장음표시 사용
241쪽
obtineant vim impetrandi. Tantae enim Virtuti e S compaginatio ista qua totum corpus compactum et connexum S per Omnem iuncturam subministrationis ut ad communium Suffragiorum efficaciam conserat quidquid boni a Singuli membri fit in ea Ierusalem quae aediscatur ut civitas, cuius participatio eius in idipsum δ).
Nunc autem, quoad Suffragia Sati Sta Ctoria prae Supponendum est ita Sto poSse pro alii Sol Vere reatum Poenae temporalis, id est cedere et Valorem Sati S factorium UOTUm bonorum per Um Se cundum propriam Cui USque intentionem. Quapropter Cum multa Ecclesiae membra satis secerint in hoc mundo ultra men Suram Suae indigentiae, qui tamen Superabundante eorum Saties factione determinati aliquibus personis profuerint, fit ut valor ille se habeat ad instar bonorum quae omni OS Sessore deStituta, ipso iure ad publicum aerarium trange uni in utilitatem Oti US Communitatis expendenda. Publicum porro aerarium nunc intellige Ecclesiae thesaurum qui per indulgentia soli Ecclesiae membris dispensari poteSt. Hinc ergo oritur alterum publici Subsidii genus, et hoc iterum modo bonum aliquorum Communicatur alii S in ea Ierusalem quae aediscatur ut civitas, cuius articipatio eius in idi Sum. Sic igitur communio Sanctorum prout visibili corpori militanti ECCle Siae propria est, consideratur quoad Sacrament et generalia Suffragia anne Xam habet communicationem in publica celebratione Sacrorum, communicationem vero civilem de se intimiorem reddit. Porro excommunicatio Si ad plenam ac persectam ui rationem pertingat, pri Uat omnem comm Unionem, Amin sacri quam in civilibus ita ut non solum pSe XCommunicatu Sprohibeatur a communicando cum fidelibus, sed et ipsi fideles vicissim interdicantur ab omni commerci cum XCommuni CRti Et in antiquo quidem iure omni excommunicatio maior hunc effectum Sortiebatur. In novo vero iure a temporibus Concilii Constantiensi sub Martino , introducta est alia dispo Sitio qua
242쪽
di Stinguuntur excommunicati in vitandos et toleratos Soli vitandi Sunt Xcommunicati, Simpliciter et absolute, adeoque praeciSi a Corpore Tolerati Vero, Secundum quod longe eriti apparet, adhuc de corpore sunt. Et ratio Si quia etsi per tolerantiam nullus favor directe tribuatur XCommunicato, sed solis fidelibus qui non tenentur ipsum Vitare, tamen e consequenti et indirecte e faVore concesso fidelibus redundat favor in X comm Unicatum, et tali quidem favor qui non est Compossibili cum praeci Sion a Corpore EccleSiae. - Etenim primo, e hoc quod per eccleSiaSticam legem non prohibentur fideles quominu Communicent cum Oleratis, Concludunt Canoni Stae tolerato non pri-
Vari communibus suffragiis impetratoriis Ri. Sed suffragiorum communium illi soli participes efficiuntur, qui in tu Sunt. In Super
toleratus, Si fuerit rogatu a fideli, non interdicitur a Sacramentorum administratione et iurisdictioni A Xercitio. Ex quo iterum deducunt canoni Atae quod tolerati non amittunt iurisdictionem, etiam Ordinariam, quam Semper valide exercent, tametsi illicite, si rogati non sint et nulla urgeat neceSSitaS. Atqui rurSUS iuriS- dictioni ordinariae sive posseSAio Sive Xercitium, propri Um Stbonum membri Ecclesiae, quod ex natura rei praeci S competere nequit, et Sic redit eadem conclusio. Licet igitur tolerati prohibeantur sub gravi ab omni perceptione SaCramento I Um pri VCntUr indulgentiis, interdicantur etiam ab auditione miASae, TCORntUr
ab assistentia ad omnia publica Ecclesiae officia δ), haec tamen omnia Sunt intelligenda per modum ligamini quo impeditur eXer- Citium iuri A non per modum ablationis iuris ipsius e quo sit ut tales dicendi sint in gremio Ecclesiae impliciter permanere 'i.
Quae igitur cum ita se habeant, manifestum Si quod pote- Sta CXCommunicandi, Sicut et potesta correlativa absolvendi ab
Nota quo S. Thomas est anterior Concilio Constantiensi, adeoque cle eXCommuni Catione di Sputat SeCundum praescriptiones antiqui iuris. R Cf. S. Ligor me en S. D. Q 64. J Haec equidem per Se sequuntur ab XCommuni Catione; CAUSAS autem XCUSAntes, praesertim quoad eos qui Citra notorietatem in Currerunt ex Communi Cationem, Vicle apud moralistas. f. Bellarminum, e CCt. l. 3, C. 6.
243쪽
excommunicatione, par CS poteStati clavium Pariter manifestum est quod utraque haec poteSta reSpicit directe forum externum Sive contentio Siam, sorum autem internum nonnisi in directe et ex con SeqUenti, in quantUm XCOmmiani Catio, utpote Sacrorum participatione pri VanS, prohibet ne Sacramentali ab Solutio licite possit impendi. Quare abSolutio a cenSuri ipA Sacramentali absolutioni regulariter praemittitur. Porro ad eiuSm Odi absolutionem non est per Se QCeSSaria, Ut patet, poteSta Ordinis, Sed solius iurisdi ctionis itemque in ea impertienda Sacerdo non est immediatus Christi minister, sed praelati qui Xcommunicationem tulit, et per delegatum solvere poteSi id quod priu liga Verat. Caetera videbis apud canoni Sta et theologiae morali RUCtoreS. Tandem ultimo loco considerandum S de indulgentia, per quam X tra Sacramentale iudicium e clavium potestate relaXatur reatu poenae temporali S. Et primo de indulgentia secundum se, secundo de facientibus indulgentiam, tertio de recipientibu eam.
Indulgentia Se Cundum Suam primitiVam rationem ConSiderata, nihil aliud est quam indirecta absoti tio ab iniunctis poeni, tentiis, per lar itionem factam de communi Ecclesiae aerario in ordine ad exstinctionem reatus pro quo ipsae poenitentiae fuerant
Differt hic modus dicendi a sententia quorum clam, qui On Siclerantes in On CeSsione indulgentiae exercitium potestatis clavium et rationem Cuiusdam absolutionis, existimant absolutionem an Cadere Superi PSIam Poenne reatum. Nos vero cli Cimus Oncessionem indulgentiarum ideo ESSe Ctum Potestatis lavium, quia est elispensati honorum Communi in iis, quae nonnisi ab iis qui in Communitate imperant, eamque regunt ac gubernant, fieri potest; aeterum a LAOlutionem non Cadere, etiam incli-reCte, ni Si Super poenitentias in praesenti vita iniunctas, ipsam vero in- lulgentiam estruere poenae reatum, non Der modum absolutionis,
per modum elargitionis sufficientis pretii a debiti mortigationem
244쪽
Cuius notioni Verita quintupliciter apparere poteSt: OX R-tione nomini S. X Origine rei, e ConSuet tenore ConceSSioni S, CXauctoritate Veterum theologorum, denique ex differentia inter o dum quo indulgentia conceditur vivis, et quo defuncti applicabilis esse dicitUr. Primo, inquam, ex ratione nomini S. Indulgere enim e Vi Voci S, nihil aliud est quam amnistiam facere, id At remittere de rigore poenae quam iustitiae Severita edixerat eam nunc poenam dico quae a magi Stratibus reipublicae in regulari iudicio taxata fuerat et decreta. Sed quia Ecclesiae praelatu non habet poteStatem Sol vendi directe sacramentalem poenitentiam OXtra ipSum SacramentalCiudicium, ut iam alia dictum est rursu quia Ecclesia faciens huiusmodi directam absolutionem, si magi damnificaret quam adiU- Varet, quia remitteret ad graViore poenas, scilicet purgatorii, si, ideo eatenus iniuncta poenitentia indulgetur, Uaten US PC COmmuni theSauri dispensationem dat praelatu Unde XStinguatur TentUS, PTO UO ConseSSariu ad certam Sati Afactionem ligaverat poenitentem. Atque hoc pacto actus praelati directe tendit ad tollendum id quod erat ratio et fini praecepti, in directe Vero ad authenticam praeceptae Satisfactioni relaXationem.
Idem etiam facile tibi constabit, si ori inem indu entiarum
Specie S. Contingebat quippe in prima EccleSiae aetate Ut Oenitente peterent et acciperent a martyribu in Carcere ConStituti Aschedula Seu libello commendationi ad epi Scopum, qui huiuS libelli gratia poenitentiam condonabat. Et haec sine dubio fuit prima indulgentiae forma, quam non obscure indicat Tertullianust. R Martyres, C. In primi ergo benedicti nolite ContriStare Spiritum Sanctum, qui vobiscum introiit carcerem. Si enim non si Obi Scum nunc introiSSet, nec vos illic hodie fuissetis. Et ideo date operam ut ille vobiscum ei Severet. . . VOS diabolu S in Ve- niat munito et concordia armatos, quia a VeStra bellum St illi. Ouam pacem quidam in Ecclesia non habentes, a mari ribus
in carcere exorare consueverunt. Et ideo eam etiam propterea in
Vobi. habere et fovere et custodire debetis, ut si forte et aliis
245쪽
vi praestare possitis . Item CyprianUS, epiSt. 2 ad Suum clerum; Quoniam tamen ideo facultatem veniendi ad Vo nondum Sse, et iam aeStatem coepiSSe, quod tempus infirmitatibus assiduis et gravibus in Statur, occurrendum Ut fratribu nostris, ut qui libellos a mari ribus acceperunt, et praerogativa eorum apud Deum adiuvari possunt, Si incommodo aliquo et infirmitatis periculo c. si cupati fuerint, non expectata praeSentia OStra apud preSbyte- Q Um UemCUmqUO... XomologeSim facere delicti sui possint, ut manu ei in poenitentiam impOSita, Veniant ad Dominum cum pace quam dari martyre litteri ad nos facti desideraverunt .
Et similia habet idem Cyprianus in epistola Sequenti quae est ad clerum de his qui ad pacem festinant, ubi iterum concedit lapsis ut
quod poenitentiae ad pacem impetrandam adhuc deerat, martyrum meriti indulgeatur, et quod Sua ponte mancum Videretur atque inchoatum iubet a preAbyteri ratum haberi acceptorum libellorum
grati R. Eamdem adhuc Veritatem ostendet ConSuetit tenor conceSSionis indu entiarum. Ubique enim respicitur ad poenitentia canonicaS, Vel iniunctaS, vel certe e condigno iniungibiles fitque vel plenaria Vel partiali ipsarum relaXatio, puta poenitentiae quadraginta dierum, Septem annorum, RiqUC it Porro. Accedit auctoritas veterum theologorum, et Speciatim S. Thomae, qui Uppl. UaeSt. 26, a. 1, docet communicationem illam quam praelati religionum facere solent meritorum ui ordinis ad insigne benefactoreS, non habere rationem indulgentiae si Primo, inquit, quia per illa communicationes, quamvi homo Solvatur in Catu poenae quantum ad Deum, tamen non Solvitur a debito faciendi Satisfactionem iniunctam . Existimat ergo de ratione indulgentiae AS ut per eam Solvatur homo, vel certe Solvi poSSit a poenitentia quae ei iniuncta est, vel potuiSSet iniungi. Denique hoc idem apparere potest ex modo quo indulgentiae
dicuntur a Pontificibus applicabile defunctis fidelibus, videlicet non per modum indulgentiae sed per modum sus agit, id est meri subsidii. Nihil enim habent defuncti quod amplius indulgeri poSSit
per OteStatem eccleSiaSticam, quamvis adhuc de thesauro militantis Ecclesiae possit depromi quo eorum debitum XStingua tu T. Hi
De Ecclesiae Sacratuentis Tom. II. 6
246쪽
stat igitur ut indulgentia sub formali ratione indulgentiae respiciat
poenitentia in praesenti vita iniuncta atque adimplendas, a quibus fidele per actum praelati, in directe quidem Ut Supra declaratum At, Sed tamen authentice ab Sol Vuntur.
Haec tamen i Xerim i ratio habeatur tam impoSitioni nomini S, quam primitivae firmae concessioni indulgentiarum. Nunc autem, quod ad rem attinet non est de essentia indulgentiae in AeconSideratae ut actu solvat hominem ab obligatione impoSitae Aatisfactionis alias, cui non fuiSAet de facto iniuncta satiS factio, Steindulgentiae beneficio frui non OASet, quod abSit Im Vero Cum in indulgentii partialibu Semper attendantur poenitentiae Canonicae quae ampliti non Sunt in USU, On Stat quod per ea non solvitur homo a Satisfactione iniuncta, Sed Solum con Sequitur tantam remi SSionem reatu quantam UiSSO COIJSOCUtUS, agendo Secundum Vetere canone poenitentiam quadragintR, Vel centum Velbi centum dierum, etc. Quare Si es Sentialem rationem indulgentiae consideres, nihil aliud erit quam Solutio ex publico aerario pro debiti privatorum, et hoc modo definiri poterit Lar itio a praelato de communi Ecclesiae thesauro facta, in ordine ad exstinctionem reatus poenae temporalis. PoteStatem porro inesse ECCle Siae conCedendi indulgentiaA, de fide est finita in Tridentino SeSA XXV, deer de Indulg. Et fundatur haec potesta Super exsi Stentiam thesauri de quo iam
tim infinitis meritis ipsius capiti Christi quae merita, etSi in Sacramenti operentur, inquit S. Thomas f), non tamen efficacia ipSorum in Sacramenti coarctatur, Aed Sua infinitate excedunt efficaciam sacramentorum. Et quia publici aerarii diSpensatio Aemper ad principes civitati pertinet, potesta concedendae indulgentiae in Ecclesia ad eos spectat qui ori externi iurisdictionem habent, et pro tanto de boni communibu disponere poSSUnt. Qua de re celebris exstat ulla Clementi VI in corpore iuris, Extra-VRg. CommUn. l. 5 tit. 9, C. I si Unigenitu Dei Filius de sinu Patri in uterum dignatu est descendere matris ... et Sui ipsiuS
247쪽
agni incontaminati et immaculati preti OS Sanguine nos redemit; quem in ara Cruci innocen immolatu S, non guttam Sanguinis modicam, quae tamen Propter Unionem ad Verbum pro redem optione totius humani generi SuffeciSSet. Sed copioSe velut quod dam profluvium noScitur effudiSSe . Uantum ergo X inde, ut ne SU POTVRcua, in Ani S, Ut Uperflu tantae est Sioni misera tio redderetur, thesaurum militanti EccleSiae acquisivit, volens sui thesaurigare filii pius pater, ut Sic Ait infinitu thesaurus hominibus, quo qui Si Sunt, Dei amicitiae participe Sunt esso secti. Quem quidem theSaurum, non in Udari repOSitUm, non in agro absconditum, Sed per beatum Petrum caeli clavigerum eiuSque SUCCOSSOTOS SUOS in terri vicarios, Commisit fidelibus sa-- lubriter diSpenSandum, et proprii et rationabilibu Caia Sies, nunc si pro totali, nunc pro partiali remi SSione poenae temporali pro peccati debitae, tam generaliter quam Specialiter, Vere Oeni tentibu et conseSAi misericorditer applicandum. Ad cuius quidem thesauri cumulum Beatae Dei Genitrici omniumque electorum a primo iusto Sque ad ultimum merita adminicu- tum praeStare OScuntur de uita ConSumptione ei minutione si non Si aliquatenus formidandum, tam propter infinita Christi merita Ji, quam pro eo quod, quant plure e eiu applica tione trahuntur ad iustitiam, tanto magi accreScit ipSorum
cumulti meritorum ).s Dicet aliquis Ad quid ergo dicitur thesaurus Constare SVPerAbUndantibu satisfactionibus Sanctorum Cum ex solis satisfactionibus Christi tanta supponatur infinitas cui nihil addi possit Ad hoc igitur dicendum. non ideo CCrescere thesaurum CCtesiae satisfaCtionibus iustorum, quaSi essent insuffcientes satisfaCtiones Christi, a quibus aliae omne Vim suam Partici Pant, ne quasi satisfactiones sanctorum additae satisfactionibus Christi plus satisfactionis efficerent; nam sicut entia finita adclita erat infinito non faciunt plus entis, se solum plus entium, ita in praeSenti. Sed
ideo voluit Deus in thesauro Ecclesiae recondi satisfactiones an Ctorum easdemque nobis applicari, ut per lio Commendaret Communionem membrorum Corporis mysti Ci inveret Charitatem, quos mi Cos glorifiCAret, Cclemum manifestaret Perfectionem redemptionis, quae ipsosmet redem PtOSCOOPeratores redemutionis aliorum em Cere potuit.
- Hoc equidem ut nota Lugo, e Poenit. Di SP. 27. CCt. 3. n. 45, intelligi de et e necessitate qua alia morali. Nam plerumque illi qui tui S
248쪽
Nunc autem Ciendum Si quod ad concessionem indulgentiae Semper requiritur cata Sa USta et proportionata quantitati ipsius. Quae quidem cauSa sumi debet ex re ad utilitatem Eccle- Siae et honorem Dei promoVendum pertinente. Datur enim indulgentia ex dispensatione thesauri, uita praelathi CSi oecono-mUS, non proprietari US Oeconomi autem St, non ex libito et puro arbitrio, Sed rationabilibus de causis, ut loquitur Clemens VI in ulla praecitata, communem theSaurum dispensare fi In hoc tamen duo Ob AerVanda veniunt. - Primo quidem, quod etsi causa iuSta plerumque XAi Stat ratione alicuius operi implendi in divinam gloriam vel Ecclesiae bonum, poteSt tamen VandoqUeadeSSe quin ullum opu iniungatur tanquam lucrandae indulgentiae conditio. Hinc valide et licite in certi CircumStantii Conceditur indulgentia absque ullo onere imposito, Sicut Um olim Concedebatur ad petitionem martyrum Iudicabat enim EccleSia, at gravem CRUSRm SSO Vel Solam ConseSSorum Christi intercessionem, ut Acilicet magna apud fidele de martyrio haberetur exi. Stimatio, cum Viderent tanti fieri martyrum commendationes. Sic etiam hominibu bene meriti de Ecclesia concedi olet in articulo morti indulgentia, cuius sufficientiASima causa Sunt servitia praecedentia nam profecto irrationabili prodigalita non est, si e publico aerario Solvantur debita eorum qui de publica re Sunt optime meriti. - Ob Servandum praeterea quod Vandocumque opus iniungitur ut lucrandae indulgentiae Conditio Vel cata Sa, Un- quam se habet in ratione commutationi S, quaSi tantum requireretur pro tanto, Sed Se habet pure et Simpliciter ut procurans vel promovens finem cuius intentio legitima expensam de thesauro. Unde proportio in opere requiSita neqUaquam e parte magnitudini Vel poenalitati eiu Sumenda AESt, Sed totum AEX
thesaurus applicatur, Cum liberi iam Sint a proprio poenae reatu habebunt satissa Ctiones sequente magna ex parte superALUndRtites, e quibu Sthesaurus RugetiitUr. J In Bulla etiam Martini, Infer cunctas, proponitur CredendUm a uo Papa omnibus Christianis vere Contritis et ConseSSi S ex cauSapia se iussa possit Concedere indulgentia in remissionem peCCatorum, BQ xime pia loca visitantibus, et ipsi manus Sua porrigentibus adiutri Ce Θ.
249쪽
parte finis cuius obtinendi gratia, Vel partiali Vel plenaria promittitur debitorum olutio. Ita Sane, ut exemplo Bellarmini utar, concedebatur plenaria indulgentia iis qui diebus Solemnibus praeforibus basilicarum assistebant, dum Pontis ex benediceret Urbi et Orbi, et rationabiliter quidem. Nam huiusmodi assistentia etsi in Se levis, ordinabatur tamen ad finem magni momenti eo quod frequentia populi maxime tunc Conserebat ad honorem edis Apo Stolicae, et ad publicam professionem fidei de ipsa petra Supra quam totius Ecclesiae construitur Soliditas; et hic erat finis concessioni indulgentiae. Et simili modo ratiocinaberis de illis indulgent ii quae tempore Lutheri publicabantur a collectoribus eleemoSynarum pro aedificatione basilicae S. Petri itemque de illis alii quae pro fine habent promovendam frequentationem
Sacramentorum in populo Chri Stiano, accendendam devotionem erga Christi passionem aut beatis Simam eiu matrem, atque ita porro. - Contro Vertitur autem de caS in quo obiective quidem non SSet cauS Sufficien et proportionata, Sed Amen R prae
lato iudicio saltem probabili talis existimaretur. Negat Bellarminus esse in tali circumstantia validam indulgentiam; affirmant alii Caeterum quod attinet ad ea indulgentia quae Ecclesiae universali per Summo Pontifice conceduntur, de earum aliditate dubitare fas utique non est unde ut dicit S. Thomas in
PTHCSenti, UROSt. 26, a. 2 si Tantum Valent quantum praedi
Tandem ad lucrum indulgentiae nihil aliud requiritur quam impletio praescripti operis, si sub conditione operis implendi
indulgentia ConceAga sit), et remiSSi quoad Ulpam, ΟΓUm Cc- Cato TUI Pro quorum poena exstinguenda beneficio indulgentiae homo utitur. Hinc Semper neceASariu eAt Statu gratiae, et quoad indulgentiam plenariam plenarie con Sequendam oportet Ut per interiorem Contritionem culpae etiam veniale omne fuerint ab SterSae, quandoquidem impossibile est ut unquam Sol Vatur OCnRC OR tUS,
nisi per prius cessaverit imputabilitas culpae quantum ad ui
250쪽
QUAEST. XXIX-XXXIII. SUPPL. Tractatu de Poenitentiae Sacramento Suum habeat Complementum neceSSe St e doctrina de Xtrema Unctione, quae ipsius Poenitentiae consummativum exi Stimata Si a Patribu S, et ad hoc Sacramentum se habet sere Sicut confirmatio ad baptismum. Primo itaque dicendum de existentia Aacramenti infirmorum Secundo de eo quod St Sacramentum tantum, neCnon et de iis quae pertinent tum ad subiectum tum ad mini Strum. Tertio de re Sacramenti. Quarto de re et Sacramento, ubi et de reviviscentia atque iterabilitate.
Cum Dominus sacramenta instituerit quibus Christianidum vivunt, OSSint integro Se ConServare ab omni graviore Spiritus in Commodo ita ne defuit divina eius Providentia in egressu et tran Sit ab a temporali militante eC. Clesia ad aliam empiternam. Hinc quinto ordine Succedit Extrema n Ctio quae SacrRmentum Xeuntium nunCUPRtur, a Christo Domino nostro instituta, et a Beato Iacobo Apo- Stolo promulgata hi verbiS: si Infirmatur qui in vobis pInducat presbytero ECCleSi Re et orent Super eum ungente eum oleo in nomine Domini, et alleviabit eum Dominus, et Si in peCCati Sit, remittentur ei .
EXSiStere Sacramentum infirmorum attenta ratione divini consilii in praeparatione remediorum saluti A fere a priori On- Stare poSSet Voluit enim clementiASimia Redemptor noSter, fidelibus Sui per Aua Sacramenta quoVi tempore et adVerSUS Omnia