장음표시 사용
781쪽
νος IN CAP. I. LIB. IX. ET HIC.
ARGUMENTUM. E flumna ct argumento huius libri 9βp.nonnihil initio lib. 8. quem librum imperitorum in- far coquorum secanto diuidunt plarisi ride imperite. Nos tres faciamus partes, quarum pra-ma persequitur aqristoteles institutam de querelis ct O iis amicitia disputationem. Altera pars cap. . 99 6.continetur, eas bipartita. Nam priori membro norma adfertur ossic o-rum amicitiae ina ratione O hoc membrum ad primum t tius libri partem referri potest. Altero membro explican rLeniuolentia is concordi tanquam amicitiae vines. Tertia denisparte sexgrauissima quaestiones, sex 'inceps DPitibin. C A P V T I.
co M MEN TA R II. . Persequitur hoc capite disputationem de causis aecusatio- eum, euius duo sint membra, quorum priore de amicitia voluptatis &amatoria: posteriore de beneficiorum aestimandorum norma explicetur. Aristotel. an 'Eudem. lib. I. magnam seribit esse difficultatem in aestim adis benefletis inter impares: ut inter praeceptorem &inter filium, inter Ama tem& Amasium. u. de re & hoc loco explicatur, quae ad hibenda sit norma, canon seu regula & ριέπον. suα-σαις--ῖς. J Ait igitur initio, amicitiae inter impares normam esse ee me λαρίαν, hac & aequari&conseruari hoeam ieitiae genus: qua de re suprasib 8. Verbi grati a , in Politica amicitia, ut inter stitorem & agricolam inter se permutantes, nisi . adhibita proportione res explicari non potest. In qua qui-ἁem ciuiliam ieitia res est facili ma propter nummi usum&Leilitatem , quem & hoc loco &supralis .f. eleganter Vocat,
communem rerum contrahendaruin mentiaram.
e. δετῆ Da mei. J Hie deamatoria amicitia,de qua&supra M. 8. cap c, S. insino. Hic affert causas dissidu& interitus . . huius
782쪽
linius ainicitiae, querelarum & aecusationum. Ait igitur epe amatorem conqueri hac de causa, quod cum ipse amasium vehementi sit me depereat, non redam etur pro dignitate, numirum, quia sortasse indignus , quiq; nihil admodum amore , dignum habeat,deformis puta, et rusticus,ut supra tib. R. c. s. in h. Contra amasius stom chatur & accusat amantem, qui
multa quidem pollicitus ipsi, nihil tandem praestet. Sic igitur
querelae inter hos existunt, maxime si alter voluptatem,alter spectet & eaptet utilitatem. Quae duo si uterlibet no assequatur, quibus tamen solis cohaeret haec amicitia, ditatuatur, Mintereat necesse est. Sublato vi ulo res dis luatur, oportet, 'addsup. lib. 3. cap. . explicatum. Haec igitur amicitia . quia re admodum fluxa di instabili nititur,& ipsa quoque instabilis & eaduca sit, necesse est quod contra fit in vera seu morumamieitia, quod supra lib. S. cap.3 explicatum. φερονται πταν. J Causam dissidii unam attulit, inister voluptate amicos: quod ea, quorum gratia amicitiam colant,non assequantur, alter voluptatem, alter utili ratem . Hoc
autem loeo & alteram dissidii causam affert, nimirum si affe- quantur quidem illi quaedam, sed non ea quae expectarint, quae velint. Nam ut eleganter Aristoteles, perinde esse, aliud quam quod velis accipere, quam plane nihil: tam dolere quι aliud, quam velit, quam qui nihil acceperit, erbi gratia, si citharoedo pro voluptate, quam aliis canendo adfert, reddatur non pecunia, quam tamen solam i pectat, sed voluptas, ut olim quidam citharoedo quo melius caneret, eo maiora prae mia pollicitus, cum postridie ea peterentur, respondisse ferintur, se illi voluptatem pro voluptate parem, & qaidem maximam reddidisse in eo. Hoc male explicant omnes interpretes istam, quod magna illi esset pollicitus. Nain promissa
ipsa& spes maximam Citharoedo voluptatem attulit se vide Ietur. Atqui ita explicat Aristot.m Eudem. tib 7. cap.ro. 'ει-ουν J Concludit breuiter disputationem de amicis voluptate. Nam & his sien satis, si pro voluptate reddatur voluptas, eam petentibus, alioqui altero Voluptasem,
altero lucrum spectante , non item , propterea quod alter quod eupie, sit assecutus, alter non item. Et hinc dusidiarnam quae quis expetit, ad haec animum intendit, ea spectat
R exspectat; quibus si frustretur, conqueratur, nec cilla
783쪽
νο3 IN CAP. I. LIB. IX. ET HIC, άξὼ --τέρου. J Altera huius capitis parte, qhod priore
initio dictum, beneficium pro dignitate esse reddendum , explicatur, cuius arbitrio & voluntate dignitas haec seu aestimatio sit facienda, eiu sine qui dederit prior, an qui acceperit beneficium. Quam. quaestionem di supra bb. S. ς.penuit. attigit. Ait igitur spectandum esse eius, qui acceperit, non qui dede. erit,arbitrium, melius quidem sore, si utriusq; arbitrio aestimetur beneficium:hoc tamen si fieri nequeat,accipientis iudicio
esse acquiescendum, ut tantum Ieddatur, quantum accipiens. arbitretur, & hoc est, quod ait infra Ao ι ς, &c. 'bi. hoc non tantum necessarium, sed iustum quoque & veru esse ait.Toto autem hoc loco diligenter perpen &retexto,duas fere rationes reperio, quibus id confirmet Ari stol. Prior & hie&inst. &c. commemoratur ista, quod is qui dat,alteri ut aestimet ipse permittat, & potestatem raeere videatur, eiusq; id fidei totum concredat, quam rationem&planiorem reddit & confirmat. Explanat quidem hoc loeo, confirmat infra Βία χλ , δέ c. Ea planat igitur instituto seu exemplo Protagorae Sophistae nobilissimi, cuius hunc sui se morem in docendis disci plinis & reposcenda mercede,iit, e- 'cutus Platonem in Protagoraeeum discipuis mercerim quide, aeriam non prasinissse nes pracvisse s non significat hoe loeo mandare sed praaccipere, ἐπειλαδεῖνJ sedpotesatem fecisse assimandi ea, qui didicerint,sam doctu, non docandis. Eodem modo ante decennium Parisiis Iesultae docebant gratis, sed post institutionem,plus pecuniae, quam ordinarii prosis res accipiebant,ultra octingentos habuerunt auditores. Sic igitur Protagoras cumsuis discipulis. Nam multis in eo senere
satis est istud Hesiodium : . -
Id est, Magnasatis qua vita homini merces es ab aesis diu uem versiculum adducit & in Eudem. qui neq; ipsi mereedem de .
finiant, neq; anxie, ut Protagoras, alios definire iubeatit. sed contenti sint ea, quam is,quo cum Ira est,amicus vel di scipulus dederit. Sic namque accommodandus est versiculus, quo monet Hesiodus, aequiestendum amici iudicio, quam ille mercedem constituerit,ix sic legedum γ κει,ut habent Omnes libri & vetus tralatio, non πεμει, vhabet Scholiastes Grae
cus lindignus qui legatur. J . .i-J Occasione PNingorae adiungit Ari-
784쪽
l stoteles de stipediis & praemiis omnium Sophistarum & phi-Iose horum: Nam Sophistas piae rosque mereedem seu stipendium praecipere consuesse, quos, quia pro maximis pror missis nihil postea dignum praestarent, summo in odio habetiait. De Sophistarum vanis & magnifieis promissis tape Platodi eleganter Isberates aduersus Sophjstas. Cur autem Sophistae prae manu, ut dieitur, si pendia aeeiperent, rationem adisiungit Aristotel. quod alioqui postea nihil fere aecepissent,ut qui multa quidem promitterent, sed nihil tamen, aut mercede magna dignum ,docerent. De Sophistarum autem auaritia idem Isocrates eoaoco,qiii eleganter eos reprehendit, quod cum virtutes se docere profiteantur, de mercede tamen sua non discipulorum fidei, sed sponsoribus & fideiussoribus eredant. Sophistae igitur & omnes, qui pro opera mercedem stipulantur, si fallunt, reprehensionem incurrere lent. Alia est eorum ratio, qui non tam propter mercedem, quam propter virtutem & honestatem docent, aut benesicium reddunt; qu ilhn genere sunt de Philosophi. nam ne mercede quidem ulla aut pretio aestimari horum opera aut facultas possit. QP certe praeclara est phisosophiae mmendatio. Eam esse inaestimabilem, quomodo & Vlpianus Iuriscon Iurisprudentiam laudat in variis extνaordinariueognitionib. Est igitur hic locus de Sophistae N Philosophi eo inparatione, dignissimus obseruatu Sophistam quidem multa &magnifica ambitiose polliceri, nihil tamen praestare; eundem non tam rei dc veri quam pecuniae esse studiosum; eum denique omnibus &quidem iure ae merito, quia fidem fallat, esse odiosum. Contra in Philo pho, hunevi ea polliceri, quae praestare possit, de pecuniae esse eontemtorem,omnibus denique eharum, adeo quidem, ut Aristot. eum & parentibus & ipsi Deo compararei non Vereatur. QSi bus tribus,ut omnia quis faciat, nunquam tamen paria reddere possit, nedum ut philosephia pecunia ae- stimari tanquam pati mercede aut praemio possit, ut quae sit inaestimabilis. Sic autem &Imp. Pius apud I. C. Modestinum in Lo de excusat. tutorum Fe. Philosophorum,inquit, numerin, idcirco prasinitus non est, quia a ticisιnt philosophantes; a eos quidem,qui ditiitiis abundant,arbitror libenter de iis patria ac-eommodaturos esse qui autem de pecunia eupidius sacri- tendunt, iam tune rac eo nequaruam philosophari deprehend tur. Et Vlp. Iurisc. mi. r. Ude variis sextraord. cognit. An
785쪽
rhilosophi inquit, professoru numero nonputem, ' O stura mon religiosa res est,sed quia hoc primum profiteri oportet, mercenariam opera Jernere, proinde ne iuru quidem ciuilis professori-liviii ἀicendum. Est quidem res sanctissima ciuilis sapientia, . sed quae pretio numario non sit aestimanda nec dehonesta da. i τοιαυτης δί' ὐσης.J Digressione hac de Sophistis & Philo sophis perfecta,redit ad institutum. Sed enim hae verba iam supra sunt explicata. so ν-ασουτος. J Hκσaltera est ratio, cur aestimatio beneficii facienda sit ab eo, qui acceperit, non vero ab eo, qui prioa
dederit, ni imirum, quia, quantum is qui accepit, vel commodi, et voluptatis ab altero ceperit, aequum se tantundem al. teri reddi,& non amplius. Nam iniquum sit plus ab altero I Petere,quam illi dederis, quam rationem A. cofirmat exemplo rerum contrahendarum & venalium. Nam &in his pretium statuere non tam venditorem , quam emptorem, petit
venditor pretium, alter definit, sed de hac ratione & supra diactum lib. 8 cap penuit. εμοιχοῦ re ει ια. J Ait apud quosdam institutum esse, de contractibus voluntariis nullum ius diei, de quo & supra lib. S. c. pentili. QIod quidem hie iteratur ad confirmationem prioris
ratioὁis. Nam cur tu tars non dicerent contrahentibus , hae nitebantur ratione, quod viderentne alter alterius fidei remt Eoneredidisse. Itaque omnia bona fide consistere dc agenda, non litibus aut iudicum ossicio. Vt igitur apud hos nullae erat lites rerum contrahendarum, quia bona fide omnia agerentur, de alterius fidei alter rem committeret: ita & in beneficii
alter alterius fidei promittere videtur , quid & quantum reddere debeat aut velit, aut denique possit. Vt apud illos,cui fide est permissum, aestimat quantum pretii sit persoluedum tilia & i later amicos, is qui accepit, aestimare beneficium debet. non qui dedit. Nam alioqui magna saepe eonsequeretur iniuria, quae tertia potest esse ratio a cons quentibus f ab enectuJs aestim di potestas esset penes eum qui dedit. Et quid ita Nam sua cuique sunt cara, suas qui'; res carissimo aestimat, atque ita fieret, si ei qui dederit, aestimatio permittatur, ut saepe tu iusta gfavior M maior. Rerum aestimationes non sunt
faciendae arbitrio dominorum, aut eo tempore, quo quis eas iam habet. sed eo potius, quo non dueas haberet. t eleganter
786쪽
'Aπτώ- σα. JTies quidem quaestiones; An patri omnia tribuenda,& om fila paretum; An amico magis quam viro bono sit deseruiendum No tutandum; An deniq; ben . merito potius quam sedali, gratificandum: tres hae quidemquςstiones, inquam hoc cap. dc in his prima x tertia maxime explicantur, sed tame est dc hic locus de uniuersi generis quς-sione; Q uae ossicia quibus, quanta,&quatenus sint tribuenda. Nam alia Deo, alia Masistratibus&patriae, ali parenti- bus, coniugiisratribus, cognatis,prςceptoribus,sodalibus, vi- 'cinis,&c. debentur De Deo huc non pertinet, quia de rebus humanis seu philosophia humana & politica hic explicatur: hoc latum attingitur&su p. S. cap. pen. ei prQ. imerito nunquam posse fieri pari a s vi ICti loquutur. JDep ta citria & rnagistratu stupra nonnihil tib 8. cap. tr. ubi de Rerum p. νgeneribus, de quibus praelate Cic. tib ι. esse Se contentio. sec.&bb.3 o . Sed quiasipater vana exsulet. Et Charondas legislator antiquus, cuius mentio apud Aristor. Ciceron.J 2 apud Se aeum, γυιλον δεου My. &c. De parentibus botesila, pulcherrime A. Gellius tib. a. cap. . &iis locis Cicer. ubi & de . fratribus, vicinis,&c. De coniugibus explicatum est supra lib. B ca. ra. in . De praceptoribus&supra nonnihil cap.prrore. De fratribus pulcherrime Cic. in lib. desiis no amore. De a micis copiosissime de elegantissime A. Gellius ex Theophr sto Aristotelis discipulo lib. r. cap. 3 & Cic. in t M ' Luamob- rem id primum videamus, si placet, quatenus amor in AEtra Ut progregi debeat. Et multo post: Siliariquε perues, Asiam mpudenter. Videatur denique&ipse Aristoteles in Mi , a. cap. Ult. ct in Eudem. lib. 7. cap. 1ι. r3. Huc tartinet risconsultorum disputatio, quibus in rebus & quaten ' do, mino serui parere debe it, ι Iar .ad ea, qua non habent atrocia ratemfacinorusi. de diuersreg. iur. Haec. a. omnis disputatio, quia temporibus & personis mire variat, quia, inqu4,
est varietas beneficiorum, & aestimatio varia pro magnitu,
dine, paruitate , honestate dc necessitate, aliisque reruo
787쪽
nromentis: hans inqua propter infinitam varietate certis pro ceptis hae quaestiones definiri nequeunt. Na vi&su p. tib r. c. g. 5b. 2.cap. a. dictum, de hic initio, & paulo ins . m=λάκις&e.iteratur: qualis materia, talis est praeceptio, hoe est, si materia est multiplex & varia, praecuta quoq; ut sint incerta dc mutabilia necesse est. Quare cum & alia omnis rerum moralium & politi earum materia, quae in actionibus & perturbarionibus sere cernitur,& hqe quoq; de amicitia sit multiplex: mirum non est, si praecepta quoq; certa &perpetua adserri norossint. Quod ipsum &Theophrastus in lib. δε conqueritur , hae ipsa in re de offieioru & beneficiorum varietate apud Α.Gellium Has tamen, inquit, & paruitates rerum & magnitudines, atq; has omnes ossicioru aestimationes alia nonnunquam momenta extrinsecus, atq; aliae quasi appendices,per narum&causatum,&xemporum,&circumitatiae ipsius necessitates, quas includere in praecepta difficile est iis oderantur & regunt, & quasi gubernant, & nunc ratasessiciunt, nunc irritas. Idem eonqueritur ὀc Cic. hae ipsa in re Iib. r. it. Hae igitur se laba et eum cienda Sie duo sei
entiarum omnium crura ponit G len. I. praecepta. 2. usum seu exereitationem.
οῖον ποτερο δεῖπαντα. J De hae quςstione posterius explieat. Videatur enim Gellius, qui diligentissime hane quaestionein explicat. Honesta imperanti semper patri parendum ; turpianuquam. Sic medico est parendum. Veru quia media possunt redigi ad turpia, non est parendum. Ite in bellum. Dare operaliteris. Ducere uxorem, &c. est medium. Ex duobus honestis. vitae generi b. unam suscipere est medium. Dare operam iuti, Est dare opera medicinae,ducere uxorem, coelibe vitam agere, est medio ita honcubinam alere no est mediu. Pater iubet dueere' 'rem, uniuerse dicimus parendum: Iubet dueere insa mei; . Opem,ergo non paredum. In bellui: i ire iubet pater,si
haeduinistra pieetate, religionem,patriam, non est parendum. veris tia,defendere aliquem in iudicio, est mediu. Si pater me indefendere Catilinam, non est medium. Sie Gellius. Parendum patri in honestis & mediis.
no 3 De hae quaestione singulatim nihil insci
πι in Eudem. tib r.e,ri1Ex iis tamen, quae insta dicentur, sa-όle & dehae quaestibne quid statuendu sit, peispicietur, nimitum pro temporum & rerum mometis, amico virum bonum esse praeserendum, α contra.
788쪽
De hac tertia quaestione, prius explicatur. αεγγε, e ρυκρο n. J Ait beneficia variare magnitudine 'paruitate, holaesio & necessitate. De duobus prioribus res . est peispicua, ut a quo plus acceperis, eidem plus retribuas.li De alteris duobus exempla asseruntur infra, capto ab hostibus patri potius opitulandum propter necessitatem, quam ei,
a quo beneficium acceperis, id reposcenti. Sic vicinum inpereipiendis fructibus rectius adiuueris quam fratrem, inquit Cie. libr. O . sic honestius est & aequius, rem domino reddere potius, quam isti, licet a sure depositam, ut est apud Iuttieons in I. bonat ora o ου παντα J Hoc loco aceedit cum ad priores quaestiones,tum ad alias eius generis definiendas, prout rerum natu-l ra patitur. ponit igitur hoc generale praeceptum, vicerium. Non omnia eidem reddenda aut tribuenda, neque eadem omnibus, st posterius infra coin mentorat: sed sua cuiq; &a commodata,aliaalsis prout iis quadrant. QAod ipsum praeceptum & Cicero hac in re seruanaum monet in Lebo. Tantum autem quil tribuen/um, quantum ipse essiceνe possis : deinde etiam quantum iste quem diligas arg adiuves sultinere, Se.
Ddsi etiam possis, quid ais deferre ad auerum , videndum est tamen quid ille possit iustinere, &lib. r. O . sed inhvomnibuη officiis tribuendis videat in erit, quid cuique maxime necusesit, e. Ex hoc praecepto statim definienda est quae . . stio'; An patri omnia sint tribuenda, etiam ea quae sustinere non possit. Ex eod in praecepto definienda est & haee quael stio; An benefactori reddendum totius sit benefietum, quam alii dandum; nimirum saepe dari posse alii,& non retribui, quod non omnia eidem sint retribuenda. Diligentius Eic explicat tertiam quae- . si ovem, quam ita desinit. Reddendum quidem plaerunque bene merito potius beneficium, quam dandum alii. Plaerun-
eque inquam, non tamen semper. Reddendum docet exem-Ι plo mutui, cui & hoc loco, & infra cap. . comparat remune' rationem beneficii.,Non semper autem reddendum docet duobus exemplis. nam captis ab hoste,& patri, &bene merito, atque adeo ei, qui nos ab hoste olim liberam, non huiereddendum beneficium, sed patri potius dandum, id est, non hic, sed pater liberandus erit. Praeserendus igitur pater est benemetito,siue item capto, siue non, sed reposcenti tamen be- ΥΤ s r. nefi-
789쪽
negetum Alterum exemplum est in his verbis, Δίοτε &e 1. imirum si vir bonus ab improbo beneficium acceperit: nC- ique enim teneri virum bonum illi reddere. QAemadmodum is qui muturi ab improbo acceperit, aut deeOctore seviudi- igo. Nam decoctor locupleti & viro bono facile dat mutuum, Icertus seirecepturum; cui decoctori si item reddat mutuum alter, nihil recipiet. Non igtur semper reddendum est beneficium, neq; sem per reddendum potius, quam alii dandum, ni- mirum si datio aut necessitate, aut honestate superet Ietribuis qtionem seu retrodationem, ac ὶsας ι ταπήλγασν. In hoc igitur iposteriore exemplo, siue reuera res ita se habeat, alter ut sit bonus, alter improbus, alter non item, sue saltem ita existi-1nent, non aequa erit petitio id est, non erit aequum t reposcenti mutuu improbo reddat vir bonus, neq; absilr- ldi quicquam fecerit, si non reddat, ut a quo nihil retro speret. u νγ Μαος. J Hoc paulo stupra est explicatum. οπιαοῦν is τε m. J Est velut conclusio P rioris disputationis, . qua d. istum, neque patri omnia, ut neque Deo, neque omnibus eadem tribuenda esse ossicia.
ἐπυ θ-J Exposito, alia aliis tribuenda o 'eia, u
alia parentibus, alia natalibus,&c. hoc inquam posito& firmato, adiungit hic propius quae quibus sint tribuenda. Ait ig tur, singulis sua, quaeque maxime conueni ni & quadrent ossicia esse tribuenda. Neq; enim quae parentibus, Eadem liberis neq; quae propinquis, ea de alteriis es e tribuenda. Confirmat & hominum opinionibus, ac moribus, qui sane ita se lixerunt in vita communi. Vocant namq; ad nuptias cognatos fere, utpote cum quibus idem sit g-nus & communis familia. ra Nuptiarum autem eelebratio ciuesu inest ad genus &familiam pertinens, actio est generis. Ergo ad hanc genere propinqui taptum sunt vocandi. mo modo de vulgo solent pro .
pinquos tantum ad funus & exsequias vocare.
εἰς--J Quod recte explicauit Victorius bis. as.
riarum isse cap.I. reprehenso Argyropylo. ποφῆς. J Hic de parentibus, quae iis sint tribuen- 'da. Docet tu tur parentibus haec duo maxime tribuenda, subsidia vitae, & honorem seu reuerentiam. De subsidiis vitae &Cie. tib r. O sic. qua mρbrem, inquit, necessaria oscia
vita debentur iis maxinte, quos antea dixi, nimirum parentibu/st liberu. Rationem adiungit Aristot. s ἰειλοι ia,cur paren-
790쪽
tibus praesidia vita sint praebenda, cui parentes sint alendit fouendi, quia debeantur, quia parentu debitores sint liberi, ivtpote ab illis iam educati & alti. in etiam, inquit Arist. Umia oὼΛοις, dcc. haec vitae subsidia in magna sorte annonae caritate, parentibus potius si sibi ipsis sunt tribuendar multo es Dr clarius & honestius, parentes alere quam se, ut a quibus mu beneficium acceperimus, vitae nimirum, de lucis huius usuram, qui sint autores vitae, πιπιοι του de quo & supta lib. S. Qui profecto Iocus est admirabilis, sibi potius detrahenda vitae subsidia quam parentibus. Ex quo confirman- rar&ea, quae supra exposuimus de eomparatione parentum,& libero tu & coiugum. Subsidia igitur vitae parentibus omnimodo praestanda esse, eum docet Aristotelis ratio , tum ciconiarum exemplum. Vnde prouerbium. An πιλα ργειν turn deniq; lex apud omnes Graecos olim iubebat. Etsi apud caeteros quidem Graecos, parentes ab liberis alilabebat absque discrimine: apud Athenienses autem eos tantia, qui liberos arte aliqua honesta cutassent instituendos, ut est apud Vit cuium tib e .i prasit. Alterum quod paretibus debetur, est honos, revetentia seu obseruantia. Nam honorem deberi. parentibus non secus atq; ipsi Deo, tanquam eximiis seu benefactorib.& Deo & parcnbus Honos non debetur, nisi eximiis, non debetur vulgaribus virtutibus, sed heroi eis & diuinis. Laus vulgaribus, honor debetur eximiis, i qua de rest pra lib. ι. cap. sen. dictum .ut autem Iovi, inquit R- rist. lib. Eudem. cap. tr. . ita nee parentibus omnis nullo diΩl crimine debetur Equos. Primum namq; alius patri, alius de
betur matri, maior patri, minor matri, viriq; t si reuerentia αζ honos debetur, quomodo aecipiendum,quod IC Paulus in L
et is de in ivi vocando. Essi, inquit, non eadem in poli resim, eadem tamen utriss debιtur reuereria, nimiru ne alterist utrum ignominia assicias, qua de re ibi agebatur. Hi ne si quis
parentem inuitu traxerit ad iudicem, non licet; An matrem, Q ad reuAentiam & honore, eadem utrisq; ratio: l ad p0testatem, dissimilis. Mortuo patre non adhibendus matris coni sensus, an liceat mi Ei ducere uxorem. Theologi ponunt, ICti
non item. Hoc igitur primu est disserimen. Deinde alius profecto honos paretibus,alius debetur sapienti,aut Imperatorἰ aut Regi s Imperatore hoc loco appello Parecibus debes tantus, quantus vero Deo,cui praeclare semper coparat