Oberti Giphanii ... Commentarij in decem libros Ethicorum Aristotelis ad Nicomachum, post sat bene longam suppressionem, boni publici gratia, iam primum in lucem editi ..

591쪽

1 IN CAP. III. LIB. VII. ET HIC .

tanquam scientia praeditos. Neq; ad rem Deit, quod conta diei possit, leuiter fidem haberi & assensionem opitaione:

nam firma opinione praeditos, tam eonstanter assentiri iis, quae opinantur, quam scientia praeditos. Argumento est He. raclitus, qui omnia sua decreta,etsi opinione,non scientiaruti diceret, tamen tam pertinaciter tuebatur, & vera esse credebat, quina alii Philo phi, qui seire se sita dogmata diem xenia Sic enim accipiendus est hie locus, non de una aliqvii Heracliti sententia, ut vulgo faeiunt, sed de tota eius Philo. sophia, ut Aristoteles ipse aecipit in Magnu, quo perin et, quod scribit Plato in Thratero de Heraeletiorum pertinaeia in disputando loeus pulcherrimus aduersus homines perci naees in disputando ille apud Platone. J Nihil igitur ad rem, quod illi inter scientiam & opinionem distinguerent. Hinc quando est agendum aliquid, quid ad rem, si sciam bςuvinserendum, domum faciendam, sulcipiendum magnum iter, futuram εκλει ι ,hoc per apodixin scio; alius dicit se opinari, quod ad iactum,quod ad nihil interest, uodad scientiam,interest. τουτη, id est, supplem θεώρουν πιστατὸειν.άλ' ἐπιι-J Omissa igitul distinctione opinionis &scientiae, vi cuius in rerum cognitionibus, non vero in actio

nibus,de quibus hie agitur, sit usus: serio hie aduersus Plat nem docere orditur, quae impotenris sit vel scientia veli seientia. Cuius disputationis summa est, impotentem iacere impotenter, partim scientem, partim ignorantem: dici pos se, eum nunc scientem,nunc ignorantem facere, dissimili r tione.& adhibita distinctione seientiae. Adfert igitur tres distinctiones Aristoteles. Prima, euius & supra facta est mentio tib o. cap. 1o. quod seire dicatui dupliciter, vel habitu, vel usu. Scire namq; & is dieitur, qui etsi praeditus scientia, ea tamen

non utatur, sed vel quieteat vel aliud quid agat, ut Muisus non semper canit,neq; disputat Dialectieus.qui vero scientia etiam utitur, & hie scire dicitur, ut si medieus medicinam fisciat. Ex his igitur si seientiae habitu praeditus,eontra cie

tiam faciat, contra atq; praeseribat scienti mirum non erit, sed ut qui scientia utitur, utendo contra faciat, fieri non potest. Hoc enim agit, ut seientiam ad usum aecommodet. Ad eundem modam impotens scit, quae recta,honesta;quae eo trariar At eum est agendum, peecat, εc ignorat, id est, habitu scientiae est praeditus, 3suis rat. Itaque ratione habitus,

592쪽

impotens scire dieendus est, ratione usi non item. non secus atriue dormiens, inquit Aristot. in Magnis,qui scientiam quidem habet, sed interea non utitur: eaq; ratione dormiens . M Geire & nou seire diei potest, etsi exemplum de dormiente infra aliter accommodat A ristoteles..urim. δυο. J Altera distinctio: Diximus supra lib. s. p.rr. isyllogismum esse partim Theoreticum, partim . practicum. constat item ex Analyticis, syllogismi sumptiones duas, alteram esse uniuersam, alteram singularem. Iam vero, inquit Aristoteles, nihil vetat, quo minus is,qui utram que licet sumptionem habeat, non tamen Vtraq; Vtatur; uniuersa quidem, singulari non item,ut inquam is faciat&facere dicendus sire contra seientiam. Formula sit istar Ex duab soliogismisumptionibu , qui utram' quidem habet, singulari tamen non non utitur,is aduersuε scientiam facere icipotari. nam virecte Ανs. τα κνιθ' , i. adtiones sunt rerum singularum. euara qui singulari sumptione non utitur, qui in quam aduers- hanc facit, is in rebus agendis aduem, με scientiam facere dicitur. Atqui impotens aduersu singularε facit quon facienda. Ergo aduersus scientiam facere dicen μου es, quod num

at Plato.

Semper consideranda duo capita, propositio maior & mi- 'nor. Est mihi potanda, hoc est potus. Ergo hoc mihi bibenisdum:de singulari, seu de minore costat. Si e verbi gratia,febre laboranti medicus scit lae non praebendum, nouit ο ρ ignorare tamen potest Theonem Γ hune aut illum, ICti di- cunt Titium J laborare febri, eiq; praeberi lae. Seit medicus helleborum bili expurgandae omnem esse perutilem, sed hoc aut illud esse hellebotu ignorare potest, φ saepissime acciditia ' .& bine ruinae saepe. Ad eundem moduimpotens omnia tu pia nouit esse turpia, sed hoc alit illud turpe esse, aut et hoc. aut illud fugiedum esse igporare potest: quod tamen maxime sciendum fuit. propterea quod in eo consistat actio, qu amconstat esse rerum singularum. Sic Aristot. ipse in Magnis. o. JObscurus locus, que alii aliter acci piunt. videtur tamen hoc dicere Arist. το seu uniuer sum esse duplex, alter si in se, alteru in re. Est namq; uniuerse uti quoddam,*non in rebus, sed ita homine dc eius intellige satia tan Min quam

593쪽

ouam finibus eontineatur, ut omnem helleboru esse purga dae bili utilem,omnia turpia sugienda, parricidia punieda. Est alterum in rebus ipsis cernitur, & rebus singulis do finitur,atque adeo nihil fere est aliud, quam ipsis res singulae,ut cum prioris generis est uniuersum, omni homini utilia esse si ser alterius generis sunt, hute aut illi homini hoe vel illud utile. Iam vero prius quidem scit impotes: posterius non

item; aut sistit, eo non utitur. De hac uniuersi partitione mAnal t.bb.2.prior.-r. posterio. ubi Interpp. Summa est, im potentem scire uniuersa, dc rursus nescire illa quidem rebus non accommodata,id est,uere visiversa: haec rebus applicatu

quae sunt res ipsae singulae,& hoc est, quod modo dicium impotentem syllogismi practici propositionem maiorem q-dem scire,assumptione ignorare posse, quod idem aliis quo paceidere docuimus. unde agat nesciens prudensq; impotens, necne,ad hanc quaestione facile his cognitis respondere poterimus,αμ ρονον οα . Elegans phrasis apud G racos timii id est,quamplurimum Latini dicunt.

zn --J Tertiadistinctio seu poli' primς subdistinctio. nam in prima dictu fuit scientiam partim habitu, partim ususquod Barbari di eunt actuJ hic habitu scientiae ipsum distinguit. nam alium esse seiurum & liberum, de quo in prima,a lium constrictum de impeditum, verbi gratia, meὰendi scien- tia in Galeno est habitu quidem luto, i. ad Uendu non impedito, in Galeno inquam vigilante, sano & iaco vulgo vi.

cunt sebrio J in eodem dormiente ebrio&furioso, ean ses..entia est habitu impedito Meonstricto. Pro huius igitur dis. criminis ratione, unus idemq;έcientia praeditus potest diei&negati. Ad eunde modum & i istens.nam & impotens eo pore assieitur cupiditatibus & animotanquam dormientis, ebrii&furiosi. Irati spumas, amantis pallorem & interdum furore videre licet. Q re cum cupiditatxi quib. perturbatur ampotens,eade sit vis quς vini,semni & furoris,recte dicimus impotentem, ut ebrium, &c. etsi habitu scientiae praeditum, constricto tamen & impedito esse ad agedum.& proinde timpo xentem, ut dormientem partim scire, partim ignorare, λεγειν πως λουους J Resellit breuiter contradictionem quin sam,qua videri possit impotes scientia praeditus. Sic. p. meurii oterat: videre lieet,impotentes multos praeclaras di-

594쪽

COMMENTARII.

nam qui praeelara loquitur,non ignarus esse videtur.Respondet Arist. loqui sententias non esse satis idoneum scientiae argumentu Tres affert similitudines,quibus doceat,non esse iaidoneum. Prima: na multos,inquit, videre licet, iratos aut amantes, qui versus Empedoclis grauissimi Poetae&Physie, cuius versus qlim, ut & Euripidis videntur et vulgo in omsuisset & apodixes seu dicta & argumenta loquantur,non intellecta tamen. Deinde pueros quoque multa conglomerare, sed eade non intellecta. nam oportet ea ut intelligantur adolescere, q, eum aetate & tepore fieri debet. Tertio, histriones deniq; & ipsi multa pronunciant, nsi tamen ex animo, sed fi. cle & simulate. Ad eundem modii & impotentes, multa qui dem illi interdum praeclara loquuntur, sed dant, ut ait poetarusne mente senum. Multa ,inquit supra Fb.σ. Arist cap. S.Ioquuntur δε senant adolescentes prςclara, sed sine fructu,quia non credunt. quemadmodu & supra lib. ι. cap. 3. est explicatu, ubi diximus nulla absq; fide &perstasione posse esse scietiam. impotentis igitur quia no est persuasio: Ergo nec scietia veri Sententia platonis,ciusque conclusio haee erat: Nemo sicisntsapra dit- efffra eamfacit. Ergo nec impotes. Verum Arist. antecedes refellit, adhuc duabus potissilinururationibus analyticis . nam illa, cum de scientis habitu & usu, aude sumptionibus uniuersia & singulari analytica seu Dialectica esse videntur. Hoc aut loco Physicei de refellit, &do cet, quemadmodum impotens contra c5seientiam seu seientiam fietat,tamen impotenter physice inquam: Na animum hominis hoc loco pertractat penitus, eiusq; partes, ratio αcupiditas, quemadmodum in impotente coit g int, lucul ut ostendit. Sic accipiendu puto verbum lconfirmazh verbum snstat i. cap. τ φυαολον is, quicquid dicant alii. Est igiFr haec tractatio physica, quatenus animae partium confictu attingit, ad mores tamen, utpote ad actiones impotentium accomodata, adminiculo et prioris Analyticae disputationis. Est aut insisnis hic locus de pugna partium animae, rationis N cupiditatum inter se, qua N, ut supra initio dictum, Plato quadrigis, ut eupiditatibus in diuersum nitentibus, aurigae tanquam rationi somparare solet. nam ut poeta:

Fertur equis aurga, nec aurit curruε habena. .

Vr,inquam, ibi Post; , ita impotente auferunt cypidi

595쪽

ue 8 IN CAP. III. LIB. VII. ΕΤ HIC.

nequiequa reclamate ratione. Alii, ut est apud Plutareh. naui eam coparare seleni,cui moderetur quidem gubernator tauquam ratio, sed undiq; sta uiant fluctus,& venti tanu cupiditates. Exempla sint in Hercule, de vitae instituto deliberante, quem alio virtus seu ratio, alio alliceret voluptas, ut est apud 2enoph. lib. a. memorabito c. & Cic. lib. a. O . de apud Homer. in Achil. lib. I. Iliad. quem aestuantem ira quidem ad vindictam & poenas de Agamemnone capiendas, incitabat, sed pressit Mua erua tanquam ratio, hoc est, Dea rationis. η Explicaturus pugna partiu animi,ex qua ὀζcaula cernatur, cur & quemadmodu cotra scientia, rectamque rationem agat impotens: prius adfert no de impotente, sed de uniueri genere, quemadmodii omni u animi vel ad cognoscendu , vel ad agendum impellantur. Duae igitur sunt opini nes,quibus vel ad cognoscendii, vel ad agendusit opus sum. ptiones vocantur in Analyt. J comunis una, singularis altera. Huius,ut & omni u reru singularu domina est vis sentiendi,illius ratio & mens ipse. His aut duabus copulatis, & in unum

concurrentib. i. ex haru coniunctione duaru , continuo existit coplexi O,το συμπινσω,i. vel cognitio vel actio In Theo-

reticis quide cognitio, in aliis actio&affectio, v. g. si secu qui cogitarit,omne homine esse animal, & Cicer esse hominem, continuo existit cognitio,&scit ille, qui hoc cogitarit, Cicer. quoque esse animal. Sic in practicis, qui cogitarit, omne dulce gustandu, & hoc vel illud elle dulce :c5tinuo gustare cupit,i. ad actione se confert. Q mihi sit opus, est efiiciendu, veste est opus, Ergo efficienda: Est potandum: hoc, inquit sensus, est potus. Ergo hauriendus. Omni homini est eundum: se aut quia homine quoque esse norit, statim ad eundu se conseit. Ex quibi. s peripicuri est,concurretibus duabus opinionibus,c5-ου-m ex istere cognitione vel actionem, siquide nihil sit ima pedimento. .nam ut actiones fiant, duo sunt necessaria,inquit Arist. D, Ab ubi de his duabus samptionibus copiose & pulere. onu & possibile. nemo .n. mala aut ἁδυ να- nisi stultus suseipi re is aut et improbus, sed ille pu-Lat bona esset & hoe est, 'uod ait, σαώγκη d. 3-J Hoc Arist. interdum csiplecti tur artes, tam quae in agendo, q sessiciudo versantur, ut& hoc loco, Φ in Eudem. lib. ι'. ubi Medicina & Poliatica, vocat scientias πιι ηπώς.nam scietia,

596쪽

COMMENTARIL

' vel ταιηπυκ.comunius,ut dixi,aecepto hoe voeabulo. Siem Metaphib.r.es.3. sapientiam Γ Μetapysicam primam philosiophiam, Theologiam J ostendit esse scientiam non κίω, sed Et in eo bb. Asensu animant. hae ipsa de retiaria sumptiones vocat πιι-,ώς. Sic dc Plato in Politiso seie tias partitur in &-ηπι - , ubi Politi eam in τ-ιητικων numero ei se ait. Perperam igitur hoc loco pro misπνιη- quidam supponunt Mus supplen-ξα, μη insit, - Ο ερμῖ, & haec est, quae agit. ἐπιλμία eu-Piditas. μει trahit. J- οτανώ y. J Hoc tandem loco pugna cupiditatu&rationis explicatur, & quae modo communiter, hic proprie ad imis potente accomodantur. Ponatur igitur opinio uniuersa: nul lum dulce esse gustandu ex recta ratione. ponatur& altera: mne dulce esse iucundum. Ucramque nouit i mpotens. Verum neutra ad agendu est idonea, etiam singulari est opus sit igitur ista: hoc autem est dulce. hic iam confligunt ratio&cupiditates. nam ratio, cuius uniuersa opinio fuerat, nullu dulce gustandum, suadet & hoc non gustandum, sed fugiedum: At cupiditas cotra ,quia omnia iucunda pertequenda constituit, illoc autem dulce iucundum esse sentiat, eontinuo id quoque persequendum esse suadet. Impotens igitur nouit quide nullas turpes voluptates esse pertequedas. 1 ed ad agendum eum accedere debet, minore propositione non admittit suadente cupiditate,& proinde alia quoq; maiore facit, hunc in moduromnes voluptates siunt iucunda. At lati mulierepotiri iucundum. Ergo potiendum.. Actiones in rebus singularibus,η Ao ratio non vetat φαίνειν fugere τοῦδε minorem proposidionem. κινειν Δῖ-J Obscurius, videtur tamen ratio adferri. eius quod dictum, αγω:id est, eius quod dictum eupiditatem trahere tanquam mancipiu, visu pr.& dueere rationem.nam inquit,mouere scuius pars est trasere, αγεινJ unamquamque partem scilicet animae. i. rationem etiam, atq; adeo corporis et parres,ad eundum puta, aut faciendum quid potest scilicet cubditas,quasi diceret .non miru est a cupiditate rapi & incitari ratione, ut aqua omnes animi &eorporis partes incitentur, & moueantur. A llusit autem Arist. ad motus animatium causas, quas duas esse ait Sc ostendit, ratione & appetitionem seu eupiditate,in lib. Aemotu animant. ubi δc diximus,multa,

597쪽

Ijn IN CA p. III. LIB. VII. ET HIE

quae liue faciunt, afferuntur. nam quod quidam verbii lrecti casus esse aiunt, atq; id dici au Arist. quod unaquaeque

pars animi scilicet moueat hominem & incitet, verum no videtur.nam pars vegetatrix non mouet, sed sensus, ratio, cupiditas προὐρεας, id est, ratio & appetitio. nam sensus ad appetitum pertinet, ἄπο λογου cum ratione, non per se, sed ex eventu.

συμ2Mνει. J Et hoc obscuru, maleq; vulgo acceptum: Dictum supra, impotentem in singulari potissimum opinione spectari. eam illum licet malam sequi, ex quoessicitur impotentem quodammodo peccare cum ratione, singulari in quam, non uniuersia, ut vulgo, quod diserte Arist. infra extremo capite, ύ β γ κυ,ίως, dcc. Accidit igitur contra, quam Plato existimatar. posse aliquem cum, seu ex ratione peccare aliquo modo, id quod mox explicabitur. Dictum impotente quae faciat, secerom ratione, sequentem inquam rationem singularem. Costat . tamen & hoe, facere eu & contra rationem , uniuersam utiq;.

An ergo, inquiet aliquis. rasio sibi ipsa repugnat praesertim in

codem homine corra naturam contrarioru. Arist. igitur huic quaestioni occurrens ,ratione quidem rationi non repugnare ait per se, sed ex eventu, nempe, quia accidit ut cupiditas assit& cocurrat cum opinione singulari seu ratione, eamq; secuin trahat,& quodammodo uniuersis repugnare cogat. Singularis igitur opinio, i. ratio, uniuersae non repugnat per se, sed ea eueutu, i. ob cupiditatis concursum, atq; ita cupiditas potius

est quam opinio seu ratio singularis per se considerata,quae Gninersat & rectae rationi repugnet. N ultu . n. turpe persequedum: Adulterium turpe. Ergo non,&c. Sic recta ratio argu mentatur. Impotens etiam sic argumentatur: Fac minorem,

illi non talem faciunt, sed faciunt, Adulterium est dulce, quatuor termini. In mente facit aliam maiore: omnia dulcia persequenda. Minor propositio quam facit impotens. Ratio, seu minor per se conliderata, non repugnaret maiori, sed cupiditas venit perturbans rectum syllogismum, & constituit loco recti alium. Singularis propositio & minor non subsumuntura ratione. Cupiditas substituit falsam ba alienam minorem propositionem. ipsa cupiditas in ipsa est causa, ut ipsa ratio in minore peccet,& repugnet priori. Vulgo dic ut,duae sunt maiores Propositiones. Nullum turpe persequedum,&c. Omnia

duleia

598쪽

ssu Ia persequenda.&α illi n5 repugnant inter se, de illa pugna no agitur; sed de pugna minoris,hoc est, cupiditatis, nota , de duaru propositionum pugna agitur, sed de maioris ex recta ratione, & minoris ex cupiditate: eaeterum accuratior dα repugnantia scientiae & rationis inter se Interpretes praetera eunt omnia i explicatio videatur apud Arist lib.2.ρνιor. an

I t. ea. ar. ubi multa ad hunc loeum aeGmodata. Hinc omnis . .

scietia vel habitu, vel vis. Hare diuisio ibi quoq; affertur: sei- entia quae est usu i nterdum repugnat scientiae,quae est habit Habitus scientiae repugnat eum actu. Vno verbq magnam re longam disputationem attingit Aristot. tape. De his, quax hie tractantur, altum apud scriptores silentium. ω -- του π.J Quod dictu impotentem uniuersam semiaptionem leu opinionem habere, id , beluis ex eontrario hieeofirmat. Nam quia beluae rerum tantum singularum notiatiam, id est, sensum seu phantasiam & memoriam, quae rercisunt singularum, non uniuersarum, habent: ea re vulgo impotentes diei non solent, nisi Arte tralatione quadam per metaphoram ut ventum quoq; impotentem dieit Horatius.

Formula: potemscientiam habet uniuersam.

At belua nom habens. 'Ergo non sunt impotentes.

πῶς διλυεται J Ex prioribus perspicuum est, impotentem

partim scientia, partim ignorantia peceare : scientem qui- idem uniuersam opinionem, igαorantiam singularis. Ex quo de hoe perspicuum, quae in impotente ignorantia: sit ratio& modus, de quo quaerendum monuerat supra initio evit. a. ώμαγνο ιαπ. Perspicuum denique & hoe ignorantiae eius eausam esse cupiditatem. Iam vero ea quomodo pellatur, M1eientiam plane recuperet impotens, hoc loco non tam ex plieat Aristoteles, quam indieat: eadem id fieri ratione, qua

vel ebrius, vel dormiens ad se redeunt: quam enim impoten iis, eam & horum esse rationem, unam eandemque omnium communem, non vero huiris assectionis. id est; impotentiae propriam : verum quia ea ratio ad physi eum potius pertinet, hic eam in rebus politicis attigisse satis fuit, ta& insta libro octauo initio,inalibi. In Magnis damenbretate explicat. ut enim,inquit, ebrii simul ebrietate liberati. --rint, rursus iidem sint, qui ante, neque enim ratio plane iis

599쪽

1N CAP..III. LIB. VII. ET HIC .

exciderat aut seientia ; sed vino oppressa quasi fuerat M sea pulta. Sie & impotens, in quo ratio eessarit, &quasi sopita fuerit, non extincta, cupiditate dominante,ea tandem liberatus & sblutus tanquam ab ebrietate, idem fit, qui ante, id est, sciens prudensque. ο αυτ -J Elegans dicendi genus Aristoteli usitati C. simum, eique contrarium id est, nihil ad rem, hoc non suc pertinet, ut quod Plato de Ideis in Politicis disputat, τερ - Iam Aristoteles conatur suam de Platonis opinionem cociliare. Tanquam enim astutissimus&callidissinus disputator repraehensis aliorum opinionibus primum , pos. conatur quantum potest, eas cum suis conelliare,

quod in multis locis & saepe hie facit. ἐπιι η πλουταέα. J Haec verba usque ad illa, τῆ, &c. eodem pertinere mihi videntur. Aristot. quia ab aliis, quod saepe tamen factitat, dissentire est odiosum, callidum quoddam est institutu, oppugnare quidem aliorum primum

sentetias & refellere, tandem tamen eas lenire, & cu tua quodammodo cociliare. Sic & hoe loco de Platone, euius etsi se tentiam adhuc oppugnauit, tamen non absurdam, si comode accipiatur, videri polle ostendit. Iterat autem inliso ea, quae supra, posteriorem sumptionem seu opinione propositionem& terminum rerum esse sub sensium cadentium, quarum, ut sipra. dominus & arbiter sit sensius : eamq; esse actionu d minam & principem. Hanc deniq; impotentem aut non habere aut certe non uti, s ed sonare potius, ut qui versus Empe- doelis aut Euripidis, ebrii & furiosi iactare solent. His iteratis, .adiungit, quod propius ad rem facit, extremu tςrsminum, id est posteriorem sumptionem non esse generalem, eaque propter non esse ad scientiam accommodatam. nam ursupra alicubi, M infra lib. io. cap. vlt. Scientia est reruvniuersarum, non singularium . nam ut eleganter Aristot lib. l. RhG-Me

tapb ost His igitur

ita praemissis, quorum summa est, impotentis errorem cerni non tam in uniuerso genere, cuius tamen propria est scientia, quam in rebus singulis. Ergo, inquit, effici videtur, quod voluit Socrates, impotentem non facere contra scientiam,vi nec quenquam alium. Formula pro Socrate sit ipsa:. Impotens non tam contra uniuersam, quam contrasin.

sularem facit sumptionem c ea namque eLI, quater'

600쪽

quetur cupiditatibu3, non uniuersa,vi supra explic tum cs hie iteratur. Ergo contra scient ιam facere non videtur. Connexi ratio,quod scientia sit uniuersi generis, non rerum singularum sub sensum cadentium. 3ῶς - ι, το εων. J Legendum puto ην - εων Ita namque vetus interpies es sententia perspicue id postulat: habet, inquit.impotens minorem sumptionem, sed quasi in habendo, αὐ τύ ὲ ν ωκ ἡν , non sit positum seire, id est, habet , tanquam non haberet, quia non utatur. De similibus mendis supra diximus initio libri huius ,-ἀνηρ φαστν ου

net, &utrumque approbat, non recte. nam repugnant libri veteres omnes & vetus translatio & sententia. neq; enim seientia recte dicatur partim propria, partim non propria: boetantum vult Aristoteles in sumptione generali proprie esse scientiam, in ea quae sub sensum . non item. . πτώ μ ων. J Tria fere explicanda susceperat, de quibus tio hiam capuis : haec igitin de primo, etsi de eo nonnulla etiam infra eap.ro. , .

COMMENTARII. Ποτερον δε ἰω πις ἀταως. J aod alterum erat eaput de materia harum affectionum, hic plenis lime orditur explicare. Et hoc quidem cap. docet nihil aliud quam impotetiam proprie in ii stim eum intemperantia voluptatibus: tralate autem seu improprie etiam in aliis. qua quidem explicatione dissoluitur tacta quaestio, & sextum explicatur dictum. πότεοον nunc. J Iterat quaestionem de qua supra. An impotentia quaedam reperiatur certo nomine, an vero nulla sit, quae proprie dicatur impotentia, sed nomen sit commune. impotentium variis in rebus,quam, ut dixi, quaestionem dis. . soluit explicatione materiae. Sumit aute initio generalis impotentiae materiam esse voluptates & molestias. item eonti nentiae& his assinium patientiae, tolerantiae& mollitiei. s mit inquam id, ut certum& vulgo notum, etsi infra rationiabus idem confirmat, eum, quia vulgo impotem dc intempe-M m s . Ians