장음표시 사용
541쪽
ηρ IN CAP. II X. LIB. VI. ET HIα
R dissoluat, dubitari potest. Vulgo quidem existimant eam dilioliti his verbis, η οπι G Et quidem Eustratius explicar, hunc in modum : quod Mathematica stat diluuela, Phrsica
autem Sc Metaphylica, seu horum principia sint ex usi & experientia: & his quidem non fidem habeant adolescentes , illis habeant: Mathematica igitur iunt dijuncha,id est,iae αφιμ- Omnia namq; Mathematica ita appellari sblent.
partim 1 um εξαφαιζωεως, paItime κ 4 ΔΘεσεως : illa Ma. thematica, haec Playsica. Deiun ta ocaui, quorum nullael uill qualitates & quillitates, a mateIta omissi Ielnota, Cuius generis fio uiae sunt omnes Mathematicae. Glob',verbi oratia, Mathe. maticu S, conita cratur non in ligno,aerie, aut sintili materia, sed his omnibus remotis, phantasia duntaxat extra omnem materiam. At ni cli Phidicorum ratio, quae oinnia liant in stiato& materia. Metaphrsica non sunt illa quidem in mateIia, neque tamen sunt εξάς ρεσEως, quia non phaiuasia ut Malliematica, sed mente pura continentur. Mathematica igitus, quia εξάψωρεπως, & proinde a sensit remota, usu opus Dini
habent, eaque re facilius percipiuntur ab adolescente, quam quae ex usu, ut Physica & Metaphysica. Physica quidem,quoruni omnis firmitas & certitudo est a sensu de usii: De Metapli ysicis dubitamotest , an eorum principia sint ex usu, cuin usus sensum requirat, dc a sensu remotillima sint Metapbilica. Eaq; re hanc claustriam, τ 3 - Physicis Thomas
tantum accommodat, Metaphysicis vero istam, νύ Eustratius tamen &. Metaphysica principia ex usu deducit, quod, ut ait Paulus Apostolus, ex ist, qua cernantuin, ad
Dei cognitionem &Philoibphi deducti fuerint. Illa au: in υ iet Physicis & Metapli ysicis attribuit: neutris enim in gnam fidem haberi ab adolescente, senare eum potius, quam credere, quid natura, forma, Deus. intelligentia,&c. Mathe. maticis autem maiorem fidem haberi, quod eorum natura melius perspiciatur,& delineatione sub sensum subi j ei possint: triangula, & id genus aliae figurae. Fides autem ad perdiscenodas artes plurimum habet momenti, adeo quidem, ut absques de nulla comprehendi & rctincti possit, ut praeclare in Gorgia Plato, duas scientiarum omnium pestes esse ait Obliuionem Lincredulitatem. Quare cum Mathcmaticis maior habeatur sides, eademq. usu OPus non habeant: quae duo contra stin tua . 'PhIlia
542쪽
Ρbysicis & Metaphysicis, efficitur pueros facilius reddi Mathe malic0 quam Phy licos aut Metaphysicos .am εἰ Alterum est argumentum difficultatis prudentiae, quod rerum si til uniuersiclum de sino alarum, quibus in utrisque si pienter se gerere oporteat prudentem. Nam in Virisque aberrari potest Sc peccari. At hoc difficile est praestare, Ecgeneralia Sc singularia, omniaque rerum attributa prudenter cernere Caeterae scientiae satis habent generalia duntataxat cernere, in ijsq; bene se gerere. praeterna illis attributio niam varaetatibus. At prudentiae id satis non est, deliberare de uxor ducenda, sed videndum praeterea, Ubi, quae, &c nouit prudens meliora esse vectigalia, urbana rusticis, inquit Cicero Ahro primo essit. in eo, ivluas vineis, pacem bello. Sed multa tamen sepe vari Ut, & geneIalem regulam infringunt. Et hoc est, quod ast Aristoteles, non videndum illi tantum aquas ponderosas, graues esse insalubres, scd eo amplius singu latim aqua, qua ipsi sit utendum consideranda, an si 'a
dis Q. ἡ-Rursus hic de scientia demente, quae prudentiae curn his sit similitudo aut dic similitudo, ex qua di
putatione, Ut ex priore, pIudentiae principia cognoscantur. Dactum namque est; upra usu prudentiaeelle opus, Usum pitidentiae est e principitula: hic sensum communem De scien cia igitur primum, ab ea differre pIudeiiciam, 'lilia haec sit ex tIeriai. ur extremi 3 hanc adiungit rationem , quia in agendo, est tale: id est, extremum. Formula: o
Pruuentia eri extremi. - Selemia non est extremi. . . Ergo nonsunt eadem , , '
Extremum Vocat de quo deIupra initio huius capitis quod ibsens tim cadit, Sc ratione mentis nostrae eiusq; agitationis in delibutando est extremit. Cuius generis sivit cunnia,q sub actione eadunt At prudelia est Ergo & extremi. Scientia veto non est extrenri, ut cuius res seu b non sub lenta 1 im cadant, sed generalia sintdc communia. Est quidem ut prudentiae: ita etia1n scientiae quoddam extremum seu fi nis, nCmpe cpiaclusio inscientia. Sed haec conciutio extremum dici non it et , quia ad sensum usque non pertingat. Quare scientia dc piudentia meo quidem conue
543쪽
,s IN C A P. II X. LIB. VI. ET HIC .niunt, clucul habitus qtii de veri si uterq;: conueniunt inquamna ciuis principio, ital fine differunt. Prudentiae namq; finis est
te .ur1ς quodo; sub sensium non cadat. crip ειυμ λ -τd. J Hic de mente, de qua tamen & s alatius . Eleganter igitur mentem prudentiae ex altera velut parte respondere, id cit, ait. Quaedam inter haec . duo est nam mens est tum mi, prudentia extremi., Mens namque, inquit Aristoteles, est terminorum, quorum nulla est ratio, id est, principioru,quorum nulla est apodixis ae' conclusio, Visupra dictum e. α q principia vocat hic quai extremos mentis terminos. Sunt& alij termini non primi,de
qui b. hic, sed vitinii de qui b. insta cap. Ir. Primorum igitur est mens. At prudecia extremi est,cuius nulla est scietia,sed siti sus potius, utpote quod in rebus singulis, quae non scientia, ted sensu continentur. Sed quo sensu inquiet aliquiiὶ est namq; partim communis, partim singularis. Respondet Aristoteles v non singulari: non eo inquit, quo res singulas percipimus,' sed eo, quo sua extrema Mathematici, id est, communi. Muthematici namq; figuras no spectant, quae sub oculos cadant, sed quae phantasia & interiore sensu continentur. Hic non
considerat materiam, sed cocipit mente aliquam lineam,quadratum, &c. quo sua extrema considerati phantasia nempe, eodem sua extrema & principia rerum agendarum contemplatur vir prudens. J Hoc igi tur eodem sensu prudentiae extremum cernitur, id est, rerum agendarum principia, in quibus priμntia non singulari sensu, sed communi cernuntur. ET quo perspicuum est, rerum honestarum & agendarum principia, quadam ratiocinatione opus habere, neque prorsiis sensui esse exposita. Nam alioquin & pueri & bguae, in quibus
saepe singulares sensus maxime videant, prudentissimi reperiantur. Nam &res agendae seu G non tam ratione sensus subactionem cadunt, seu sunt quam propter rationem & ratiocinationem, eaq; propter & prudentiam,Jupra diximus rationis quandam esse virtutem. Et hunc prudentiae sensum, Aristoteses libro tertio de Anima vocat - μ α - od autem comparat hoc loco sensum prudentiae cum sensu Matheseos, ita accipiendum, quod V- terque non sit singularis, sed communis: differunt tamen iri 3 tcr se, quod prudentiae sensus sit cum voluptate aut dolore, Vi
544쪽
quae sit de rebus fugiendis & expetendis,qua de re &s Meap.
r. in . Matheseos autem sensus non item, ut ibid.ς, ιστα τῖJ Scit. sensus, id est, ibi namq; consister, neq; ad res singulas usq; descendet. Ad eundem modum Schb. 7. P0sica Aristoteles loquitur. Scire, inquit,sapye dicimur το ςLυει τά- χώνοιο , quando scit. animus noster acquiescit. 4άλ' --m. J Locus obscurissimus: variant & libri ,& Interpp. vetus tralatio, &Graecus Scholiastes pro ἰ φρονησ1ς--εινης habent, η φρονηm c είη θ, quam&Leonhardus Areti- nus expressit. Lambinus variat s inducit tandem hare, i vel ὁ perperam. Eustratius recte quidem legit, non recte tamen explicat. Nam particulam it ῆλον ita accipit, quasi duceret Aristot. sensum communem magis esse sensum, quam 'singularem, hoe ut sit verum. Nam & infra lib=. 7. comm nem vocat principem sensum: tamen quid ad reni. Neque ἰenim hoe agitur de sensibus uter alteri praestet, sed uter sit prudentiae. Quare veteris tralationis scriptura&Thomae sente tia, quam tamen Lambinus non est allecutus, mihi probatur , ut verissima. Vertendum hunc in modum: Hic igitur sensus magis prudentia: ille veto, aliud genus, id est, ut in pauca conseramus, & post interiectionem de Mathematicis, ut ad priora redeamus, quost vult particula αμα. Hic igitur sen- sus est prudentia, id est, prudentia potius est sensus hic communis puta, quam propnus & singularis, ut iam dictum: illescit. sensus singularis, aliud est genus, id est, alia eius est ratio, huc non pertinet. Obseruandum autem, prudentiam hic senissium vocari communem Vt dcissi a cap. D. sensus mens esse di
dentia, quae huic cum sapientia maxime, cum politica quoq; scientia & mente sit similitudo & difici entia. Hoc demum loco, de alijs quibusdam assectionibus explicare orditur, Ut quarum magna cum prudentia sit cognatio, adeo quidem, eius ut vel partes, Vel cause & principia videantur. Sciendum namque virtutum omnium suas quasdam esse conutes&c at gnata ,
545쪽
gnatas, ut liberalitatis est facilitas, hospitalitas εἰ humanita Iustitiae fides, veritas, sanctitas & pietas : Magnanimitatis simplicitas & generositaS: Temperantiae, pudor, reuerentia, αταξία . Eademque aliarum est ratio, de quibus Aristoteles in libello de Urtutib-. Ad eundem modum &suae sunt prudentiae quaedam comites & ad iniri istrae, quas hoc lit o quatuor explicat Aristoteles, tres deinceps scilicet ordine J quartam insta cap. ra. in eo. Affert & duas alias, memoriam &exercitationem, de hac supra hic dictum. In eodem libro.
Pqntanus libro quarto de Prudentia, praeter has Aristotelicas, vitranti alias commemorat &explicat, quae tamen prudentia potius sunt ossicia quaedam, quam vel parteS, 'el comites. Franciscus Patricius bbrosexto, de rerum an tusione 1, nouem prudentiae comites explicate Stoici olim cx quatuor Aristoteli cis duas priores ponebant, teste Laertio in Zenone . Plotinus
Philosophus quinque, de quibus&Ille Franciscus Patricius. Verum Aristotelem nos sequimur, qui in obro quidem de vi
turibin, Vt dixi, quinque commemvrat, memoriam,Vsum seu exercitationem,Eubulian,Anchinoea & Dinotita. De usu iam dictum, cuius parens est memoria, de quare &Meganter Aphranius poeta; usim, inquit, me gen-t, mater memoriam, Sophiam Grais vocant, nos lapientiam ii .e. prugentiam. Reliquae t unt quatuor, q cum btib. tum in Magn O. e.vli. filia. ca 2. γ 3. explicantur, Eubulia, Anchinoea,Gnome &Dinous.
Et hoc quidem capite de Eubulia,quae ratio quide est recta capiendi cdsit h. A Stoicis definic scientia, qua praeditus cernere pollit, quae & quomodo vitae utiliter sint agendae, sed aliter Aristoteles. Plato quoq; lib. . Polit. eam vocat scientiam recte consultandi: sed nautis quoque, aurigis,& id genus ali js suam vult elle Eubulian, sumpto communius Eubuliae vocabulo, proprie & anguste hic de eo AristotelUs. -
3 ψ Prius explicat, quid haec verba quaerereti
iansultare differant, quam ad Eubuli an accedat. Nam & πα-bo quaerendi saepe iam est usus & insta utetur, & supra cap. 3. saepissime. Tria sunt verba, quibus piudentiae ossicium .
exprimitur, Ratiocinari quaerere ζηMA, dc consulta- Ic De primos pra dictum. Reliqua duo ita hic dil- ferre hoc loco ait, ut genus Sc speciem,omnem namq; consublatione ni esse quaestionem,sed non contra, ut&supra b. I. . . l -- O uiconiliant enim,omnes quα-
546쪽
rant,quid, quo modo,quibus organis sit agendum. Quetru ne tamen multi,qui non consultant, ut Philolbphi, Physici, Dia- Ie Rici, & caeterae artes opificum quaerunt, sed non deliberant. Deliberatio enim non cadit, nisi in res instabiles:& agendas ' a aestio igitur est genus, consultatio species. ab λαῖδε. J Hic iam de Eubulia, si Stoici prudentiae partem, Aristot. in libello de virtut/b. quasi partem vocat: latita 'ne redditur a quibusda prudens consultatio, ab alijs bona, ab alijs bonu consilium, malim graeco uti verbo, exemplo veteris Interpretis: idemq: in aliis faciendum puto,i tota haec de prudentiae comitibus disputatio in ipsis verbis magna ex parte fit posita,& bona seu prudens consultatio est actio potius queda, eum Eubulia sit habitus aut affectio, seu vis quaeda bene con- ultandi,teste Arist. m magn. b.a eap.3. potest tamen ita v si1Lpari. De hac igitur primum ostendit,quid non sit, deinde quia
sit. Ostendit. a. eam non esie scientiam , sagacem coniectura 'seu Eustochim, aut solertiam seu Anchinoean, aut deniq; opia dinionem. De scientia duas hic afferrrationes, aliciam hic, alia teram insta επις ήμης Prior est, quia Eubulia est quaestio scientia non item. Illius ratio,quia Eubulia est quaedani βουλη, scia consultatio, qilae omni Syest quaestiosupra ca. ρ-
Huius ratio, quia is demum scire dicit , qui nihil amplius qrit,
sed quiescit, cuius & mens iam consistir, inquit Aristo t. Lbr. 7. P usica ακροάσεως. Altera ratio , quia Eubulia est quaedam Niso, seu rectum: scientia non item. Illius ratio infra expliAcabitur: huius haec redditur ratio,quia scientiae nullum est pec catum: Ergo nec rectum Scientia nunquam aberrat, semper est recta: & proinde nullum eius est rectum, aut prauitas.
noturn, bona coniectura a quibusdam redditur latine, h. est, qui bene nouit aliquid coni jcere: mihi sagax conieetura, propius ad vim verbi graeci accedere videtur. Docet igitur Eubulian, non esse sagacem coniecturam, quia haec absque ratione seu , id est, ratiocinatione & disputatione, & caeteris, Asila cum ratione & mora Coniectura sagax,& om nis adeo c6 At lectura repentina fere est & subita rei inuentio absq; longiore disputatione & agitatione. At Eubulia magna fit cum disputaα tione re in omnes partes vertenda, & proinde cum mora. Cuixei argumeto sit, inquit Aristoteles quod vulgo quoq; dici sbii tu Debberata quid raso mcnda, sed diri fimature Guberanou.
547쪽
soo IN CAP. IX. LIB. VI. ET HIC.
ῖ Iam ut Salustius: Amri m taciρυμ, consulto, ubi consi Deris, mature faeto opus est. Videaxur pulcheriimus locus apud Livium M. 33. oratione Democrati, ubi de celeritate M tarditate consilii: Omnis enim celeritas consilijs est inimica. Et Erasimus in prouerb. Diu aeliberandum antequam con' stilio. Obseruandae hic duae sunt insignes prudentiae notae, disputatio&maturitas. Nam& Aristoteles in Magn. libr. a. ob priorem notam ostendit, ea, quae nulla adhibita ratiocina-- tione, ted casu potius & ῆrtuito, quantumuis pulcherrime&prudentillime cadant, non esse prudenter facta, sed ἐώτω- potius. Sed de sertunae cum prudentia coniunctione
- ἡ-J Aristoteles libr. r. poster. Anasti. in α', inquit, est medij seu causae quaedam, t&hic id est, celeris inuentio: Latine a plaeti1que dicitur λlα-tia, ab alijs sagacitas: utrumq; non mater illud communius tamen dici potest Sc acumen. Et hanc quoq; prudentiae par tem faciunt Stoici, & quas partem. Aristot. m bb.demrIuniri Differre tamen eam ab Eubulia docet hoc loco Aristot. quod solertia quaedamit coniectura, & proinde celeris: Eubulia non item, utrumq; iam dictum.
9G-J QAod reliquum erat hoc loco, Eubulian
docet, non esse opinionem, sed oratione mire implicata , pr
merea quod eadem orationis serie & contextu & illud, & hoe praeterea docere orditur lexplicato quid non sit eubulial quid tandem sit Eubulia, quae duarum totius capitis si 'marum
Danium erat altera. Mendum praeterea meo iudicio grauissi-mtuiti In hae disputatione haeret, quo multo redditui obse nota Primum igitur ut plenior reddatur oratio, haec verba, a Ab, &c.-φασις, omnia esset spuria&induacenda. Primum, quia totam disputationem perturbant,deInde . quia aliena. Praeterea, quia nulla commoda eorum possit
esse sententia : hoc primum. Alterum est,ut haec Verba arris η-8cC. , omnia parentheseos notac tineo antur. Nunc ad rem: primum ait, Eubuliam non esse id
est, opinionem, quod priuiquam confirmet, adiungit, quid tandem sit xubulia, rectum nempe quoddam. C ut rectum εhanc reddit rationem, quod Eubulia sit bona quaedam con. silitatio. Bene autem consultare est recte: nam, ut sui male deliberat, aberrat&in deliberando peccat: Ita qui bene, i S
548쪽
iti delibrindo recte se gerit, recte deliberat. Formula:
Eubu bene, indicio init=m verbum. Ergo se recte.
Eubulia igitur rectum est quodda seu quo posito, quia Vrectum multis in reb. repentur,pergit exquirere, quarum rerutectum sit Eubulia. Et primum quidem, quarum non, deinde quatu. Attigit' neq; scientiae, neq; opinionis. De scientiaJupra initio:scientiae enim nullum rectum, quia nullum parum Deopimone duas affert rationes: Altera est,ea opinionis est veri las, Eubuliae non item. Laus opinionis omnis, Ut&scientiae, in vero cognoscendo consistit: Eubulia vero non contenta eri cognitione,ad facta ipsa & actiones progreditur. Sic de opi- nione, Plato cum alibi, tum Ea namq; est vel vera,quae. Ν seu recta dicitur,Vel fallia, cluae ore e malc&αμ μουνουι praua. Contrararia siuat ορειν ut apud Stoi cos recte facta & praua seu peccata Interprete C t e. in ossis. e, lib. s. de Fin. Sic &hie . 3 contrari, & infra cap. vit.
Αltera ratio, 3-. quia cuius opinio, id
iam certum & eonstitutum , cuius Eubulia non item. Vtriusq; ratio, η Summa rationis huius haec est: quicquid opinatur, is animo iam certum & costitutum id habet, & rem. ita esse existimat, etsi per se incertam &fortass afalsam. Eubulus autem , ut omnes qui deliberant, nihil dum certi constituit, sed in omnem partem rem versat,ut aliquid tandem constituat. Nam opinio, inquit Aristot. est enunciatio quaedam seu phrass. Eubulia vero non enunciatio, sed potius est quaestio, id est, opipione enunciatur aliquid iam animo conceptu,
nihil quaeritur. Contra fit in Eubulia, ubi nihil aliud quam quaeritur, ut in omni fit consilio, nulla potest effle enunciatio, quia nihil dum certi &constituti. Non est igitur opinio Eubulia: non est scientiae aut opinionis rectum Eubuliae, sed alia in repositum sit necesse est. Quare persecta de opinione disputatione & parenthesi redit Aristoteles, ad rectum Eubu-
liae, qua in re sit positum: inquit id est, Eubulia, inquam, est, quasi quoddam rectum consilij, id est, Eubulia estris quaedam, qua consilia & deliberationes tecte dirig γ
549쪽
,ox IN CAP. IX. LIB. VI. ET HIC . iδο η βουλ J Diistum est, Eubusiam esse rectum construm:
quas duas partes accuratius iam expliciae orditur. Et de consilio quidem monet diligenter inquirendum quid sit, & quisbus in rebus versetur, sed monet tantum. Nam Hyra libr. 3. cap. 3. de eo diligenter explicauit, &tota haec de Prudentia disputatio consiliorum & deliberationum vim continet.
ἐπει θ ἡ-J Reliquum igitur erat de recto, quod
cum sit multiplex, videndum , ccius sit Eubulia. Totius ausim disputationis ad finem usque capitis simum qisatuor partibus continetur, quibus vis & natura, & plena Eubuliae definitio perficiat . Multiplex igitur rectum esIe docet hac ratiome, quod & qui improbum dc inhonestum finem sibi deligant, & qui honestum, si eum ratiocinatione sua assequantur,
recte quoque deliberasse dicantur. In temperans agitans secum , quemadmodum sua potiatur, si pro ratiocinatione iam postea allecutus reiciit, recte quoque deliberasse dicetur, nactus tamen rem improbam, ut finem inlaonestum sibi propositum. Conltat igitur rectum esse vel ad improbum,vel ad bonum finem, ad bonum & utile, vel ad malum & inutile. Hoc posito qiuaeritur Eubuliae rectum, an ad finem sit bonum, an ad malum. Et ad bonum esse docet hae ratione, quia bene
consultare pro deliberaret seu s ae , quod est Eu-
bullae, bonum est quoddam, sit boni & utilitatis cuiusda cau- se. Itaque &Eubulia confiij, erit tectum ad boni quidasi quendum. Verum ne hoc quidem satis: nam & modus asseruendi spectandus est. Accidere autem potest, Vt bonum quiem finem, malo tamen & improbo modo & ratione assequamur, Ut foenelator pecuniam. asi uaur bonum finent, sed mala tamen rationei ambitiosus honores, solium Papa: Caesar liberauis quidem fuit, sed de alieno, inquit Cicero. Iuuare . amicum holi estum est, sed malis artibus non item. Accidit quidem . ut filiis quidem proponatur bonus, sed ratio eius aD si quedi sit improba, quemadmodum ex falso termino & me dio, saepe vera conficitur conclusio seu syllogismus, ut si ho- auo vo)M. Ergo est auis. Bonum est conse lucus, si & antece carnodo hic loquitur Aristoteles, hoc cnim medio Confirmatur, quia sentit lapis, est animal, bona conclusio rLec jnus meditas, sentit ae , est falsus; bonus finis potest este, Cil. in eam cc inodus altequbendi non bonusJ Syllogismus , ei est TLLOIciacit, ves practicus: illius cognitio, hicia, complexi
550쪽
Exis est&amo. Terminus autem medius, quo finem assim . naamur. Quod igitur Aristotcles ait, finem quem posse asi cui falso licet syllogisino, quia sal termino medio: ita est a 'commodandum, ut finis quidem rerum .agendarum honestus esse possit, modus tamen&ratio sit improba. De hac syllo-. gismi partitione &insta Aristoteles capite duo iacimo, & Algacander lib. t. de Anima, s ratione denique materiae diuiditur. syllogitans in praehicum &Theoreticum. J Iam vero Eubulia non est, cui finis quidem bonus sit propositus, sed mala ratiotid. Nam & hoc ipsi verbo Eubuliae repugnat, quae a bono nomen habet, & proinde omnia vult bona tam finem quam medium. Itaq; Eubulia rectum erit consili j ad finem bonum bona ratione&modo assequendum. Sed ne hoc quidem fatis ad plenam Eubuliae definitionem, quam diximus esse re- ..ctum confiij. Atqui alias celerius deliberari sblet pro rerum
Pondere aut necessiitate: temporis igitur & habenda erit rario. Quare Eubulia non erit , quae omnia celeriter aut tarde
deliberet, sed quae iusto&debito tempore, etsi tarditas consi-Ibs est utilior, ut supra dictum. Sed etiamnum abest aliquid, quae Eubuliae est quarta & vltima lex seu nota. Dictum est Eubuliae finem aliquem bonum & utilem propositum esse debe- .re: Finium autem quia duo sunt genera, alter communis &ad totam vitae rationem spectans ut est beatitudo: alter singularis, ut Imperatori victoria, mercatori lucrum. D et Aristoteles Eubuliae finem non esse singularem ita communem, qui idem de est prudentiae, Vtjupra dictum c. p. s. initio, hκεῖδε id est , Eubuliae finis ad totam vitam bene beareque transigendum pertinet, ut de de prudentia ibi ductum Recte igitur Aristoteles extremo eapite,tandem Eubuliam definit esse rectum quoddam ad finem eum, cuius prudentia est vera existimatio, id est, cuius & ipsa est prudentia, assequendum, non ad singularem. Adsiimmam: Eubulia nihil est aliud, quam rectum consilij, quo ea, quae toti vitae sint bona
dc utilia, bona ratione& modo debitoque tempore assequamur. Ad eundem modum Cicero in Topic,