장음표시 사용
181쪽
nem peccatorum ex Dei institutione requiruntur . Sed contritio requisita ad plenam et perfectam remisSionem peccatorum, non est
nisi contritio omni ex parte efficax, cui proinde nihil deest quonιDnus sit sui ciens dispositio Emo ex defectu attritionis quoad perfectionem appretiativam, non datur Sacramentum validum simul et informe. Respondeo primo quod loco citat docet Tridentinum, materiam Poenitentiae integrari ex contritione, ConseSSione, et Sati S- factione, quatenUS O Sacramentum X SOS Ordinatur ad remiAsionem peccati plenam et persectam, id St, tam quoad reatum Culpae quam UOad reatum poenae temporalis Rationem igitur reddit cur contritioni et consessioni adiungatur aliAfactio, Sine qua Utpote ordinata ad remiSSionem poenae, Sacramentum poteSt perfici quoad substantiam, non tamen quoad integritatem. Respondeo Secundo, imperfectam illam de qua loquimur attritionem, Sufficienter Concurrere in ratione partis Sacramentalis ad effectum plenae et persectae remisAioni de qua Concilium agit. Non enim Sacramenti exteriori est hunc effectum immediale inducere, sed mediate tantum sicut alia dictum est, modo accedat obicem removens dispositio Suppone igitur Sacramentum alidum et infirme, Suppone Satisfactionem fuiAAe impositam et postea impletam, Suppone dispositione debita tandem accedere : tunc
haberetur perfecta illa peccati remiSSio, Cuiu CRUS OSSet prae- Ceden ConseSSio, mediante re et Sacramento. - Unde negatur minor argumenti, Si Sermo Si de attritione quae requiritur ut
Obiicitur tertio : Idem Tridentinum, eadem SeSSione, cap. , loquens de contritione si quae primum locum inter dictos poenitentis actus habet , dividit eam in perfectam et imperfectam Imperfectam autem contritionem non agnoscit praeter eam quae voluntatem
peccandi excludat. Non emo vera datur attritio, nisi illa quae in sacramento disponit suocienter.
ReSpondeo quod omni Vera contritio aliqualiter excludit peccandi Voluntatem, pro quanto semper habet quamdam efficaciam, etsi sorte restrictam ad certo limites e quo fit ut nondum omnis peccandi Voluntas efficaciter Xcludatur. EtiamSi ergo On-
De Ecclesiae Sacramentis. To in II. Ia
182쪽
cederetur Tridentinum intendisse per hoc inciSum, Si oluntatem peccandi excludat, determinare essentialem attritioni Conditionem, adhuc nihil Sequeretur. Non enim diXit: Si omnem OlUntatem, etc. Verum legenti locum apparebit, sermonem SA de attritione prout
est Sufficien dispositio, videlicet prout poenitenti iam ad iustitiam parat, eumque ad Dei ratiam in Sacramento Poenitentiae impetrandam disponit. Obiicitur quarto : Arbitraria est ista distinctio infer attritio. nem in ratione dispositionis, et in ratione partis integralis Sacramenti, cum Concilia illam nulli bi tradant. Ergo si descit dispositio deest et materia, aut si adest materia, adest et dispositio. Ergo
HVSuS, non datur Poenitentiae Sacramentum validum et informe. Respondeo quod Concilia generaliter docent Sacramenta non ponentibu obicem conserre gratiam e opere operato quod Staperte distinguere id quo intrinsece SacramentUm OnStituitur, di Spo Sitione per quam removetur obe impediens inductionem gratiae Nec Sane di Xeri Poenitentiam X cipi a generali doctrina
constat ensibili et Xteriori igno, et non minuS Uam in Caeteri S Signum exteriti pote Si ere et non Simulate tantum consi- Stere, quin adhuc eXSi Stant omne conditione interiore requisitae ad iustificationem in actu SeCUndo.
Obiicitur quinto : In praxi saltem doctrina proposita nullius utilitatis esse potest, quidquid nunc sit de veritate eius pectitativa
nam certe limites probabilitatis non excedit in Sacramentis uisim, cur valore eorum agitur, non licet uti opinione probabili, relicta tuli ori. ReSpondeo quod non Sequitur e doctrina proposita quaelibet possibili modificatio circa Communem praxim, Sed magi PC CRm ostenditur quam Ait legitima illa praxi quae in Ecclesia ubique
recipitur. Nam praxi recepta in persecta Si harmonia cum Sententia Sta et cum pS Sola, quod Si magnum argumentUm Critati eius. Si enim Verum esset, requiri ad Valorem Sacram Onti ea Sdem conditione quae requiruntur ad fructum, Sequerella I in
vi principii quod nobis obiicitur, non esse dandam ab Soliationem,
183쪽
poenitentem esse Sufficiente di SpoSi tum ad gratiam. Verum, dato quod huiusmodi Certitudo X Aola conseSAione aliquando acquiri poSSit, quam pauci ii essent qui licite abSolverentur Quam laboriosum et Supra humanum foret ministerium administrationis Poenitentiae Quam an Xietatibus et Acrupuli plenum i Nunc
autem Communiter et tibique ab Solvuntur poenitentes faciliori negotio, quotie inVeniuntur incere Ubiicere peccata Ua claVibii Cham propOSit non peccandi de caetero, quin expectetur moralis certitudo, an poenitentia et propoSittam pertingant Sque
ad persectionem requi Si tam pro diSpositione prOXima. Huiu porro praxi Si legitimitatem quaeras, fortaSSe non in Venie eXtra principia e Veteribus theologi declarata si Quare impliciter negandum est UppOSi tum argumenti Suppo Situm enim Si quod non certo licet absolvere conformiter ad fundamenta praeiacta; Sed hoc St falsum, nam e Communi Su, imo e impoAAibilitate aliter agendi, certi SAime licet. Sic enim factum est, et fit, et fiet semper, quia aliter fieri nec potuit, nec poteSt, nec poterit
Supereest nunc Con Siderandum de Sacramenti reviviScentia.
Cogita militem vel operarium in die sanCt PasChae a te a CCe- cientem si Dominus sit in Orcle tuo et in labiis tuiS, etC. . . Ch AriSSime, quid halae accusandum Naturalmense quello che anni camerali, commeu. camara Bene, bene 'o et o et hoc Si Sa. - Te poenitet cle his Proponis non facturum amplius luanto, possibile. - Sed nota De ne quo nun a te non quaero prophetiam de eo quo forte acies vel non facies. Inquiro de tua dispositione praesenti, an in ea voluntate sis non amplius peccandi. Si far il possibile. - Sed Considera, ChariS- Si me quo in o genere, Cum gratia Dei omnia sunt possibilia. Non ergo tuis viribus nixus, sed in Dei auxilio Confisus, propositum tuum firmare debes, etC. etc. etC. Che uole ' Si far il possibile . Et non aliud obtinebis. Nun autem peto utrum moralem Certitudinem de Attritione apse retiative summa ex huiusmodi consessionibus accipies Et quatenu negative, peto iterum an hos homines qui aliquam saltem Cert Certius bonam voluntatem habent et ostendunt, ne sine vi sibi illata ad Confitendum venerunt, sine absolutione dimittes, e quod Cerincleest materia sacramenti
184쪽
*2. Sacramentum Poenitentiae remoto obice re UiViScere, fere Commune S apud auctore initio adductos, pauci admodum non consentientibus, ut Salmanticensibu et Dominico Soto, quorum Sententia est, nullum re Vi Vi Scere RCTRmentum praeter ea quae imprimunt characterem. Sed in hoc praeoccupantUr propria SUR opinione Circa modum Cau Salitati Sacramentorum; nam ubi
non inveniunt aliquid Prusicum quod sit proXima Causa Collationi gratiae, reviviscentiam impossibilem autumant. Et tamen, ne ipse quidem character ratio reviviscentiae dici debet secundum quod aliquid physicum audit, Sicut in priori tomo Sten Sum St, ubi de re et sacramento in sua habitudine ad ultimum effectum qui Si res tantum. Itaque non est cur huiusmodi rationibus immorem Ur, Sed potiti cum Veteribus theologi agSerenda Poenitentiae revi Vi Scentia, in qua nullius foret utilitati sacramentum validum simul et infirme. Et prima probatio est quia etiam in Poenitentia invenitur id quod universaliter in sacramenti se habet ut reviviscentiae ratio et Calaga quatenti Scilicet post absolutionem informem manet re et Sacramentum id est ius edictum, vi cuius debitume S ut Solvatur homo a peccati quae clavibu Subiecit. Hoc enim ita S, Squedum uerit impletum, non poteAt perimi neque ex parte Dei neque ex parte hominis. Non ex parte Dei per annullationem, quia quod Deu Semel conceAAit, pro Semper ConCCSSit, qUantum S e Vi ipsi u concessioni A. Nec etiam e parte homini per inductionem alicuius dispo Aitioni contrariae, quia ita ad remi SSionem Sub conditione remotioni obicis, potest Atare Simul cum quolibet obice sive antecedente Aive etiam SVPOTUeniente. Sicut ergo in bapti Sino, propter permanentiam Characteri Ui
' Nota quo res et sacramentum non est poenitentia interior prout in SUO Sse physi Co et transeunte Considerata, sed prout iuricli Ce Ο-gnita vi Clavium transit in permanensem Ictulum ad remissionem peCCR-
185쪽
est ibi re et Sacramentum, remoto prohibente equitur ultimus Sacramentali gratiae effectus ita etiam propter paritatem rationiqin Sacramento Poenitentiae. - Est tamen una notabilis differentia, quia Character manet prorsus indelebiliA quo fit ut quoties homo per peccatum bapti Sinalem gratiam amittet, totie etiam illam recuperabit Si agat poenitentiam. At Contra, unum Poenitentia SH
ramentum, Seu tu Collatum ad gratiam remiSSivam peccatorum Praecedenter Oni S Sorum, omnino exhauritur Cum primum perficitur iustificatio per quam peccata illa abolentur in perpetUUm, nuSquam reditura. Unde si homo in nova peccata incidat, amittet gratiam praecedenti ConseASioniA; quae quidem gratia, Cum titul USeiu ampliu non Supersit, iterum restitui non poterit. Aliud quoque argumentum est quia, si Sacramentum informe ad obici remotionem non revivisceret, peccata iam ali de CCU-Sata deberent denuo accusari cum iure divino oporteat hominem christianum ab omnibus et singuli mortalibu per Sententiam
clavium directe absolvi. Sed communi et concor omnitim Sententia St, neminem teneri ad iterandum consessionem alidam. Dicendum igitur est, abSolutionem praecedentem obtinere UUm effectum, Cum primum fictio receSSerit. OUROTe quando nam removeatur obeX. Respondeo quod inullum novum mortale peccatum interveniat, remo Vetur Statim a Persicitur attritio, Sublato desectu qui fuit causa informitatis Sacramenti. Si autem superveniat aliud mortale, Obe per Se Odem modo remo Vetur Sed quia unum mortale non poteS remitti Uin remittantur omnia imul, et absolutio praeceden nullam habet efficaciam circa peccatum poAterius, tun praeter remotionem obicis qui impedivit dictae absolutioni fructum, noVa requiritur absolutio in re vel in Volo. Quo in casu absolutio poSteri Oi Se habebit ad proprium effectum ut causa per Se ad effectumVer praecedenti Ut Caia Sa per accidenS.
186쪽
Deinde considerandum S de ConseSSione Uae Secundum obtinet locum in partibus poenitentiae. Praetermissi autem igomnibu quae ad morale theologo nunc attribuuntur, relinquitu dicendum primo de ConieSAione Secundum quod fuit praescripta Christo in ordine ad absolutionem ClaVium Secundo de integritate quae in conseSSione requiritur ut it Sufficiens par materiae, reSpectu poenitenti qui ratione mortalium nondum ac ramentaliter remiSSorum, At obligatu erga Ecclesiae claves tertio de confessione prout Sufficit ad Valorem Sacramenti, in eo qui citra obligationem, iuXta Superi u praemi SAa in Thegi ' ad Poenitentiae tribunal accedit.
In foro Poenitentiae iure clivino praescribitur ConfeSSio distincta quoad peCiem et numerum, omnium mortalium peccatorum quae PoSt baptiSmum Commi SSA, nondum fuerunt Sacramentali iudi Cio rite Subie Cta.
Argumentum Scripturale Semper desumitur ex Verbi in Stitutioni huiu Aacramenti. Nam, ut constat e Ioan XX-23 Sanci VitChristu ut omnia mortalia peccata poSt baptiSmum CommiSSahaud aliter remitterentur quam per iudiciariam abSolutioni Sententiam in tribunali a se instituto. Ergo eo ipso iussit ut chri-Stiani poenitente pro Sua parte praeAtarent id quod ad eiuSmodi Sententiam requiritur, Scilicet ut causam cum idonei probationibus in iudicio aperirent, confitendo peccata de quibu quaeritur
187쪽
absolutio. - Sciendum enim est quod cognitio iudici semper esse debet de duobus videlicet de re Circa quam Sententia Ver-
Satur, et de cauSa quae in unam potiuS Uam in alteram partem Aententiam determinet. Hic autem re circa quam Sententia Ver- Satiar Si peccatum cauSa Vero determinan Sententiam remiASioni potius quam retentionis, non est ni Si poenitentia de peccato. Praeteroa, etiam atque etiam ConSiderandum quod Cognitio ex qua Statuta iudiciaria procedunt, illa Sola est quae acquiritur in ipsa celebratione iudicii ex depositionibu aecta Satoriam, te-Stium, Procuratorum, et eorum omnium quibu actio causae de iure incumbit, non enim pronuntiat iude Aecundum Scientiam quam Undecumque habet aut habere poteSti. In hoc autem tribunali actor causae profecto nullii alita HSSignatur praeter OC- nitentem pSum, cuius dolorosa consesSi ad iudici notitiam peccata desert et Simul erae poenitentiae idoneam probationem facit. Ergo a primo ad ultimum poenitenti confessio essentialiter exigitur ad iudiciariam absolutioni Aententiam, ut Sacramento pro seriam. Iam age Unumquodque mortale peccathim per Se Solum ConStituit causam distinctam quae necessario ad tribunal clavium S deserenda. Insuper re circa qua iudiciale Sententiae Versantur, debent iudicibus innoteAcere, Saltem per Se et TC-gulariter loquendo non in Communi tantum, Sed in particulari et Secundum infimam speciem Denique impoSSibile est Uaerere remiSSionem unita mortali peccati, non quaesita Simul remiS-Sione aeterorum omnium quae onerant con Scientiam. Ergo leXChristi est ut in recursu ad Ecclesiae clave distincte Confiteatur homo, tam quoad Speciem quam quoad numerum, omnia mortalia quae OS bapti Sm tam commissa, nondum fuerunt rite ipSi clavibus ubiectH.
Accedit quod in potestate remittendi et retinendi Videnter clauditur potesta arbitrati imponendi conditione sub quibus Stconcedenda remi Asio ut Acilicet sub alia conditione absolvatur qui hoc Vel illo modo peccavit, Au alia vero, qui alio modo. Ad hoc
autem prosecto requiritur distincta peccatorum accusatio. Unde S. Thoma l. 4 C. Genti, C. 22 si Cham autem Subire poenam Prosi Ulpa iudicium quoddam exquirat, oportet quod poeniten qui
188쪽
Se Christo anandum commisit, Christi iudicium in taxatione Poenae expectet quod quidem per suo ministro exhibet Chri- StuS, Sicut Ot aetera Sacramenta NeceSSarium igitur fuit con- sessionem institui, quaA secundam partem huiuAmodi Sacra menti, Ut culpa poenitentis innotescat Christi ministro h. Recte ergo Tridentinum, SeSS. IU, Cap. 5, UAS TROCO- dentes ConSideratione in unum colligens, ait: si Ex institutione sacramenti Poenitentiae iam Xplicata, universa EccleSi Sem per intellexit inAtitutam etiam AS a Domino integram peccR- torum conseSSionem, et omnibu post baptismum lapsi iure
di Uin neceSSariam X Stere.... Constat enim Sacerdotes iudicium hoc, incognita causa, exercere non Olu SSe ncque aequitatem
quidem illos in poenis iniungendi servare potuisse, Si in genere dumtaxat, et non potius in Uecie ac Singillatim sua ipsi peccata
declarassent. Ex his colligitur, oportere a poenitentibu omnia peCCata mortalia, quorum poest diligentem Sui discussionem ConScientiam habent, in conseSSione recen Seri, etiam Si occultis Sima illa int, et tantum adversu duo ultima Decalogi prae
periculosiora sunt ii quae in manifesto admittuntur. Nam e- nialia quibus gratia Dei non Xcludimur, et in quae frequen- si tu labimur, quantum recte et utiliter, citraque omnCIN TRO- Sumptionem in confeSSione dicantur, quod piorum hominum Q USUS demonStrat, taceri tamen citra culpam, multi Aque aliiS
talia, etiam cogitationis homines irae filios et Dei inimicos
Peddant, neceSSum Si omnium etiam Veniam cum aperta et Verecunda ConseSSione R OO Unerer D.
Dices: Ad exercitium potestatis remittendi et retinendi nihil aliud exigitur, nisi ut sacerdos sciat dispositiones poenitentis. Sed haec o nilio haberi potest absque confessione, praesertim distincta,
peccatorum nam aliaS, confessio foret praecepta etiam in ordine ad baptismum. Ergo nulla ratione ex Ioan XX-υ, eruitur ne CS- sitas confessioni S. Respondeo: ego maiorem, quae multiplici ex titulo peccat. Primo, quia diSpoAitione qua tale nullo modo Sunt proprium
189쪽
obiectum iudicii sacramentaliA illius dico iudicii in quo essentialiter consistit Poenitentiae Sacramentum Etenim Circa dispositiones ad gratiam potest haberi iudicium prudentiale plus minusve probabile, non autem iudicium moraliter certum, quod pro exercitio potestati ligandi et Solvendi in iudice requiritur. Unde, ut Saepe dictum St, non Super Sufficientiam dispositionum ad gratiam innititur unquam ab SolUtioni Sententia, quae aliunde eiusmodi fundamentum exigere nequit, cum illud quod per ab Aolutionem validam immediate et infallibiliter efficitur, non sit ip a iustificatio. - Seeundo, falsa iterum S tenditur maior argumenti, quia etiamsi dispositione improprie accipere pro illa poenitentia quae requiritur ad Valorem Sacramenti, sormalitates distincta inter Se invicem incaute confundendo): adhuc tamen immerito diceres nihil aliud exigi in sacerdote praeter cognitionem dispositionum. Cognitio enim poenitentiae se habet in hoc tribunali, sicut in tribunali humano cognitio culpabilitati vel inculpabilitatis, quae quidem praeSupponit Sine dubio cognitionem ipsius crimini de quo culpabilita est vel inculpabilitaS. Et sane, ad sententiam iudicialem oportet Sciri, et id a quo absolvitur reus, et id propter liod absolvitur. Illud autem a quo ab Aolvi debet poeniten A, est peccatum illud vero propter quod absolvi
poteSt, Si poenitentia. Ergo utrumque innotOSCat neCOSSO St, et non alterutrum tantum Adde quod dispositionum cognitio nullum praebet fundamentum pro taXatione Sati Ss actionum Seu impOSitione conditionum Sub quibu oportet poenitentem Solvi a iudice qui pro pote State remittendi et retinendi. ConStitutus S remi S-sioni arbiter loco Dei. Nullatenti ergo concedenda propOSitio, quae tamen graviori adhuc vitio laborat. - Nam tertio, Suppo Si tum totius argumenti est, ad Aententiam iudicialem Sufficere Cognitionem a Vesae utcumque et Undecumque acceptam. Sed hoc constat SSe falsi SSimum, quia iudex non iudicat Secundum scientiam quam habet vel potest habere extra depoSitione iuridicas. Et ideo, etiamsi sacerdo legeret in conscientia Petri, aut a Deo revelationem acciperet de omnibu geSti et maxime intimi Aen- Sibu eius, nondum haberet requiSita ad iudicialiter agendum, et
190쪽
Raria igitur Si cognitio iuridica, quam requirit ratio Aententiae iudiciariae huic Sacramento propriae, et quia ille Cui actori cati Sae Unu incumbit At poeniten S, XSpectanda eS eius depo Sitio cum sufficienti probatione poenitentiae. Atqui depoSitio probans poenitentiam, non ea dem Um Si qua peccator dicitis poenitere, vel Se ASe dispositum, sed in qua actu et opere poenitentiam O Stendit, Peccata CCUSando. Ergo etiamsi Verum esset nihil aliud exigi nisi ut acerdo Sciat poenitentiam peccatori S adhuc tamen haec poenitentia non posset iuridice Sciri alio modo quam per depositionem quae in iudicio fidem facere queat, et haec At
conseSSi peccata accusanS, ac per hoc ipSum idonea CXtan poenitentiae probatio. - Sic igitur, e natura uita Sacramentiquam Verba evangelica Ioan XX-23 CommonStrant, invicte deducitur divina consessioni institutio. Sunt autem tria alia loca in Novo Testamento ), quae
etsi sorsitan per e Sola intentum non Vincant, at certe radice iam po Sita, Confirmationi gratia utiliter afferuntur. Primus locus est, Iacob. - Ι6, ubi poSt promulgationem RCTR-
menti Extremae Unctionis, subiungitur: Conflemini alterutrum peccata vestra: ξο λολο εῖσθε α λλι λοις τα παρα τr6; λατα uiuv. U- per quo Bellarminus de Poenit. l. 3, c. 4 4 Sati cohaeret haec
Sententia cum Aia perioribu VerbiS, Secundum catholicorum X pli cationem. Nam paulo ante PoStolu Iacobu monuerat aegro- to Ut preSbytero accerSerent a quibu oleo Santo cum precibuS Ungerentur, et adiecerat effectum illiu sacrae unctioni et pre-4 Um futurum, Ut allevaretur aegrotus, et Si in peccati OSSet,
ea illi remitterentur. Sed ne sorte qui haec legeret, Xi Stimaret illa etiam peccata lethalia quorum homo con Scientiam habet, Per SaCram Unctionem po SA deleri, subiunxit Conflemini alter utrum peccata vestra. Non enim sacra unctio peccata lethalia si remittit, quorum aliquis conscientiam habet: intellige, si adhuc Sit possibilita accipiendi consessioni sacramentum . . . Sed obii- ciunt adversarii particulam illam alterutrum. Videtur enim ea particula cogere ut dicamus Iacobum non loqui de consessione
R Mitto figuras . . quas vide apud Bellarm. de Oen. l. 3 H. 3.