장음표시 사용
301쪽
. 379. Quandvnx- asserit se alteri quidpraesare velis, ei naturaliter Ed asserens competit jην πρωntatem Gam mutandi, quando mutatio fertur in B diei a- melius, ab eo autem, cui quid desina erar, semper permittendum,tor volunta--eandem mutet. 'serius etiam valet de posticitatione. Et rem morare nina nude asserens se alteri quid praestare velle, nullum in eum
pug . transfert jus ad id, quod se praestare velle dicit . ara . , neque jus perseetum pollicitator transfert in eum, cui quid pollicetur .i37o. , consequenter sil utcrque voluntatem mu- ' tet, nihil fit contra jus alterius perfectum. Enimvero unucuique permittendum, ut Voluntatem suam mutet, quamdiu
nil facit contra jus alterius persectum β. 377. . Quamobrem tam nude asserenti se quid alteri praestare velle, quam pollicitatori permittendum, ut voluntatem suam mutet. tau
Quoniam homini naturaliter competit jus mutandi voluntatem in melius 3. 3 7 4. , nude autem asserenti se alteri quidpiam praestare velle nil obstet, quo minus voluntatem suam mutet per demo bara; nude asserenti naturaliter adhuc competit jus voluntatem suam mutandi, quando mutatio in
melius fertur. αuod erat auerum. Nude asserens nullo prorsus modo obligatur alteri 3.3730,& huic ne jus quidem imperfectum competit ad id, quod alter se eidem praestiturum dicit, aut potius ipsi destinasse se ait. Quamobrem nullum prorsus obstaculum est, quo minus jurei naturaliter sibi concesso uti possit, quando deprehendit mutationem ferri in melius. Id autem dici nequit de pollicitatore, qui dum alterum certum esse jubet, quod in praesente volu tate sit perseveraturus, sibimetipsi adimit jus mutandi voluntatem & sese obligat alteri ad eam non mutandum, etsi nolit ad praestationem vi ab altero compelli, sed a sua voluntate adhuc pendere velit, ut pollicito addat sactum & ossicio suo sa- isfaciat. f. 38..
302쪽
nude asserit, si ali id alte praeuare, hoc es, dare vel fa- ectus na-cere velis, is ei spem facit fiore, ut i si quid' at siu det vel faciat. dae assertiomini enim nude allerit, se aliquiit alteri praestare velle, is tan-nis nae n-tummodo declarat sibi iii praesenti esse anilii una ipsi hoc, quod s. dicit, praestandi, non tamen addit, se in hac voluntate perst-Veraturum . 37s.), consequenter sibi reservat jus mutandi voluntatem , si posthac aliter visum merit. Quamobrem . nondum certum quidem est, quod hoc sit praestiturus, fieri
tamen potest, ut proeliet, nisi rationes emergant, cur voluntatem mulct. Quoniam itaque alter priestationem sibi repraesentat tanquam possibilem, spes autem oritur, quando bonum quod i im tanquam obtentu possibile nobis repra inta- 'mus T9T. I hch. erasis. ; qui nude asserit, se aliquid alteri '
praestare velle, is ci spem facit fore, ut ipsi quid praestet. .
Sunt qui existimant spem iaciendo alteri contrahi posse obli. gationem, eamque perlectam, qui nempe ex l. Io. T de V. O. colligunt, super spe facta posse intentari actionem. Nude igitur asserens sibi esse animum in praesenti aliquando alteri quid dandi vel faciendi, si eorum sententia esset vera, persecte alteri obligari deberet, quem tamen ne imperfecte quidem ei- dem sese obligare paulo ante ostendimus 3. 3 3. , Enimvero oppido falluntur, qui ita sentiunt. Animus aliquando malteri quid praestandi non infert animum alteri sese obligandi. .
Qui vero nonnisi spem facit alteri seri aliquando posse, ut hoc iR praestet, non declarat, nisi quod sibi in praesenti animus
sit aliquando alteri hoc praestandi, ipse autem nondum praevidere potest, num futurum sit, ut in hae voluntate persistat,
nec ulla ratio emergar. quae ad mutandum sententiam eum
cogat vel invitet, eaque de causa nondum animum habet in ea, quae ipsi nunc est, voluntate perseverandi, nisi sub haceonditione, st nulla ratio emergar, ob quam voluntas praesens
mutanda 373. . ta quod alteri spem facias fieri Ii s . Fosse, Diqitigod by Cooste
303쪽
posse, ut aliquando ipsi hoc praestes, nullo modo intelligitur. quomodo oesigatio oriri possit, hoc est, necessitas praestandi id, cujus spem iacis alteri. Qui vero non habet animum alteri sese obligandi praeter voluntatem suam eidem obligari nequit, cum ex hactenus demonstratis abunde pateat, a tua unice voluntate pendere, num ad praestandum quid alteri te obligare velis. Immo obligatio spei repugnat. Speramus enim ea, quae obtentu possibilia nobis Videntur s. II. Pseo. empirci. ea vero, ad quae praestanda alter nobis persecte obligatur, cum persectae obligationi insit jus ipsum ad praestationem cogendi s . a 36. part l. Phil. pract uum . spectamus ta*ι- quam certo sutura, nisi physica quaedam impossibilitas funerae cedat, qualem non motuimus. s. 33I Acc ratio non si alio fine, quam ur a volente dominum velius quoddam aliud actu in te transferatur, vel tu riterum et arerem
adquid maestandum obliges. Etenim ad actualem translationem dominii vel juris cujusdam requiritur acceptatio, nec jus ullum transferri a volente nequit nisi in acceptantem et. , neque etiam homines sibi mutuo sese obligare possunt ad daiulum & faciendum sine mutuo consensu β. 3s7. , consequenter sine acceptatione alterum tibi obligare ncquis s. 638. pari. I. HE. pract. --. es s. a.2. Acceptatio igitur non fit alio fine, quam ut a volente actu jus quoddam in te transscratur, Vel tu alterum persecte ad quid praestandum tibi obliges.. Nimirum quando mihi animus cons s est ius quoddam in te transferendi, vel ego volo ad dandum Vel faciendum tibi esse obligatus; in tua .voluntate positum est, utrum jus istud - acquirere, ves me tibi obligatum esse velis, nec ne. Necesie ' igitur est, ut voluntatem tuam declares, num jus istud tibi a me acquirere, vel me tibi ad dandum aut faciendum obligatumiae velis, consequenter acceptatio sit eum in finem, ut cmstetreius
304쪽
jus a me acquisivisse, vel me tibi ac dandum & faciendum in. obligatum. Atque adeo patet, quinam si acceptationis sinis.
g. 3 8z. Quoniana acceptatio fit eo fine, ut ab altero acquirasius, quod in te transferre vult, eundemque tibi obliges ad id jam ab a praestandum, ad quod tibi vult obligari . 38 i. , acceptatione rere an Lmu plus juris ab astera acquirere potes, quam is in re transferre vult, rere es in nec uires voluntate- ipsius sum tibi ut e vales ad quia dandum quavium vel iaciendum. eum notus Nos hic ea demonstrannis, quae vaIent in statu naturali, se- obligare πω
posito, statu civili. id enim lege civili fieri possit, suoleamus.
. 383. . Gintiri asseris fiti esse animum tibi aliquid prasames, ab eo Cur nude Ritisatore jus perfectum Masperium volpossistrum aιquirere ne- asserenum qis, neque illum , neque hune persecte tibi obligare potes, ut is assem es pollicis D, hic pollicito addat faritim. Qui enim nude asscrint, sic in prae- iorem nobis senti habere animum tibi aliquid praestandi, is nondum ha-perfecte bet animum in hac voluntate perlaVerandi . 3Tr. , a te obluare non que nullum in te transferre vult jus perseetuna ad id, Modla valeamus. praestiturum dicit, neque adeo vult sese tibi ad id praestandum persecte obligari . a 36. N. RHil. Fracturiv. - Eapollicitator etsi habeat animum in Voluntate praesente perseverandi, non tamen Vult in te transsci re jus ab ipso exigendi, quod tibi praestare vult . 367. , consequenter non vuli scis tibi persecte obligari ad hoc pxa dandum c . cis. n. L'Phil. pract. uniυδ. Emimvero acceptatione, adeoque voluntate tua s. a.), non plus juris ab atrero acquirere potes, quam is in te transferre vult, nec ultra volantatem ipsius eum tibi obligare vales adquid praestandum vel faciendum s. 38a. o Ergo
ab eo, qui nude asserit sibi eae animiun tibi aliquid praestan
305쪽
di ἰla a pollicitatore jus persectium ad assertum vel pollicitum acquirere nequis, neque illum, neque hunc persecte tibi obligare potes, ut is allatio, hic pollicito addat factum.
g. 384. Quoniam acceptatio non fit alio sine, quam ut a volente donuitium vel jus quoddam aliud Lictu in te transferatur; oti, ston nu- consequenter tu ab eodem idem acquiras, vel tu alterum vo-is iis fretione luiatate tua ad aliquid ps aestanduin tibi obliges . agi.), ab , staMi is vero, qui nude asserit sibi csse animum tibi quid praestan- ussicitano- a pollicitatore jus persectum ad assertinia vel pollicitum acquirere ncquis, neque illum, neque hunc perfecte tibi obligare vales, ut is asserto, hic pollicito addat factum 3. 383.);m nuda assertionemaestanae Spollicitatione locum non Latiis accipiatio. In nuda assertione, cum deficiat constatuta voluntatis ali. quid praestandi, jure eam immutandi reservato, nihil est quod acceptari possit: in pollicitatione, cum pollicitator praestationem actualem a si1a voluntate pendere, non autem juri tuo subjicere velit, pollicitum acceptari non vult, etsi non desit,' quod acceptari posset. Acceptationi itaque nullus locus est in utroque casu. In Jure Romano pollicitatio dicitur solius cisserentis promissum l. 3. is de pollic. ubi promissum insgnificatu latiori sumitur. Excluditur adeo acceptatio tanquam actus ejus, cui quid offertur. Etsi autem in titulo isto deficiat acceptatio, quod nemo adsit, qui acceptate possit pollicitum, non vero quod idem acceptari nolit pollicitator : nostro tamen instituto convenientius est, ut signi ilaatum vocabuli eum .retineamus, in quo Grotivr ipsumque secutus Pugondosus eodem us. Sufficit utrobique esse promissum solius os serentis 'seu sine acceptatione, sive haec clesiciat voluntate offerentis sve alia de causa. Non tamen ideo dissitemur hanc disserentiam non nullius prorsus esse momenti: prout forsan alibi distinctius exponere licebit. Neque enim huius loci est inquirere, cur Romani: pollicitationem Deo & Ecclesae factam promissioni Di sitir Oost
306쪽
De modo sese asteri obligandi. 237
soni persectae aequi paraverint: quod mere civile esse Gratius
lib. a. c. II. I. I . asserit.
g. 38ς. Si nusse asserenti, quod rati qui praestare velit, vel polliri M- momiabri resipondens verbis quibuscunque declaras, v ge te, ut is asserto vel inter'
pollicito addat factum; verba haec non sunt acceptantis, sed velo an-randa sit re. tis, ut hoe star, quo praestare in animo habet nisus assertor vel polsponso ejus, licitator, vel declarantis, quod tibi iratum faturum sit, s sacrum aschi id offerto vel pollicito addatur, aut quod foc grato animo sis agniturus, aut fertur nude Dod illud acceptate velis, ubi asserto vel pollicito factum adrire vo- asserendoluerit. Cum enim nuda assertione praestandi & in pollicit, vel iliciatione locum non habeat acceptatio β. 384.); animum accina-- .ptandi declarare nequis pro praesenti, sed tantummodo profuturo, quando scilicet nudus assertor vel pollicitator constituerit asserto vel pollicito addere factum. Quamvis adeo dicas, velle te ut praestet, quod alteruter se tibi praestiturum constituit, sive expresse verbis, sive aliis, quae hanc voluntatem continent; non tamen pro verbis acceptantis haberi pose sunt, cum acceptatione alterum tibi obligare velis ad id praestandum, quod se pracliturum dicit s. 3 8 i. , ad inducendam . vero obligationem requiratur mutuus consensus β. 337. , qualis hic non adest I. 638. pari. I. Phil. 'act, - . Ο 367. 3 7i ., Quamobrem verba tua Vel accipienda sunt de a ceptatione sutura, quando scilicet alter asserto vel pollicito factum addere voluerit, vel de grato animo, quo id sis agniturus, vel de voluptate ex praestatione actuali percipienda, prouti verborum significatus proprius hanc, vel istam, aut illam interpretationem admittit.
Acceptatio resertur ad animum osserenns et . . Quam is obtem si nullum tibi offertur jus alterum compellendi, ut veris bis addat famim, nec idem acceptare vales. Sine hoc autem
307쪽
jure nec intelligitur jus persectum ad id, quod restirurum si
dicit alter a 3 s. pari. r. Phil. Iris i. xxiv . Ea de causa nec tibi offertur jus ad id quod praestiturum se esse alter ait, cono
sequenter nec hoc acceptare Vales. Voluntatis tamen tuae declaratio non temeraria est f. 276. . Etenim Vel motivum esse potest non mutandi voluntatem Taesentem, quatenus aIter ex silentio tuo colligere poterat, re parum curare, utrun verbis addatur factum, nec ne, vel motivum perseverandi iuvoluntate praesente, quatenus hoc tibi gratum futurum certus
est & gratum animum sibi spondet. Atque adeo patet, vcrba tua non proferri nullo sine.
s. 386. Lisertus di tua voluntate positum est, utrum alteri quid prominere, a turalis pro- polliceri, aut nude tantummodo asserere velis, tibi depraesenti esse an mittendi, num adteri quid praestandi. Etenim naturaliter homines tam
pollicendi fi uimmodo impersecte sibi mutuo obligantur ad dandum veInuis asse- faciendum s. 33 4.), adeoque nemo te compellere potest, ut ranae, quod ipsi quid promittas, quando re veι facto tuo habet opus quidpraesa- a 37. pari. I .Phil. pracr. unis. J. Qtiando igitur voluntatem xe vecis. tuam de praestatione sutura declarare debes, aut tua sponte declarare vis, vi libertatis naturalis tibi permittendum, utrum in alterum jus ad futuram praestationem te compellendi transferre velis, an nolis . 136. pari. I. I . nat. , & num in cassi posteriori perseverantiam in praesente voluntate de mnere velis, an nolis. Qilamobrem cum ad promissionem persectam requiratur translatio juris promis rem ad promissum adimplendum compellendi g. 3630, quae abest a pollicitationeo. 3 6 7. , ad hanc vero opus sit perseverandi in voluntate prae' sente animus . est.), qui a nuda assertione sejungitur . 3710, in tua voluntate positum est, num alteri quid promittere, an polliceri, an nude tantummodo asserere velis, tibi de
praesentiae animum aliquid praestandi.
308쪽
De modo Iese asteri obliganH. 2B
ost a litur etiam hoc modo. A tua unice voluntate pendet, sum jus quoddam in alium transferre velis, necne s. 12. , consequenter ab ea etiam pendet, utrum jus te cogendi in alterum transferre Velis, nec ne, ut, quod ipsi praestare decrevisti , actu praestes. Quom obrem cum promissis exigat translationem istius juris ca vero absit in possicitatione 36 70, un CC voluntate pendet, utrum alteri quid promittere, an polliceri velis. Et quoniam naturaliter tibi competit jus voluntatem p sentcm mutandi, quando mutata sertur in melius I. 374.), in praesenti autem dubius csse potes, unum quod nunc statuis futuro temporc judicandum iit melius, nec ite, & nemo te impedire debet.
quominus jure tuo utaris g. r. H . pract. --.3ὴ a tua etiam Voluntate pendet, utrum persevcrantiam in praesente voluntate decernere velis, nec ne. Quamobrem cum
4n nuda assenione praestandi nondum adsit animus in praesente voluntate perseverandi l. 3730, cuam voluntate pendet, mim alteri nude tantummodo asserere velis, tibi in praesenti privstandi animum esse.
Hinc ulterius patet, non pendere a Voluntate alterius, quid acceptare velit, sed ipsum acceptare debere, quod offertur, ubi vero nihil ad acceptandum offertur, in se nulIum esse a ceptandi actum. Praesens adeo propositio uberiorem lucem
assundit praecedenti. Simul etiam hinc intellimur, nihil committi contra ius alterius, ubi tantummodo eidem polliceris. vel nude aseris, tibi quid praestandi animum esse, cum is mallet sibi idem promitti. Quomodo enim voluntatem de pra statione futura determinare velis tuum est vi propostionis praesentis. non alterius, qui necessitatem eandem ad lubitum Quin determinandi tibi imponere nequi .
rimau deliberatus actus voluntatis, qui senui in
309쪽
Γυνatus id, quod probe expensum decernitur: ex adverso mem indelicatas vocatur actus voluntatis, qui fertur in id od nondum probe expensum decernitur. Hinc animo deliberato fieri dicitur, quod quis ante probe expendit, num potius sibi faciendum, quam non faciendum, & quomodo facere velit, antequam faciat. Ast inde liberato animo fleri dicitur,
quod quis facit, antequam satis expendit, num id sibi potius faciendum, quam non faciendum iit, & quomodo facere volit, vel id fieri debeat.
i Patrio sermone dicere solemus: mit Sebasti, item cum addito mit gutein etivas thun, & in casu opposito unbe item aus unbebasti, vel mit unbebati etivas thun, prouti deliberatio vel praecedit decretum , vel inest ipsi exec tioni decreti.
. 388- Animus deliberatus praesupponit consisationem. Qui enim animo deliberato agit, is ante probe expendit, num facere potius, quam non facere debeat, & quomodo facere velit, vel fieri debeat I. 387. , consequenter disquirit, quid sit agendum, quid non agendum. Enimvero actus intellectus, quo disquiritur, quid sit agendum, quid non agendum consultatio est 3. 498 pari. I Theoti nat. . Animus adeo deluebciatus praesiupponit consultationem.
Quem consultationem diximus g. 498. ymi. r. rarat nat. intellectus actum, eum etiam Deliberationem appellare solemus. Hinc Cicero , qui amat copiam Verborum, consultatio.
nem & deliberationem conjungere soleta Nobis igitur hic perinde est, sive dicas, animum deliberatum praesupponere
consultationem, sive dicere malis, eum praesupponere deliberationem. Hinc etiam animur deliteristus poterat definiri peractum voluntatis, quem praecessit deliberatio, vel consultatio,
310쪽
De modo sese alteri obligandi. 26i
g. 389. Animus indeliberaras nullam mponit consultationem sim de-tauidi Herationem. Etenim qui animo indeliberato agit, is facit, liberatus. quod num potius faciendum, vel non faciendum sit, & quin . modo id fieri debeat, nondum probe expendit I. 3 870, consequenter non disquirit, quid sit agendum, quid non agendum. Quoniam itaque actus intellectus, quo disquiritur, 'quid sit agendum, quid non agendum, consultatio, sive deliberatio cit I. 498. pari. I. Theon nat. Es not. 388. , ani- . mus indeliberatus nullam praesupponit consultationem, seu deliberationem.
Hine animus Hliteratus desiniri poterat, per aetiam volunta eis, quem nulla praecedit deliberatio, dc animo indeliberato fit, quod nulla praevia deliberatione fit.
Homo nil agere debet a que animo deliberato- obligatur is enim ad recte agendum β. pari. I. Phil. pra I. an .P. Quamobrem cum ad aetionem rectam requiratur notio actim tib ν. omnis sussicienter determinata, judicium Verunt de actioni S b in orari. nitate & malitia, volitio actionis bonae & nolitio malae, de- terminatio Voluntatis per bonitatem , noluntatis per malitia
am actionis, non Vero facta per rationes, ob quas bonum velum repraesentatur tanquam apparenS & maIum Verum tan- quam malum apparens, Omnesque motus ad actionem externam requisiti prompte produci debeant cl. 8 o. sart. 1. Phil. pract. unis. - Antequam igitur agat, disquirendum est, num sit agendum, cur sit agendum & quomodo sit agendum, conicquenter consultandum 3. 498. pari. I. Theon nat0, seu deliberandum iso . . 388 V Entinuero animo deliberato
fit, quod praevia consultatione seu deliberatione fit o. 388. Kk 3 389-