장음표시 사용
311쪽
ess. in recipiendis hospitibus,in muneribus dandis & recum dis. Hinc colligit seu adiungit hanc sententiam, magnificum non tam in se,quam in alios,& quae ad communionem pertinent,siimptum facere, quod quidem cum liberale commune habent qui & ipse,non sibi,sed aliis est utilis, & quidem multo magis. Nam magnificus etiam sibi interdum est utilis, eximendis sibi villis,portis,porticibus,& hortis. Spectat tamen& hic magnifici splendor,non tam ad suam utilitatem, quam ad iussitatem & omamentu commune. Cicero in Muren-i populus Romanus priuatam luxurum, publica magni centiam di ite non amat profusas epulas, sordes inhumanι-
ratem multo minus .Et Horatius ιό. 2. Od.ls. de veteribus Ronianis:priuatus iliis tensis erat breuis,communιε magnus.
, A Ex his verbis perspicua est,illa υωτὸν, ' quasi parenthesi esse includenda. nam etiamnum de muneribus agit, & ait, simile quid ea habere cum donariis deorum, & quia utraq; sint dona,& non ta ad utilitate accipientiu, qua ad honore & dignitate pertinentia. Ia quia donaria costat esse masnifici,mirii non est,si & alia splendidiora munera masnifici luit propria. Et huc mihi videtur peretinere huec clausula.
A. J Splendidam quoque domum magnifici Etae debereun domo quoq; versari magnificentia,quod ipsiim
Arist. ait & in t elude vi stitibus: ubi & hoc amplius etiam in - vestibus magni seentia versari ait:praeterea in feris & animantibus rarionsus almidis,in hortis deniq; insignioribus,ut recte . monet Pontanus libro de maenificent. Caeteriam de domo magnifiei,qualis esse debeat, diligentius explicat Cic. lib. r. Opse. ubi ita scribendum. o domus antWua,es quam dispari dominor nam dominare prorsias est sputium,est namque concisa phra- sis: quam dispari domino scibeet inhabita is aut tenam i ut ipsectae. PhiΓp. a.' . Ratio,cur domum magnificus habere debeat suis eopiis congruentem .nam&hac in re,inquit,ornatus est quidam & splendor, quae ratio vet intelligatur, 1ciendum o Wέπιν esse in m Ornatu. αζέπην δε κοσμω, inquit Aristam Eudemib. . p. o. Quare cum magnifici iit ε rei ,orna' tus quoque eius visit, necesse est,id est,quidquid splendorem re omatuna habebit,erit magnifici, eo q=su eiusde sit. προ ταντα. J Alia est proprietas magnifici,seu distinctio operum in quibus potissimum elaborare debeat, nempe in
312쪽
i Turirenis, propterea quod ea plaerumq; sint pulchriora , Sc
l optima materia confutata. ae a. operamams sint diuturna, Ex Architectis,earumq; rerum peritis, peti debeti Est&altera ratio,e0 et nominis immortalitas, cuius ut rei splendidae, studiosus quoq; eit magnificus, ex his propagetur aut conserue- tar, ut rei se Pontanus tib.de . r. c. y. Impensae deniq; O-nines diuturiatores m ijs ad magnificum pertinent,in his ma- gis elaborabit, quam in hs, quae statim pereunt, quales sunt, qu et in ludos aut Pompas fiunt. Videatur & Cic. bb.a. e . dedistinctione impensarum i. re
ψ ἀ--l Redit ad decorum, cuius duae hic alteruntur
notae Prior de personis, n5 eadem impensa colundu Deum M homines,magistratum aut priuatum: altera de rebus &open b. ipsis,id est, alio spletare faciendam aedem sacram: alio 1epulchrum: alio Basilicam senatus: alio Xenodochium. . Locus est paulo obscurior, cuius tamen hic mihi scopus videtur. Agit namq; rursus Aristot. de magnitudin eamque ostendit esse multiplicem & variam,cum pro impensarum inter sedilli militudine, ciun pro operum de
impetuarum iacta comparatione disparitate. Quae distinctio eo pertinet, ut ostendatur, magnificum suo quamq; in D ere' quid magnum sit, omni in re&sumptu magnitudine spectare debere. Primum igitur magnitudinem su8 quamq; in genere repetiri est; & quidem in re magna, quae sit magnitudo, eam sequi esse niagnificentissimum: in rebus alijs quaecunqirande: . hic a. - sit magnitudo, eam quoq; sequi magnificu D inde alia est operis magnitudo, alia sumptuum. Potest nam Pres esse in tuo genere magnifica, nullo tamen simpxu, v x pi rilia munera, pila aut ampulla, quae si in suo genere imi et
gantissima, magnifica quoq; sui generis & puerorum rara
sunt: sum tuum tamen ratione, quia perexigui in eas Ira nunt. sunt perexigui neq; magnufici. . τοιουτον κ J Adiungit rationem,cur m omni Iem: gnitudinem sonari debeat magnificus, omnia facemna agnin- ce,propterea quod magnifici proprium sit operibus &impen- sis semper antecellere, atque ita segetere, ut ab alijsiti eo - nere superari non possit: atque ita sumptus magnitudo, operis magnitudini respondeat. Sequitur igitur, tam in lum' ptibus,quam in operibus,magnitudine: in alterutro si peccat, Mon est magnificus,tum quia superari ab alio poterit in eodean
313쪽
asO IN CAP. II. LIB. IV. ET HIC . -
generre tum quia decorum non seruat. Erit potius ventosis,
aut ostentator aut auarus. v.' . 3-Nune de extremis,& primum de inepto Sc ventose,cuius duas potissimum proprietates adsere,alteram, ' a rebus &sumtibus,alteram a fine. Nam in rebus paruis&nu- gatoriis aut indignis, magnos: in magnis autem,&Vbi opor-r . ' teat magnos sumptus facere, paruos faciet sumptus. Adfert duo exempla: ut ii quis familiares aut sodales, quos familiari. f. coena deberet, splendidissime exciperet: aut ut Aristot. loqui- lio , tur ex sui teporis instituto, ut si quis symbolorum 1bdales coe- I tia non familiari & usitata symbolorum sodalibus,sed nuptiali ' . quodammodo excipiat. Alterum exemplum est a Megarensi- hus, quorum is fuit luxus aut ineptiae potius, ut Theatra, quae - pellibus alioqui intendi selent,&postea velis alijs, teste Grae so Scitoliaste & Lucretio lib. .
. . Et vulgo faciunt, diatea β. . . ,2. Et versvinatim magnis intenta theatris. ἡ
. Ea purpureis velis intenderunt, quόd in Verre quoq; repre.' hendit Cicero,qui tabernacula Carnaseis velis intenta habue- rit. Idem luxus postea&Romae percrebuit,de quo Plinius M. 29 .cap. i. Alterum peccatum vento1i est, quia non honesti, sed ostentati quis cauis sumptum faciat, qualis describitura Luciano Nigrinus, quem vulgo Athenis vocitabant Pavoncm. Et pulcherrimus ostentator describitur ad ferenninns bb. .. ωαπιρ' οἰ-J De hac Mesarensium luxuria nihil . . dum reperi. Aristophanes in eos notat, ut frigidos in - . suis comicis actionibus. Quod ipsum Seholiastes Graecusta ζ' ' . confirmat duorum veterum comicorum testimoivo Myrtili de Eesantidae sib g. Potin .
' . 3-J Iam de sordido,cuius has assere notas,&
. . : conssitiones m nib. in rebus modum eum deserese id est,mi-. , nores quam oporteat sumptus facere,&vt maximos interdu. , a facilit, parua tamen in te&rhinuta suum animum prodere,
Gassertast 3choe est, αναλω-ς. Deinde no hulari vultu,promptoq; animo, sed cunctatem &aegre atq; cum dolore sicquid faciat Deere,circumspectante semper, Ut quam minima pessit,putante deniq; , plus aequo semper se expedere..ἰσιμ ουν. J Distinctis iam extremis &explicatis,quarumε λn re conueniant, tandem adiungit: esse quide ea Vitiosa, Vtpote a medio distinista: non tame probrosa aut dedecorosa,aut
314쪽
l reprehensione grauiori digna:rum quia aliis non noceant, imorrosunt potius. Nam etsi non ut magnificus, &, ut decet, sumtum tamen iaciunt, aut donant: tum quia non admodum sint . t pia aut deformia, quemadmodum est auaritia aut profusio: pnesertim cum difficilimum sit in rebus magnis, ut &in sum- ptibus non hallucinari. Itaque haec vitia non nimis sunt flagitiosa: atq; adeo via sunt vitiositates, ut neli extrema magi M- nimitatis, ut ait inst. Arist. cap. prox. in M.
COMMENTARII.' Η b JHic de Magnanimitate,quae a Ciceroneptaerumque Magnitudo & altitudo animi dicitur, de qua Min Emum. is in Magn. Morat. Aristoteles,& Cicero lib. r. insis. Pont ius ob.inbbb. Franciscus Patricius e. g. H eigitur est capitis silmma explicatio huius virtutis & extremorum, partitio eadem est, quae caeterorum capitum. Ex notatione rursus Aristoteles, ut magnificentiam , ita & magnanimitatem in rebus masnis versari ostendit: & ob hanc cognationem,ni fallor,magnificentiae explicationi continuo adiungit de magnanimitate, quae ordinis ratio sςpe repetitur. Nam alioqui vide liberalitat eprius, quam de magnificentia: ita & prius de modestia, quam de magna- . nimitate agendum fuerat.
. mi ιι ι 'im J Hic est locus, de quo Apr. initio huiuι libri monuimus, hoc ipsum Aristotclem quoq; subindicasse in explicandis virtutibus bunc cile seruandum ordinem,ut primum quibus in rebus versentur, deinde quentiadmodum, id est, quae . earum snt sacta notae,explicetur. Et hoe ad methodum heriinet: Nihil,
quit , refert ut virtutibus explicandis de affectione seu virtutei nominatim explices, and astedio&virtute praedito. Quae est: abstracti, eadem & concreti est ratio, ut Grammatici loquunturi eadem est coniugatorum natura, ut Dialectici loquuntur. Itaque omnia hoc loco magnanimo attribuit, non magnanimitati, hac fortasse de causa, quia saepe Vtendum sit verbo α- ξιῶν, lignum se iudicare,quod ni agis homini,quam rei conum nit. Idem secat lib. s. deI Blia.
Ailial Bre uis est magnanimi definitio, cu-3 S , ius
315쪽
,asa IN CAP. III. LIB. ius duae sunt particulae; altera iudieare se dignum,:
magnis. Sua Vtramque ratione confirmat, &a coiPnorem ibi, o μηκ τ'αξιπι , &c. quia honoressibi indigne arrogat sustin habe NIole Atqui magnificim sultus non e I. propterea quod qui ex virtute qui agit, nemo sustinest.
Ergo munificu4 digne de se sentit, pro dignitatι ialioquisit sto,dus,quod ess absurdissimum. ουν. J Hanc tamen magnanimi definitionem reprehendit I. udou. Viues lib. 6. de causis eorruptarum ar-rtum, tuin, quia cum honores, in quibus versatur magnitu- ἰdo animi, comparate dicantur, id est, alius alii debeatus honos. Certe qui alios non norit, difficulter statuere poterit, qui sibi debeatur honor: nam fortasse alii ipso digniori debe- tur, praescrtim cum seipsum nosse dissici limumst: tum, quia PVt se quis & alios optime norit, seque praemiis maximis Agnumelle Videat, tamen eo vir melior habendus est, quo
modestius gerat, & demissius de se sentiat. Itaque & in sacris
libris haec saepe iuculcantur: Nob altum sapere: ad minuendam arrogantiam, aut praeclaram de se existimationem pertinentia. Putat igitur ille, magnanimitatem Aristotelicam cum Christiana dimeto pugnate. Eodem modo & Vitus Amerba-chius eonti adicit in c.ommentario ad librum primum Magno- 'νum Moralium. Responderi tamen potest,magnanimum, etsi de se magnifice sentit, non peccare tamen, propteIea quod ni- ihil sibi aut arroget, aut detrahat, id est, in se ipse sit iustus. Neque puto sacris libris iuberi, quem ita demi in animo, ut
quas licet a Deo habeat detes, eas tamen con tim habere debeat, aut obscure, aut etiam sibi mi huere mi, trahere. Ar-
rogantia duntaxat & superbia, quod ipsum monet Aristo: tanta erit, Sc agnos etendus auctor, a quo haec magnitudo mi ,eiusque catuae proficiscantiir. ο μι- ων J Altera definitionis particula de magni-
rudine, item a contrario confirmatur: nam vulgo, inquit, eoπ-stitit, eum,qui eum paruis honorib- est dignus, tu quos acquie- . scit, fiet dignum esse iudicat, nes ad maιores strat, non esse magnanimum, sed modestum. Si ergo vulgo modestus dicitur non anagnanimus, tui paruis, qui b. cit dignus,acquiescit, curte magnanimus contra erit, qui magnis cum sit dignus, iisde acquie- .icit. Itaque concludi potest, in magnitudine positam esse magnani-
316쪽
COMMENTARII. asIl gnanimitatem non secus atque pulchritudinem & dignitatent. Et hac in re magnanimitas & pulchritudo conueniunt, ut illa in magnis i honoribus, ut postea ostendetur ira&haec in magnis corporibus proprie locum habet: nam parui noci, tam pulchri vulgo dici solent, quam elegantes, venusti, & concinni seu belli α ιι Cyrus tibro Dr- rio de Cyri insiturion inquit,pradicabaarisapientiam, alij tolirantiam tinitatem, a* Gnique dignitarem γ ma-
smtudinem. Lucrena libro quarto: particula pumilo, ροσίτων, Charitum, μία , tota, merumsal, magna atqMimnuinis
plenaque honor . Ouidius de Romulo . pulchre m humano maior ,-Item Euripides in Phoenissis, ubi Antigone de Hi pomcdonte Rege εε. &c. ubi Giganticum comparat. Cur autem magna duntaxat censeantur pulchra, ratio redditur a Pontano, quia pulchritudo dignitatem adserat, quae dignitas est in magnis: nam in paruis potius est contempturi
3 Potest & haec reddi ratio, quia pulchritudo est rerum periin
Suo qui Hyperfectius, eo pulchrim.
. Atq; parua,non Udenturiefecta. 'Ergo nec pulchra.
Elicit & hinc Pontan. virum magnanimum magna &insigni corporis dignitate esse debere,quod ego no puto hinc elici p0Ωse,atq; adeo puto falsum. Nam etsi dignitas corporis & serma. Cmat magnanimum, tamen absq; ea magnanimum esse non posse, cum ea res si corporis, negandum est.. θ μεγάλων αὐτὸν. J Constat in rebus magnis pro dignitate versati magnanimum. Sunt alia quatuor hominum genera, de quorum item dignitate addi totest. Primum eoru, qui pa uis digni, maioribus quoque se dignos non iudicant,&hos Vulgo inodestos σωφρονιμ vocat Aristoteles: ubi verbum rei . non proprie spertinet enim ad voluptates sed communiter de animi quadam continentia acci tur. Alterum ge- nus est elatorum, qui etsi indagni, maximis tamen se rcbus di os ex illimant, & hoc est huius Urtutis nimium. Est&tertium genus eorum, qui magnis quidem rebus sunt d:gni, ali aliquibus maioribus tamen sc dignos, quam quibus lint, existiment, ut si quis errore , aut etiam malitia maiora assectet , aut etiam maioribus astici honoribus cupiat, maiO-i ribus f e dignum putat, eriore aut malitia , non Veio stus,
317쪽
titia: dc noceti, quod ait, , Sec. & hi propite sunt Graece e νινι, quia non tam stultitia, quam errore,
praesertim eum dissicili mum sit interdum iudicare,quibus quasit honoribus dignus. rtum genus eorum est, qui prorsiis abiectissint animi,nullisque dignos honoribus se iudicent, siue tamen digni sint magnis, mediocribus autem etiam paruis, &his propterea minoribus dignos se existiment. Et hoc est huius virtutis, id, quod parum est. Maxime autem anginus hic ani mus in eo cernitur, qui cum magnis erit dignus honoribus, dignum tamen se paruis existimet: propterea quod hic ipse, si non magi iis, sed minoribus esset dignus, iam etiam multo minotibus se dignum iudicaret,& plane se abiiceret.
J Conclusio, qua & tacitae quaestioni
occurrit: nam si in magnis versatur magnanimus, videbatur magnanimitatem no esse mediocritatem l quod tamen in vir-
tutibus est necessarium j sed extremitatem potius &excellen- Iiam. Magnorum namque propria est excellentia 3 Respondet lAristoteles, magnaismum esse & extremum & medium, sed ldissimili ratione: extremum quidem ratione magnitudinis: med: una vero ratione dignitatis, seu eius quod oportet: VFo- ite, qui in rebus magnis, ut oportet, se gerat, cum elatus & abiectus, vel in nimio, vel in eo quod palum peccet. Eadern ratione &sup. 5L a. ostendimus, virtutem dispari modo esse, &Constat in rebus magnis Versiri magnanimum, atque adeo in rebus maximis. Exquirit igitur, quae sint istae res maximae,& primum quidem docet , unam duntaxat esse rem, hae ratione,quia sit maxima. Formula sit ista:
Si in rebus maxιmu versatur magnanimus. Ereb in re una.
Antecedens perspicuum est ex prioribus. Connexi haec est
ratio: quia quae excellunt, sere sunt Unica. Itaque concludendum est, in una duntaxat re cerni magnanimum, nempe prae- .cipue & per se: nam ex eventu & io alia quoque re Versetur, ut ostendetur.
λάμ- . J Exquirit iam, quae lixe res sit una, ex natura dignitatis: quae dignitas, quia vulgo non de bonis animi neque enim dicimus quenquam hac aut illa virtute esse dignumὶ sed de bonis externis dici solet lut bona aut aduersa . fortuna hunc aut illum esse dignum.) Hinc effcitur, hac unam
318쪽
rem , quae magnanimi sit propria, in bonis externis esse quaerendam, cur ita quod dignitas prcmna sit magnanimi, kaltera eius definitionis particula tqui se dignum iudicat in xt 2pr.
3 MI M. J Iam constat, propriam magnanimi rem
debere esse maximam, Sunam in bonas externis. Videamus ergo, quae una rerum externarum sit omnium maxima,& quidem eam esse omnium maximam ait,& merito maximam iudicari debere, quae Diis maxime tribui selear, quam principes viri, & in dignitate constituta, maxime expetant, quae denique rerum pulcherrimarum sit praemitam Quia autem haec maxima sit xes in rebus externis, quae tribus his conditionibus ex cellat,certe dubitari non debet,quibus ipsis cum orirata &praedita sit gloria & honor,eiscitur, ut magnanimi materia sit gloria & honor. Concludatur hunc in modum: Ea res in externis e t maxima, qua trabiti bis cenditioniabu/Dprarita. Atqui honor tribus his conditisnibm eri preditus.
Ergo honos in rebus externis in maxima.
Ashmptionis ratio: nam Sc hunc maxime Diis tribuere Galemus, eaque pruter, bonor diuinum bonum a platone dici-
tulitatu qua de reIupra lib. .c. p. ra. Politicis quoque Scindignitate constitutis, honorem veluti scopum esse propositum ,supra quoquc est exilicatum tib. r. cap. s. εc copiose explicat Cicerobb r . e. Eile denique honorem rei pulcherrimae praemium, ex eo est perspicuum, quod tanquam prouerbio dicatur; Gloriam virtutu rer ρνasantissima esse ramiu. & hac de re copiose explicat Nobilius in lib. de Honora, & Pontan. l. r. de Magnanimitate, eap. 2. Etsi hic russim Aristotelem grauissime reprehendit Viuesbb. 6 de causis eorrupi.artium. God autem Aristoteles tib. I. Rhet. magnanimi materiam non honorem, sed beneficentiam aut beneiacta constituit,id excusatione leniendum est, quod in iis libris non accurate disputetur de virtutibus. Nam benefacere quidem est magnifici, est sactum quoddam eius, sed non materia. Quod autem in bbello de Virtutib. praeter honorem & dedecus, fecundam quoque & aduersam fortunam magnanimi materiam ponit Arist. id ita est accipiendum,ut maxime & proprie in honore,secundario in fortuna
ιμα θ Luam absque ration quam unam iam ad
319쪽
aas IN CAP. III. LIB. IV. ΕTHt C.
tulit: nempe a signo, id est, iudicio magnorum virorum, idem' ioitendi posse ait, nempe magnanimum versari in honore dc . dedecore, propterea, quod videre laceat, magnos pia rosciuei viros honorem & gloriam inprimis sectari, ea se dignum iudi care. Caeterum tota haec disputatio de materia magnanimi ita accipi debet, quemadmodum Cicero eam est interpretatus, Vera, inquit, lib. r. P. sapiens ammi munitudo,honestam illud, quod maxime naturam natu sequitur, infactis positum rinon ingloria iudicat. madere mox latitus . . ab μικρόψυχ γ.JComparat extrema cum medio,&eadem' linter se: nam medium in honore versari extrema modum superare aut deserere. Et quidem angusti animi hominem modii deserere, tam ratione sui,quam ratione magna nimi: Εlatum autem ratione sui duntaxat modii superare,non
vero ratione magnanimi: Illum quide ratione sui, quia se licet 'dignum,iudicat indignu : magnanimi ratione, quia indignum se iudicat magnis honoribus, qui b. constat dignu esse magna- nimum: hunc Vero ratione sul,quia plus sibi tribuit,quam mereatur, non vero magnanimi ratione, quia maonam mi honores assequi studet,id est, magnos, quibus tamen est indio nus. . . Colligit praeclaram ex superiora. hanc , sententiam, magnanimum este virum praestantissimu & optimum, non posse esse nisi virum bonum, atq; adeo omnibus virtutibus praeditum, quod celete prudenter hic moliuit Arist. ne quis putet, masnanimu quem ei leposse, qui nulla honesti cura per fas, per nefas, iure aut iniuria, magna licet perpetret: prae- sertim cum videre liceat, multos solo gloriae, sed falsae stimulo excitatos, graui stime peccare. Qua de re extat locus libro pria / qmo O roram: Sed ea elatio animi,-Ratio autem A ristote- cilis prima haec est, quia magnanimus maximis honoribus est dagnus. Formula: Gi maximis praemiis in dignus, is ut optimussit necessa eri: nam quo quid eri melior , eo ma- iorepramio a i debetosolet. Atquι magnanimassummo pramio en dignur, nempe
Ergo optimus ut sit necesse ea. αοειν-.J Ostendit,magnanimum non tantu esse virum bonum, sed hoc amplius, quod in quaq; Virtute fit ma
gnum,eximium &excestens,id huius esse proprium: ut in rti- , tudine
320쪽
missi br. magnam huic virtuti cum magnificentia &grauiperantia etia flammas voluptates spernere: in libςralitate queei quid erit summum, in eo sumptum sacere. Quare & n
i rate affinitatem esse est. Sed de hac re & mox. Ex hac autemi sententia argumentum quoque elici polle videtur, si quae ini sinsulis virtutibus stat eximia, ea magnanimi sum proprial sed vel ex ipse nomine perspicituri etia inde essici, m. Igua-mmum certe virum bonum esse debere, declarat excmpla sertitudinis & iustitiae: nam minime decere magnanimum sugere
t i effuse &celeriter currere Volunt, manus iactare sblent, quod manuum iactatione cursus subleuetur, Sadiuuetur, teste Aristotele in tibro . e progressione ani- mauum, id G raeci vocant , Latini dicunt, cirarere durassis manthiu. Plautus in Epidico: Imo si auristi meaut im, fugim manibu dimissis domum. Et in PstidiaIs: Oδεν dini σι ρeaibus ' peceaui 1 ciensiquid eΠ, quia dimissis mani bus vitii dicere. Magnanimus igitur, ut&sertis, fugit inter- , dum. Sed in ipsa fuga etiam dignitatem suam seruat. Quod dei eone generolillimo animali & Aristoteles & Plinius lib. s.cq.r alia, inquit, bilior animisignificatio, quambbet magnat carnumc, venantium turb/ sngenti non vi conten. res in cam- tu, or Mimideri pote 3. Idem v bivii gutta penetrauit, acerrimo curse seriur vel: dep: ab: turpitudinem. Quomodo &Ω-gientem facit Aiacem Homerus lib. λ. ubi & Leoni illum comparat. Ita hunc locum explicauit Petrus Victorius in variis lib.
πνο--ενε F. J Itatio est, cur magnanimus neminem inuitia assicere debeat, quod nulla ei sit causa laedendi , eo quod Vinnia pro nihilo putat,ex quibus causae iniuriae naseantur, ut lucrum & pecunia, ut infla explicabitur. Et quidemi ex hac ipsa ratione tertium argumentum elici potest, cur magnanimus vir bonus esse debeat, nempe, quia cur malus esse debeat, nullast causa, ut iam explicauimus. Atqui sine causat nemo malus esse velit. ζε μ ν δ εῶο π.J Quartum argumetum ab absurdo, quia ridiculus appareat,& ab omni bus dendeatur, qui cum sit improbus,magnanimum tamen se esse dicat. Abstuditas haeci perspicua fit, omnia maguanimi sacta ociuagulariun irtutum