장음표시 사용
221쪽
Imposita satisfactio non pote Si relaXRr extra RCrRmen tale iudicium, nisi per Con CeSSionem indulgentiarum. Tria hic principia prae oculi haberi debent. - Primum est, quod CeSSante sine praecepti, CeSSat pariter praecepti obligatio, idque e natura rei, quin neceSSe Sit Ut directa dispensatio interveniat. Quisqui igitur poteSt facere Ut ces Set operi praeScripti finis et ratio, ita scilicet ut de ceASatione ipS Ruthentice ConStet, potest eo ipso onu operi in directe relaXare. - Alterum principium St, quod Sati Si actione Sacramentale iniunguntur quidem tum ad destructionem reatu praeteriti, tum in cautionem pro futuro, quam Vi e priori titulo tantum obligatoriae fiant. Sane vero ratio medicinae accidit poenae quam iude decernit et deficiente fundamento ad punitionem, ius etiam ad imponendam praeVentivam correctionem deficiat nece S Se Si immerito enim magistratu Aiuberet apulare reum iam aliunde purgatum, Ut CaStigatio ei S- set in Salutare remedium Contra recidi Vam. Sed nec aliter Se res habet in tribunali Poenitentiae, quod etsi ad reconciliationem Cum Deo magi quam ad Vindictam celeriam institutum Sit, adhuc tamen Circa praeteritum reatum deStruendum occupatur; et ideo Si deSinat reatu propter quem S iniuncta sati S factio, si insuper de hac de Aitione constet, obligatio Satisfactionis Simpliciter et abSolute auferri dicenda est Tertium denique principium St, quod Sacerdo in ipso actu Xercendi potestatem ori interni, non
' Animadvertendum tamen, sacerdotem posse quandoque iniungere in Poenitentiam Sacramentalem aliquod pus medicinale nil quod ex ipso iure naturae poenitens obligatur. Tunc ergo manifestum est quod Sutilata obligatione satisfactionis manet obligatio medicinae, sed manet in vi iuris naturalis declarati a Consessario, non autem in vi iuris quoi ab eo crea tum est. Porro in praesenti sermo est cle illis operibus quae obligatoria exsistunt, qui in iura Cta a Sacerdote.
222쪽
habet in terra superiorem si I enim omne qui in Sacramentali soro iudicant de peccatis ad suam iurisdictionem pertinentibus, aeque immediate Subordinantur Christo, sicut contingit in omnibus Sacramentis. Quo fit ut omnia in mundo Poenitentiae tribunalia habenda sint in solidum ut tribunal unum, in quo perSonae iudicum multiplicantur per acciden et pari recensentur gradu, niSi quod quaedam dantur peccata reServata quorum cognitio non ad omne indiscriminatim pertinet. Sed hoc facit differentiam in extensione iurisdictionis, non facit subordinationem unius ad alterum
in ipso actu iudicandi et ligandi. Ex his principiis sequitur primo, iniunctam Sati Atactionem
poSSe commutari per eumdem vel alium quemlibet consessarium intra Sacramentale iudicium, A cauSa denuo clavibu subiiciatur. Debet enim admitti in foro poenitentiae id quod commune est omnibus iurisdictionibus, scilicet poteSta commutandi poena in eodem foro impositas. Et quia Sensu mo declarato, Sacerdote omneSinstar unius iudici habentur, non Solum ab eodem conseSSario, sed ab alio quopiam mini Atro claVium poteSt poena CommutRTi, quam vi ad commutationi liceitatem VSta Cata Sa requiratur, ut PCT Se On Stat R). Sequitur Secundo, iniunctae satisfactioni obligationem posse simpliciter auferri per conceSSionem indulgentiae, idque non per modum directae solutioni vinculi a consessario impositi, Sed per applicationem thesauri Ecclesiae in ordine ad XAtinctionem rea-tUS, UO COSSante, O pSO, UaSi Ublato fundamento, CeASat in
' Est subordinatio ministri ad Ecclesiam et a visibile caput Ecclesiae quoad consecutionem et conservationem iurisdictionis, generatimque in quibuslibet sacramentis noad Dectimum tu ministrandi. Verum supposito iure ab Ecclesia clerivato, minister in ipso Ctu ConfiCiendi sacramentum seu iudicandi in foro interno, Si immediatum instrumentum Chri ti, et nulli alii praeter ipsum subiicitur. ' Excipiendae sunt nihilominus satisfaCtiones iniunctae a praelato
Proseter CCCata reservata, quia etsi reservatio tollatur semel a peCCatum fuit per validam absolutionem irecte remissum, non tamen tolli Censetur in ordine a mutandam priorem sententiam. Quare dicunt BUCtoreS, non posse tun poenitentiam commutari nisi ex gravi Causa, et ConSensu superioris iure PraeSUmPto.
223쪽
culi obligatio. Unde Suare de Poenit. D. O Sect a n. 6 docet: Pontificem concedentem indulgentias, quibus lucratis, deficit obli- gatio poenitentiS, minime abrogare V divinum ex quo oritur integrita sacramenti, Sed ponere aliquid ad quod indirecte se quitur tu divinum non obligare, eo quod fini ab eo intentus deficit. . . Unde, quemadmodum Si legitimu diSpensator X com- muni aerario Solveret pro Petro Viginti aureo quo debebat 4 Francisco illum ab ulteriori solutione redderet immunem, quin aliquod tu abrogaret ita in praeAent s.
Sequitur tertio, impositam Satisfactionem non OSSO R Uocumque relaxari extra Sacramentale iudicium, alio modo quam
per indulgentiarum elargitionem. Ratio est quia vel directe vel indirecte relaxaretur. Non directe, nam id quod tribunal poenitentiae ligavit, nonnisi ab eodem poenitentiae tribunali solubile est, et nec ipse Pontifex tit iudex fori externi potestatem habet super
vinculum a consessario impositum in soro acramentali. Neque etiam indirecte, quia eclusa via indulgentiarum, non datur determinata quoad no reatu poenae remiSSio, per comparationem ad quantitatem reatu quem auferret iniuncta poenitentia, et ideo de cessatione finis praecepti Sufficienter ConStare nequit. Quo autem
Sensu imili ratio de indulgentii non semper valeat, dicetur in capite Sequenti, ubi ea quae ad ipSa indulgentia pertinent, de
Satisfactio iniuncta prout virtuti lavium SubstanS, Xopere operato inducit tu a remissionem poenae temporalis. Quem esseCtum Statim habet, Si post validam absolutionem impleatur Sin autem ante, nonnisi in instanti quo datur absolutio EsseCtum vero ipsius remissionis in Ctu Secundo Consequitur Sub Sola Conditione remotioni obicis, Si Cut e remissione reatus Culpae cli tum Si Superi US. Quod satisfactio sacramentali efficaciam ex opere operato habeat ad remissionem poenae temporalis, id est ad remi SSionem peccati quoad ui complementum, facile constat. ESN enim lar S
224쪽
Sacramenti Poenitentiae, eademque mero integrali S ut dictum e St. Quapropter si Cum totum macramentum et OiUS parte CauSent omnimodam peccatorum remisSionem, ita in hoc per distribu- tionem accommodam debent proportionari, ut partibu AUbStan tialibus respondeat effectu Substantialis, nimirum remi S Sio Culpae Rc poenae aeternae parti Vero integrali μ) qualis est si Satisfactio complens sacramentum, remi SAio OSidui poenae tem si Ornii S, Ua CCCatum complete fit remi ASum , 33. Hinc S. ThomaS, QUOdi. 3 R. 28 4 Cum Sati S facti a Sacerdote absolvente iniuncta Sit par poenitentiae, manifestum Si quod in ea pe- ratur Ui clavium . Quo fit ut ad eiu Valorem non requirantur eaedem conditione a pro ali Ss actione Ἐς opere peranti sq), sed sufficit ut imposita a sacerdote, et acceptata atqUe impleta a poenitente, per Validam ab Solutionem ive antecedentem Si V Sub
Sequentem XSecutionem Operi S Sacramentalem efficaciam obtineat. Et nota quod remi ASio poenae in actu Secundo Utpote CT-tinen ad id quod in Sacramento Si re tantum, non est immediatus flectus, Sed solum mediatu iuXta generalia principia alias tradita, et propterea de Sacramentali atisfactione dictum est inducit ius ad remi SSionem, CtC. Porro immediatus ille effectu statim habetur At post absolutionem fiat iniuncta satisfactio iam enim OAita OS CRUS ele URnS, Sive applican Vim clavium. Sin autem iniunctum opu ante absolutionem fiat, tunc eiuSdem erit conditioni ac attritio et ConseSSio, quae ex appoSitione formae Virtutem habentes, nonniSi in absolutionis instanti valent ad remi SSionem X Opere Pernto. Nec obStat quod dictum opti phySic ampliu non XSi Stat nam in omni iudicio, non physica, Sed iuridica efficientia Conesideratur Tandem ultimia effectu remi SSioni poenae in actu Secundo haud aliter obtinetur C pSa Sacramentali gratia, Videlicet ritib
Intellige eas partes quae a substantiam sacramenti requiruntur. - est parti illi quae a solam integritatem est neCESSAri A. 4 Salmantici, de Poenit. Disse. O Dub. 6 n. 9.
Certo Certius nulla satisfaCtio valet ex opere Perantis, Si Perans nondum Consecutus sit latum gratiae se pro poenitentiis SaCramentalibus eadem ratio non Valet.
225쪽
hac sola conditione modo obe non adsit Obe autem ad remi Asionem poenae temporali QS priori Culpae perSe Verantia, Vel nova mortali culpa admiSSa ante impletam Sati A factionem Sacra mentalem, et ideo Stante huiuSmodi obice effectu Supra dictu Anon habebitur. Habebitur tamen ad eiu remotionem, quia Si reviviscit Sacramentum quoad SubStantialem fructum, nulla est ratio assignabili cur non revi Vt Sceret etiam quoad integrale comple
Haec igitur de poenitentii in sacro tribunali iniunctis breviter dicta sint, nec de iis quidquam aliud occurrit notandum
nisi quod, etsi Vim habeant XStinguendi poenam praeter omne meritum operantis, non ideo quodlibet opus iniunctum sufficiense S ad deStruendum quemlibet reatum. Ut enim operi operati Semper men Suratur e positiva Christi institutione. Porro, sicute perpetua traditione instruimur, Christi inestitutio in hoc sacramento proportionavit in Strumentalem efficaciam satisfactioni quantitati impositae poenitenti RO.
Omnia opera SatiSfactoria Convenienter reducuntur ractorationem ieiunium, et eleemo SynHm.
Rationem egregie Xponit S. Thoma in tota continenter quaeAtione decima quinta Supplementi. Etenim in tantum operano Stra Sunt Satisfactoria pro reatu Conversionis, cui re Spondet poena temporaliS), in quantum per ea compensatur libido Voluntati inordinate appetentis bonum commutabile, ibique attribuentis id quod Suum non erat, iuxta praemissa in tractatu de Peccati S. Atqui non compensatur libido qua homo plus iusto iniuste habuit, nisi per aliquam subtractionem Voluntariam quae cedat in honorem Dei. Ergo oportet ut in divinam reverentiam e pri Vetbono delectabili quod naturaliter appetit: quod quidem sit Peropera poenalia sive afflictiva ').
J Animadverte quoi in merito, sola consideratur operis monitas
Med in Satisfactione Consideratur etiam poenalitas. Opus enim bonum, X
226쪽
Nunc autem poenali ista Subtractio, in praeSenti Statu naturae corruptae in quo omne obsequium impensum difficultatem et laborem habet sibi coniunctum, fit per oblationem vel bonorum Spiritu S, Vel bonorum Corporis, Vel tandem bonorum Xte. riorum Seu fortunae. Porro, si e boni quidem fortunae Sub - trahimus nobis aliquid per eleemosy'nam Sed ex boni corpori A per ieiunium e boni autem animae non oportet quod alia quid subtrahamu nobi quantum ad SSentiam Vel quantum
ad diminutionem ipsorum, quia per ea efficimur Deo accepti, sed per hoc quod ea submittimus Deo totaliter, et hoc sit per orationem , φ). Quapropter quidquid ad afflictionem corporis pertinet, totum ad ieiunium refertur et quidquid ad proximi utilitatem impenditur, totum eleemos nae rationem habet denique Omni latria Deo exhibita, orationis Auscipit denominationem. Sed et per haec tria apponitur conveniens medicina tribu radicibus
peccati, quae Uni Concupi Scentia carniS, concupi Scentia oculoriam,
et Superbia Vitae, Sicut cuilibet consideranti facile apparebit.
ho quod est huiusmodi, non subtrahit aliquid ab operante, sed magis perfiCit ipsum, ut notat S. Thomas et Ouare ad hoc quo aliquo opuS Sit satisfactorium, oportet quod sit homMn, ut in honorem Dei sit, et poenale, ut per hoc aliqui peCCatori subtrahatur . Non tamen equitur ergo quidquid quolibet modo minuit poenalitatem, minuit et Sati Sm-Ctionis emcaciam. Si enim minuatur poenalitas ex promptitudine voluntatis, quam a CharitaS, non ideo minuitur satisfactio, sed augetur. De quo vide S. Thomam, SUPPl. q. 3. R. I H 2um. 8 S Thom. Suppl. q. 4 H. a. in CorP.
227쪽
DE POTESTATE ET MINISTRO CLAVIUM
Ultimo a considerandum S de poteState ministrorum huius Sacramenti quae ad clave pertinetis, et a potestate ordini di-StingUitUr, quamvi eam praeSupponat. Cui ConSiderationi adiungitur doctrina de excommunicatione et indulgentia, quia ut habetur in prooemio quaeStioni I SVppl. si haec duo Sunt annexa pote-- stati lavium D.
De pSa potestate clavium hic ex pro Aso tractat S. ThomaS. At no poteStatem hanc, qua parte reSpicit remi SSionem et retentionem peccatorum, vel a primo limine totiu tractatu attigimuS, pro quanto hoc fuit necessarium ut Sacramenti Poenitentiae peciali ratio et propria conAtitutiva innotescerent. Nunc igitur nihil aliud superest nisi ut doctrina iam praeoccupata Compleatur. Compleatur, inquam, tam quoad intrinsecam indolem huiusmet pote- Atati remittendi peccata et retinendi, quam respectu opinionum quae circa eam aliquando intra ipsius Ecclesiae fines prodierunt, ne Scilicet apparen affinita quorumdam modorum loquendi Cum doctrina Protestantium, ingerat cuiquam dubitationem de radicibus TraditioniS. Certe S. Thoma in praesenti, QuaeSt. 8, a. I, Uaerit: Utrum potestas clavium se extendat ad remissionem culpae. Um
resert opinione dua Suo tempore exSiStenteS: Unam UR VO-lebat poteStatem clavium esse tantum potestatem Atendendi homine Soluto a culpa, alteram communiorem quae huic poteStatiattribuebat Verum aliquod causalitati genu in absolutione CCCatorUm si Sacerdotibus, inquit, commis A est potesta remittendi
228쪽
pe CCata, non ut propria Virtute remittant, quia hoc est Dei, sed ut operationem Dei remittenti ostendant tanquam ministri. Sed hoc contingit tribu modi S. Uno modo, mi Stendant eam non Q TROSentem, Sed promittant eam futuram, in hoc quod aliquid si perentUr ad ipSam, et Sic a Cramenta . . operationem Dei Significabant; unde et Sacerdos ostendebat tantum, et nihil operabatur. Alio modo, ut Significent praesentem, et nihil ad eam perentur, et Sic quidam dicunt quod sacramenta . . significent collationem gratiae quam DeUS in pS Sacramento rum collationes dat, sine hoc quod in maeramenti A sit aliquasi Virtus operan ad gratiam. Et fecitndum hanc opinionem, etiam potesta clavium eSSet tantum ostendens divinam operationem in culpae remissione iij ipsa sacramenti collatione factam. Tertio modo, ut significent divinam operationem ad remisSionem culpae si praeSentem, et ad D Sam aliquid di Spogitive et in Strumentaliter
si perentUr et Sic Secundum aliam opinionem quae Au Stinetur Comm Uni US, Sacramenta . L. emundationem ostendunt divinitus
factam. Et hoc modo etiam Sacerdos ostendit absolutos a Culpa, quia proportionaliter oportet loqui de sacramenti et
Fit ergo difficultas de priori opinione, praeSertim ilia plerique eiu auctore Supponebant peccatum Semper remi S Sum ante
Aacerdoti absolutionem remis Aum Acilicet V contritioni persectae, in qua Sola Consistere ei videbatur Vera illa cordi compunctio ad impii iustificationem semper neceSSaria si Nemo Verct compungitur de peccato, habens cor Contritum et humiliatum, nisi in charitate. Qui autem charitatem habet, ita dignuS St... Non ergo poAtmodum per Sacerdotem cui Confitetur, ab ira aevi terna liberatur, a qua iam liberatu OS per Dominum, e quo dixit confitebor i. Et ideo quaerebant: Si peccatum omnino dimissum At a Deo per cordi contritionem, ex quo Poeniten SVotum habuit confitendi, quid postea dimittatur ei a Sacerdote. Et responsio erat vi HOC Sane dicere ac Sentire POSSUIDUS, UOd solus Deus dimittit peccata et retinet... pSe enim per Se tantum
' Magister Sent. l. 4, i St. 8, . .
229쪽
DE GLAUIBUS AET MINISTRO EARUM 225
dimittit peccatum, quia et animam mundat ab interiori macula, et a debito aeternae morti Solvit. Non autem hoc sacerdotibus ConceSAit, quibu tamen tribuit poteStatem solvendi et ligandi, id est ostendendi homine ligato vel soluto i. Sed hoc videtur omnino coincidere Chim placiti ProteStantium, qui potestatem clavium reponebant in nudo miniAterio pronuntiandi et declarandi remiSA OSSe peccata Confitenti. Unde statim oritur quaestio, Sitne haeretica opinio Sta, Vel non. Si non, quid ausae fuit cur Tridentinum eam ut talem in ProteStantibu Condemnaret Si est, dicendum saltem ore quod non semper fuit, imo quod de recenti tali evaSerat, quando incepit dogmatiZare LutheruS. Ex quo etiam OnSequenS SAOt, multum imminui argumentum traditionale circa Poenitentiae tribunal, nec tam clare demonstrari dogma noStrum tanquam ab apostoli descendens, et Semper absque haesitatione Xplicite in Ecclesia creditum. Ad huius igitur dubii solutionem ponenda Si Sequen propOSitio.
A sententia Protestantium multum differebat opinio veterum illorum CholaSticorum qui poteStatem ClaVium, qua parte respiCit CulpaS diCebant eSSe tantum poteStatem Stendendi homine ligato vel Solutos Caeterum etsi opinio ista non reCte ad normam dogmati fuerit excogitata, nihil tamen mei perpetuitati Traditioni de vera potestate dimittendi et retinendi a Domino nostro SaCerdotibu Con Credita; quam quidem poteStatem eiuSmodi opinante in deposito fidei invenerant, et expliCita ConfeSSione Semper gnoVerunt. Sententia ProteStantium est, abSOlutionem ClaVitim ess Hudum ministerium pronuntiandi et declarandi remissa esse peccata conflenti, modo tantiιm credat se esse absolistum Nudum, in-
230쪽
quam pronuntiandi et declarandi mini Sterium, quatenus remi ASio peccatorum adaequate dependet a fide, Vel meliu S, a per Suasione qua ibi ipsi unu Squisque per Suadet Se a reatu propter merita Christi hic et nunc liberari. Unde absolutio ministri nec in re nec in Voto Si necessaria item hae non habet causalitatem ullam vel proprie Vel improprie dictam, etiam per modum Cati Sae Sine Ua non, Sed consistit in pura et simplici declaratione eius quod independenter ab ea et sit et rati habetur. Porro quam longe vetere illi theologi de quibus nunc inquirimus, ab eiusmodi placitis abfuerint, facile erit declarare, X- ponendo mentem Magistri Sententiarum qui praefatae opinioni SPraeci Puti relator necnon et de sensor invenitur. Habet quidem locutione quae prima fronte videri possent in aliquo convenire Cum po Sitione ProteAtantium. Fidenter tamen ASAero, Oto Relo differre. Omitto interim quod nec Magister, nec aliqui doctor Catholi CUS A quam omniaVit, remissionem peccatorum dependerea fiducia illa qua quis credit se esse absolutum. Omitto lia R-dicalia discrimina circa iustificationem eiusque CAUSAS, C UniCOTCSpiciendo punctum praegenti controversiae, dico manis StameSSe differentiam in hoc, quod vetere illi theologi ponebant peccata dimitti a Deo per compunctionem cordi S prout includentem
Polum Sacramenti si adeoque ter ordinem ad absolutionem Sacer- stiS, Uam utique tenebatur homo requirere, idqU SU poenareincidendi in statum damnationis. Quare in opinione Ortim, ab Solutio lavium non erat nudum ministerium declarandi remi SSionem peccatorum, Sed Si ostendebat hominem a peccat Solutum, ut Solutionem ipsam aliqualiter ratam efficeret, ac definitiVam. Hinc etiam Xpresse asserebant Sacramentum poenitentiae cauSam
Salutis esse et iustifcationis Ri. Sacerdotibus concessam SSe Ole- Statem dimittendi et retinendi peccata, cum hoc Veritas in evangetis aperte doceat 3 . Sacerdotis examen studiose requirendum CSSU, gula Sacerdotibus concessit Deus potestatem , andi atque Solvendi, et ideo