장음표시 사용
141쪽
citur enim appretiati Ve maior, Uando S de obiecto quod plurisaeStimatur et SimpliCiter praesertur, etsi sorte minori vehementia in illud voluntas feratur. Sic, qui Squi theologali charitate ornatur, appretiative Deum amat tu quam Omnia creata habet enim Cor firmatum in Deo, ut pro nullo bono con Sequendo vel malo vitando ab eo separari vellet : V tamen non ObStante, adhuc potest intensiori affectu proSequi illa ipSa re qua S OPUS ORSet, propter Deum relinqueret. - Uibu praemiSSi S iam Rati Superque apparet, non Verti in dubium an actu Charitati Seu contritioni tanto persectior exSiAtat quanto maiorem habet inten- Sitatem. Cui enim eviden non es Set, contritionem tanto melius disponere ad iustificationi gratiam et ad maiorem eiu gradum, vel etiam tanto magi sati S factoriam XSiStere pro reat poenaO
temporali S, quanto est inten Aior Et in hoc sensu accipi solent verba Christi de Magdalena, Luc. VII-47 Remittuntur ei peccatam ulla, Scilicet plene et perfecte, quoad omnem Ulpae et poenae reathim, rioniam dilexit multum fi . Uertim, Ut Supra praemi SimVS, quibuSdam aliquando Vi Sum
est contritionem in hi intensam, nequidem ad Culpae remi SSionem Sufficere extra Sacramentum. Contra quo Stat communi et
Certa doctrina quae hisce firmi SSimi rationum momenti fulcitur. Primo documenta ecclesiaStica Superius proposita absolute definiunt, per contritionem charitate persectam iustificari hominem Anto Uam RCramentum actu SU Scipiatur. Sed contritio etiam inmienSive remi SA Uere Si Charitate persecta, et habet persectionem Charitatis, Cuius At diligere Deum appretiative Super omnia. Cui autem Vel in mentem venire pos Aet, Tridentinum intendere persectionem ten Sitatis, cum ista nullum sui terminum habeat, Sed UOCumque gradu SSignato, persectior assignetur Et multomagi creescit argumentum Si attendamu OppoSitionem quae Stin eodem Tridentino inter contritionem persectam et impersectam nam imperfectam apertissime illam vocat, cuius motivum At aliud
L mullum Certo Certius refertur ari intensitatem, Cum Charitas Dei SECundum aut retiationem, gradus ne habeat ne habere possit Nei vide quomodo explicatio in arenthe i posita Confirmetur ex auctoritate regorii, ubi supra Thes r.
142쪽
a motivo charitatis ergo di sectam illam dicit, quae ex charitatis motivo concipitur, quidquid Sit de intensitate. Praeterea, Charitati actu cui Scripturae adscribunt vim iustificativam, ille est quo qui implet praeceptum sive legem diligendi Deum ex toto corde, ex tota anima, et e tota brtitudine:
In lege quid scriptum est Quomodo legis Ille reApondens di
xit: Diliges Dominum Deum tuum e toto Corde tuo, etoe ... Di-- itque illi: Recte respondisti, hoc fac et Vives Atqui per hoc praeceptum prout viatoribu impOSitum, dilectio intensitate summa prosecto non iubetur si non Summa ab Soluto, quia nuRUS OSt gradu possibilis quo intensior aliqui excogitari non poSSit nec Summa relative, quia huiusmodi non egi in potestate hominis viatori communibus etiam gratiae auxilii adiuti, quandoquidem mala Aengibilia nos naturaliter milito vehementiu commo Venim Uam invisibilia et aeterna quo fit ut nonni Si ex Speciali Agim gratiae dono homo serri possit ad vergus peccatum vehementior a Vei Sione
URm rad Uel SUS mortem et aetera mala maturalia. Melinquitur
Hene amplitu linem praeCepti ex seli CA S. ThomὼS, 2 2 O. 44, A. 5 4 Est Considerandum quod i lectio est actus voluntatis quae hi signio Catur per cor. Nam i Cui Cor Orseorale est rin Cipium Omnium CorPO--, alium motuum, ita etiam voluntas, et maxime quantum ad intentionem finis ultimi qui est obiectum Charitatis est prinCipium omnium Piritua-- lium motuum. Tria autem Sunt rin Cipi a Ctuum quae OUentia A UO-- luntate, Cilicet intellectus qui significatur per mensem, vi ADPetiti Va inferior quae significatur per animam, et vi eXSECuti Ua exterior quae significatur per forfiIudinem, seu vii Insem, sive ireS. PraeCi Pitur ergoo nobis ut tota nostra intentio feratur in Deum, quo est ex tofo corde. et quod intellectus noster utidatur Deo, quod est ex of menter et quod puetitus noster reguletur seCundum Deum, quo est ex Iosa in anima et quo exterior Ctus noster Lecliat Deo, quoi est ex Ora fortitudine, vel virtus vel viribus Deum iligere v. Uerum egregie notaticlem Angelicia quod iam Charitatis obiectum sit ultimus finis, praeceptum diligendi ex toto Corde, et ex tota anima, et ex tota fortitudine, respicit statum termini et statum viae cliversimode quidem secundumpo sibilitatem et Convenientiam utriusque. Orro non imponitur in Praesenti ut perfecte implendum, se imperfecte tantum, quatenu totum Orhominis habitualiter in Deum feratur, ita scilicet ut nihil contra Dei i- lectionem cor hominis recipiat hae enim est perfectio vitae.
143쪽
ergo ut ad iustificationem non requiratur nisi dolor de peccato appretiative SummuS, praeScindendo ab inten Sitatis gradu.Tandem in omni contritioni motu quantumVi remiSSO, modo procedat e motivo perfectae ad Deum amicitiae, emper habetur
detestati de peccato Ut Summo omnium malo, et converSi ad Deum ut Summum omnium bonum, adeoque persecta quoad Aubstantiam rectificatio circa ultimum finem. Sed ad substantiam iustificationis nihil amplita requiritur, ut ex praemi SSi patet. Ergo
ex hoc quod Contriti Sit remisSa, et non adaeque vehementiam affectu quo homo per peccatum adhaeSit creaturae, id Solum consequi potest reatum Scilicet poenae temporali Seu conVei Sionis ad commutabile bonum magna adhu e parte remanSuriam, et hoc ultro concedimus consormiter ad principia Superius exposita in
Sed iam restat inquirendum an soli contritioni ex motivo persectae amicitiae conceptae, Ut iustificandi extra sacramentum sit attribuendR.
Videretur potius dicendum quod omni attritioni, modo Voluntatem peccandi excludat, idem convenit privilegium. Nam ad iu-Stificationem cum Solo voto Sacramenti, Sufficit dolor de peccato appretiative Summus Sed omni dolor voluntatem peccandi eXCludens est appretiative unamVS, etiam Si concipiatur e timore poenarum vel aliquo alio motivo huiuSmodi. Ergo, etc. Praeterea, Statim a Creatura SeSe rectificavit circa ultimum finem, Conceditur ei venia, ut in praecedentibus dictum est. Sed per Solam etiam attritionem homo Sese circa ultimum finem rectificat. Ergo idem quod PriUS. Praeterea e doctrina Conciliorum contritio Charitate persecta non poteSt SSO Simul Cum reatu Culpae. Sed contritio quae Concipitur ex amore concupi Scentiae erga Deum, dicenda est Charitate persecta, quia concupiSCentiae amor Videtur ad charitatem pertinere. Dicit enim Thom RS Σ-2, UBCSt. 23, Ti. 4,
144쪽
quod charita respicit si bonum divinum in quantum est beatitu dinis obiectum . Dicit Augustinus, Serm. 128, . o si Aliud eSto timere poenam aliud est amare in Atitiam Amor castus in teo SSe debet quo more deSidere Videre, non caelum et terram, non campo liquido mari S non Spectacula nugatoria, non ul- gore nitoreSqUe gemmariam, Sed CSidei e Videre DeUm tuum ... Ecce propter quam ViSionem a bonUm, ecce propter quam noli facere malum. Si enim ama videre Deum tuum, Si in hac pe- regrinatione illo amore SUSpiraS, ecce probat te Dominu Deuso tuus, quasi dicat tibi: Ecce fac quod vis, imple cupiditate tuas, o Xtende nequitiam, dilata luxuriam quidquid libuerit licitumo puta non in te punio, non in gehennam mitto, Taciem meam tantum tibi negabo. Si expavisti, amasti: Si hoc quod
dictum est, faciem suam tibi negabit Deu tuus, Contremuit Cor. tuum, in non viden o Deum tuum magnam poenam putaSti, gra-- tis amasti. Si ergo sermo meu invenit in cordibus vestri ali-- quam Acintillam gratuit amori Dei, pSam nutrite, etc. . Atqui amor quo anhelamus ad Deum prout videndum in patria, nihil aliud esse videtur quam amor concupiScentiae erga pSum qui Cum iuxta Augustinum, ad amorem caStum pertineat, Aufficit etiam ad iustificationem. Non ergo requiritia Contriti e moti V Persectae amicitiae procedon S. Sed Contra est communi doctrina et communi Ecclesiae SenSu prout in catechiSmi et Sermonibus ad populum ubique terrarum Sese manis Stat In Super Tridentinum distinguen Contritionem quae extra Sacramentum hominem iustificat, ab ea attritione quae nonnisi in Sacramento et Cum Sacramento Ct SUSCepto
sufficien esse potest illam esse dicit charitate persectam, hanc vero SSerit X Urpitudinis peccati consideratione vel ex gehen-nRO C poenarum metu communiter concipi φ). Supponit igitur alia ASe poSA motiva contritioni adhuc impersectae, quam Ui Aduo recenSita ea in quibus ut plurimum o Ventur UicumqUea contritioni persectionem non assurgunt. Nunc autem Si UiAdiligenter attendat clivisionem a Concilio traditam, videbit sim-
145쪽
plici attritioni attribui generatim et in globo omne motivum quod
persecti amori seu Verae ad Deum amicitiae non St. Tandem, ut in re tanti momenti aliquid tuto SSeretur, neceSS OSSet habere solida fundamenta. Sed hi omne fundamentum deest, ut e Solutione argumentorum Statim apparebit.
Actoum ergo dicendum quod dupliciter intelligi potest dolo.
rem de peccato AS appretiative Summum Vel in quantum detestatur offenAam Dei Super malum ali Ud quodcumque etiam Super gehennam et privationem propriae beatitudinies vel in quantum detestatur peccatum praeciSe Super omne id uiti timor inducere poteS ad peCCandum, Ut Super Omnia damna quae naturaliter eveniunt aut a Creaturi inseruntur, eo quod Sola ista tali conditioni sunt ut pro eis vitandi homo trahi possit ad divinae legi iteratam transgressionem. Et haec ultima peccati detestatio est appretiative Summa, non Simpliciter, Sed Secundum quid, quia etiamsi per eam Volunta peccandi exciti datur, nondum tamen hominis affectus sertur in offensam Dei ut in supremum odibile. Porro ad iuStificationem Xtra Sacramentum Contritio requiritur appretiative Summa simpliciter, qua Scilicet homo corrigit totam perverSitatem ordini per praeceden peccatum inductam. Huiusmodi autem non est nisi illa quae e motivo persectae in Deum amicitiae elicitur, ut iam patet e dictis, et OVO RrgUmento Statim ostendo. Quippe impoSAibile S ut vi actu quo peccatum deteStor in quantum Si privativum alicuiti boni, plus detester Peccatum pSUm quam pri Vationem vel poenam quae mihi est ratio deteStandi. PoteSi quidem SSe ut, cum non intendam XCludere alia Superiore ratione propter qua peccatum CS dete- Atabile, non tu etiam appretier malum poenae quam malum peccati. Uerum fidenter dico, et est omnino evidenS, Si oderim peccatum praeciSe quia timeo gehennam vel amissionem propriae beatitudinis, nondum poSitive afficior erga peccatUm tanqURIUCrga malum malu et gravius quam sit deperditio privati mei boni, Sed a comparatione abstraho iuxta dicenda inserius de hone- State attritionis, et ideo nondum adest ultima dispositio ad iustificationem quantum St X Pere PerAnti S. Ad Vm neganda est minor argumenti. Nam ser quamlibet
146쪽
contritionem habentem motivum distinctum a motivo verae in Deum amicitiae Seu persectae benevolentiae, nondum Sese rectificat homo circa illud bonum cui super Omnia debet adhaerere. Praeterea Cum peccando admiSerit Summiam malum, ex hoc ipAo quod nondum dolet de peccato tanquam de Ummo malo, nondum retractat sufficienter deordinationem suae voluntatis, ita scilicet Ut debeat ex opere operanti CeSRare offensae imputabilitas. Quod si attritio eousque procedat ut voluntatem iterum peccandi excludat, aufertur quidem obe obstan ne vi sacramenti infundatur gratia, ipSaque Voluntas habitu convertatur in Deum ut in ultimum finem per virtutem CharitatiS. At Vero SectUS opere perato, homo Si attritu adhuc manet in Atat con Versioni ad finem PTAVUm Uem Praecedenter elegerat, pro quanto nondum attigit retractatione Stia principalem rationem malitiae peccati, nec SUO actu confugit ad Deum ut ad finem totius humanae vitae Super
omnia bona creata diligibilem et diligendum. Unde, ut sensibili
aliquo exemplo rem declarare liceat, imperfecta haec peccati retractatio Voluntatem iterum peccandi excludens Se habet pure et simpliciter sicut ruptio catenae qua anima ad finem pravum non tam conVerSa quam alligata XSiStebat. Nam certe Si homo ad palum ConVerSu atque etiam alligatu nihil plus faceret quam rumpere ligaturam Silam, nondum per hoc Se OnUerteret ad terminum oppoSitiam, Sed tantum poneret conditionem sufficientem ut per aliam cauSam XtrinSecam Verteretur. Et Sic est in praesenti. Nisi enim attritio rumpat vinculum quo affectu ad peccatum in catenatur, nequidem poSSibili eAt conversio ad Deum ex vi sacramenti. At vero qualiSCumque dolor de peccato ex motivo persectae Charitati non conceptu S minime tollit habitualem conversionem ad bonum privatum ut ad ultimum finem, adeoque non sufficit ad iustificationem e Solo opere operanti i.
' Hinc etiam apparet qui sentiendum sit de eo qui in statu peC-cati decederet absque saCramento post Ctum Contritionis mPerseCtae. Iste utpote habitualiter Conversu a Creaturam ut a finem ultimum, in eo fine maneret perpetuo LStinatuS, O Obstante actu attritionis praecedente qui nihil aliud foret quam initialis motus a rectificationem esse- Ct non Secuto Caeterum, SiCut anima decedens in Charitate necessario
147쪽
A 3um denique omnino negandum quod concupiScentiae amor ad charitatem pertineat; nam amor concupiscentiae dividitur Contra amorem amicitiae Charita autem Si amicitia quae . clam homini ad Deum o Amor quidam S perfectu A, quidam im- persectus Perfectu quidem amor St V aliqui Secundum eo amatur, Utputa Cum aliqui SecundUm e vult alicui bonum, si vi ut homo amat amicum. In persectu amor est quo qui amat
o aliquid, non secundum pSum, Sed ut illud bonum sibi ipsi pro.
Veniat, Sicut homo amat rem quam concupi Scit Primus autem
amor pertinet ad charitatem, quae inhaeret Deo Secundum Seipsum vi sed Spe pertinet ad Secundum amorem, quia ille qui Sperat,
aliquid sibi obtinere intendit Itaque ubicumque AngelicuA
retractat quidquid egit praeter finem Charitatis ita anima decedens inmortali, neceSSario etiam retractat quidquid egit praeter finem Cupiditatis, cui iam incipit immobiliter adhaerere. 8 S. Thom. 2-I, O. 7, . . Eadem habet, uaest. di Sp. e Spe,n. . et alibi saepe . Ne aliter sentiunt alii octores Communiter. Dicit tamen alterini in annotationibus a primum tomum P. Gury. n. 2Τ7 Cavendum Sedulo ne amor qui nos in Deum rapi ceu bonum nostrum, Ianquam alienus a charitale raducatur. Quo quidem nulli possibili dubita tioni locum claret, si ly alienus idem Sse a oppositus Charitati, vel
nulla Cognatione Cum ea Convenien S. Si enim tam Verum St, morem qui nos rapit in Deum Ceu bonum nostrum non esse a Charitate alienum, UR Verum St, Charitatem non ΟSSe esse absque spe et Caeteris
omnibus virtutibus, a quas se habet ut regina inter sorores. At non Ste QS Sensu auCtoris, qui vult ut amor nos rapiens in Deum et bonum noStrum, habeat in semetipso propriam laudem propriamque nobilitatem Charitatis. Et frustra id demonstrare Conatur, sicut uilibet argumenta
Consideranti apparebit. - Primum argumentum est: via homo tuncὶ non aurahim nisi bonitate divina dumque in hoc potius, quam in quovis alio bono beatitudinis obiectum quaeris, insim iam apparet amor ille appretiative Summus, qui proprius SI charitati, e quo, ut inquis Bonavens. Vt
D. 26, a P q. I, cum concupiscis Super omnia. Sed contra, quia non quilibet amor appretiative summus, sed amor benevolentiae seu mi Citiae appretiative summus dicitur et est amor Charitatis Commune enim est omni virtuti theologicae adhaerere otii ecto suo UPer omni R. Ergo, si etiam spes quem clam involvit amorem Dei necesse est ut ille quoque amor it in V ordine summus, quin tamen quidquam adhu habeatur de iis quae sunt propria Charitati. Et sane ex hoc quod in Deo. Oti UN
148쪽
ait charitatem respicere Deum ut Si beatitudini Obiectum, Sensus est quod charitas reSpicit Deum ut habentem nobiscum amicabilem illam communicationem uiti con Summatio erit in patria per visionem quae Si facie ad faciem minime vero quod cha rita amat bonum divinum prout est ipsius homini bonum Imo hoc pestim expresSe XCluden in UaeSi di Sp. de Charit. art. Σ,
dicit: si Cum homo per divinam gratiam admittatur in participa -- tionem Caelesti beatitudini quae in visione in ruitione Dei
quam in alio quovis bono homo ObleCtiam suae beatitudinis quaerit, nihil aliud ostenditur nisi amor ConCupisCentiae super omnia, quo CiliCet ConCupisCitur Deus super omnia Cori Cupi SCibilia. Nun autem quaeritur, quo diligatur super omnia illigibilia. SeCundum argumentum .est Ouia SecuS, ne amor quidem amiciliae poSsibilis foret VI enim inquit S. ThomaS, 2-2 O. 26, a. II ad ρm nicuique eri Deus Iola ratio di tendi. eo quod Deus es Iosum homini bonum. Dam enim per impoSSibile, quod Deu non ESSE hominis bonum, non esses ei rati, diligendi, Hinc et S. Franciscus MDSiu ad chimaera , inanes phanωSias revoca amorem cuiuspiam boni, quod ad nos nostraeque eatitudinis obiectam non pertineas.
Sed Contra, quia non oportet Confundere Conditionem requisitam ad ami- Citiae amorem, Cum motivo et formali termino eius. Alioqui eodem iure concluderes quos Deus mi revelatus, Charitatis MLieCtum St, quia Si Seipsum non revelasset, nulla foret possibilis amicitia inter ipsum et nos. Porro Ru Ctoritates San Ctorum quae hi adducuntur, Conditionem adStruunt, motivum vero ne specie quidem tenus insinuant Tertium Brgia mentum est uia amor Dei excludens affecium possidendi Deum uti beasEudinis nostrae obiectum, quod noSIrum felicisalis appetitum perfecte Saliel, facile adi ces ad doctrinas de pura charisa e Sine illa admission moriDi proprii inferesse , suam in pluribus propositionibus damnavit Inuocentius I, Mart. I699, ef e quibu prima praeSertim. quinta it exta
ad rein pra Sensem faciunt. Sed Contra, quia gratuitus amor non excludit alios quosvis asseCtus bonos et ordinatos adeoque me: AsseCtum PosSiclendi Deum ut propriam nostram felicitatem qui tamen affectu S, non a Charitatem, se ad spem pertinebit Insuper, Condemnati in ProPOSitionum Fenelonii respicit Ialum in quo nullus iam interveniret acta hahens motivum proprii intereSse minime vero ducit a Confusionem amori Rgratuit Cum amore Concupi SCentiae. Sicut si licerem quod nullus est Status praesenti vitae in quo non debeat exerceri fides perio prosecto non intenderem admixtionem motivi mde, in motivis aliarum virtutum Unde a primo ad ultimum hae opinio quae, ut refert Perrone, Primum auctorem habuit sub finem saeculi XVIII incentium Bolgeni, non alia habet fundamenta quam rationes ruinosas et auctoritate male intelleCtas.
149쪽
consistit, fit quasi civis et ocius illius beatae societatis quae Vocatur Caeleesti Ieru Salem, Secundum illud Ephes II-19 Estis cive sanctorum et domestici Dei. Unde homini sic ad caelestia adScripto competunt quaedam virtute gratuitae quae Sunt vir tute ins Sae ad quarum debitam operationem praeeXigitur amor boni communi toti societati, quod est bonum divinum prout est beatitudinis obiectum. Amare autem bonum alicuius ci- vitati contingit dupliciter uno modo ut habeatur, alio modo ut Con Servetur Amare autem bonum alicuiu civitatis ut ha- beatur et possideatur, non facit bonum politicum, quia sic etiam aliqui tyrannus amat bonum alicuiu civitati ut ei dominetur,4 UO CS amare ei pSum magi quam civitatem sibi enim ipsi hoc bonum concupiAcit, non civitati. Sed amare bonum civitatis Ut ConServetur et defendatur, hoc eSt Vere amare civitatem, quod bonum politicum facit, in tantum quod aliqui propter bonum civitati Conservandum Vel ampliandum, Se periculi morti eX- si ponant et negligant privatum bonum. Sic igitur, amare bonum quod a beati participathar, ut habeatur Vel poSSideatur, non facit hominem bene Ae habentem ad beatitudinem, quia etiam mali illud bonum concupiScunt. Sed amare illud bonum Secun- dum Se ut permaneat et difflundatur, et ut nihil contra illud bonum agatur, hoc facit hominem bene se habentem ad illam Societatem beatorum, et haec est charita quae Deum propter se diligit, et proximo qui Sunt beatitudini capace Sicut SeipSOS, si et quae repugnat omnibu impedimenti S et in Se et in aliis . Hinc si quis deAideret visionem Dei, si cupiat dissol Vi et SSecum Chri Sto, praecise ut bene ibi Ait, nondum ad Oti V Um Clis ritati assurgit. Si autem hoc desideret ut terminum illius amicitiae qua Deo devincitur, Sicut amicus desiderat praesentiam amici, utpote Ae habens ad illum ut ad alterum se sic equidem desiderium ad charitatem pertinet, Sed praeSupponit amorem UO QUID SUPer omnia propter se amicabiliter diligimus, et in hoc Sen Suloquitur Augustinus loco citato si Caeterum contritio NUR: CXI' Nota igitur ene quod est clerium beatitudinis esse pote St, Vel cle beatitudine ut per quam notiis ipsis bene erit, vel e eatitudine ut in qua perfecte a nobis glorificati itur Deus et nos ipsi in s iam milecti
De Ecclesiae Sacramentis Tom. II. Io
150쪽
imperfecto amore Concupi Scentiae Concipitur, nondum Odit peccatum nisi Secundum quod opponitur bono creaturae Nondum igitur est ConverSio a bonum increatum tanquam ad ultimum finem. et ideo ex Sese ad iustificationem nequaqUam Sufficere dicenda est.
Equidem iuxta modum loquendi veterum, omni dolorcle peccato in habente gratiam est Contritio, prout Contritio Contra attritionem dividitur. Sed in eo qui se ad iustificationem disponit, nullus a Ctu ESSe pote Si Cui quocumque modo Contritioni nomen Competat et ratio, niSi e perfecti amori motivo Pro Ced Ri. Ratio priori aSSertioni est quia iuxta VetereS, contritio dicitur quilibet actu deteStationi peccati, gratia et charitate saltem habituali formatus Licet enim sorte terminetur ad peccatum prout est inductivum poenae, nihilominu cum sit actu bonus, elicitu Sut Supponitur, ab eo qui S in Statu amicitiae Cum Deo, Semper habet a virtute charitati relationem ad Deum finem ultimum, et a gratia sanctificante ordinationem ad praemium Vitae aeternae. Est igitur poenitentiae motus, non informis, Sed formatu et hoc sensu persectu S. Unde S. ThomaS de Verit. QuaeSt. 28 R. 8 si omni dolor de peccato in habente gratiam est contritio et Si militer omni actu fidei gratiae habituali coniunctus est fidei formatae actus s. - Et hoc modo facile intelligitur commune
PrBeSentiam Veniemus, in quam natiis mi Citia proprio pondere tendit. Amicus, ait AngeliCus in III, D. 34, a. 3, . 1 ad 20m, UAmVi dele- Ctationem habeat ex praesentia amiCi, non tamen propter hoc quaerit amici praesentiam, ut in ipso electetur, se propter amicum ipsum et Cui Coniungi vult quantum potest v Primo igitur modo desiderium beatitudinis non pertinet ad ipsum amorem Charitatis, et timens amitteretieatitudinem, nihil aliud formaliter timet quam poenam Uae ipsum miserum faciat. Alio modo, vere est amoris gratuiti, quia UAntum S ex vi motivi, quaerit praesentiam amiC Cui propter se inhaeret affectu, absque respectu a Commodum Seu emolumentum proprium.