Oberti Giphanii ... Commentarij in decem libros Ethicorum Aristotelis ad Nicomachum, post sat bene longam suppressionem, boni publici gratia, iam primum in lucem editi ..

801쪽

16 IN CAP. IV. LIB. IX. ET HIC.

viro bono tam aduersus se, quam in amicum reperietati hine perspicuum fit,&efficitur, ut amicitia quoq; eoiu trium aliquo, aut omnibus potius definiri debeat, s. amiesi quibus ea linter se eommunia erunt, sint dicendi. Summa est,&arnieiatiam & amicum his tribus notis definiendum esse, &proi de virum quoque bonum, in quo eae tres notae reperiantur, secum quoq; amicitiam quandam esse, sibi esse amicum. Verum quaeri potest, an etiam ulla homini secum amicitia esse possit. Nam ut supra lib. s. de iniuria disputatum est, An sibi quis iniuriam facere possit: ita &de Amicitia quaeri potest. Et, ut de iniuria, ita & de Amicitia die dum videtur, nullam sibi secum esse,quia, ut iniuriam facere & accipere,indui bus disiunctis, ita 8c amare & amari in duobus quoque distinctis esse videtur, inquit Aristoteles ιn Eudem. M .F. p. o. Hane quaestionem Aristot. hoc loco reiicit ille quidem tanquam alio loco explicandam, nam certe de ea infra paulo latius cap. s. t breuiter tamen & eam hoc loco explicat. Nam praeter ea, quae hactenus attulit de notis illis tribus, adiungit α dub alia argumenta, quibus doceat, Amicitiam homini quoq; esse secum. Prius est, ex prioribus repetitum, quia notae illae priores, ves duae, inquit, vel plures, oes inquam, i supra iam docuimus in viro bono aduersus se reperiane. Formula: Vbi ha nota, ibi amicitia. . In probo adue με se ea sint nota. Ergo is amicitia. Sic enim haec verba, η η sunt aecipienda, n5 ut putauit stholiastes Graeeus, & Lambinus de eorpore & anima,& huius facultatibus vanis, quasi homini secum amisitia i ipsa sit eatenus, quatenus ipse homo sit duo vel plura, id est, 'corpus & anima, ratio & eupiditas. Nam hos refellit verbum De anima namq;& emrpore nihil supra est dictum, nihil M ηχου quo verbo δc mox titur, φωνε es 3 nimirum notae illae priotes. itaque loci huius haec est sententia: In homine steum esse aiisicitiam eatenus,quatenus in eo duo sunt vel plura ex praedictis, qdas diceret A ristoteles, ut admittamus, homini seeum proprie non esse amieitiam, hactenus tamen eam admittere possimus, quatenus notae amicitiae in viro bono reperiuntur. Quae explanatio confirmaturpei spicae in Evidem. ubi homini aduersus se,ea quidem ratione, qua amare α amari est in duobm disiunctis, negat esse amicitiam; sed ratione notarum seu modorum, ut ibi loquitur

802쪽

quibus definitur amieitia, ait esse. Verbu igitur im pro ενε si, ut VeIbum pro quo modo saepe utituria loquitur At istoteles. Alterum argumentum ex quotidiano sermone & vita communi, quia summa amicitia comparari soleat ei quae cuiq; est secum. sic enim vulgo loquimur, tam te amo,quam me irsum . in phrasis certe non esset usitata,

s nulla sibi secum amor & amicitia esset, ut in factis literis, Ama proximum, sicut te ipsum. J His igitur duabus potissimum rationibus doeet Aristoteles amicitiam quoq; homini secum esse : idque--ροδω leuiter, Sc tanquam praeteriens obiter dicunt vulgo J quod idem & infra attingit ubi hoc tamen potius agit, ut doceat, quem se ipsum amare, hoc argumento, quia sibi secum sit amicitia , t nic docetur, & ira Mun. lib. a c. a. ubi lii una tantum, prior nimiru ratio, affertur, & refellitur argumentum, quo videatur nulla homini se- eu esse amicitia, quia ea no sit, nisi in disiunctis, de quo & no modo. Neq; . n. plane requiri, ut sit disiichio, quin poti 'amia otia maxime cerni summa e5iunctione seu copulatione, ubi nimiru ex duob. tangunus copulatus exsistat animus, v e5- firmat & eo loco & mst. e. s. prouerbiis, quibus iscitur, Amicitia,aequalitas,&vnus animus, αια Est igitur & Ami- eitia homini secum, nimiru in quo partes animi inter se consentiunt,-seu cupiditates cum rationemon quidem propria omnia, sedi τ' m αλογι-, inquit ιn Eudam. Nam vera propria & vulgi sermonibus usitata amicitia, non est nisi inter disiunctos. Est tamen haec κριτ' αδελογιιών amicitia,quia similis est ei, quae ex virtute: &propterea haec quae cuique se- eum amicitia, non est, nisi in viro bono, inquit in Eudem de . hoc loco explicatur. Coniungo hic explanationem omnium

EtLicor. Aristotelis, q, dissicillimum . nam Ialde sparsa sunt. ψωνεται Adhuc de viro bono: hie de imibis&nequam,de quibus 'hic initio ita distinguit, ut si leuiter sine itulbi, & in his amicitia, sibi secu esse videri, & inesse tres eas amicitiae notas, non qua parte sint nequa, sed qua parte boni sibi videantur, & sibi placeant, q, sipra explicatu initio huius cap. τοις 3 λοιποῖς,&c.Sin aut plane sint improbi & vitiosi,iam in his nullas plane eas notas reperiri. Natametsi et in leuiter vitiosis eae vere no insint, specie tis tenus inesse videtur. Est auo

luculenta hete Arist.disputatio, qua doeet improbos neq; sibi ipsos, nec alii cuiῆ esse amicos, dc proinde horum vitam esse 4 miseris

803쪽

it IN CAP. IV. LIB. IX. ET HIC.

miserrimam, utpote om ni amicitia & beneuolentia orbatam seu expertem, & proinde deniq; vitia, quat huius miserrimae vitae sint causa, summo studio esse fugienda: Ἀ- ωHMς. J Docet improbos eadem neq; veI- Ie neq; noli e: alia cupere,alia velle, id est, alio ipsos tra hi eu--piditate; alio recta voluntate seu ratione. Exemplosnt im po . tentes seu de quibus supra lib. . Hi namque pin iis, uae etiam bona videa, tui, persequuturnihilominus iucun. a. quanturhuis pernitiosa. Cuius variae in improbis voluntatis seu expetitionis ta o est in his verbis, nam secum, inquit; ipsi dissenti ubi & pugnant. Viri boni,ut supra 'inquit , ὸ3υγαυυνλi.-Non est igitur in improbis ro-luntas eadem, & constans. de qua in tertia nota..i b Attingitur hie prima nota. Nam im- robos esse qui rideant quidem quae sibi sint optima, & vGint, sed non faciant tamen, vel propter metum , vel propter , inertiam&ignauiam,& summam negligentiam, ut qui non curent bona. Hinc sunt quidam, qui cupiunt aliis bona, sed non mouerera pedem pro eo, verus nunquam impeditur, quod minus id, quod videt prodesse antico, praestet. σις a m αι Hic de secunda nota; Ait igitur,improbos eos maxime, qui prauia scelera de facinora admiserint, suam ipsos vitam odisse,atq; adeo Lepe sibi manus afferre,recordatione summoru sceletum qua vita ipsis fiat grauis&molesta. Et hie legendum, cum Argyro pylo&Victorio,qui ait, &in quibusdana libris manu scriptis,id reperiri, non μισοῦντου. Neq; enim hoc vult Arist. sceleratos ab aliis

odio haberi .sed ipsos sese odisse,&vitam suam Epter scelera,

Articulus autem-transponendus est ante verbum φλόουιντ, oderunt nimirum & fugiunt.

ζητοῦσί is e-J Hie de conuictu, de quo in tertia

'nina. improbos igitur ita se gerere in hac nota docet Aristin teles, ut quaerant illi quidem conuictum, non tamen secum, sed cum aliis. Maerant inquam alios, quibus cum versentur, sili&seeum es nunquam velint. Rationem adiungit, cur aliorum cossietudinem quaerant, quia hac c5sequantur obli- . uionem suorum scelerum, dum sunt cum aliis, non mordet: illos memoria scelerum & facinorum: at eum siunt secum premit illos conscientia scelerum & mordet, quod quiam

804쪽

COMMENTARI 1. ris

At improbosecum ἴνω fid est,existenti,vulgo qui secum est & solus est J summa est molesia ob conscientiamo memoria ceurum.

Ergo secum esse non vult.

Assumptio est perspicua, & multis praeelaris sententiis de e6seientia scelerum. confirinata. plautus in Mosesi. Nihil est miserim, quam anim- hominus bimale conseiso. Esaias, Pax,inis quit, lues impiis feruent tanquam mare. Et pulcherrime Cic. in orat.pro s. Ro scio Ameν. quod idem repetit in Pisoniana: ὶ Nolite, inquit, putare, quemadmodum infabulis sapenumero videiu, eos qui aliquid impi relerates commisierint,ni rari Spreterrerifuriarum lassis ardentibu : sua quempstam, sum in or maxime vexat: fluum que ysicelud agitat, amLriast aseit: sua mala cogitationes conscisntiat animi terrentia,

hasunt impiis Usidua, domesticast furia, qua dies noctest poena. a sceleratis exp/tunt. Exemplum linius vexationis extat apud Euripidem videatur de hac eadem repulaeber Dialogus Erasmi in colloquiis extremus , & Plutarehi liber aureus de animi tranquisistate.

ει --- ουαν. J Doeet improbos sals rebus neque angi neque laetari, quod ad tertiam notam periinet. Rationem adiungit, quod horum animus inter se discordet , seditionibusque ag tetuta eius inquam partes, ut&Cicero loquitur Itiso primo defin inter se Aisseiulant &diseordent.quarum partium,alia quidem, puta libido seu cupiditas, propter nequitiam, seu, quia flagitiosa& improbitatis eupida, angitur & dolet, si re ex peti ta& iueunda potiri nequeat, etsi liupi& sagitiosaraltera laetetur,nimirum ratio, arque ita animum huc illuc in varias inquam partes disti ahunt & diuellunt improbi. Quare eum non eadem his sint iucunda & molesta, sed alia aliae alnimi parte, mirum non est, si constanter Haetari, vel dplere nequeant. Nam, nunc dolent, eodem

tempore dolent & la tantus, improbus plane non potest do- lexe,sedaliqua sui parte laetatur, & qpias o h res debeat laetari, aliqua siti parte dolet. Sicin homine luxurioso de Veneri de dito, si non potest potiri ad unar muliere, dolet. Hanc animi se am& dissidia improborum Plato in Phadone vocat

805쪽

rio 1N C AP. IV. LIB. IX. ITA IC.

&eons nsum: In improbo esse animi partium dissensionem. Theologi tam in viro bono. quam in improbo elle dissid: um. Paulus conqueritur de hac pugna, hoc negant Philosephi, qui putant, in quocumque homine est virtus, ibi este tranquillitatem , sed tales quidem olim erimus. Philolopes haee non intellexerunt. De sis sirpta tib a. ει δὲ ιιη eLν M. J Quod modod Etum unum eundemque

simul dolere Sc lae tari pro diuersis animi partibus, id, quia reprehendi poterat hac ratione, quod contraria in eundem non concurrant. Non enim fieri potest, ut simul quis doleat&laetetur Jeodem tempore ea re huic reprehςnsioni tacite hie occurrit. Ait igitur, ut hoc fieri nequeat, ut adluittamus,fieri non posse, ut vi ius idemque eodem momento laetetur & Oleat quod tamen ipsum admittendum quoque est propteIdiuersias animi partes tamen hoc saltem latendum erit improbos gaudere illos quidem alio tempore, alio, sed mox subsequente i pari aut contra,ve ibi gratia, vir improbus gau. det , postqua potitus re aliqua turpi, postea dolet, statim su

sequitur dolo , proinde non potest recte dolere constanter. Vt igitur non simul doleat & laetetur improbus, tamen modo I tatus,quia re potitus, mox ad se rhdiens, dolet. Adiungit rationem pulcherrimam, quia improbi omnes seu μιτανοια vulgo vocamus poenitenti/m J sunt pleni. Virum bonum tharum actionum & rerum nunquam, improbum omnium &ssemper, poenitet, urgente scelerum conscientia.

adere dictum & id pra lib.7 in 7n. ου δνὶ Φαενεται J Conclusio disputationis de improbo. Ex his igitur perspicuum est, inquit, improbos, quia nihil in se habeant amore dignum , id est, nulla in iis amicitiae nota reperitur, quod iam docuimus,sibi secum no esse amicos, quin potius inimicissimos improbus nemini magis inimicus quasi bi J quod praeclare Cicero de Caesare Tyranno, & Rempub. Opprimente lib. 1ο epist. ad Atticum: corti tisa necesses4 In epistolis ad Atticum est grauissima Reipub tractatioJ aut pera. aduersa ios, aut ipse perje qui quid sibi es aduersarius unmacerrimin. Et Epist.otas .de eodem Caesare: Odium autem recta animaduertu significatum theatro: dum legiones, etiam hau,

quas in Italia assumpsit, abenissimas use video ,sed tamen nihil mimisus quam i ipse, quasi d percogitat de scelere, squod conor M. I de uerrimenda Repub.

806쪽

ti δ το . J Elegante epilogo concludit priorem disputationem, adhortando nimirum ad virtutem & deterrendo avitiis i apud Aristotelem sunt paraeneses, sed non quales apud Cieer. apud Aristotelem semper adiunctae γωδειξεις &rationes: hoc est, disciet inabiles. J Nam prioris disputationis argumento docet, vitia est, acerrimo eursu supr. de hoc lib. . cap. . de magnitudine animi) esse fugienda: Virtutem autem sumnio studio esse e tendam. Rationem hane assere, quia vitium sit causa inimiestiae tam aduersus se, quam alios: Virtus amicitiae,quorum hoc iucundissimum, illud miserrimum εc molestissimum. Qua de re supra libro S cap.r MCie. in Latio,& infra eap.ρ. ubi quaeritur, an possit Vita huma- na consistere, an is possit vivere, qui nec sibi, nec aliis sit amicus. Hoc eodem argumento in eadern re utitur&Cicero seu Cicero vult homines adhortari ad amicitiam, proponit eis

virtutem J in Virtutum, inquit, amicitia a utrix anais tura data es, non vitiorum comes, hac scinquamsocietata, in qua omnia insunt qua putant homines expetenda, honestas, gloria, tranquillitas animi atque iuctindit scum hac assint, ,

beata virasit,d sine his esse non pose . God eum optimum .

maximumquesit idiolum in sequi, virtuti opera danda est, sine qua nis amicitiam, nes vllam rem expetendam conserinplumina

COMME Ν-T ARII. - z. 36 σια, φιλιι α ρυ. J Constituimus initio alteram hielibri huius partem, nisi quis velit 3c prius caput eo pertinere, quod rectius & verius videtur. Nam quae primis tribus capi- tibus explicantur, pertinent ad disputationem de querelis Minteritu amieitiae, institutam iam lib. s. His autem tribus explicantur,ea quae eum amieitia affinitatem si1mmam habeat. Nam primo, hoc est, capite priore explicatur amicitia, quae

cuique seeum, non illa vere quidem & proprie amicitia, sed τη μγλικῆ seu propinquorum amieitiae tamen simili ma. Reliquis his duobus capitibusi item explieantur affectiones quaedam amieitiae persimiles, beniuolentia & eoncordia. Ee hoc quidem capite de beniuolenti priore quidem parte quid sit,& quid nomaltera,inter quos reperiatur a Videatur & c.ra.

807쪽

IN CAP. V. LIB. IX. ETHl C.

Iib. 2. Magn. ct in Eudemtab. z. cap. r. De beneuolentia α Cie. interdum in Laelio.

η-36 ια. J Duabus rationibus t quas supra exposui

cap. xlib. S. in docet, beniuolentiam non esse amicitio, eui, quia beniuolentia sit etiam aduersias ignotos , amicitia item,tum,quia illa etiam oeculta, hare nonnisi per lauarossit,ut eo loco latius. αac Mn ψιληας Hie item duabus rationibus do beniuolentiam n5 esse amorem seu φίληιπν,de quRura Pra libro s.cap. a. ωρ. cum, quia in amore seu inama

diligen/o est contentio Se desiderium, id esu qui biterum diligit, eius&desiderio tenetur, hoe est,&eum,

sente esse gaudet, & absentem desiderat, dc pro eodemi ci tendit, id est molestiam & periculum adire non reculat. more igitur baee insunt, in benigolentia non item: Nam nivolus, vult ille quidem alteri bene, sed vult&euisit itum, facere autem & periculum adire non eurat, ut nece eius,cui beniuolus est,praesentiam aut consuetudinem, quod

amoris&amieitiae est proprium: Tum laltera ratio sei

mor est eum rein pore &consuetudine. Consuetudo, inci Lucretius, eoneianat amorem. At benivole

etiam subito exsistit , quod viaere licet in ludis . ubi ailui pugilem , aut histrionem egregium statim exsistit beni tia,& studium aliqaod seu fauor. Nam histriones aut pu quod genus hominum Graeci vocant eommuni noαμνι eleganter quiaem dc dextra agentes aut pites,laudamus illos quidem ,& iddem si emus: adiuuarem ne non ita volumus. Beniuol'rumagitur heus es hdium,diligentium voro ardentius Mee euius. ωικε φιλίας. t Gladultores tempore Anon erant in v lv. Ludus adiatorius Romanis noxus, ἀμσας venit quidem vir magni nominis; visibi' idem aso. annos post Aristotelem in Graeeia vili Madiainini

Livio. Exposito de beniuolemia, quidnon sit, hune Ait igitur, eam esse principiam amicitiae, Ps' exp- militudine amoris venset, Nansquem Α γ hain cipium est votaptas, quae ex oeuli. seu maestu capitur .sue adeo ipsi οὐ ut sis a Mis in uo apite quarto, Mi atra capite ultimo. Neque enim fuste amat, qui non iste 'muliere delectetusibi quidem etiamsi desecietur, mo

808쪽

inuo tamen amat, sed is demum, qui neque absentis desidei tum ferre potest, &praesentis conuietudine semper delecte-eumita etiam, viamiei qui sint,ante beniuoli sint, necesse est. Neque tamen hoc satis, ut sint benivoli, ut alter alteri bene velit, sed hoc amplius, faeere quoque x praestare, quae bona vel sint, vel videantur, debent. A micus namque di vult & facit bona:beniuolus vult tantum, nihil facit. Q uare eleganter Aristoteles monet, beniuolentiam diei posse ignauam amicitiam Ec inertem. Quemadmodum & Pbit Aphi de fato

disserentes,ignauam rationem αργν vocant, teste Cieemne in liba a d Fato. Sie igitur hie legendum αρέν non- ν,ut perperam Graecus Sessioliastes δέ Argyropylus. Est qui-uem beniuolenpia&ipsa principium amiςitiae, quod iam dictum,sed est de ignaua quaedam amieitia. Sie & Cic. in Latia

beniuolentiam voeat inem amieitiae, hoe est, sed principium, quae temporis progressu dc eonuictu eonium N,tandem fiat amicitia vera,inquit Aristoteles.

uolentiam pertinere ad amicos virtute,noa ad eos, qui ve intilitate,vel ex voluptate. De utilitate haec adfertur hic ratio, quia vel benefieto iam aecepto, vel spe accipiendi benium lentia utilitatis nascitur,beniuolus alteri quis esse solet, quorum ille non tam ex a nimo, quam gratitudinis ergo, & quia iustum existimet,a quo benencium aceeperit,ei, si non re sal tem voluntate & beniuolentia respondere: hic vero alteri secundas res optans, spe sere, ut inde ad se quidquam redeat, perspieuς viaetur beniuolus esse, &bene cupere non tam illi, quam sibi. Praedium, inquit Martialis, seu su ut' amat,

non amicum,ut Omnes ex utilix te amici, non tam amicum,

quam utilitatem amant. Sive igixur spe, siue beneficio, vera non est beniuolentia, non exanimo, non cum diunctione animi, quibus tribus rebus, spe, beneficio, & veritate animi, ad beniuolentiam homines duci, inquit praeclara Cieero in libello de potit. consedaim, & hoe loco significatur ab Aristo--. Nam vera est beniuolentia, quae cum adiunctione ani- ,reliquae duae sunt adiimbratae, ad quas & ea, quae ob voluptatem, referri potest,de qua hoc quidem loeo ab Aristote. te praetermissa est ratio, cur; inquam, beniuolentia vera inter amicos voluptate non exsistat. Q Asd eadem sit cum priore, eadem voluptat quae utilitate amicorum*, quod no- tu

809쪽

COMMENTARII.

3 IN CAP. VI. LIB. IX. ET HIC . .

tum ex tib s. Adfertur tamen alia ratio in Eudem. , in min. haec, quia inquit Aristoteles.

Μ Si inter voluptate amicos es beneuotintia. Ergo ea raerit nobis adueνμιnanima. At hoc'sium, ut nec amicitiasupra lib. s. cap. a. P. .

Ergo illud. Nam,quae ratio estconnexi, in anima, ut tabulas pictas,signa, delitias cibi & potus, voluptatis fere causa tantumpta quimur. itaque vera beniuolentia ob virtutem . quam Lualiis etiam liostibus,inquit Cicero in Latio, visam,adamaret M. exsistit: & proindη eadem, nisi inter virtvte amicos , e δεινον ἡ ομουνοιο , J Altera, quaecum amicitia amnitatem habeat,affectio hic explicatur,ea est cocordia,ce, ait μνοια. Sic namque Cicero tib S. epistolarum ad Attu lib. o. Demetrii Magnetis librum ομενοί- , de eomu . vicia vertit. De huius cym amicitia similitudine ες supra nihil dictum libro octavo, Opite primo. De eadem & Plari 'Alcibiade priora Clitiphona aduersus quem hie quaedam dii Ierunxur, de quibus mox. De eadem & in Magn. dem. ubi de beniuolentia. φιλ ων η. J QSod hie initio ait, eoneordiameitiam quoque perrivere inam est concordia quoidam priusca amicitia insta eo tanquam argumento continuo uti uir docendum, concordiam non esse,quam Graeci vocant κρὶ,-i . Graecorum haec vocabula, ο ιυ- m σαώην & ωα, valde sunt affinia,&vclatina, concordia

ςOnsensus seu eonsensio & conspiratio sconspiratio h bonam patiem J existima Pl totis l0eis,eoneordiam eseo . sensionem in arte aliqua seu scientia,Omhξ-G raeei me M, Latini assensium. Hoc reprehendit Aristuteles duabus utili cnibus. Prior est, quia eadem semiret arte possint etiam , qui inter se non norint. S*pe qui Rotuae hoc vel illud, in liracvel . illa arte sentiae,reperit alium forte Athenis idem sentientem,

810쪽

inter ignotos δρυνοια non item. De ἐμεοhξω eertum & iam ductum de seu eoneordia, ratio est, quia

i qma cum anticitia, quae nulla est uater ignotos, supra capste νιονε, & alibi commune quid habet. Altera misti ex vulgi sermone&vsu petita, quia vulgo eos, qui de re - , puta coelestibus aur physicis, opinione inter se consenis, non vocent concordes, sed ciuitates potius, quae de ς muni utilitate seu bono idem sentiunt

recie quidem vulgus. Nam de rebus sub intelligentiatum eritibus, vi τῶν νοητῶν, ut quae ad artes pertinent, idem sentire non est ψιλικρν. Quid ita quia ψιλία cernitur ιπρο-- quae domnature. Miς, in rebus agendis, non

in rebus intelligendis νοητοῖς, in quibus non , sed mens & ratio dominatur. Itaque inter I'eripateticos aut

tineos eadem prineipia se stantes, est quidem ορ shξιοι, non

tamen ορωνοια, est assensias&consensio quaedam , non tamen

concordia. De vera & usitata huius verbi notione agimus. Nam improprie & translate, etiam ad Omhξιιών, seu in artibi consentientes accommodari selet, tam Graecum, quam num vocabulum.

- ,αακτῶ δη. J Diligenter & enucleate exponit Aristoteles, quibus in rebus eoneordia versetur, & primum qui- non in iis, quae ad intelligentiam, sed quae ad communem ciuitatum utilitatem pertineant. & proinde in rebus agendis eam veriari aiunt. Deinde iii rebus magnis, Sc ad sumis .mam Reipublicae pertinentibus. Nam parua aut minima in re redissensio inter ciuiles eoneordiam non labefactat. Praeterea in rebus possibilibus, hoe est, quae vel ambobus, quos inter sit eoneordia, vel omnibus, qui sint in ciuitate, obtingere possint. Nam pene ridieulum sit,eos dicere coneordes, qui . sibi inter se optent concordi animo ea, quae assequi nefas sit, ut apud Erasimum in reicte. Nam deliberatio non est , nisi de rebus, quae fieri possunt: ita nec concordia sapra libro acto. Quae utraque res ad Rempublicam maxime petintinet. Denique Cicero voluit scia beWde concordia, sed impeditus bello Caesariano.η-J Pittaeus communi Reipubl. consensu,& suo ί nam & hoe requiritur ad plenam concordiami prin- seps in patria constitutus suit ad decennium,quo elapis, curi amestra