장음표시 사용
201쪽
an Secreto ministro Dei, id At sacerdoti qui non ut homo, Sed ut Dei personam geren sub inviolabili sigillo delictorum notitiam Sumit. Ea autem quae de conseSAione publica passim hic insinuantur, maXime confirmant hunc Sen Sum. Nam eo ipS tempore,
in ecclesia Con Atantinopolitana Sub Nectario ipsius Chrysostomi
tum ob publicam cuiuSclam matronae conseSSionem. Quae re in causa fuit cur Nectarius publicae conseASioni USUm abrogaret, et munia maiori poenitentiarii supprimeret δ). Non mirum igitur si ChrySoStomUS ea quae neceSSaria Sunt Seiungen ab ii quae a Christo minime iuAAa, multi incommodi an Sam praebebant, in Si Stit in removenda consessione quae fiebat in medio multitudinis, utillam Solam Commendet quae Aacerdoti in Secreto fit, et hoc enSU, soli DCΟ. Graeci consentiunt et Latini. - Sane vero narrat PaulinuS diaconus in vita . Ambrosii Ri, quomodo Se gerere oleret Rn Ctta epiScophi in miniSterio audiendarum conseSSionum si rat etiam gauden cum gaudentibus, et flens cum flentibus, Atqui
dem quotiescumque illi aliquis ob percipiendam poenitentiam lapsus
Suo confessus esset, ita flebat ut et illum flere compelleret vi-- debatur enim ibi cum iacente iacere. Causa autem criminum quae illi confiebantur, nulli nisi Domino soli, apud quem inter
cedebat, loquebatur, bonum relinquenA Xemplum OSte Ti SR- CerdotibuS, ut interceSSore apud Deum magi Sint Uam ac- CUSatore apud homineS. Nam et Secundum Apostolum circa huiusmodi hominem confirmanda charitas St, quia ipSe ui ac-- u Sator St, nec XSpectat CCUSatorem, Sed prae Uenit, ut On- fitendo suum allevet ipse delictum, ne habeat quod ad Uer Sa- si tu criminetur. Vocem enim eripit ad VerSario, et quaSi dentes quoAdam parato ad praedam criminationi infeStae peccatorum
Hoc factum corrumpere Conantur ProteStantes, et ad CRUSAm Suam pertrahere Se quam inanibus fundamentis, videre est apud Bel tarminum de Poen. l. I qui rem totam iligenter examinat. ' Vita . Ambrosii a Paulino eius notario ad Reatum Augustinum Conscripta Apud igne, iatr. Latii Om. I 4.
202쪽
SUOrum con Asione perfringit, an honorem Deo cui nuda Sunt omnia, et qui Vult Vitam magi peccatori SNUam mortem is Pacianus in Paraenesi ad Poenitentiam . a ait si si De his fidelibus dicam qui remedium suum erub OSCentCS, male Ue- si recundi Sunt, et inquinato Corpore ac polluta mente Communi cant in conspectu hominum timidi SAimi, ante Dominum vero impudenti Asinii, profani manibu et polluto Ore Contaminant Sancti quoque et angeli altare metuendum . Tum n. 6: VOS ergo primum appello, fratres, qui criminibus admissis si poenitentiam recta Sati S VOS inquam, poAt impudentiam timidos, POS peccata Verecundos, qui peccare non erubescitis et erubescitis con fleri qui cum mala conscientia Dei sancta contingiti A et altare
Domini non timetis . Tum n. 8 si uid facies tu qui decipis a re cerdotem Qui aut ignorantem fallis, aut non ad plenum Scien- tem probandi difficultate confundis Rogo ergo Vo S, fratreS
4 etiam pro periculo meo, per illum Dominum quem occulta non fallunt, desinite vulneratam tegere conScientiam Prudente RC- gri medico non Verentur, ne in Occulti quidem Corporum Par- tibus etiam SecaturoS, etiam eruStUTOS.... CCCato CTUbOSCOt perpetuam Vitam praeSenti pudore mercari, et offerenti manu SQ Domino Vulnera male tecta subducet is Tum n. PQ si emen
to te, fratres, quia apud infero exomologesis conseSSio non est, nec poenitentia tunc tribui poterit, consumpto tempore Poeni vi tendi . Ultimia tandem testi nunc accedat Lactantius Ri, qui . Di Uin. In Stit. C. O, Certi noti EccleAiam veram a Secti distinguen ait: si Sola catholica Ecclesia St, quae Verum Cultum eti- net. Hic est fora Veritatis, hoc domicilium fidei, hoc templum Dei, quo A qui non intraverit, vel a quo Si qui eXi Verit, a Spe Vitae ac Saluti aeternae alienti est . Sed tamen quia in guli quique coetu haereticorum e potiSSimum Chri Stianos, si et Suam esse Catholicam Ecclesiam putant, sciendum est illam si esse veram in qua Si confeSSio et poenitentia. quae peccata et
203쪽
Vulnera quibuS Subiecta AES imbecillita mariai Salubriter iu- rat , Ji. Haec Sane Omnia et alia multa quae poSSent afferri, Sunt indubia antiquitati testimonia. Haec univerSali EccleAiae praxime fidem tam in Oriente quam in Occidente aperti Asinae Commonstrant. Haec denique non humanituS, Sed divinitu constitutam ad remi SSionem peccatorum conseSSioni legem attestantur illius dico consessioni quae fit Sacerdoti, quae Udorem et Verecundiam Solet afferre, adeoque in distincta occultiASimorum etiam criminum accusatione consistit. Illud inSuper Vel maxime notandum, quod in concionibus ad fidele antiqui illi episcopi nusquam
ad argumenta descendunt quibu conseSSioni lex et neceAAita demon Stretur. Non enim pia erat, quia nihil de novo introductum totum a prima Traditione absque controversia aut dubio possibili deScendens, una demum eXSecuti contra negligente eXhortatorio
Sed iam in saeculis posterioribus occurret fortas Se difficultas. Et sumitur e nonnulli auctoritatibus medii aevi, e quibus Videri OSSet, necessitatem consessioni faciendae sacerdoti fuisse poSi tam Sub mera opinione usque ad initia Saeciali XLII. Nam concilium Cabillonense sub Carolo Magno anno I celebratum, SiChabet in canone 33: uidam Deo solummodo confieri debere Dcunt peccata, quidam vero Sacerdotibus constenda SSe percensent. Quin imo, saeculo iam duodecimo mediante, Magi Ater Sententiar Uni DiSt. 7, adhuc Scribit Ouibusdam visum est sufficere si soli Deo a confessio sine iudicio sacerdotali et confessione Ecclesiae. Et Gratianus Magistro Sententiarum coaeVUS in Decreto,
Pari 2 CRUS 33 Q. , . , quaerit Utrum Sola cordi contritione et Secreta atisfactione abSque ori conseSAione qui SqUam possit Deo alis facere. Et adducti utriuSque sententiae r tamentis, Subdit Ouibus auctoritalibus, e quibus rationum 'mamentis utraque sententia satisfactionis et confessionis innitatur, in medium breviter exposuimus. Cui autem horum potius adhaerendum sit, eclo-
' CL August. de Agone Chri St. C. I.
204쪽
ris iudicio reservatur. Utraque enim fautores habet sapientes et reli
Ad hoc autem respondeo, illo quosdam qui consessionem Soli Deo factam sufficere volebant in ordine ad ClaVes, homine Ssuisse de vulgo, et nulliu in Ecclesia auctoritatis, Sicut conState hoc quod nulli bi citantur, nullumque poS Se in monumenti Straditionis nomen reliquerunt. Nec fidem meretur GratianuS, Cum Sapiente et religioso viro hiatu opinioni fautore eSS ait Deceptus Si enim vel falSi vel corrupti documentis, sicut alias
CompOSuit e conciliorum canonibus, decretalibu epistolis, et Patrum sententii A. Qui quidem, quam imperite, nulloque de lectu multa congesserit, nihil necesse est commonere docto ). Certe, At quidam quibu Visum egi non neceSSario requiri Confessionem sacerdoti factam, illi sunt de quibus Aleuinta S, epi St. IIa ad fratre in provincia Gothorum si Aliquantula piae admoni- tionis litterula dirigere curaVimu A, propter URSdam ConSUOtU- dine quae vestri A noluisse seruntur regionibus. Dicitur Vero neminem e laici Suam Velle ConseASionem acerdotibus dare, quo a Deo Christo cum sanctis apoStoli ligandi solvendique si poteStatem accepi SA credimu i. Et Haymo, Hom. 126 si uisi erubeSCente peccata Sua Sacerdotibu Confiteri, quoddam occa
Sioni ingenium invenerunt, dicente sibi sufficere ut soli Deo peCCata Sua confiteantur, Si tamen ab ipAi peccati in reliquo cessent , Zi. Et Hugo a S. Victore, de Sacram . . , R Tt. I : Si salvari non potest homo nisi confiteatur peccata UR, Uid si est quod Scriptum in Venitur Lacrymae lavant delictum, quod si ore pudor Si Confiteri Inveniuntur enim quaedam eiuSmodi dicta, et rapiunt ea homine gaudenteA non Via Veritatem si quaerunt in ei S, Sed quia malitiam suam defendere volunt X eis. Dicunt enim: Quid nos confringiti Α, quid nos arctati S a Pudenda sunt facta noStra non no permittit Verecundia elo-
205쪽
qui erubescimu confiteri quod fecimUS; quod OSSumus tamen facimus, cor contritum et hUmiliatum offerim US. . . Quod ergo ho mini dicere erubescimus, Deo dicimu qui non improperat. Eius si modi ergo occaSionibu quaerunt homine eXCUSationem torpori SUO, et per Uertere Conant Ur Scriptura quia perversi sunt
ipsi i. Ubi vides vulgare ratione hominum qui iugo legi A
repugnabant. In Contrarium Ver erat nanimi Sententia omnium quotquot florebant hac aetate doctoreS. Inter UOS praeterire praecedentes, praeSto tibi erunt offridus in donicensis Ri, Anselmus Zi, vo Carnotensis q), Rupertus uitiensis ci) Ber- nardus 6 , ipse in obiectione citatu Magister Sententiarum Ji, et alii multi.
Fria Stra autem praefatae quorumdam Opinioni suffragari volunt concilium Cabillonense, X hoc quod poS Verba SuperiUS relata suidam Deo solummodo confieri Hebere dicunt peccata, qui-
om. 176, Ol. 553. ' Certum est, nihil ho Certita A, omnia peCCata vel Crimina Con- sessione indigere et poenitentia v. Et loquitur e Confessione privata qua Deo peCCAt revelantur Deo, inquit, et quia illi qui in eius loco esse dignoscitur . Epist. I ad Gulielmum. J a Per humilem oris confessionem sa Cerdotibus veraciter manifestate omnes interioris leprae Uestrae AC ut AS ut mundari Possiti S... Perve niendum est ad sacerdotes, et ab ei quaerenda Solutio . Om. 3 in Luc. XVII-II. - Et eui St. 56 Vult Anselmus ut saCerdos lasesus qui C- Cultum Criminem sponte et occulte Confitetur, non iubeatur a Confessario Cessare a sui ordinis os Picio et ne multis obstruatur via salutis, qui potius eligerent enitus in mortem OCCultari, quam ha occasione in Suspi Cionem alicuius Criminis adduCio. ' Serm. I in Capite ieiunii. 4 De Trinit. In Levit. l. I, C. 38. In Deuter. l. G, C. 25, etC. β Ministros verti sacerdotes aut neCesse est ad utrumque vigia lare sollicitos, quo videli Cet delinquentium Cordibus tanto moderamine vertium timoris et Contritionis instigant, quatenu eo nequaquam a verbo Confessionis exterreant. Si Corda periant, ut Orn non Ο - struant. Se ne absolvant etiam Compunctum, nisi viderint et consessi sum . i. ad milite tem Pli, C. I 2. 7 4 Ex his aliisque pluritius inclutii tanter ostenditur, Dortere Deo primum, et deinde saCerdoti offerri Consessionem ne aliter osse perveniri ad ingressum paradisi, si nil sit a Culta s. i. I, D. Q 7.
206쪽
dam ver Sacerdotibus constenda esse .percensent, subdit: si Quod Utrumque non Sine magno fructu intra Sanctam fit EccleSiam. Ita duntaxat ut et Deo qui remiSSor Si peccatorum, ConfiteRQ Ur peccata noStra, et cum Gavii dicamus Delictum meum cognitum tibi feci, et iniustitiam meam non abSCondi. . . et C- cundum institutionem rapo Stoli confiteamur alterutrum peccata si OStra, ct oremu pro invicem ut at Ventur. ConseAAio itaque quae De sit, purgat peccata ea Vero quae Sacerdoti fit, docet qualiter ipSa Urgentur peccata Deu namque Saluti et ani tali auctor et largitor, plerumque hanc praebet Suae potentiae invisibili administratione, plerumque medicorUm PCTRlion D. Quasi diceret: Non aesti disputandum an Soli Deo, an etiam Sacerdoti facienda sit consessio. Utrumque enim Verum est Soli Deo tanquam remi ASori peccatorum, Sacerdoti tanquam vicario et ministro Dei: ita scilicet ut consessio macerdoti facta non condividatur Contra conseSAionem factam Deo, Sed se habeat Sicut quidam modii eius. Propterea, inquit, per ConseSSionem quae Deo sit, purgantur peccata per eam quae Sacerdoti, OnStratur qualiter, Se quo modo purgantUr Quia ero nonnunquam Contingit ut iustificatio per contritionem persectam obtineatur ante in CeSSum ad sacerdotem, ideo Concilium Subdit Deum qui Semper unicia Aeest Salutis auctor et largitor, aliquando sanare animam invisibili administratione Suae potentiae, aliquando vero, medio Sacramentore et actu Su Scepto. Et Uidenter confirmatur, quia Concilium in canone a Sic statuerat si Sed et hoc emendatione indigere per Spe XimVS, quod quidam, dum ConfitentUr PQCcata Sua Sacerdo-
tibus, non plene id faciunt , Tum iusserat ut diligenter in
Strueretur poeniten. sacer conses Sionem, non de Soli peccatis opere ConSummati S, Sed de ii etiam quae Sola cogitatione committuntur: a Ut de octo principalibu vitiis sine quibus in hac vita difficile vivitur, conse SAionem faciat, quia aut cogitatione, aut quod St gravius opere eorum inStinctu peccavit . Igitur omnino impossibile est ut canon SequenS, Acilicet 33 Ubi Supra, incertam Consessioni obligationem quavi ratione insinuet ).
' me his vide omnino Pignataro, de disciplina poenitentiali priorum
207쪽
Denique, in decretali Concilii LateranenSi IV, ne allu Si quidem est ad controversiam quamlibet circa di Vinum consessioniApraeceptum, ut quae tunc temporis determinatione indiguisset. Sed hoc praecepto utique hippofiit tanquam omnibu noti SSimo, tantummodo tempus implendae obligationi praescribitur si Neque enim per Lateranens concilium Ecclesia statuit ut Christi fide te confiterentur, quod iure divino necessarium et institutum Q AS intellexerat sed ut praeceptum confessionis, Saltem semel si in anno, ab omnibus et in ulis impleretur ). Quae omnia Signa Sunt indubitatae semper persuasionis et firmae fidei in Ecclesia Dei. Et de traditionali quidem argumento hactenUA Sati S.
Ratione convenientiae expendit Bellar minus de Poen. l. 3, C. 2. In quibu potiSSimum ponderabis utilitate ii ipsi provenientes qui ConseASioni praecepto adestringuntUr. Prima St, quod lex consessionis unumquemque efficaciter Pro Vocat ut revertatur in Se ut foeditatem ac multitudinem peCCRlOTUID SUOI Um Consideran recogitet anno Suo in amaritudine Znimae Uae, et hoc modo conetur cum divina gratia ad ipSam interiorem poenitentiam, quae e natura rei Si neceSSaritam medium aluti si in corde et animo excitandam. Unde non inepte dicere poenitentiam exteriorem quae in ConseSSione PeragitUT, proportionaliter se habere ad contritionem cordis, Sicut se habet Cultu e Xternu ad internum. Videmus enim quod Sublato cultu eXterno, Cultu interior elangueat, imo totaliter Corrumpatur neceSSeeSt; et Simile quid ad poenitentiam et consessionem quod attinet, ubique con Siderari datur. Quin etiam Protestante dum conseSSiOnem X plodunt, ipsam contritioni notionem et rationem e SSentialem funditu peSAumdant, reponente eam in mera inceptionem O Uae Vitae, Xctu SO omni dolore de praeterito, ut Sic omni via reVertendi ad Deum peccatori intercludnitar.
208쪽
Altera utilitas est, quod confitendi neceASita nAta At Uam
maxime hominem a peccati Coercere, ac per hoc, ConseSSi non
solum idonea compen Satio est pro Sceleribu admiSSiS, quando PeragitUr, Vertim etiam prout in praeviSione, frenum est cohibens ne turpia admittantur. Et re quidem Vera, quot chriStiani Sunt qui ne obligentur cons Asioni verecundiam Subire, a Uitii abstinent in quae iam agebantur in praecepS, et Salutari huic praecepto praeServationem a pravi habilibu omnisque generi foeditatibus iure meritoque reserunt acceptam lTertia demum convenientia est, quia consessioni te mire confert ad recuperandam animae pacem a quietem nondUmenim sibi videtur homo evomuisse scelus, quamdiu illud non conseSAu est. Unde quod ridentinum, OSS. IU, Cap. 3 ait, rena Sacramenti Poenitentiae esse reconciliationem cum Deo, quam interdum in viris piis conscientiae pax et serenitas cum vehementi Spiritu consolatione consequi solet, Connaturaliter omnino ad ConseSSionem rite peractam provenire dicendum St.
SCHOLION. De integritate ConfessioniSprout dures divino praeSCripta si . Quidam fuerunt ultimi his temporibus Acriptore de Chola
historico theologica, qui catholicum de consessione dogma Variles modi diminuere conati Sunt, praeSertim quod attinet ad integritatem accusationi prout iure divino praescriptam. Et ii nunc Omissis qui dixerunt quod in prioribus Ecclesiae saeculi plura peccata, ut Sol tu Cogitationi Seu desiderii, quae nunc inter mortalia recenSentur, habebantur Solum ut Veni alia, ac per hoc, non neceSSario confitenda, sormaliter enim loquendo, hic dicendi modu non tam consessioni peccatorum, quam in fallibilitati Ecclesiae in doctrina morum contrarius inVeniturin dua alia opi-
' Excerpta e Pignataro, de disciplina Poenitenti Ali, C. , . .
209쪽
nione quae ad rem OStram directe pertinent, alii propoSuerunt Prior opinio Vult poenitentiam Sacramentalem fuisse in primitiva eccleSi omnino eamdem Cum poenitentia publica Et quia publicae poenitentiae tria tantum crimina Subiiciebantur, poStaSiae scilicet, adulterii, et homicidii ad haec etiam restrictam in initio dicunt obligationem conseSSioni S, quae decurSu tantum temporiSad peccata alia suiASet paulatim exten Sa fi Altera opinio en Aetecclesiam primitiVam reServaSSe Soli De aliquorum graviorum pecCatorum abSolutionem, qualenta nempe Statui ASet non Utiquoad illa potestate remittendi a I. . accepta EX U ConSequenter deducunt quod de hi peccati consessio Sacramentalis id est in ordine ad ab Solutionem acerdotalem, nec de facto in Auerat, nec etiam, Stante reSOPUatione, locum habere poterat, Sed quidquid deficiebat ex parte exerciti poteStati clavium, per interiorem contritionem Supplendum relinquebatur Ri. Porro, Si e conspectu theologico ambae illae opinione con Siderentur, dicendae Sunt omnino erroneae. - Erronea pini prior, et contraria ridentino definienti institutam esse a Domino integram peccatorum confeSSionem, et omnibus post baptismum lapsi iure divino necessariam exsistere. Si enim iure divino utique Vangelico integra peccatorum conseSSi praeScribitur, Statim a promulgato Vangelio obligatoria esse coepit, et ea quidem Obligatione quae in EccleSiae potestate nequaquam reponebat Ur, Si UC quoad Sub Stantiam, Sive quoad restrictionem aut ampliationem ad pauciora Vel plura genera peccatorum. - Erro non UOQUO opinio posterior, quia nihil potest Ecclesia regerVare Deo Contra praescriptum divini iuris, sicut nihil posAet epi Scopha reSerVare Pontifici contra legem pontificiam. Est autem praescriptum divini iuri ut remi SSi peccatorum non aliter quaeratur quam C re-CUrSUm ad ClaVeS; qui quidem recursu factu fuisset impossibilis tam in re quam in Volo, SuppoSita reServatione quam fingunt.
Denique. hoc latre. iii Novatiani reprehendebant, quod gra-
'hiati filai, Eliades 'histoire et e theologie positi VC.
210쪽
viorum Criminum absolutionem Soli Deo reservarent si Sed aiunt se Domino deserre reverentiam, Cui Soli remittendorum crimisi num poteStatem reSerVent. Imo nulli maiorem iniuriam faciunt, si quam qui eius Volunt mandata reScindere, CommiSSum munu Aa refundere. Nam Cum pSe in Evangelio suo dixerit Dominus Iesus: Accipite Spiritum Sanctum quorum remiseritis peccata, si remittuntur eis, et quorum retinueritiis, retenta erunt qui est ergo qui magi honorat, utrum qui mandati obtemperat, an qui resistit i. Fundamenta autem hiStorica quibu utraque haec opinio nititur, nullius firmitati Sunt. Falsum enim St, poenitentiam Sacramentalem eamdem fuiAS in primitiva Ecclesia cum poenitentia publica, quae directe non reSpiciebat niSi sorum iudiciale exter. num FalSum UOqUe, Vigili SS Unquam di Sciplinam, secundum quam rei graUiorum criminum bSoluti SacramentaliS, praeSertim in fine vitae denegabatur. Cuius duplici assertioni solidam demonstrationem Suppeditat ignatar in Supralaudato opusculo de disciplina poenitentiali prioris quidem in propoAitione ' et ' pag. 72-ΙO6i, OSteriori Vero in propoSitione 4 et ' pag. Io6-I Ii, ad qua interim bene Volum lectorem remitto.
Confessio quae in poenitente obligato erga Ecclesiae Claves, ut par integrali ad Sacramenti Constitutionem absolute requiritur, illa Si qua qui quantum moraliterii et nunc poteSt, SatiSfacit SupradiCto praecepto CCuSandi peC- Cata. Et ideo diCendum est SuffiCere Confessionem formaliter integram, quae in minu in re, at Saltem in voto, habeat integritatem materialem. Consessio est legitima ceu Satio propriorum peccatorum facta sacerdoti, in ordine ad remiSSionem peccati. Accusatio, inquam, qua scilicet homo declarat peccata Sua ut reus. Legitima. id est