini mentem, qui docent
ignem inferni non posse in parvulorum eorpora vim nativam exercere. Quamquam non satis percipio istiusmodi subte fugiorum acumen; sue enim ignis eo ora adurat naturali vi tute, sive eollata divinitus, ad praesentem emtroversam nil a
35쪽
inet. Verha ex se . xiv. de Verbis Apoctoli sunt eae conte ' : 1 lti lagiani3 illatio iuxtin tiim C. Dolielmam. Dissectantiis ni uim exeluda a regno certorum, sevi tamena inua tranuuillitate. Sit eos reuincit Au tinuet 1 Hoc tantum uoci esse in patria maximum supplicium eis; quam ergo quierem ac beatitatem fingitis in iis, qui a patre per petuo exulanti Ae subinde probat reprobos omnes iliatos in ambusti eis aeternana, ur praecedenti capite demtio ita tum in. Tra fiat i in Datneni io. ii. 13. plectendos iupplicio ignis appellat ri sim s. os, relate ad omnes gentes . turbamiaque i Ganeorum uia uetiam. His ergo riculis , unum re stat ri tertio libro de lib. Miritim, quod iam expediam Mit S. Patet in hoe libro ad veria; Man:chaeos, qui exis i. principium maiorum o natum nitebant ut os laudere ar- tumentatiooe petita a parmultis. Hi enim cruciatribus co potis a ilia tui, cum nullum peccatum patraverint: Cum ergo mali non lini propria voluntate, conitiquem est, ut tales istit cutistitutione naturae. Rutilas dicebant, qualia inaudicio tutum depcitabitur, citi neque inter aut os locum et i, cum nihil recte secerit, neque intur malos, quoniam nihil pec. ca, it 3 araque op itet, ut parvulus, qui damnatur, nee ut liu, reus e i iniquitatis, iit malus conditione, ac sub iaci
iij. Quid ad hie Augusti via i Cum Manichaei fateri nolleat oti sale peccatum voluntaria Adami praeu cati e
nibus. Recipiebant novum Te Darentum, silebantque ne caldi ab Hemde in ames ab Eccl)ita cum Martyribus h. notari . utit, e X' um4t ait de pueris, qui doloribu aeria est et ita eis amor ) di is pur iis 14 L Hr, bulit. να r ari ις refover DEM, ' Sie explodit unam Manichaeorum inliantiam, quod i; titillum e lpeccatum in par ulta , tempora es silictiones non erunt pona Mec ii, sed meritum occult. e retributionis. Diluit Eadem ratione quod ob eseabant Manieli ei de paruulorum iudicio. Poeteli, inquit, botum parvulorum vita disse me dia int f i e Gnum , & peccatumὶ it: tu e poterit etiam sententia iudicis elle media inter praemium , ' suppliciami
ideoque nee ex temporalibus cruciamentis, neque ex in tu
par lorum o dicto infertur illotum maiam e se subit Lam H ee vi ut omnes non ca ei, qui ieetunt lati tum ea et tetrium ac viceii em : Quid ergo iuvat Advertiri nostros locia; isti i Sequitur ire ex Au in ita res tilisti e parvulos morte noci pie si propter Auae peccatum Z Mimiame. Sequitur vitam parvulorum cae meditam inter peccatum L id te satium ἡ Minime. sequitur in iudicio sutiliarum locum parvulina an inter iusso e malo; i Micitie . Ergo nec sequitur idat itan iudici; id mediam e se in et petam, vim ae suppi eram, sed huc imuere uiu i ta at , si par uti nullum peccatum contraherent. Aiuo P et lud Autillicii telli momo Aduersatio nolim; coutundere stat et iiic admittera tum p ei Marule prui ibilem. Non id luti statum illum medium inter iuilitiam ci peccatum se edi incereia i ii antὰ letitur, ueliat, nolint, faterici herit se ii doriam illam, iam noti spe late a patPulos obno io. ori itiali sinctatu
Ad hanc res pansionem meam . cceo, at o atione; No .
iis i. Au ussi im in Ep i. ad Hieron3 u N. nunc ios cap. r. θ ili Ne conte: lari, quod in i . de lib. arbit Do n)hil di erit de da natione eorum par. olorum , qui saei aptis miserant loculo; imo cum Pel istiani. ac ' ai-sheril hunc ludium S. Patra oblinarent, rei pondet de oci no Ρdiluce amiae cap. 12. i. minime de r is partu ori mdubitasse, M ad.ersa. Manichaeos inlitam sedit putationem: se etiam ii cum scriptii de libero arbii fio in hae dubitari ne veri a ue esset. Demiticra debere es' u tam in tutium . ar. que inbidum, qua se ere prus fieret , ad)ti ira ... 61 8.1 . . - se γα i ci et . Unde lusu opuram gel tarminus scriben An se, liciti in no quam quae scripti rat itien cap. χχ. retrahia se . ideo erim non retra facii sui a olim ebetior de primi ruulotum, induit Noli tu , quia de iissem noti dubitaverat . sunt sui ulterim resem derit . quod seut vita paroniorum dicitur media inter re tota alarai ue m earum, intelligendo peccatum a Mesale. ira tot ieret i a st D eira inter P emium di ius p esum . accipi euci ni e eedem N primam, quae retribuitur ii et iris pars inali tu . ema modusu ergo intera biptizati non habent retr .aa tionem ad afrorum, habeni tamen antitia corporisque beati iudinetur ita non bapti fui non ais iuntur eum adultis :e quali supplici a' curiatur tamen . seluctae i respon. 1 o prior, socii quam di his cocitrariam argumen clauem auerit di eliminat. Op Unum t q. alaquorum patrum auctoritatem, qui viten ine ab Angustiniana et tentia recede e. sunt tu Am to sus, Cres fiu Naetiani enus, Bernaritia, es cum pluti ii Scholasticit D. I Umaa. ac s. non ducitura. Arrabro ius ti bru a. de Attraham cap. ultimo kribit de paruulis sine haptismo ex hae vi da mi tant i buς: Hu elus tamen ita H a1 ν-
toruus de re ititia n g. . nernaria iς vero ia nem. dexesumes. r. m inquit ) fax prop/ra in D, Mausu ex t. Porm D. Thom e aperia eas senteutia a. p. q. r. arti re q. s. de malo art.,lieut ' D. I naventur triti a. zῖ. art. a. q. t. l jusmodi pueros iupplicium ignis Euadere. Re p. i. Grea num M iammium de Nysenum, aliosa ante exortam Pelagiariora has elim, noti tam sit se H haec Iro illa versatos, quantum iti ea Augustinui tu Asia- cani Patres sese exocuerant . utide, quemadmodum in materia de Pri destinari e R Utatia, ita in hae qiri tuo pult illam lia ter ni ventilata , Latini Graec Hi praeserendi sunt, marinae sucid hi tantum duo Adversariis favere via dentur, di si rigorose accipialitur, scribunt meroe ante M ptistii lavacrum ea ere improbitate N peccato, quod falsum est. Pro uobis autem iuni Augustirari , Dulgentinis , Pa res Mileuitani, es Cares a isset, ea, conseis me petarii,&aliorum, Florentini Rilii decretum. Et nihil minus ob horum duorum, ne noci D Tho: nae at B iveaturae reverentiam , oppostam opinionem Catholice ni nati satemur, eique nos vel unam censeriam vir uram minime hoe nolim ferino adiicimus. Sed singula expendenda iam sunt. su Ambrosi cap. ultimo lib. a. de Abraham opinantur prin editi in i To n. i. pag. r i. nonnulla ab aliquo haleti- eo sui se intis A. Me immerito ; nam supra num. 79. Am biolia; istaea te dixerat paruulos noti baptior os excludi a regno. Quomodo erro abae seri piit. L . . uri has rrcini ruis, Deinde ultima pars pomum: capitia eum praecedenti tiulla rari e eo' eret. Insuper ab lute assere te quod hi parvuli habeam immunitatem ya nariam, videi est sapere Pelagiis is diu in . Optima tamen e i ptias u seri van y loqui Arabiosum per figuram coracessionis, siquideo, ait, Haleam, non , Lissent . Etenim perspicuum eii illum tam de adult s. quam de parvulis verba iacere,
di probare saniti Iauaeti proinis e pectuitatem. solent proteret quodam de Ambros i in E italan Pauli C-mentarii': sed liquet haec perperam sub tanto nomine celebrari. Observarunt in ii viri dueli semina Pelagianisminos mite, suspicamur constripo an Hasa io Dia octo, quio sit sub Damaso, de Luciferiatiis adhaesit, ut dixi: ti cap. a. Id M. ultimam. idem uiserendum ea de Au fore Qu. ad Antiochum, stribente q. exa'. de pari uli:, qui non
i is, e . spuriae suot eiurn quectioneri illae , licet uua Aillatia an P habit e sint, α alicubi nonnulla pra retant ex Athanasis iram ara. At criminent l. .alie pli ira i , , uta χimpositi , riptoris: atque eum olim non e .cederent ni in
eos etiam, qui ob pinam damni parvulac moerore aliquo ali ei tenent, quod siniit Ad rivi rum no ii miti paru maior, la perpaucos Thomittis e ceperas, o ianua propem mil. Dunitar etiam Nylienus an guttiser unima aure Itit j j i ua rui, curri pollea ad fuerit dei nilum , ut ca praece emi dictum est e unae sua negat parvulori dicando. , a e Beda an pro Dinio Cantico iam, esurra-
propterea quemquam aliquo di num et se iupplicio, quia non
im Uem line iaυ acto decedentes neque tiari ae honorem, nec civi iciunis, ut is e. insuper recus illiu i Scholiai ceta ad hane ipsam oratii nem ita Nariante ni semen iam explicat re rar est i re ui et o pro' s semisui, me panis Lliti t pyti vitii. in nonnulliuetiam lati hin editionibus, ut in Parisens . 1 u. additumeti in margine, pariti ι nuiti pina se ux aut e . Sed primum animaduertendum est Narianaeni verba etiam eos remere, qui cta ut puero p etiam damni sint ire. Deinae xc scripta esse ante exorta dogmata pelagiaria, P ct a Veio medium statum inter elotiam S supplicita n a Uatribu ,& Codicillit Gisia e platum, atque exis, i latum . scholia
autem, atque interpretati acies nun sunt eadem cum texturcii imatione probanda. Qid vero de Diuo Thoma Aquinater
36쪽
LIBER DECIMUS TERTIUS. CAP. IX.
nater Is quatim eommunem se linteorum sui, Evi sententiam tutatus et i sed ut erit Augustini studios)lunus, huius sparsi utaque semina. Ia vi sent. dist. 46. q. a. docet,
Originali peccato obnoxios etiam poena lenius tuisse ex risgure multiandos. Subietii enun anathitatio eii poena mutum gravissma, & iam poena sensus est vere poena, quia ad subiecti annihilationem quodammodo tendit. Pluta sunt, quae iam evincunt, ab eodem Auctore ex D. Thoma d prompta. Silvius in a. a. q. num. Lait, Beatum Thmmam uariis quidem in loeth loqui iuxta sententiam suo temptare communem. Si tamen suam Summam Theologicam a s viilet, noti deeli ratio exit imandi eum in parte in alteram ibi se deesinaturam, quia lib. iri. cootra Gentes cap. II Lhabet pio absurdo, quod sint aliqui homines, qui nec beatitudinem consequamur, nec poma m a Deo patiantur, quod iuxta Seripturam Matthaei 11 omnibus in divino iudicio exibilantibus dicetur, V ιυ, μδ. eo paratiam istis regnum , vel, o redire an senem aeternum. Multo magis ad nos acces
sulet, ii postremum eontra Julianum opax datum ei esset
perlegere, tibi sententia nolita traditur expleti sime, lib. I. num. o. lib. 3. num. χαι, &e. Diesum supra, quod in Epiitatam.ad Ephes. les . i. seribit ob oldinale peccatum nasci unumquemque poenae, de gehennae addi sum. Verba Beati Thomae sunt a. Hue es s dicit, Eramias Mattira ,
Ieri , ii ii Gemitis. Hare pavea pro mea erga D. Thomam o servantia satis sit ianuisse. De D. Bonaventura , omissa responsione Uanmν Tom. I. pag. 283. tantum com memoratio Amitalitam ab Rom. xiv. v hortationem, in
IIIa adi More a. Aiam meis . tu misi. Id vero nori assero lacta comparatione inter eximium Ee-elesiae mutirem, nosque miser mos in summa ignorantiaversantes: sed propositu mihi Augustini, ae Bo venturae doctrini hae in parie pugnantibus ῆ in utruinque obsequen iustinus illiva placita debito filii olfitio Ompletior: huiusti pientiam e dignis Iaudibus prosequot. Atque hoc idem, ubicunque Divi ali tui oppoluam 1ententiam noci sequor, aut verba. bique interpretati e praetemutto, me procite
Sexto obiiciunt argumenta quaedam a ratione petita. Aeptimum e Poena senubilis noci eii originali peccato proportionata ; non ergo hae poena mulctantur pueri e vita mi- strantes absque baptismate . Probant antecedens I. quoniam peccatum originale non cootrahitur per aestim propriae um
untatis: ergo nee illi respondet mu icta, ac supplicium proprii sensu . II. Peccatum illud est uitium natura, noti personae igitur elui caussa petiana plecti non debet. III. Poena sensibilis debetur eonvertaui ad bonum inmutantisti . que non est in Fierulis: IV. Ob pravam inelinati emn pravitatem ad malum, quae ratione eoncupis intiae pα- set sensui puerorem haerere, nemo damnari piate. , mla il- jus motibus obici undet. R Nec quispiam reprehendi poteli in eo, Quod nequit vi laxu. v L Etiam Augu: tinus lin. de duabux Amma et ea p. a t. allimat illud impio imputandum esse , , Quo itii Liarim finiat abditiario. ,1L Nusa ob originale mecatum inium itur poenitensia: non em ei
debetur mulcta. qua animaduertitiae in adulamo actualia.. Hare omnia placuit linaui eo erere, quomaui iacillimae sunt lationis, seitumque Augu4iua innum quatere non υ unt, magis ue eorroborant. Itaque nego miscedens. Aebriorem pronai iociem pri tuum in adversarios retorqueo a si non conti une moxam originalem attu propriae voluntatis, & nihilomilius ecitum voluntas a summo bo.
, quod appetit, eam poena ac triclitia divellitur: Eleo iacet noci.deliquerint proprio sensu, sulla poterit illorum
sensus flammarum erue amenta experiri. Duaiade nego con sequentiara nam euaculaque peccato mortali, sive origine
contrahatur, siue propria voluntate, cum displaceat Deo summo hooo, debetet, si Deus velit, omnic poena, etiam infinite aceria s αγι possis, inquat S. Titanias in a. dilL4a. q. I. ar . 3.-ad a. Preterea peccatum quod in Adam fuit aEluale, possetis oristinate eite ideoque omnis poena , quae debetur peceato inuali primi hominis, inuigi potest Pectato originali autemium. Insia r Doriores, qui ad vet-fuin nos hre obiectant, pusant originale peccatum esse pre prium omnibus, quia omnium voluntates Onsebantur in Adam. si id sussicit, ut meri voluntate propria peccaverint, cur non susscit ut in proprio sensu tormeuta percipiant Rursu damnati potest ex lusione regni anima, quae non continebatur in anima Addi r ergo plecti potest sup-Plicio laniet corpus, quod mixi: ehat in Adae corpore. Secundum ita diluitur. Primo retorquetur in Adversarios. Quod originale peccatum sit vitium naturae, non pedisonae, non evincit, quin haee persona sit peceatrix, de atque damnati ad tartarat Ergo nec inuit, ut haec persona schennae eruciamentum non sentiat. Deiade distinguo antia ras Tles. Tom. II. originaria enim naturae vitium ea, non personae, idea ,
indutia inluntate piaetopatentis, qui naturam communem vitiavit, e tedor propagata per voluntatem Addi, itaut vere ac proprie noci sit eulpa omnium pocierorum , nego
Eu tertium eiusdem similaginis. Principio in Auctores
evibratur. Tametsi parvuli non sunt asia voIuntatis suae a vetii a bono incommuta hili, arficiuntur poena damni. E m etsi cociversi non saerunt ad commutabile hocium, ple eii poterunt pretia sensus. Deinde dii inguitur aut. In parvulis non est e vetito ad bonum mutabile, actualis per determinat, ciem arbitrii sui singularem, concedo i habitualis per coocupascentiam inseminatam origine, nego. Et ou niam in idem recidit quod sequitur quarto loco smilitet retorquetur : ob e eupiscentiam , cui ineli habitualis avra: O a Deo, parvulus non bapti ratus festitur poena damni: ergo ob prooitatem, eui ineli habitualis pio msio ad illicita, muriati poterit paena sensus. Deinde diliin- suo propositionem 1 inclinatio mala non castigatur nisi ae- caedente voluntatis eoatiasti, ad Tribunal Magi liratus Qui curat duntaxat ea ternam eluium politiam, eoncedo: ad Triis
ual Dei, qui strutatur tenes es eoida. subditlinguo: si
prava ine linatiotii adhaereat reatus de macula peceat , ut adhaeret e cupiscentiae non baptiratorum . ti habituali peccato nocidum remisso, nego: si concupiscentia, ablata interclusione, quae separabat a Deo, soluta sit a reatu, ut
eu in baptietatis, atque in adultis, quibus peceatum habituale dumissum eis, concedo. Vide qua scripsimus adpropolitionem a. quinti Capitis. Quod proxime sequitur, recidit in eaput adversariorum . Parvuli posita Adae praevaricatione vitare nequeunt reatum uriginatiuin, α niualos ius illius causa eondemnabuntur
At qui pote i damnari, poteth etiam vituperari ae reprehendi . Ergo parruli reprehendi possunt ob praevaricationem
Adae, quam evitare noci potuerunt . praeterea di linguo antecedeus: Non pote quis vituperati ae reptehendi ob oris sinate peccatum, tam auam malus albitrii elestione, conis ceda: tamquam malus nativitate, & vitiata naturae origine, nego. Si enim hκ paria aequit filius Ada obsurgati; quomodo eli natura filius irae, si ius vindictaei Cur audient infantes, qui si, regenerationis Sacramento extremandiem obierunt, Iudicem se em alloquentem: Ita n leue,
aeris MI Etiamsi flammarum tormenta vitarent, an non
ignominiosum est, Imagineat laxi in exilium propelli, sis
ire tenetiras exteriores, ae degare sub daemnais pute late Num probrum, ac ignominia non eo , furcae alligari, da. rari ad triremes, etiams eer vitam non frangat earnis ex , nee remigare opas sit, vi amaue arreptilia pane miserrimam agere Compellabimus, ii hoc verum e l, Adve satiuira notitum iisdem uerbis, quibus Augustinus ait,quitur, serim ii de verbis Ap, tili, hominem pelagia.
penatis, i a m emittim mitras. - et libro Augustini de duabus animabus addebatur, eadem a Iuliano suit Siecturn : sed respondit S. P. in primo Operis Impert. n. 4'. se ibidem delinille peccatum ad uale, non illud quod peceatum est, A siti ut pcima peccati: idque necessarium eli Giholicos profiteta; alioquia originale, quod iurantes ante usuris heri itri contrahunt, noci posset reputara neccatum. Atque
illud cocitendunt pelagiam hae eadem sellaei argumentario: ne ducta, quod nemo potest darmari ob id . a quo li
Postentum argumentum potest si liter retorqueri. Enim veto mors, k vitae huius ealamitate , exilium, & eoncepta illine amaritudo, sunt in poenam originalis peccati, Falsum ergo eli filiot Adae eiusdem peceati munitentiamnus agere. Ad hae Careel uxenus priusquam baptismate abluatur, monendus est, se inimicum esse Dei, ac subdae munis pote late captivum: quod a rem , inquit Norilius, dolore eo , tui. Parvali quoque poenitentes stini modo suo, etim per υ ba A. tititiis notiti O hiae Detiti νε-
moriare monstrant ν, ait Augulianus in x. de peccat. me
Ops et . Parvuli, cum gratia dellituri sint, nequeunt poenam gehennae patienter cinerre: ergo in crueiatibus itiimpatientiam prorumpent, ae Deum blasphemabunt. Ru sust quis ignorat hoc Aimul finianorum placitura seritatem, ac immanitatem oleret Denique, ut ui sit, hu ut sente tiae mmulgatio plura inter radicitas scandala patere , Npiarum matrum antinum perturbate , ae stangere pat-
Resp. ad i. Nego e sequentiam ex quo enim ob oriatinare peceatum perant pavuli voluntatem a Deo me Dira , non sequitur, ut debeant mox in Dei odium, &hlassiemias prorumpere, & eamdem malitiam habeant eum peccatoribus stetellisl4mis, ac snt a dominante malitia in omne scelus abrepti ; ut commentus est Bajus proposti M. & ς. Urgeri etiam poteli illud argumentum de poena damni: quam si aegre ae moleste serant: blasphemabunt ne Ad alterum dixi diu per, quod si carent pueri peccato, nec in eos misericordes sint . qui damnant, eosque in exilium
mittunt, eis non pereuliant. Si peccatum contraxere,
37쪽
M DE THEOLOGICIs D Is CIPLINIS
ia istis De s vidimus etiam superum rapite, hane este v
-- Juliani querimot tu. Ad polismum te pondere possitnun , ior esse s haec notha divulgaretur allertia , neceu ti H tam audacter exsuros praemamea uxores, nec tam sequenter comptinas messas curaturat abortus , nec alia tumi coniuges interdum vel intemperantia, vel alia ussa filiis nauituri, intellium. Tune en in illacrum rescia marem : veh in sempitemum ignem insantulus deiectus etsi Dignosceretur etiam facilli, inariae eulpae demen-xum , atque ex illa, quam acerbum ferumque sit aflua laum criminum supplicium . Verum quatidoque nun excedat omnia dicere, nec in omnium, nec coram omnibus. Opp. d. Quibus ergo desetvret terra illa nova , quae ritu ra medicitur Apoeat sera primo ae vicesimo, si tuti tum t tm noum . Quabu , inquam , nisi pa vulis immatura mortu peremptis i Hi enim litet aversi a Deo auctorre supernaturata , naturalem indinem servant, id me visione quidem Dei pravabuntur, at non communitatione celetorum bonorum. Resp d. i. cum &Ρ. g. m. de Civita Dei cap. i f.
initias . ovaris. Quapropter non erit nova illa creaturat iacies pio iis, qui veterem hominem non merum. Cum oleat praeterea prophetica locutio propitia uel bie metaph ras ad niuere , eo sensu d esum est ιι iam noDum de t serum Hemanet, quomodo nova creatura, novum figmentum,
nox ut homo, atque ipso nei luco nuo Ierusalem . Illud voti, ouud de aversione a Deo ditium eis , ex pracedentibus abutide revincitiar, cum in o mitet originario peccato sit virium on tum inoidinario , imago Dei subi es a det motri , tota , inquit Auzuatinus , natura turbata. Rursus nec peccatum ahi uale naruralia prorsus tollit , cui tamen tes: cit gehennar supplicium . Ac tandem , cum naturalia bona s nt medium , ipse autem laeti: finis ulti.
mus creaturae rationali . . atque ut D. Thoinas docer i. r. c. 7 t. art. I. averso a Me omnes alia; inordinatione:
Deum asserat, neti non pote it , ut qui avertitur a Deo,
in rem ordine erra res creatas sese conlipeat.
Tandem sunt aliqua a Numeria pro illis suetis, quot optarent parenteu ad bapimi una pei duce e , sed in uterri ait in pix locati tur , vel ilaram ae nati tum niori u ur a quam sacro lavacra abiti niui . Quou diximul Ceri Detra eum aliis rQrpaucis ca letiis patriae civibus accensere. Pro qua opinione lixe lent pro erra. primum ol tos, ut sert commune prosequi di, rapti at pro Laeso , Naliud , in dioire is o roratii . I in super In poeticante us ni ratio 1ς iocem habet sapias tin tanquiritu, cum inter mali res habeamus omnes an antes, quos Het a
Bethlemi in te emite ita poteti illic prodesse haptismus stamini scilicet votum des derium parentum . item meet Elisabeth promotuit, ut Ioannet Baptista sanctificare
Ambios in Orat. de obitu valertia mi , lnnoe. 1ll. in cap. A stri eam , , Divus Beritardos ep: losa et . Jam daetimus supra hanc Cersonis Opini em talsam es se, A fere ab omnibu' refutari , quoniam es Evantesium , lii, utilia, ri Patres non renatos baptis,no e8. clodani a te no Dei. Nec vorum paremum potuit insantibu opitulati, qui iam spiritus ubi vult spirat , nee t mei a libet, imae Dei uoluutatis pendent ab hominum de
sidetini sacramentis autem sunt vi silius divisae in sitiit mei: coniti a. Eam ob rem A aquiliniis iure nerat e totiu- , ne andos inter silios Des puerus ducedentidi, i ue re eneratri nil sacramento, etianis moriamur, param mini iris, ac pa tentiis; se: inani ibus, eo suod noti sint de numero piae sinat ni m. quos secvndum propolitum elegit in uq an te mundi coalii tutionem. Sed de his alibi. Nunc ad a, ii menta, sua adversus hactenus dicta de parvulorum damna ii e , militant, ex ordine responde uni ea . Ae mima ratio, uti excutit parentes sui Oellent filios renasii, itancti prodeli metis sui voluntatem propriam noci ha ut . Ne ite hi damnanlur, quod non accesterint suomet ne se Hu ad baptismum, Quod exequa novi potuerunt , sed quo niam traxerunt ex Adam in aquitatem . Allera e litur. su iam in mari ytio in se recipiunt insanies ii amata sal
vatoris, dc saliginaum sutun ad coa irruandam fide Qui dum. Ideoque merito . ut suos, recipit tacto a MEllam.
voluntas autem parientium noti est voluntas tratorem. R L. Meus reum torum sareator per cratem, o m Iaroe viaia
hoc paeto Martyrium patentum nihil prodest natis , qui
mari cres non vicum uir Igitur votum parentum non prolen stiis , qui votum illud minima eliciunt. De Joanne
Baptista videtur elle opinio AOquilini, fuisse quidem repletum Sestitu Sancto iti utero, re finiuificitam in matem. visceribus, ut perionem Christi se gereret et sed nondum exornatum ea sanesitare, quae vineuium solvit sitecellionis o noxiae, idoli , repletum per Spiritus San Eri gratiam dono prophetiae, sed noxa originali adhue obstrictam, prius quam circumcideretur octavo die . Quod Amulimus noci Diuin scripsit Eni f. nune i 8'. ad Dardanum, sed et iam lib. 4. Omnet Impet elli contra Julianum nurn. I 33. De qua sententia perlegendae- sunt Notilianae Vindieidi ear 3. 4. xi. Respondera tamen potest , quod de Praeeursoris exultarione dc prophetandi munere dacet in eadem Epiti stola S. D tor, priυilegia inanilis L Muri ess. in in ructi s
lare suppeditat auumentum , quo non selum evincitur
advertu et sonem vota pLegnantium matrum non pra -ι a te salutem pueris mortui et in utero ipsarum , sed etiam
adversus recentiores quoidam ieritum Ese bapti si uni eis c latum prius iam istidie egrediantur . Quia si ρω quam die is δε- esse nartim sinis; min, etiam eum tutae e se Dr ω
cramenato, sive circuirosio fuerat, sive aliud ignotum, ne- at in eadem Episti,ta s. riter. Num itaque pueri an rediera linia m decedentes salutem aeternam consequere tur, incertum omnino elidi ae niti eis subvenium erat vel
patentum sacrificio, Uel alio stratiae tui tumetito, Griiss- c credimus eo: emnatos . Immo sista in in sacri et literis Circumcisorem in Dentravi, ob quam Deus p ercerit infantibus , ut exemplum coori: si1i iaphorae , ad Moy ii . cap. tu. Exsei vets. 21. Dirimus quippe in primo capite futua libit, non solum in si num di puli D i,
verum etiam in remedium originalis peccati Circumcis niem sint se 1nuitur arti. Nihil er o pridii est , quin puer omnes Don circvriaci sis, quorum eadem erat cum decedetit,hus in uteris macilam orirines ii culpa di natur condiatio, γε et amuς satis e simili , raetiti mosve iudicio damna-ios . in suatio denique libro de naptumo cap. II. docetria patet impleti inuisibilito e sinum baptismatis , cum exterius sne contemptu si emitti itur, de valet quod ait Apo lotus, Cercio ι, miti, dd - , ere uti s: o ut in , videlicet in dultis ludi creduli ratem αanimi sua parationem . Idem decet Innocentivet in cap.
Aps Mirum, de Pre byteio non hapti rato, qui tamen Ecclesiae diu humiliter inini stra Verat, eique te devovi iei su scipiens repereratiociis lavcierum, ubi accepi sei se non natum. Eodem e i in Epistola τ . dbestina Davi Bern odi. Huini est ergo teli imoniis nequit comprobati salus illorum , qui tralia , dei, ac animi praeparatione sunt de hi tuti. Atque hie disia sui de originaria labe, de de ana
rea nora renatotum iritantium: Ma , pia materiora mirat; eae feri te ramis
His itaque verbit ex prudentii Mocieta ex riptis saeua
libro teruolimaeo constitumius.
38쪽
cui Pelagiaram Heresim ὀesistat , ω refellit.
RIGINALI peream humanam obnoxiam
esse naturam, atque ignorantiam de dissicultatem, quam patimur ab exordio nativitatis , non reciditionem instituti hominis , sed poenam esse damnati , negarunt Gratia Dei insensismi hostes , haretici Pelagiani . inantes ieeiteo peccatum Adae posteris obfuisse non propagine , sed
exemplo, Je voluntatem actiooemque nαbam tam ad de clinandum a malo, de saei dum hocium valere, ut divi no non indipeant ad istorio, ii iid in lege ae domina, non in sanctae dilectionis inspiratione eoo stituerunt ἔ maximumque Redemptorix benefietum, licet specioso verborum apparata multipliciter viderent, depraeditare, emtrurunt ad revela tionem, exempla, praerepto umque inllitura. At Gratiae Vandex praesis Sanetissimus Augustinus . quum optime an madverteret neminera ptase legem implere per legem, n
Rue per doctrinam, sed per eamatem , quae per Spiritum Sanctum in coedibus nostrit diffunditur, in omnibus sere libris contra Pelagium, C lollium, & Ialianum eon rimis, curauit ut inruit originaliet culpae prohasationem, &gratia: neee 44tatem des 4eret. AEquum est igitur, ut qui Eloris praeclarii simi sectamur Muigia, eiusque dogmata uniueria popugnandi suscepimus arduam, amplusimamque
Irovinciam, poli A in de Oricinali sectato absolvimus is lationem, insellantes haeresim Pelagianorum pro Christi gratia, quae superab darit ubi abundavit delictum, ne
lo ANNES Garnetidis eap. i. dissertatiomun ad pelagianam historiam pertinentium se ibit uideri sibi huiui s
ae primordia reserenda ad paulum Samosatensem ; quem egasse veram Grilli divinitatem, Ac asseruisse post In- earnationem Deum factum ex prosecta virtutis vitam dueen do ibidiosam, haud obscure soli imur ex Synodo Ariana habita Antiochiae an apud Athanasium an libro de Mn, di , atque ex eiusdem Attiana IJi Otat. a. contra Arianoc . At No istus noster Pelanianae sectae auctorem facit Cris nem, de hunc quidem ce Gratra haereticam tenuisse laniatentiam, advertiis nonnullian desentires demonstrant alii uiati clari limi, ut Natali Alexander saec. 3. dillari. IS arti . Danies Huetius io oriae anis lib. a. q. p. q. a 2. Honor tut T meliu et q. p. de Gratia, & qui primus commem randos erat, Magnus Hiemtiymus in Epulo la ad Ctes phontem. Plura etiam de hoe argumento Janseolat lib. s. Ni'. pelag. e. ra. 3c sequentibus ubi tamen a vero exorbitat improbans in origene indisserentiam arbitrii, & hane reprehendens, tamquam pelagianorum Dogmatum staturi nem. sequitur Rufinus, a quo errore im tum Caelelsum insania monumenta demonstrant. Sed is iuerit Aquileiensit ille pereelebris, an Syrus vel Palaestinus, qui nubis inno. tuit ex Epia. M. nune Ri. Hieronrmi, inter Eruditos notic venit. Fuisse Aquile sensem tenet Baronius, Pagius, Nor; ljus, & maior pars illuliti uin Scriptorum. Negat Gam rivi loco citato eap. 3. N alii perpauet . quibus accessere Auctores obseruationum Notisi . eruditi Presbyteri vero. nenses lib. t. cap. 2. Dubitare videntur PP. s. Mauri in
notit ad eap. 3. libri de Peccato oristitiali s. Augustini ,& ad Core monitorium Meleatori; nee non in Praefatione Tom. x. De Theodoro Mopsueueno consentiunt meisius se Carnerius, aliique eommuniter . In his ereto, otiaene stilicet, Rufino, ae Theodoto haee prior dissertatio vers bitur, nam de Paulo famosa teno solas habemus , quas i
PRO pCslTlo I. Orisenes de Divina Gratia pravam
tenuit heretiemque destrinam . Evine itur primo elatissimcirum seriptorum testimonio, illorum maxime, qui strassante haeres Pelagiana floruerunt. a. s. Hieronymus in Epit . ad Ctesiphontem desenam pelagianorum Amasium, mes A. ruis, in est, orisenis ramuis Δι est. Idem repetit in fine Dialo rum . omsius
πινιι Threi. Tom. II..h; Et Vincentius Lirinentis Common. tap. 23. testatur , quod Origenes omnium pene haereticorum Muso eu se . probatur 2 rigenes seripsi gratiam dari serandum merita nostra, posse unumquemque civere absque ulta pro sus peream, nee contrahi a parvulis ob Adae praevaricati nem originale peceatum . Haee vero sunt pelagianorum Dosmatum paradoxa. Itaque Origenes Pelasianorum haeresi viam aperuit. Et quidem exuli 1se gratiam dari s cundam metita notitia asseruit ille libro i. - ου. cap.
7. lib. q. cap. I. de r. philocas. eap. m. 8c in Diae id Rom.
a tori . Initium quoque fidei viae ex nobis , N protectu in
a Deo apertii lime asseruit. Doeuit msuper, ut e . r. monstrat Noedius, Angelos diversa infitia promeruisse ex suit meritit ae studiis: Ioannem Baptistam in utero sancti dieatum Oh merita e parata, priusquam iosus anima deuolueretur ad corpus: eodemque meso Chtilium Dominum promeruisse uni imem hypocitream, quae est omnium fratiarum maxima. praelusit ergo Origenes primo errori Pelagianorum , ais avitque gratiam dari seeundum meri.
Docuit praeterea Origenes alterum Pelagiani dogmatis
paradoxum , po se hominem vitare qualecunque peccatum,
quod est famosa haeretiorum , idest , impectantia . Id liquet primo aut toritate Hieranimi in praee
istis; es, ait eum, qui in caritate persectionem adeptus et , andalo obnoxitim noti esse; de Tom. t s. in idem Evia
gelium scribit pueros, quibus Iesis manus imposuit, iam
.mpi,tis pereeti, non posse metari luerebris: qu e vix ullam admittere excusitionem satetur Huetius n. xv m. q. . lib. 2. Origeniano , quamquam plura illie illadet emollire . Num Originale peccatum reapse negaverit, perdificile et definire. Huetias, qui loco citato n. at origenem uindieata querelis lanienti , satetur in Commentarii; in Epistolam
ad Romanos nonnulla Meurrere orthodoxae fidei parum consentanen t atque in Catena Graecoriam patrum in psalm. 43 υ. s. referri tellimonium Origenis, quod illum apertistime oppugnat. Sed inquit Commentarios interpolatos fuisse a Rufino, Catenatum vero fidem sublestam esti atque incertam. Dixiam Origenem in tanta librorum copia non
semper sibi conuare, de aliquando peetatum originale saltem e sequenter negavisse. Enimvero, huius 'itae mis fias non in Adae peceatum, sed in habituale in superiori
vita commissam referendas esse propugnavit, fle Esau reprobatum, variisque calamitatibus assectum ob seelera ante conceptionem patrata, ideoque eo tester ad falsam ei dominam, ea scilicet quae a nobis pella fuerunt, antequam corpora subitemus, caussam Deo mehul se, ut spiritus tet. renit hisce molitas complicaret. opp. 1. Pelapius adeo origenem a minatus est, ut in Sinodo Dio positana. eum de aeremitate Insem1 arretur,
praeterea pro si orizenianum temmonium protulit . licet
saepenumero Laguntii, Hilarii , Ambrolii , Chrysostomi
aliorumque sententias reeitaverit. Noti ergo ex Origenis libris Dogmata pelagiana eruperunt. - Resp. Vettite &eallide animadveni te pelagium, ae rigeniana rima proeduceretineque enim ipsum latebat, quam male a od L tinos patres Adamantius avdiret . Servarunt nihilosectu
inter se Origenissa ae Pelagiani arsissimam amieltiam: ut constat de Rufino, Theodoro Mopsuesseno , aliisque Pelagianis, qui sidente ad elavum Ecelesr Uigilio renati sunt
Urigenem . quamquam inita molitione, defendere.
opp. 1. pamphilus in Apolosia Origenem ab omni more
purgavit. Illam vero Apiamiam Pamphila esse, non at terius Seripturis, tradunt Eu bitis lib. vi. H. G. ea
39쪽
12 DE THEOLOGICIS DISCIPLINI s
33. Socrates lib. 4. cap. an. & Nicephoras Callistus lib. x. p. ia. - Resp. r. cum Huetio etiam pamthilum in eadem eis. Clipene tauta uersari si rim Rufini interpretamenta non fallunt. Defendat enim Origenianam Animorum praeexistentiam, & anteatiam vitam , sne eua asserit Deum fore iniustum, si insontes animas in desilia ae morialia eo
Si derex, Vidui, inquit doctissimus Abrineensis Esi
t audistitim. Deinde respondetur praedictam Apologiam
universam filisse ab Evi ebio elumbratam, quamquam pri rem librum ipsemet Eusehias sub nomine Pare ili ediderit . Ita S. Hietonymus in Catalogo Seripi. Eccl. cap. g. & in Apologia ad verius Rufinum: duo in Joeo illud et iam animadvertit in primo Apolagia Pamphili libro ape
te Arianam haeresim eontineri, quamquam Rufinus latinam reddendo sensum pes sm immutavit. Absit vero, ut
Famphilam Mart rem Christi glorioitismum Arianis eon. - genes hom. g. in Levit. disertissime agnoscitra sinata peccatum . α Resp. r. a Critieis huiusmodi homiliarva Cretio Alexandrino , vel ineerto antiori passim attri, Mi . α Resp. a. existi se Origenem noti delictum Adae,
ut in scie Dialogorum scribit Hiemamus . Respondetur . iuxta Origenem animis delabi ad corpuς inquinatum p paratum ex Adam in anteacta flagitia , ideoque si reuera originariam noxam agnovit, fuit hare praee edentii me ire comparata, quemadmodum dehita meritis gratia
Milhae collata: unde nihil ad purgandum Origenem δε- sent ea loca, in quibus videtur asserere omnes filioc Ada, in me cato fuisse conceptos. opp. ultimo Crissenex eap. s. lib. a. Periarchoo. ham. vi in Psal. 3ά alitisue in laeis diuinarum gratiarum munera νε dicat. α Reip. Cratiam, quam Origenes quando. rne eommemora . esse praecedentibus meritis erogatam 1 di
si inrtiit mim Myllem fidem; humanam, quam propriis viri η nulla gratia sustuliis habere possumus, es diuinam, quae nobis per gratiam insunditur. Item virtutum ineeption4m, istarumque prosectum. Ita Traελ 3a. in Matth lib. in Epit . ad Romanos, & lib. q. Petiarchon cap. i. vide Fluetium in in emanis p. iis. Ex his facile ei genuinum sensum ori etenis sub orari: gratiae enim deputat secundam fidem, novi primam; ti incrementum vi tutis, non inceptionem; splendideque , δε-
PRO SlTIo II. Rufinus, qui inter pelagianos coopta tur, e Rufinus Aquileiensis, non Pali linus , vel SPHobatur i. Marius Mercator in suo Commonitorio se motiem instituens de haretico Dogmate, quod Adam &Εis sibi tantum praevaricando nocuerint , alteri penitus
via esst auarvis, se quiseem ab ejus iniiciis municis in s. s ne non risus Petilium genta Britanu .m Ahaatum itine δε epit, eam qua ad pris hia apprimis .insuit, atque sit,it impium .ervarem. Rufinus ergo , quem Mercator
appellat s)rum, fuit primm Magister ac decepto pelaeti. Atqui Magister di deoptor Pelagii fuit Rusntit Aqui
leiens; , qui Romae libroa Periaretion latinos reddidit, titsi ibit S. Hieronymut in Epis . ad Ctelaphontem di tibi pa lagianam do impeccantia haeresim ait prunum a Manielisti estivatam , deinde a Priscillianistis, pii remo ab Evitrio Pontiso, atqu/ a Rufino Librorum Periarchon interprete. Quod te petit praeiat. in lib. Iv. Comment. ad Hierem. Rufinum sub Citinnii nomine indituras. Igitur Rου suu Amileiensit inter pelagianos eo numerandun est .mitida 1 Rufinus Aqaileiensis de libertate arbitili males sit, ita enim declarat in Cap. Sancta Romaηo Conei Iitim Romanum lxx. Epascoporum . R istis v ν RA sis , siti iiso, Ereti sic. Operis Huit ii os r misistitiae et oms Apiti fas . Drpretasus 6 e seu =-niam Bea tia Uriovisti .a .syis hin etim ae libritate arsisHi uoto ι, tua svi viti, - p ed 'am MaιMm Hieran tim semira evisos Antia. stibi aestem legimus Rufinum liberum arbitrium negas
se : erravit ergo duntaxat illius naturalem facultatem ni
mἔη eum Origene suo, pelagianisque extollendo. Teri e Recentiores Critici, ut Rufinum Aquileiensem vindirent a pelagianismo, cum negare non passint aliquem Mitis nominis hane hargm praetium asse, damnant Rufi
diam alterum Syrum, aut palaestinum, qui nobis innotuitri Epis Ola M. Hie onymiana. At quo iure sanctissimoqHiemrimi discipulus h Fresit insmutator γ Compertum esth e Rosnum ex Bethlemitico speeu missum fuisse ad ri ne tum & Anasi tim adversu aenistat. Quis ergo dixerit talem virum, a Hieronymo eruditum , , in italiam fiat eausa prosectum, disseminasse here se ' partibus oriareni Inste Hnne Hiem mi discipulum inquiunt inet mi fle eruditi Theologi vemnenses tantae hoess doli, rem non audemus suspirari . At quomodo prabant hune a S*ro suisse diversum , eum viri docti, ips suoque pP. Benedi Mini, disputent num permisit Pela: A st Rus nut ille A
viis ensis, an alter qui circa annum 399. in occidentem
venit missus a Hieronymo Mediolanum ad innεrium ' Qui
υero ex his tres nobis Rufinos venditant, nulla vel pt habili ratione dueantur. Addo Caelestium in Carthaginens Conventu m suo Dogmate Rufinum , tamquam omnibus notum, Broduxisse. Θtum vero illum ab Aquilei ris diversum L fama aut scriptis pereelebrem nitidum rempe
- In Praes ad ast Iibrum Commenti super Hi rem. s. Hieron ut de Hatres Pelagiana loquens, quam in Crunnio nuper asserit iugulatam, mi reo dere , inquit,
mari. Quo sane in loeo non solum dem strat sub Cin n. nii cort1ce latera illius haerest prodromum, sed etiam inistermissam a se Expositionem Hieremiae, quam pes inte valla dictabat, ut serpentem errorem eliminare . At Grumnium ipsum esse Rufinum Aquileiensem, & libro interea
gianos e seripsit, nemo Hre negabit. Rugnus ergo Aquileieasti haeres m Pelasiis,m, saltem quantum spectat ad Dogma impassibilitatas, & impectantiae, invexit in incudentem , eaqua imbuit Caelestium. Nequa Me solo titulo
Grunnius dieitur a Hieronymo pelagianorum praeeursor, quod origenem Latio donaverit ; etenim isse Hieronymusssura Or ouis seri a seeit Latina, eique hoe idem in 1. n.ectivatum libro ipse Rufinus Mimat . Atque insuper
non omnia miseniana mentata Rufino attribuuntur, sed ea maxime, quibus Pelasianismus innititar. Praeterea r Rus nus in interpretatione libmrum Origenis, quos pro tuo lubitu immutauit, ut demonstrat in praeesa vissimi disseriationibus orireniante Daniel Huetitis, euae Pelagiana erant, fideliter , & praeter morem suum retulit. ut constat ex cap. ro. Phil alia, tibi Metiliare auxilium pratiae declaratur esse solam liberi voluntatis fatuitatem. Et . quod eaput eis, uerba quae redolent pelagianismum ini. li,m periarchon eap. 3. N qvibtis probant Natalis Alex.n Janseatua Adamantium praelasisse Pelagianis, in nullo
Graeco exemplari eomparent 1 sed, ut Huetius sit libro h Orig. q. 7. n. x. ' xiv. a. suo PM ianimi es' a ti girus ese R nua. Falsum est eteo sententiam de Pelagianismo Rufini esse popularem eredus ratem, ut illam appellitat in Appendiee Auetustiniana pag. M. Pherernus: ae falsum, quod scribunt veronenses, nullum adhue intentum esse arpumentum praeter nominit Rusui similitudinem, ae suspicionem, in quam Aquileiens incurrit propter scriptorum Crigenis translationem . Quin, ut mox ostendam, leuissimae sunt coctiecturi Garnem , quibus permoti Noris ii Conetoia sui doctrinam maluerunt impugnare, quam defendere, tamets illam pene eertam seripserint Pagius, Dum ius, Cerberonias. Natalis Alexander , NHuetius, qui Rufinum Aquileiensem omni procul dubio ad-nnmerant pelagianis. Opp. i. Gatnerius: Da Rufino magistm Caelestii Mef-eator loquitur . quas do homine minus noto: R finiae qui- alam , inquit: Aquileiensem autem torus orbis n nuerat ciberti ditioni famam, opinionem sannitam, di Melaniae consortium. II. Aquileiensit venit Romam anno a a. sitieti.& symi sub Atias asso Letasim Romam inuexit. III. Rufinis1, qui imbait Caelestium , Romae mansit apud Pamma-el 1 1m- Aquileiensim vero nunquam virum eum Hieronymo
coniunctissmum adiisset. IV. Rufinu Caelestii magister niis suit, eum doeeret non dari Necati traducem ; ut liquet ex libra Augustini M peerato originali cap. a. v. Rufinuq Pela-pianus appellatur a Mercatore natione syras. VI. Caelestiuninnuere videtur apud Au nilinum loco eitato . Rusuum
tempore iudicii Carthaginens adhue fuisse se illitem,
sanetum illum appellando, non hea, Hesiasti is . Vii.
Paulinus Diae us nihil exeipit aduersen Rufinum a Caelellio appellatum ; poterat autem plura adversuq Aquileiensem propter haere et damnatum, & in damnatione extiti m. Resp. ad i. Mercatorem non se ipsisse Rufinus quidum, sed Rufinias ition iam, atque ita etiam habetur in edit. Auoustianiana pΡ. Bened. a. p. Appendia Tom. x. Tom. a . Biblioth. Patrem pag. in Appendice Phereponi , & in Op Mereatori . Ad L dico, Rufinum utique venisso Romam regnante siticio, & anno 306 sed constat ex Epistola Hieronymi diu illic moratum, & sorte toto serime biennio: unde possumus asserere Romae toti litisse initio pontificatus
Anastasi, qui creatus est anno ς'. pridie idus Martii, ut se tibiant Anastasius Biblioth. Ae Mareellinut Comet in Chronien . Deinde si Rufinuq ante pontifieatum Anastasi Roma discesserat i sub siticio haeresim disseminaUerat ,& invexerat , quam primum, operam navante Mareella nobilicsma semina, Anastasus eompressit. Quare haeresm negantem originale peceatum sub Ana fiasso exortam affirmavit Memeator, atque Hieronymus in Epit L viti. ad Demetriadem Ad . respondeo Rustium fuisse hospitio exceptum a Pammachio, primum, quia ipsius domus enmmune erat Minnachorum hospitium : deinde quia Rufinui maxima erat amicitia eoniunctus enm Paulino Pammaehii amiel smo tru ut quia in peregrinatione S tiara tompluren Pammachii amicos Rufinus novetat 3 ae tandem saltum est Rusnam inter ae Hieronymum ante annum 99. vulgatamque in-
40쪽
LIBER DECIMUS QN ARTUS. CAP. I.
Hterpretationem mamis, fuisse amiciti, uineulum dissolutum. Ad dieo Caesellium in synodo Carthaginens no dixisse, se a Rufino Romae edoctum quos noti si tradux peceati, sed a Rofino, μή fit Roma : quamquam & Ri mae Caelestium fuisse Rufini distisalum anno a 8 . mihi sit Dersuasum. Ad s. missa responsione Rigbeerit in notiis ad
Mercatorem Tom. 17. Bibl. PP. pag. ro. scribentis Rufinum fuisse natione Symm, & Aquileiensem titulo sacerdotii, quomodo s. Felieem patria Italum, Pretbyterio N
lanum, & genere Syrum testatur eadem aetate S. Paulin Natal. 4. de S. Felicet missa, inquam, ea responsione, d, eo eum Norisio ae pnio Rufinum commoratum in Syria per annos viginti septem , ideoque appellatum a Mario Mereatore Syrum, ut Faustus a Possessore dicitur natione Gallus a revera tamen Faustum in Britannia natum, & R
finum in pago dumeta Aquileiense, siue Cooeordia suerit, sive ignotum aliud oppidulum. Ad s. dico Rufinum obiisse anno 4it.& iudieium Carthaginense habitum M. 4 I a
verno tempore i unde fieri potuit, ut nondum nuncium obitus Rufini pervenerit ad Africanos. Ad ultimum a tellatur Mereator Ruscium, ut erat argutus. se quidem ab Heressinvidia solerter muniisse, unde Pauluina Diacotius illum tamquam haereticum non excepit: imo nec in damnatio ovictis iacta anno Mi. ab Analiasio expresse Rufinus nominatui et . Quare Ponti fiet e alias egit, quod calumnianis tabus se non aeeommodasset auditum, L propriae existimationi,
quam sibi apud plurimos eo Draverat, inlaes smulatione consuluit. Ea propter salsum est Aquileiensem ab omnibus
habitum tamquam haeretierunt neque enim S. Paulinus cum homine anathemate damnato tam alliam coluisset neees
studinem. Sed ti Paulinus Diae us, ubi Caerellius R finum Presbyterum laudavit, respondit duntaxat. υ ne alias
at verba commonstrant institutum sermonem de Rtificio Gannabus noto: quem Iure Paulinus nee reprehendit ob n,
minis celebritatem, nee pluris seeit ob Caelellii cotisuetudinem
Cpp. nitimo enm Uemnensibus Theolastis. Veserent his aliquid, si aliunde exploratum esset, Rufinum Aquileiensem iuule Maail rem Caeleltii. At obitat testimonium in catoris , qui ait hanesm sub Anastasio i etiam , non ἱ--Itiis. Argumentum verti ad .ersus Rcisnum Italum nullum eis praeter similitudinem ntiminis. Ae in primis tam
nari non debet, quod steria oristenis volumina latine reddiderit, nisi conuineatur errores ibi e tentos propugnasse.
Deinde ex Apolostia & expositione Symboli satis exploratum est , quantum ab erroribus Otrientanis distiret. Insuper S. Hieronymat illum voravit Praxurserem Pelagii,
quod non tam ora genis interpretem , quam defensorem existimaret. Postremo non apparet Rustium fuisse aliquando haeresa eo vi Sitim aut damaarum.
Res ridetur compertum quidem esse Magistrum Pelati esse Rusnum Aquileiissem , noti ex nominis smilitudine ἰ fatemur enim alios fuisse Rufinos, distipulum nempe Hieronymi, di alium quoque Romanum : sed Aquileientis
ille et , sui ἀναμαι πιαι opinionem evulgavit, qui liberum arbitrium extulit , qui interpretanda Origeniana , omnia emollire liuduit, praeter Pelagianismum, & hune ubi non erat intrusit. Ita enim demonstrat Huetitis tam eυi denti argumento, ut satis appareat aequitas Hiemnymi, &mala Rufini fides . De Comminitorio Mettatoris diuum satis. Rufinuet inimicam fidei quaestionem invexit sub Α - fasio sustulatam. Nam & Origenis translationem exorn vit sedente si ieio, & tamen scribit Hieronymus ad vitia pinem Demetriadem fidem Roma Origenianis errotitas labe faes,tam sub Anal asio. Nec damnatur Rufinus, quia a senis volumina latinitate donavit, hoe enim fecit & ipse Ilieroo M; sed quia more suo quae Pel iacia erant non
eastigauit, sed audiit , iisque imbuit Caelestium . Ita non fuit tantum interpres Origenis , sed & desenser. Sese ab omni itiUidia Apolmiis fle Epistolis praemanisse, innuit no
obseure Mereator. Non damnatum expreste , & sorte eo
iam proscripto per Analiasium Origene respuisse, ultro ae
PROPOSITIO III. Theodotus Mopsaestenus est alter
Prodromut pelagianorum. 1. Probatur ex Mario Mercatore , qui in libro Sahno rationum de Haeresi Caele litana seribit amdudum motam apud nos nullo sytorum , e, pMe mi in Citie ais Theia is συο clam Episeopo oppιui M saemni. II. Quia ut eonstat ex eodem Mario Mereatore , & Photio in Biblioth. d. an. non Alvm netavit filium Dei venisse ad tollenia dum Originale petratum, sed etiam de hoe amomento adverset S. P. Augustinum qninque librin eon se sit, negan. do Adam per transgressi ciem mortalem satium. MI. Quia Domini comminationem iactam Adae Morro morieris ita expisit, ut soli lapsum fraudatut delieiis aerumnos Ismaeo aversatione mulctatu st, sed non ob aliam mussam morti fuerit obnoxius , nisi quia ex tetra erat compia lust quia
molitat eli demonstrare ex cap. 3. Gen. v. 10. iisdem plane amomentis, quibus postmodum usus est Faustus Meianus ; quemadmodum y teli aerei re quisenis rem tulerit fragmenta Theodori edita a Nortiis cap. s. Hilh Pel. eum villis Meloianita me refutatis lib. xii. cap. I . Postremo
quia in x. M. Concilii Chalces. Ita Theodoti discipulo, haee plusquam Pelagiana Mopsuesseni sententia fuit obiecta: Noti iam dis Crasti eund fastus est Decis quoniam e ego , s volo , possum fieri secundiam iutim. De Theodori expunctione e sacris Diptychit legenduet messus eap. s. differt. de synodo M
μ petieia, eiusque κιβ s. rem, Istis, tiar; Iovia salutis haereisos, qui as as diecta es PMissi a. UANTUM ad Pelagii perstoam attinet , me Da eis expediam r inquiri enim pote: de ipsius patria,
prolenJone, inoribuς, seriptis, atque eitoribM.
Pelagius suit patria Britannus , sue suerit seotus. si Hybemus, ves Anglus. Etenim S. P. Augustinus En. ad
su Ilum araria υ otium stia po/dia D a I eotia disp. A . Idem Meet Hieronymus in Epist. ad Cresphontem, es in Apologet leo paulus Crosut . Est aliqua dies levi sespieio fuisse Scotum, quia S. Hiemam. in Praes ad lib. DComment. Hierem ait de pelagici o H At presentem Amtici flentis A Brisarenorim visania : & ad lib. alterum , se torum pultilias praegra tum appellat. Gamerius tamen dissert I. cap. 4 rem incertam arbitratur . Norisus veroea id etiam imarobat ; quocitam aciei re Beda cap. 11. memoratae Historiae Scoti sani gentes a paria BAroistim remotis ; ae Pelagium Britociem omnes appellitant Fallitur Lamberius Danauet Genevenla , qui ortum asserit in maritima Calliae regione, quam vocant tractam Armorionum ; nam vi aente Pelagio nondum Britannia ea Galliarum pars vorabatur ; Britanni autem dissi simi,
qui mites aulitates a Gallia celtica dissitas ineolabant.
laetus suit professione incia hut. Constat ex Coo
minutorio Mercatoris praec. cap. prop. i. ex D. August. lib.
de hs retibus can. 88. re de Gestis Pelagii cap. 33. Obiter notandum est. l. Nullis E eliasticis muneribus petiatum stilla condee oratum, quos iam a rasmo papa in Epitiola ad Episeopen Afras dicitur Laiens e ideoque errant Balaus&Plateolus, qui putant fuisse Ducopum, aut Abbatem -- plissimi eoenobii Bannothorensas. Dic Facile ego iubkmpia tam Gamerio, non fuisse Pelagium Coenobitam, nee Eremi culto em, sed ex illo genere Monachorum, qui veste ad pietatem composta domi vivebant, & disti pluris sedulam navabant operam , quales fuerunt Pammae lucti Pamsinu . Quamquam enim Augustinus aliquando Pelagium sanctum, bonum. ac Draedicandum virum appellata Oro sius cap. a . Apologetici asserit enutrirem votis, bal ia& eon civit, deditum, ut pinguedinem etiam in fronte praetulerit . Quod Hieronymus in Irimo ad verius Pelagianocet,logo satis lepide earpit ita illatum signiferum compelialisse Catoniana nobis D saris sese is, in At Ionis ham Kalmium seis. Atque his aecedit, L P. Angustinam memora.
to eap. s. de cestis pelagii num. 5. scribere, quod Pelagiana haeresia suerit inuem a quiliaraum in viri Mo A., et ab hit scilicet, qui Monachorum instar pallio inredebant, ouosque C mei philosephos appellarunt. III. Decipitur vos. sui, qui lib. r. H. Pelag. cap. a. ait Pelagii lapsum dedit ratum a Jα Chrysislomo in Epistola a ' Olympiadem seri
pia an. Us. ex Oppido Armeniae Arabiaci. me enim tempore Pelari u adhue sanctimoniae laude eommendabatur ramo eum Caelestius M. 4ra. in Epistoruli Carthaeanensi
conventu excommunicationem promemblet, nondum A
sustinis; scripserat de peccatorum meritis: in enim operis Ilia cap. i. ait, existimari Pelagium Sanctum . & noti pareo prosectu Chrillianitin. Si ergo Pelagius adhue erat anno 43α tinctimonia ae religi is fama pereelebris rquomodo Chri stomus an. MI. poterat in ternotissima re stione exulans easum hominis deplorare I De alio itaque Monacho Pelaeti nomine nuncupato imoitur s. Chrysisto. mul. E eontra Epistola Isidori Uelusiotae r i, qua meitat Pelagium I hin rorem, cuminosum, ol urtim e ἁ---r a maxima a testim, de pelagici Britone videtur intes, penda; eis neque Vestius, ne ne Petavitis id faese e eede e videantur. Vixit enim I iacetus post annum 4 i. accolebratam Sinodum Ephesinam, quam commemorat D. 41 . lib. 3. Neque aliud Peraetio tri it, quam illam υι- vendi rationem superius ab Oroso damnatam in cap. 27. Apologiae. Isidores veru S sus eadem floruerunt in te et atque eadem ab his de uno Pelagio narrari haud videtis inveri ila.