장음표시 사용
51쪽
Tationi, tamen argumentum contrarium non facile soluitur. illa enim principia certissima sunt:neminem posse ligari vel solui, nisi a superiore;&, neminem sui jpsius superiore esse. Vnde etiam sit ut nemo se in sacramento Poenitetiae absoluere unquam sit ausus. Posset igitur so lasse dici, su in mum Pontificem & Episcopos, erga alios uti absolutione, erga se vero solutione duntaxat. Posset. item dici, non posse quidem Pontificem immediate seipsum absoluere per indulgentiam, sed posse per alium id facere, cui ipse potestitem tribuat: Cur enim possit, confissario suo facultatem dare, ut se a peccatis absoluat, quod omnes admittunt, non possit eidem potestatem facere,ut sibi indulg ntiam conferat λ certe haec responsio probabilis visa est C. d. Caietano,tra et iv cap.
3.& ante eum Richardo in .dist. io .ar. . . qu. 3. in solutione argument. inam uis enim indulgentia non pertineat ad sacra inentum poenitentiae, pertinet tamen ad forum, interius&poenitentiale, in quo summus Pontifex p test se alteri subi jcere, qui in se ministerio clauium viatur. Potest etiam postremo, & optime dici posse Pontificem in directe participem fieri indulgentiae a se, vel ab praedecessore generitim propositae, etiam si nolit uti opera conscisarat, sed solum ea praestare, quae ab alijs exiguntur ad indulgentiam consequendam. Quoniam, ut
recte ait S. Thomas in distro. qu. i. aris. quaest. . ad ulti
mum. Non potest quidem Pontifex se ipse directe absoluere, sed potest uti ijs rebus, quas ipse alijs ex iurisdi-. Qione concessit:tales autem sunt indulgentiae, ad quas ipse perci piedas accedit no vi Pastor, sed unus de grege, subieci' cia tib Ecclesiae, ac per hoc indirecte,&ῖ accudes subi eae sibi. Addit Dominio asoto, loco citato, hac ipsam subiectionem in directam, non esse etiam coacti-ua m. quoniam absolutio quae datur in indulgetia, no est quasi lententia personalis ab homine lata, neque etiam quasi lata a iure,&coactiua ,sed quasi lata a iure communi,& non continens eoactionem, sed remissionem, cum
eonditione, talis operia faciendi- . si AP vr
52쪽
Cap. VII. De Indulgent'. Lib. I.
A qm vinculo perindulgentias 'uamar, vela ' disr. CVM demonstratum sit, indulgentiam esse absolutionem cum annexa solutione equitur ut explicemus,a quo vinculo nos indulgentia soluat,vel absoluat:Sic enim constabit,quae sit propria ratio, definitio ac natura indulgentiae. Sciendum igitur est duplex esse vinculum siue debitum, siue reatum peccati : alte- rum culpae,alterum p ae. Rursus autem, reatum pC nae iterum esse duplicem,alterum, poenae naturalis, qi ae consequitur originale peccatum,qualis est mors, morbus, ignorantia,concupiscentia,& similes: alterum, poenae personalis, qliae consequitur pcccatum actuale, qualis fuit pestis immissa in populum, ob peccatum Davidis. Rursus, reatum pinnae personalis, alterum pertinere ad forum externuria, alterum,ad internum. Rursum,
reatum poenae debitae in foro interno siue poenitet tali, alterum esse poenae iniunctae, alterum imungendae. Denique reatum eiusdem poenae, siue iniunctae, siue iniungendae,vel esse debitum, ut satisfiat soli Ecclesiae, vel ut satisfiat etiam Deo. His divi sionibus expositis, propositiones, more solito,ad ijci dae sunt. P RiMA propositio: Per indulgentias non ab 'Aimur, messui r a reatu cu ae Ῥssias d est,nee letalis,nec venialis. Et quidem de culpa letali nulla dubitatio esse potestinam, cuea tolli non possit sine infusione gratiae,& gratia non infundatur ministerio humano,nisi per sacramenta : pro comperto habendum est,eam per indulgentias non pos. se tolli.De veniali autem videtur quidem Petrus Palu danus in .d.eto. q. existimare, tolli eam per indulgentiam: sed longe probabilior est aliorum comunis sente-tia, per indulgentias non tolli nisi reatum poenae temporalis,qui remanet culpa dimissae si quidem indulgenatia supplet locum satisfactionis poenitentialis, & ideo dicitur ab Innocentio,cap. csi ex eo de poemit.& remissi C s cncr-
53쪽
eneruarc pinnituntiatem satisfactionem, cum est indulgentia indiscreta. Praeterea, cum Pontifices indulgentias concedimi, saepe declarantae condonare poenitentiam iniunmin; sippe etiam dicunt, se largiri certum numerum annorum, vel dierum indulgentiar, quae nullo
modo ad peccata venialia, sed ad solas poenas accommodari possunt. Ita i eis quando in litteris indulgentiarulegatur, concediabiolutiouem a culpa& poena: intelligendum est id propterea dici, quod indulgentia coim
iungitur ordinarie cum sacramentali confestione;&D-cit,ut qui per sacramentum pora itentiae fuit absolutus a culpa, per indulgentiam absoluatur a poena. Pari rati ne cum dicunt Pontifices, se, per indulgentias, absoluere poenitentes a peccatis, vel condonare omnia peccata, vel dimidiam, aut tertiaria partem peccatorum, semper loquuntur de peccatis, quoad poenam, non quoad culpa, . quae ante indulgentiam remissa esse creditur. s A C v N D A nropositio: Pei' iis fulgentirimn liberamur a
laeuis iuraeibm. In loco mire, auctores conueniunt, constat enim definitum esse a Deo, ut poenae ille naturales non tollatu nisi cum natura ipsa mutabitur dest, cunet per resurrectionem mortale hoc induet immortalita tem. I. Cor. is di cum adoptionem filiorum Dei perfe- .etam consequemur, redemptionem videlicet corporis
nostri. Rom. 8.TERTIA propositio: Nec aenori infora externo, ere:emiose ne Eccissi stico, De eculari in laxntur ,indulgemiae tot Ieres, lam. Docet hoc s. Thomas in o. i. o. qu. I. ar. s. qu. a.
nec dissentiunt alii scriptores, siquidem poenae fori e terni, propter bonum Reipublicae, inliguntur,ut facino rosi deterreantur a peccatis & probi homines securitate fruantur. Praeterea, indulgentiae non conceduntur nisi poenitentibus,& Deo reconciliatis : Poenae autem illa fori externi inniguntur maxime pertinacibus & rebellibus. Denique, indulgentiae ut dictum est, locum ob tinent satisfactionis poenitentialis, quale non aliam
poenam tollunt, nisi quam debemus in foro secreto M poenitentiali
54쪽
solutus ari rati λ:bsolve. peccata, semper id culpa,
ARTA propositio: In v. onia taberent hom nes a rei κρ ὰ, usolim coram Ecclesta,=d etiam coram Deo. Haec propositio negabatur olim a nonnullis, quorum sententiam reserunt,& refellunt Theologi veteres f.Thomas in A. d. et C. qu. i.ar. 3. & at ij. eadem hoc tempore negatura Luthero, Caluino, ceterisque sectar ijs,ntii docent, indulgentia apud veteres no fuisse aliud, nisi relaxatione mulctae tua Ecclesia ipsa imperauerat,no ut per ea sati feret Deo, sed exempli d disciplinae causa, ut omnes intelligerent illum, qui ciusmodi poenam luebat,uere respuisse. Et quidem aduersus Catholicos in hac reminus recte sentientes probatur nostra propositio his argumentis .Prin b, quoniam si ollim deberet Ecclesiae satisfieri, siue tolli praeceptum agenda poenitentiae ab Ecclesia positum, noe siet opus thesauro meritorum Chri. sti.& sanctorum.Secundb, non esset utilis, sed noxia indulgentia , &Ecclesia filios suos, in re maxime graui,decipere videretur: liberaret enim eos a poena huius vitae mitissima, & remitteret ad maenam atrocissimam plirgator ij. Tertio, non posse ni concedi indulgentis pro defunctis, quippe qui non ligantur iam Ecclesiae praeceptis, neq; aut ipsi disciplina indiget,aut alijs exemplo esse possunt. Quarto, multi fideles indulgentias percepturi, confitentur sacordotibus peccata, & satis laeti nem iniunctam explent. Interdum etiam Pontisces in litteris indulgentiarum praescribunt, ut sacerdotes iniungant poenitentias salutares ijs, qui indulgentiam c sequi desiderant:Igitur,&populi , qui suscipiunt indulgentias,&Pontifices.qui eas tribuunt, eius sententiae se esse testantur,ut indulgentiae potissimum prosint ad poenam pu rgatorij expiandam.Denique, hoc significare vi dentur verba illa, vera indulgentia, quae addi solent, cum indulgentiae in sacello Pontificio promulgantur : vera enim indulgentia dicitur, quae reatum poenae, no solum coram Ecclesia, sed etiam coram Deo vere tollit. Iam vero aduersus haereticos non est cur multum laboremus in hac re comprobanda ipsi enim propterea negat,
indula alijs tolli reatum poenae coram Deo, quoniam existi
55쪽
δι Cap. VII. De Indulgentise. I b. I.
existimand post remistionem culpae nullii superesserearum poenae coram Deo, nullaque opus este vera satisfactione:&qtita ne are non post uni apud veteres extare plurima testinioni a poenarum . quae poenitet ibus i nila n-gebatitur,vel relaxabantur, ideo docent eas poenas insti i solitas exi mpli 5 disciplinae caussa. Caeteruliae eoa nia satis copio e tractauinius in clib. de poenit. vb; Ctiam omnia argumenta diluimus, quae a Luthero, Philip po, A: Caluino in medium at lata Derant. Ne tamen hoc Io eo nihil omnino d i xisse videamur, probare possumus indulgetias valere ad relaxanda poena etia coram Deo; Prim b. ex verbis Christi sari e citatis Matth. i 6. modi is
ditur, t tu ciu bi non soluitur vinculum nisi humanum secundo ex Patribus qlii passim affirmant per iniunctas . vel spote assumptas poenas satisfieri Deo. Tertullianus in lib. de poenit. loquens de ij x, qui dum agunt poenitentiam aedeunt ad peccata; ita inquit. a. per delictorum paeniatentiam iustu cerat Damino su isfacere, Diabo a per aliam paenitentiae paenitentia atisfacta. s. Cyprianus in seriar. s. delapsis. Domi ma, inquit,'ntuόus V, D an sim trafatisfactione placandus. S. Paci anu; in paraenesi ad poenitentiam. In qMu:um , in-
qiuit,paruae si ae nan pepercerit: in tratam vobis Deus parcet. S.
August. homil so ex libro quinquaginta homiliarii c. H. Ilaniar, inquit, ad auri rites er quasisse in Ecclesia enues ministrare tu , accipiat ae istis fict ouis madam, id agat, quod uou sosm isti prosit ad recipiem tam frutem , fel etiam ceteris ad exemplo. &cap. . Noacti scis, i ta quit, nores in melius mutare, nisi etiam de iu uefacti Au:, satisfiat Deo, per paenitentiae dolorem, per humilitatis se
trus Damianus in serm. r. de S. Andrea, ne tibi, inquit,blit ἡiuris si grauiter peccanti, terior paeuisentia a mansueto, vel di*mulaute,dictatrer,cum in pu gnorijs quibus perficiendum ' qiu quid sic mi
nus feceris. Ex his testimonijs, manifeste coljigimus, per iniunctas poenitentias satisfieri Deo, ac per hoc indulgenti as,quae ab eiusmodi poeni tenti js ab soluunt, expiare poenae temporalia reatum,etiam coram Deo. Multa posient
56쪽
possent alia testimonia veterum adduci, sed non sunt omnia ubique repetenda. Tertio probatur ratione di e liti simili; Poenitentiae si quide:υ a lac ei dotibus i :npositae, ει ea, quae sponte assumuntur, fiunt omnino similes: con stat enim ex ijsdem rebus ratione videlicet, ieiuni s &cleemosynis,& ad eundem finem tendi ni, di aliae blias iuuant, imbi acerdotes, cum poenitentias impcntit, hortantur poenitentes, ut ipsi etiam sponte assumant alias: cum credibile sit impositas no cite aequales criminibus,& Cyprianus dicat in serna. de lapsi . sanitensia crimitem nor non it quod idem alij Patres docent. Certu a uictia percst poenitentias sponte assumptas fatis seri Deo. ut perspicuum est ex eo q; odo cultae es et olent, ita xta illud.
psal. 6. .iabo per fur Iaa noctis lem merum, lair inuriisti Jῖν tum meum rigat O. igitur poenitentiae a sacerdotibus non
sollina exempli, vel disciplins causis, sed etiam ad satisfaciendum D o imponi solebant Praeterea, poenitentiae pro occultis criminibus occultae iniungebantur , sic e& ipsa confessio secreta esse debebat, ut patet ex Epist. S.I eo nisi ad Episcopos Campaniae. Non igitur semper iniungebantur exempli, vel disciplinae cauta Denique, omnia argumenta, quibus in i libro de purgatorio do monstrauimus, post hanc vitam extare loca poenalia, in quibus exerceantur animae illorum, qui dum viverent pro suis peccatis non integre satisfecerut Deo, probane etiam indulgentias liberare homines a reatu poenae, nosolum coram Ecesesa, sed etiam coram Deo : Nam nec ipsi Lutherani indulgentias negarent, si purgatorium crederent. Est etiam hoc loco animaduertendum, indulgentias, quae coceduntur in hac vita, immediate,& prii
cipaliter liberare a debito poenae subeundae in hac vita; mediatae vero & quasi secundario a debito poenae sit eundae in purgatorio: Quemadmodu enim poena purgator i j succedit poenae, quae non est in hac vita intcgre unpiata: sic etiam indulgentia liberans a debito totius poenae temporalis, quae in hac vita pei solue uda fuisset, con
sequenter liberat a poena purgatori), qvs illi forte suci
57쪽
cedi r fio nisi rivis paviteraia,qua sacerdos in sacram Ma obesi; tu in xit. Est haec propositio aduertiis nonnullos, qui per iniunctam poenitentiam intelligi volunt omnem omnino poenitentiam; luoniam,ve ipsi existimant, omnis pinnitentia peccatis debita, iniuncta dici potest, vel a sacerdote, via a Canoae poenitet tali, vel certe a Duo. ita
docuit quidam Thomas Ely sitis in Clypeo pioru Catho
licorum, qu. .ar. 7. sed contra senturni plerique omnes viri docti, ut Thomas Caietanus tracti is cap 7. D minicus a Soto in .d. 2I. qu. 2ar. t. concl. 3. Martinus L delimius ita .sept. par. r. qu. 27. ar. 2.Nauarrus in trae . de Iubileo&iudulge ut ijs, notab. ir nu. I t. Antonius CO
dubensis de indulg. qu. 9 pro p 7. Siluester verbo, indulgentia. qu. r. nu. o.&qu. . nu. H. Gabriel in supplemento lib. . lentent. d. I. q. 3.ar. r. pro pol io. ac praeterea P
trus Paludanus, Hadrianus, Petius a Soco, &alij nominandi tu sequenti propositione.& certe res non videtur esse dubia; nam poenitentia non dicitur proprie iniungi nisi a sacerdote,qui in particulari, obligat praecepto tuo poenitentem ad certa opera poenalca peragonda. Canones enim poenitentiales exprimu Ac quidem generatim, quae poenitentia quibus peccatis conueniata ed quoniam non satis est ad iustam poenitentiam imponendam scire quid congruat peccato secundum se, niti limul attendantur variae circunstantiae, maxime circa perlona in poenitentis : Ideo non potest a Canone poemtetitiali, poenitentia absolu te iniungi ; neque ullus tenetur ad eam poenitentiam subeundam, quae notatur in Cavone poenitentiali, nisi ab aliquo iudice iniungatur. Pari ra. tione Deus no dicitur 3prie iniungere poenitentia, sed exigere eam quae sequitur ex natura rei, ad peccati grauitatem. Accedit praeterea,quod cuin indulgentis coim cessio, secundum iura, sit res odiosa a quippe quae rei xat poenitentiae rigorem,ut recte docet, & probat N
uarrus,in tractatu de Iubileo, notab. . nu. . non debent
extendi verba litterarum Pontificiarum ad penitentias
58쪽
Cap. PII. De Indulgent s. D . I. ὸν
iniunctas, largo modo,& impiopi te scd restringi ad iniunctas proprie, quales non sunt nisi cae, it ae a iacerdotibus in sacramento poenitentiae iniunguntur: quae cnim
definiuntur in Cano tribus Vel exiguntur, non possunt uici iniunctae, nisi largo modo,& improprie.
Haec propositio est aduersus graues auctores, Alexandrum Alensem in summa Theologica, pat te . q. 23meb. a. Durandum,& Paludanum in A. sentent. dist. o. qu . Adrianum VI. in .sentcnt. q. de indulgent ijs.f sed ex hoc petes ulterius. Petr u a solo, laci. a. de indulgentiis propofinem,&Card. Caiet. tract. I, cap. 7. qui docent, indulgentias nunquam dari nisi de iniunctis; sed tamen habeamus nostrae sententiae patronos alios nec pauciores, nec minus graues. s. Thomam in ' .d λO. qu. i. ar. S. Ioannem Maiorem in . d. zo. q. t. g. Dubitatur. Siluesti u, verbo, indulg.q. 2. n. I.Dominicia a Solo, in . d. x r. q. har. i. Micha
lem Medi nam, disput. . de indulg. Ledesiuium in a p. r.
n istis,Panormitanum,& Ioannem Andream in c. Quod autem,de poenitent.& remisi Denique, fatetur Caietanus hanc es is communem sentetiam; nec immerito: nam illi quoque,quos pro ipso citauimu5,excepto Petro a Soto, non tam aperte loquuntur, ut certum sit, eos eiusdem esse sententiae, quamuis in eam propendere videantur. Probatur igitur nostra propositio. Primδ, ex constituta extra uag. Bonifacij VIII. quae incipit. Antiquorum, in qua legimus, indulgentiam datam esse plenam, largiorem replenissimam. At certe, si non concederetur indultae uti anisi de iniunctis poenitent ijs, satis sui set dicere, conteditis m, sinae plenariam. Quid igitur tibi fuit illam: ir, leui bini. λ Adde,quod auctor glosiae in banc extra uag natem,scr ibit, Bonifacium de hoc intei rogatum respou- disie, per pleni iam indulgentiam se intellexisse, illam omanem indulgentiam, ad qua sicci uc Ecclesiae possunt ex.
59쪽
tendere. Non potest autem dubitari, ut etia Caiet. & P trus asotofatcntur, quin claues Ecclesiae ad indulge ia-das poenitentias non iniunctas, sed tamen debitas in rudicio Dei possicit extendi. Adde praeterea quod Paluda-
aus, loco notato testatur, ab eodetia Bonifacros itasse prohibitum poenitentiam uiri. ne confitentii, Us peccata, an
no illo subit ei, satisfactiones iniungeret. Non igitur dubitar i potest quin Pontifex Bonifacius indulgentias de non iniunctis dare voluerit. Simile est quod de Pio V. Pontifice Maximo & Optimo, testatur Bartholomaeus ab Angelo in libro Italico, qui inscribitur C J atione de
penitemi. lib. I. cap. . pag. 13. scribit enim hic auctor,
Pti m v. priuatim interrogatum affirmas se indulgentias absolute pronunciatas non restringi ad poenitentias iniunctas, sed extendi etiam ad non iniunctas, & quamuis duo isti Pontifices non ediderint publicum huius quae stionis explicatione in per rescriptum aliquod Pontifi-
ciuin, tam dia non leuis momenti tantorum virorum etiam priuata sententis. Secundo probatur ex consuetudine noli rotu temporum, nunc enim vix unquam iniunguntur poenitentiae multorum ausorum ; & tamen
Pontifices,qiii hoc non ignorant, adhuc promulgint indulgentias septem, vel decem auia cru o, atque alias similes: igitur non volunt Pontifices, hoc saltem tempore, indulgentias restringere ad poenite tias iniunctas, sed extendunt cliam ad ea: quae merito iniungi possent, si poenitentiae criminibus aequales iniungerentur. Pra terea ut supra diximus) hoc tempore qui se parant ad indulgentias consequendas, conficeri solent peccata sacerdoti,&iniunctam satisfactionem implere: non igitur existimant, sibi tantum iniunctas poenitentias condonari. sed alias longe maiores:quod si hec populorum existimatio non esset vera, manifeste falleretur populus huius deceptionis causa in praelatos Eccles r ferri posset. Denique, in litteris indulgentiarum aliquando ponitur ut Sacerdotes imponant salutares por-
nitentias ijs,qui indulgentias consecuturi sunt, non igitur indulgentia earum litterarum ad iniunctas poeniten
60쪽
Cap VII. De Indulent se. Lib. I. v
h tias sed ad non iniunctas pertinet: neque enim Pontifi- ces relaxare intendunt poenitentias illas salutares,quasa iubent imponi. uti i
ut ii Soluuntur argumenta contraria. Gasit 'io A Duersus doctrinam capitis superioris non desinu - obiectiones vel calumniae Lutheranorum, sed eas in librum sequentem differre maluimus : hoc a stoli tem loco solum diluemus algumenta, quae fieri solent in aduersus postremam propositione capitis superioris.1sI PR IM A obiectio: In iure canonico addisurparistula, de is imais tutidiis,cum de indulgentijs concedendis agit Aragitur ea particula sub- ar inteLigi debet,etim clim non exprimisur. debet enim indulgentiarum alii εοnc 'μο semper explicari ad formam in M. Id quod expresυ testaturor a D rma indulgentiarum,quae in Mezο Pontificio promulgantur,di mar salue enim dari indulgentiae secundum formam Ecclesiae conssuetam. R. E- Tia SPONSlo. Additur quidem nonnunquam ea partic ata a La.de iniuncti , in iure Canonico. sed saepe etiam non addi-uia turpproindΡ nihil efficit hoc argumentum. Porrb,saepilas i i non addi ea in particulam facile demonstari potest;nam mpo' in extrauaganti, in extrauaganti, Unigenituri, in extra uaganti, stuemadmodi ri de poenit. & remi g. nunquam sat, . illius particulae fit mentio. Praeterea, Innocentius III. prP in bulla expeditionis pro terra sancta recuperanda, quetat habetur in tomis Conciliorum post Concilium Later ita, . nense, concedit plenariam indulgentiam sine ulla meri gi tione poenitentiae iniunctae. Gregorius VII. Pontifex
coa in Epistola ad Monachos Massilienses, & in alijs passim, situs indulgentias absolute concedit. Denique, Sergius tu p0 nior ante annos ferme 8oo. ut supra notauimus induti a st gentiam dedit trium annorum, & trium quadragen I ali rum . sine ulla adiunctione,de iniunctis, vel non iniun. sp γ ctis poenitent ijs, ex quo intelligimus,per formam Eo 3aiς clesiae consuetam , non significari indulgentiam de ii
tui: iunctis, sed alia,quae in suscipiendis induleeatijs sen