장음표시 사용
191쪽
Secianda conclusio. Licet ita sit. ratio tamen ueri & realis de census & uere ae realis locationis tr inserγno anime christi non suit essentia uel substantia. ut tenet communis uia Scotistaγrum&nominalium . quae communiter tenetur Parisius. cui uidetur adherere san/Thomas in tertia parte summe. sed solum effectus uel operatio. Tertia conclusio. Sensus per suprascriptas conclusiones explicatas est sensus quem ego per hanc pγpositionem intendebam . Christus non ueraciter de quantum ad realem presentia
ut ponit Thomas & comunis uia descend i ad misos. sed solum quoad effectum
Questio. Vtrum prediet a propositio de x Me logice 5c ex ui uerborum permittat illum sensum non est questio de fide: Quinta conclusio. Credens illam propositionem de uirtute sermonis permittere illum sensum non et
Qui aedit aliquid esse de fide quod non est deside de fide non recte sentit.
Septima conclusio. Ponens propositionem habentem duplicem sensum si illam asseruit de asserit 1 senν si catholico non tenetur reuocare propositionem sed declarate. Octaua conclusio. Stante pressusto casu Ae ipsa multiplicitate sensuum debemus iudicare ge propo tione potius secundum sensum intentum a proponentest secundum sensum quem magis uerba sonant. Nona conclusio. Peccatum mortale est demeritorie dignum pena eterna. Decima conclusib. Quilibet decedens in peccato mortali etiam si in uno tantum decedat punietur inseternum. Vndecima conclusio. Nisi reatus peccati mortalis et aliter perseueraret in amma peccatoris pena pec catoris non perstiterae rein eternum. Duodecima cinclusio. Sicut haec dictio peccatum mortale quando capitur pro actu peccandi omissio nis uel conustionis. ita etiam 5c sepe & proprie apud catholicos doctores pro reatu accipitur. xiii. conclusio. Cum dicimus periam alicui deberi uel sm1um dupliciter possumns intelligere ita illum esse demeritone uel meritorie dignum tali pena uel premio . vel ei actualiter persolui talem penam uel tale premium. xiiii. conclusio. Di linetio huius dietionis debeti posita in conclusione precedenti non est citonea in fide. κυ .conclusio. oux christi imagines sunt adorande eo modo quo eas adorat ecclesia.
192쪽
XE. concluso. Mossas adorationis imaginu & crucis quem ponut Petrus de aquila .Henricus degandauo. Ioannes guarra. Durandus. Robertus eschoth Ac comuniter oes Scotiste
est probabilior modo quem ponit Thomas.
xvii. conclusio. Non propterea*aliquis neget imagines esse adorandas eo modo quo ponit Thomas negat de consequenter eas esse adorandas eo modo quo ponit ecclesia. xviii conclusio. Cum in deo sit plenitudo totius esse potest deus quantu est ex se omnem natura hipostatizare. xix. conclusio. De hac questione utrum nature irrationali ex desim tu nature sue repugnet assum ptibilitas ad diuinam naturam in unitate suppositi ut credidit Henricus. an non repugnet ut tenet comunis uia. test catholtas ita et se dubius in no habeat aetapositiuum contradicendi opinioni Henrici.
Propositio negans assensum alicuius dicti non inscit de uirtute sermonis positiva assensum dicti oppositi.
Tota magia quae comuniter dicitur necromantia.& omnino quemnq1 ars uel scietia si modo talia artes uel scientie sunt dicede quae uel pactum uel communionem quoquomodo habet cum demonibus explicitum uel implicitum ex principali uel
ex annexo antecedenter concomitanter aut cosequenter aut omnino quocun mo
do id sit est res prohibita superstitiosa & merito per ecclesiam condemnata.
Sesentia illa quae merito dicitur esse practica naturalis philosophiae & quae a Gublelmo Parisiensi 8e a Bacone Ae a naecis omnibus auctoribus dicitur magia naturalis nihil continet in se quod eatholire S orthodoxe fidei tepuinet.
xxiii concluso. Nulla est scientia extendendo nomen scietiae ad reuelatas & no reuelatas quae nos certificet de diuinitate christi alia ab euangelica doctrina re scientia christiane theologiae. xxiiii. conclusio. Inter scientias non reuelatas sed quo ad omnes sui partes humani tus inuentas Scacquisitas nulla est quae nos magis adiuuet in cognoscenda diuinitate christi qilla per quam cognoscimus quid uirtute agentium naturalium tam sublunarium si celestium fieri possit ut comprehendamus deinde ex operibus christi fuisse eum uere nature dominum 5c auctorem qui ea fecit uirtute propria quae omnis naturalis potentiae θe celestis εο terrene terminos excedunt. xxv.tonclusio. Non obligatur sissetis ad utendum semper Se in omni sua loquutione hoc termino scientia ut est communis ad scientias reuelatas 5c non reuelatas.
193쪽
xxvi. conclusio Inter multas partes scientie cabalistice una est de uirtutibus corporum e lestium. xxvii. concluso. Hereses Origeni attribute impie lunt 8c detestande Ac merito per ecclesiam conde
Cum ita sit φ uel Origenes illas opiniones nunqua credidit sed ei ab hereticis salso fuerunt attribute ut uolunt Ru us Pamphilus Methodius Didimus & Aymon uel si eas credidit aliqPando de eis in fine penituit . ut uult Hieronimus de salute animae eius rationab liter est bene credendum N oppositum taedere non tenemur de necessitate salutis, xxviiii. conclusio. Adtus credendi est actus liber.
Aetas credendi non sic est in potestate hominis p proposita prepositione mere du/bia per merum & solum imperium uoluntatis potest intellectus adhetere uni par ii potius si alteri. xxxi . conclusio. Qui credit hanc propositionem non est in libera potesate uoluntatis .credere artisculum fidei esse uerum quando sibi placet 5c credere eum esse falsum quando sibi placet permittere sensum explicatum per precedentem conclusionem non errat in
fide. xxxii. conclusio. Accidentia in sectamento altaris in nullo sunt subiecto. xxxiii. conclusio.
possibile est de potentia dei ab istuta existentiam panis remanere sine essentia & in illa subiectari accidentia panis & hoc supposta dictide reali inter essentiam & existentiam. xxxiiii. conclusio. Qui credit istam propositionem. qui dixerit accidens existere non posse nisi inexis stat eucharisti e poterit sacramentum tenere etiam tenendo panis substantiam non remanere posse uerificari per id quod est dictum in precedenti conclusione non αν rat in fide. xxxv conclusio. Panestas non remanet in sacrameto eucharistiae suppositata a chrisio deo homine. sed per conuellionem transit in essentiam corporis christi.
Si teneatur cum comuni uia st deus possit suppositare qualibet naturam posset te est φ xps assumit paneitatem in unitate diuini suppositi Ac possibile est y p tale suppositationem christus sit presens in altari ubi est panis Ac ita φ sne conuersione aut anthi latione panestatis christus sit in altari secadum possibilem ueritatem sa/cramenti eucharistie non quidem instituti a christo sed possibilis institui.
Qui credit istam propositionem uidelicet. si teneatur cEmunis uia de possibilitate suppositationis adeo respectu cuiuscunt creatu .dicost sine conuersione substan
194쪽
tiae panis 1n corpus christi uel paneitatis antilatione fieri potest ut in alta i sit cor/pus christi secundum uritatem sacramenti quod sit dictum loquendo de possibiὰ ii non de sic esse permittere sensum explicatum in pt dente conclusione non errat in fide. xxxviii. conclusio. Ista uerba hoc e corpus meu & caetera. Cum a claristo prolata sunt significative te/nebant no materialiter. xxxix. conclusio.
Ista eade uerba cu ab euagelico sacerdote cosecrate pserunt malefialiter. i. recitatitie tenet no significative. H. conclusio. Miracula christi quantu ad rem facta sunt argumentu st suci ut iacta in uirtute diuina. xli. conclusio. Miracula christiquata ad moda faciendi sunt argumentu st ipse christus facita uirtutem diuinam a se habebat non aliunde. xlii conclusio. Deus persectastimo modo cognitionis cognoscit Ac se de omnia alia a se. xliii .conclusio. In deo est omnis persectio simpliciter. Hiiii. conclusio. Si utamur hoc nomime intelle stualis secundum modum Dionysii ut dicit notitia apropriatam naturae angelicae sicut rationale dicit notitia appropriata naturae hu/manae tunc improprie dicimus deus sit intellectualis aut i intelligat.
Anima per illud intelligere abditum quod est directum 5c permanens sine admihi culo sensus aut fantata se ipsam tantum actu Ac distinete intelligit.
Anima p multiplices de uarios alios actus suos uaria & multiplicia alia a se stelli t
195쪽
Breue Alexandri vi. poni.Maximi Ad Io. Picu Mirandula Concordiae Comite. Dilecto silio nobili uiro Ioanni pico Comiti Mirandulae.
DILECTE Filii salutem & apostolicam benedictione orum catholico quieti aesamae eo' psertim quos generis nobilitas litteras disciplina uitae fideiq: orthodoxae
integritas comedat illum cu deo licet c5lut mus. Duda si Oe cu primu ad se. re. Innocetiu papa octauu pdecetarem nost' 8c Romana cutia te cotulisses:& noni getas i theologia dc aliis iacultatibus coclusioes ex pmissione plati predecessoris pustice tui moris et disputandas affixistes: quas sub apostolicae sedis correctice te su stetare offerebas: Et dictus Decessior it et illas alio fidei & religioi nostrae cctrari as erroneas: scadalosas: dc male sonantes: ac deno lana doctritia suspeetas ab aliqbus itellexisset: tuc tegritati fideicosulere uoles me fideliu metes &pserti simpliciuq ad huiusmodi publicas disputatioes cofluet solet corruperet i Non ullis uenerabiliba sξ1b ,:tue suis murin is epis:& aliis sacrae theologiae ac utriusqi iuris Missi itap eu notatis plitteras suas i sorma breuis comisit & massauit ut coleta i diistis conclusioibus examinaret: an alique ex illis ex ui uerboyt a s8e catholica dissonarent: aut heresim sapereti seu dubie Ac ancipites ad erroneu sensu trahi posset: & ip1 pdecessori referret sicuti plenius 1 dicto breui cotinetur: ut ita fideli relatioe eo'topor tune puideret. Qui side epi&psessoris eidem mecetati retulerut quas da sibi uideri coclusiora suspectas:& ut asserebat herelim sapientes: Qvas tame coclusoes alia tatu scholasticae disputatiosi ac sub apostolicae sedis correctioe disputandas publicaueras:& tales demu eas te habituru psessus es: Ges p eunde ibdecessore nostru iussicaretur riureiuradosmittes cuicuo declarationi qua ipm pdecessore suphoc facere coligeret assensu':Deinde uero p dictu mece re accepto te queda alium liby apologeticia edidisti 1 quo easde coclusioes s meliore re catholicu sensu declaras iterptabaris: dc circa eas intellecta sincerae fidei explicabas. Ide pdecessor ne semissaeppositioes corda fideliu quoquomo consiperet iter dixit lectione l1belli p/dicta' non ingentis coclusionu te tame nulla obpmissa laurisse extimatiois nota
declarauit: ut i eisde litteris qua a tenore hiis expsis haberi uolumus latius cotinetur: Hae eide pdecessori postea ali bus suggeretibus plextu dicti apologetici tep
misso iurameto tuo coirauenisse: te 1 galliis agete ad curia cirrati mandauit e cuius madatis reuereter acceptis ad Romana curia regressurus iter aripuisti: Csq: i Ita/lia puenisses ex beneplacito ipius ecessoris i ptibus floretiae substitisti. Interi ue/ro semissis ad nostra notitia deductis inqsita p nos totius negotii ueritate: Comptoqi & pserti reseretib3Veri. De rigo Geor. epo albanea. θc Ulixbonen. ac dileetis filiis Io. baptista de ursinis tituli setos . 5 Pauli psbytero: &Fracisco scis Eustachii diacono. S. Ro. ec. carssinalibus. Quibus 'aliter comiseramus ut adhibito seca dilecto filio Paulo genue. theologiae ac ordinis scit Domini fessore:& sacri palatii apostolici magistro se accurat ei formaret& nobis referret: Nihil aliud postea cotrate acta messum seu attetatu suisse: adqneode apologetico: q orthodo/xa sidem a cuiusuis suspitionis nota mentem tua apud oes releuandam scripseras
196쪽
I 1reum & determinationem ipsius predecesseris ac sedis apostolice cui te humiliter submisisti continue expectare assumabas: ec 1premissa promissioe fc iurameato tuo perstiteris pro ut etiam persistere intendis & denuo etiam promittis ideo nos bonam 5e integram mentem de since itatem fidei ac in nos de sedem apostolica dejuotionem θc obedientiam tuam paterno affectu coplectentes ac te quem etiam diuina largitas uariis uirtutibus illustrauit pro potiori cautella tua ab omni reatu periurii siquem etiam fessan indirecte dicito iuramento tuo cuius sermam hic haberi uolumus pro expresso aliquo modo contraueniendo incurrisses absoluentes Sc ab solutum fore censentes cautam commissionis huiusmodi aduersus te: illius sta/tum indiuidualem pro expresso etiam habentes 5c quantus pendeat coram quibus cun ν iudicibus etiam sancte Romane ecclesie cardinalibus ad nos aduocates: motu proprio sc ex certa scientia extinguimus tel in eodem iuramento tuo persisten tem iuxta formam litterarum ipsius predecessoris nullam omnino propter premissa incurrisse extimationis notam & propter editionem declarationum dc apologetici huiusmodi aut alias nullam heresis speciem uel suspitionem aut notam sinii ramincurrisse seu in crimen ueri uel ficti relapsi incidisse aut penas uel censuras in iu/re mel alias: contra hereticos uel de heresi susipectos contentas siue latas quomodolibet incurrisset similibus motu de scientia auctoritate prefata per presentes decernimus 6c declaramus inhibentes districtius I in uim sanetae obedietatiae ma dantes ordinariis locorum 6c commissariis ac officialibus quibuscunq;: etiam hereticae prauitatis inquisitoribus ne te praemissorum occasione quomodolibet molestare: lea inquirere presumant decernentes irritum de inane si iecus super his a quoq quavis auctoritate taeter uel ignorater coluerit attentari: 9missis necnon c51titutionibus& ordinationibus apo Itolicis caeteril incontrariam facientibus non obstantibus quibuscunqi: De quibus etiam hic expresse facienda esset mentio spatis. Datum Romae apud sanetd Petrum sub annulo piscatoris die.xm. Iunii. Mcccclxxxxiii poni. nostri anno primo.
198쪽
IOANNES PICUS MIRANDVLA . DE ENTE ET UNO AD ANGE, LVM POLITIANUM. PROHEMIUM.
ARRABAS mihi superioribus diebus: Que tecum de ente de
uno Lauremtus Medices egerat et Cum aduersus Aristotelemn cuius tu et bica hoc anno publice enarras Platonicorum inniγxus rationibus d1 putareti essi caci adeo uir ingenio 8c multi/sormivit uideatur factus ad omnia: In quo illud precipue ad miror: cum sit semper in re .pu. occupatissimus litterarium semper aliquid aut loquitur aut meditatur quoniam qui
AEstotelem dissentire a Platone existimant a me ipsi dissentiunt: qui concordem utriani facio philosophiam. Rogabas quomodo defenderetur in ea re Aristoteles re Platoni Magistro consentiret. Dixi que tune mihi in mentem uenerunt confirmans potius quae tu Laurentio inter disputandum responderas: qnouum. ali
quid asserens: Sed non tibi hoc satis: efflagitas. n. utqqde his sustus in ipsa qua adhuc parturio Platonis Aristotelis concordia sim scripturus ibreui tamen ad te Concordia
Commnetariolo perstringam ea quae tunc tibi coram de hae quellione sum locu= Aristotelis et tus. Cum sorte&dominicus beniuenius ademetuiti nostrum pro sua& doctri Platonis. na integritate carissimus. Ego uero negare tibi quid possum in re presertim lit Dominicus teraria: socio pene dixerim indiuiduo: Liceat aut mihi per te lingue politioris uin beniuenius . dicem uerbis uti quibus am nondum fortasse latii iure donatis. Que tamen ip sa rerum nouitas 5c quedam prope necessitas expressit nec elegantioris stili leno/cinium quaeras tui. n. Mallius inquit. Ornari res ipsa negat contenta doceri. Fue Mallius. runt igitur hec si recte memini: de quibus sermonem habebamus. Oput primum in quo platonicorum rationes narrat: Quibus uolunt astruere
istoteles multis in locis respondere hee sibi inuicem & aequali esse amy teles sentiat. a bitu dicit.unum. L6cens. uerum item&bonum sed de his postea. Resi, Quid plato
stit achademia cui placet unum eme prius ente prius autem cum dicunt luci mira se&simplicius intelligi uolunt&c5munius. Quare& deum cuius. sum tiat. ma simplicitas esse quidem unum dicunt non tamen esse ens. Intra terminos ite Priaro pla/unius concludi primam omnium materiam rudem s. illam re in tamem. Queta toniconiad/men extra ut uolunt entis limites est. Tum illud asserunt non idem esse quod uni uersus aristo opponatur & quod enti. opponi autem enti quidem nihil uni autem multitudiὰ telem. nem eadem igitur lege qua εc opposita censeri duo illa.Ens de unum: ut non con Secunda r5. uerti: nec respondete inuicem existimentur. Tettia ratio.
199쪽
Caput secundum in quo querit ubi plato de ente θc uno si locutus. ostendiis illi us uerba fauere potius sententie dicenti unum 5c ens equalia si his qui uolunt
logice. ti illi rationibus innituntur: quas priusq dissoluamus no ab re suerit Oh de hac questione a Platone expressum inueniatur in medium attuliue de ente & uno duobus locis inuenio Platonem disputantem in parmeni de . s. et sophister contendunt achademici utrobi a Platone unum se γpra ens poni. Ego uero hoc de parmAde primum dixero neq; toto illo dialogo Fg asseuerari: nec si maxime asseveretur quicq tamen ad liquidum inueniri unde Platoni dogma istius modi ascribamus certe liber inter dogmaticos non est celindus quippe qui totus nihil aliud est q dialetica quedam excrestatio cui nostre sententie tantum ab est ut ipsa dialogi uerba refragentur: ut nulle extent magis & arbitrarie & uiolente enarrationes: si que ab his Alate sunt qui alio sensu interpretari parmenidem platonis uolueruntased ommittamus omnes interpretes. Ipsam inspiciamus dialogi seriem quid ordiatur quo tendat: quid promittat quid exequa tur. Porro ita se habet. cum ab ea disputatione unum ne sint omnia an sint multaque sunt: Socrates ad ideas diuertisset multa super his a parmenide scis itaretur Respondet parmenides placere sibi impetum illum: propensionemq; animi ad res stilumas desiniendast ceterum collige inquit te ipsum diligentius te dum iuue/nis es in ea facultate exercetque inutilis multis uidetur. unde ab illis nugacitas siue garrulitas nuncupata alioquin ueritas te fugiet. Cosessum autem apud omnes ques sequentia manifestat. per hec uerba ab illo dialeticam significari. post que cum ita parmeniden Socrates interroget quis exercitatiois huius modus e parmenides: resposset ille primo eum esse que a zenone audierat tu particularius de hac re docens admonet ut perspicati Blercia circus hiat nosolu Ocosequatur si res aliqua sit sed Ac quid consequatur si no sit:tum uideatro cosequatur re 1lla qua esse aut no me nimus ut se respicit ut alia: quid ite alia ut se ut illa respiciut 5ccum plura ille in hac sentetia. tum socrates ita. Arduu opus affers nec te omnino itelligo. Sed cur ipse aliqd no ponis at isto que probas modo p tractas: quo mi hi dilucidior huius rei fiat stellectus resp6det parmenides hoc sibi seni esse laboriosum .denni reno faciedii hoc dicit esse parmenidi quado 1 paucoru couentu e alioquin pa' decore ait huiusmodi queda scelibritate multo' tractari a sene qm quo tuus i nouerit tractatione huiusmodi & euagatione ad ueritate adipiscedaee necessatisi faciut uel hec uerba Mnonis plena fide eius qd diximus. U. n. parmeni des tractaturus e. Tale e si credimus Mnoni ut no sit pala a multo' cosessu a senetra stadia at si ut illi uoluc de diuinis ordinibus de primo repotum principio agit qtractatio seni cogruetior aut erubesceda minus: sed citra oem e cotroue mmiunos ipsos uelimus sallere. Id circa quod uersaturus erat parmenides dialeticu esse negocium neque aliud ab eo. Socrates postulauerat. Id autem iuuenilis potius q
200쪽
senilis officii Mno iudieauerat. Quibus etia testimoniis si no eredimus 1 plum percurramus dialogum. Videbimus nusquam aliquid affirmari. Sed ubila, sesum queri hoc si sit: Quid eonsequetur. Quid item si non sit. Occasionem autem suae sciatentiae deente&uno hinc achademici aucupati sunt. in prima politione hoc se
problemate exercet ut uideat si omnia sint unum qdnam consequatur respodetis
suturum ut illud unu quod esse ponimus sit imptibile sit infinitum nusquam sit ocia id genus multa enumeret agere 6c hoc inter alia. Futurum. s. ut illud unum nofit ens. Attende autem etiam si haec dialetica non sit exercitatio. Sed de ente uno idogma tradatur: quantum haec disserantiasserere. s. unu super ens esse se hoc asserere suturum ut si omnia sint unum nJlud unum ens no sit de parmenide fatis. Enim uero in sophiste in hanc sententiam pinus loquitur esse unum & ens equa Quod isophilia e esse unum ente superius. Hoc . n. ubi explicet non inuenio. Illud multifariam ste dicat ci ensign1ficat ut per haec uerba. Nam ita considerans confitetis necessarium revi qui te& uno aliquid dicit unum aliquid dicere dc mox eum uero qui non aliquid dicit necesse est: neq; unum quid. i. nihil dicere. Hac ille. Equalia ergo apud eum immo eadesunt non unu Ac nihil: equalia item unum Se aliquid. Post haec item probat dies no
posse. ens esse unum. At 3 ita colligit. Ens uero no enti no accidit: ergo unu noaccidit non enti loquitur autem de uno quod supra dixerat equale esse ei quod est aliquid uidetur igitur pro confesso habere unum esse ens. Sed esto demus Plato nem hoc assumasse: quod certe nusiquam affirmauit. Age examinemus in quem sensum dici uere potuerit: ipsius primum a istotelice sententie in hunc moda tan
Caput tertium 1 quo declarat quo modo accipiatur ens ab Aristotile cu ipsum uni equale ait omnia ambiens licit. Ens accipi in haec. ens. de qua ambigitur uni ne equalis sit. duplice accipi inmo posse dupliced dum pol .Primus est ut ea ens dicimus:oe id interiamus qd est extra in modum nihil. Quomo usus est Aristoteles eu uniensequale secit.Nec dicione Probat dicti
abs ratione sic usurpauit maut uere det sentireside ut pauciloqui aut one sic recte ut plures debemus. Sentimus. n.&opinamur nobis: Iowursiis .i multitudini accipi quoat io loquimur ut itelligamur. Vulgus aut et qui emedio ita ens accipitat ut modo accepcie id dicatur ens cui no deest ee. 5c qidici nihil uere n5 poti Sed de qui habiti laὸ aristoteles mentissimi apst hos ipsos q contra sentiui dictione hac ita usos inuenimus. Parme Testimonia
rudes. n. pithagoreus cadixit unu ee Idqle: Deu 1 tellexit. Si simplicio credimus primum. aliis 3 P multis q tuesi parmenide uolunt aduersus eos: si Iu calumniatur. Qira Secundum si ola dixe it esse una. una. n. voce respondent nunq creditu a Parmenide no esse Simplicium in rebus diuisione: multitudine pluralitate: Qua ipse alibi 1 suis poematis aperte parmenide colaetari sed ca dixit una est ql est Eudicatu ab eo illu3 cui uere entis appellatio defendere conuit qluere est eeunulm qi unu deus e. Quare si Parmenidi aedimus Solutio prie eiust defensoribus et platori cis unu supra ens ee non p5t nisi sit supra dea: tatum tonis plates abest ut dea ee ens neget Parmenides: ut soli deo uera entis appellatione concedat Corum.