장음표시 사용
151쪽
ceptum fidei per se, & ratione sui obligat: & consequenter fides crisdit sub speciale praeceptum. Probatur minor et si hoc praeceptum sumatur, Pro ut positiuumest,per illud credere debemus ea omnia, quae siunt i Deo revelata, & ab Ecelesia proposita, inde pendenter a
quocunque praecepto aliarum Uirtutum; nam nullo altero urgente
Praecepto aliarum virtutum, si quis de fide catholica, vel de fidei
articulis interrogetur, tunc teneretur fidem ipsam profiteri, veritatem eius explanare, & actum internum circa fidem elicere . Sed
tunc urget praeceptum fidei per se , & secundum se, nullo habito respectu ad alias virtutes: Ergo sumpto pra cepto fidei,secundum quod positivss,& amrmativa est,habet obligare siccundum se,& per se, inde pendenter a praeceptis aliarum virtutum. Si vero fidei praeceptum est negativum et tunc a sortiori, independenter ab aliarum virtutum praeceptis, habet obligare. Quod sic ostendor dum proponuntur inici lectui nostro falsa dogmata , & quicunque errores contra fidem, & catholicam veritatem, a Deo revelatam, & ab Ecclesia propositam, tunc tenemur illis falsis dogmatibus positive disi sentiri et sed hic positiuus dissensus oritur immediate ,& directa a praecepto fidei, per se obligante ad dissentiendum , independentera quocunque aliarum Virtutum praecepto: Ergo praeceptum fidei, in eo, quod negativum est, obligat per se independenter a praeceptis aliarum virtutum.
Hanc propositionem damnavit InnocJ I. ut cohaerentem primae propositioni damnatae ah Alex. VII. Quare, sicut ibi diximus, merito, ut scandalosam suisse damnatam illam , ita Pari ratione, ut scandalosam fuisse damnatam hanc. 9 Addo tamen pro majori efficacia impugnationis . Quando
per se hoc praeceptum non obligaret, non postent a stignari rationes probantes,peccata aliqua esse per se peccata infidelitatis. Peccatum est tale, quia contra Virtutem ,& contra Praeceptum, ex tali virtute
obligans: Ergo tunc peccatum dicitur infidelitatis, quando dire framilitat contra Virtutem, & praeceptum fidei. Sed dato per Auth res damnatae propositionis , quod hoc praeceptum fidei per se non obligaret , non posset dari peccatum per se infidelitatis: subindeque, in hac opinione haereses non essent peccata infidelitatis: Ergo signum est, quod fides per se obligat. Eo vel maxime: quodlibet peccatum specificatur a vitio, opposito illi virtuti .& praeci plo per se obliganti : unde fornicatio est talis a vitio impudicit in contra praeceptum, & Virtutem castitatis: Ergo quoties non per se obligaret fidei praeceptum,nullum peccatum dici posset per se heteress;cui tali Praecepto non pugnaret per se infidelitas , Κd ratione aliarum virtutem. Hoc enim in Ecclesia Dei est maximum inconveniens, sc
152쪽
piis auribus Theologorum dissonum: Ergo dicendum est, hoc fidei
praceptum per se obligare. & non solum quando ceterae virtutes obligant.
Exponitur sensus decimaeseptimae Propositioηis, ejus falsitas
Decima septima damnata propositio . Satis es actura dei semel invita elicere.
8o o Ensus huius damnatae Propositionis est , quod putant eius P Authores, nos teneri semel in vita elicere actum fidei ad satisfaciendum praecepto obliganti ad elicitionem talis actus . Ubi supponunt Authores istius propositionis, quod, sive ex vi pra cepti fidei per se obligantis, sive ex vi allorum praeceptorum, quae a fidC diriguntur, solum tenemur semel in vita actum fidei elicere. Quae opinio valde temeraria, & sicandalosa est. Oppugnatio Propositionis. I CErtissimum est ex sit periori doctrina tradita in praecedenti
articulo , & in primo contra damnatas Propositiones ab AleX. VII. adesse praeceptum fidei, per se obligans ad cius Obseruantiam: quod si est negativum, obligans ad non credendum falsis, di erroneis propositionibus, obligat semper, & pro semper ς quia nunquam debemus consensum praebere Propositionibus, quae sunt contra veritatem 1 Deo revelatam, & ab Ecclesia propos tam . At s estpositiuum , tenemur eius obligationi satisfacere in tribus casibus specialibus ut optime notat Pater Mastrius . Primus casus est, quando Proponuntur mysteria fidei credenda: unde pueri tenentur statim, ac perveniunt ad usum rationis credere, nostram fidem Ueram esse . Secundus casus est, quando quis tenetur externe fidemiateri; ut si quis, sive juridice, sive extra judicialiter de fidei mysteriis interrogetur, tunc tenetur fidem exterius confiteri ἔ quae eX terna consessio supponere debet assium internum elicitionis fidei. Tertim casus est, quando quis tenetur exercere adlum aliquem Virtu tis, qui sine fide exerceri non potest: ut si teneremur confiteri, eliciendo actum poenitentiae, credere deberemus, paenitentiae Sacra mentum esse peccati remissiuum, & qu6d per ipsum Sacramentum Deus Peccata remittit . Sic quoque discurrendum est de elicitione actus cujuscunque virtutis . In his casibus praeceptum fidei per se is obligat:
153쪽
obligat: estque quas lucerna lucens, ne fideles viam aberrent Vcritatis. Quod constat ex illo Lucae I 2. Sint lumbi υestri praecinti, sIuce a ardentes in manibus υesris; & Apost. ad Corin. I. cap. 16. ait: Vigilate diare in fide: Quasi dicat, fidem esse omnium virtutum iundamentum,& regulam Τhs notatis, 82 Nunc contra damnatam Propositionem insurgo. Primia salsitas ipsius ostenditur, si senssis ejus sit, quod susticiat elicere actu in fidei semel in vita,etiam dum obligant praecepta aliarum virtutumet sic.Si semel in vita suiliceret elicere actum fidei in hoc sensu,sequetretur, quod quis quoties ex Viriute Religionis moveretur ad exe
cendum Sacramentum poenitentiae, non teneretur tunc credere,S
Cramentum poenitentiae esse peccatorum remissiuum,& quod Deus virtute ipsius peccata dimittat. Sed hoc est absurdum, imo contra Conc. Trid. sess Iq. can. 3. & alibi: Ergo non tantum siemel in vita, sed frequenter praeceptum fidei obligat , dum praecepta aliarum virtutum obligant. Maior hujus argumenti probatur ultra regu las connexionis praeceptorum ad invicem , quae talis est, ut quando unum obligat per se,aliud saltem per accidens obligat ) : sic nunc Probatur: quando per se obligat Sacramentum poenitentiae,obligat ut adimpleatur, iuxta Ecclesiae, & Christi institutionem . Christus Dominus, & per ipsum Ecclesia, instituit, quod hoc Sacramentumst peccati remissi uum,di quod Deus per actus poenitentis remittit peccata : Ergo poenitens in susceptione hujus Sacramenti totum hoc credere tenetur: alias Sacramentum isti peretur , absque eo, quod quis sciret, ad quid hoc Sacramentum inserviret. Si hoc assereretur in hac propoutione ab ejus Authoribus , valde temeraria esset, rationi dissona, R haeretica: imo magis imputabilis ad notam temeritatis, quam illa prima ab Alex. VII. damnata. 83 Secundo falsitas ipsius ostenditur, etiamsi Authores putent, ex vi praecepti fidei obligari duntaxat semel in vita ad aestum fidei eliciendum mam praeceptum fidei,si sumatur,ut nigatiuum,semper, ac intellectus tentetur ad assentiendum falsis doctrinis cotra fidem catholicam; & contra Veritatem revelatam, & ab Ecclesia propostam, tenetur fidelis falsis illis doctrinis dissentiri: qui dissensus esta clus, a fideli elicitus, ex praecepto fidei: & hoc praeceptum ad dis
sentiendum falsis doctrinis, cum sit praeceptum negat tuum . obligat semper, ac Pro semper urgent tentationes. Si vero praeceptum fidei sumatur, ut Postiuum, & amrmativum, quatenus dicit elicitionem actus credendi mysteriis revelatis,hic actus frequenter, ex vi solius praecepti fidei, elici debet. QIando autem hoc praeceptum per se obligat, non est determinatum tempus apud Τheologos. At, ut re
elius in hac re procedatur, dico semper obligare in illis prioribus
154쪽
cashus , num 8 l. relatis e ac insiper semper, ac quis mimam suam spiritualjhus actibus nutrire tenetur: de tandem non secedendo a Doctrina Scoti in quolibet die festivo, divino cultui dicato: nam sicut primo praecepto Decalogi,homo obligatus est ad Deum amadum , sic sem Per, ac urget hoc praeceptum Sc praesertim urget in diebus festivis, etiam in his diebus urget praeceptum fidei: quia; Accedentem ad Deum oportet credere, quod sit; ut ait Apost. ad 1D-
Ex his insero, propositionem illam ex utroque capite esse damnatam, sive si asserat, nos teneri semel in vita elicere actum fidei, pro ut hoc praeceptum obligat, quando obligant praecepta aliarum virtutum: sive asserat, nos tantum ad hoc teneri, vi solius praecepti fidei. Cetera,ad hunc articulum spectantia,videnda sunt tractata in praecedenti art. & in primo primi tractatus.
Exponisur sensus decimaeoctaυ.e Propositionis. s ejusfalsitas demostratur. Decimaoctava damnata Propositio. Si a potestate publiea quis imterrogetur, fidem ingenu/ confiteri, ut Deo, se ei gloriosum eousulo, racere, ut peccaminosum per je non damus. 84 Q Ensus hujus damnatae Propositionis est, quod quando quis P a publica potestate interrogatur de fide catholica, ut sidem catholicam ingenue confiteatur, si tunc interrogatus taceat , non Peccat. U. G. sit Petrus a Tyranno interrogatus de consessione fidei catholicae; quia Petrus tenetur illam confiteri, ut det gloriam Deo , & fidei; si illam tune Petrus non vult confiteri, potest licite tacere: & per hanc taciturnitatem, putant Authores Propositionis, quod Petrus non faceret actionem illicitam , & peccaminosum. At hoc est scandalosium, & temere assertum , ut in ejus impugnatione ostendemus. Oppugnatio Propositionis. 8s Anquam certum suppono cum omnibus Τheologis, in nullo casu licitum esse , negare expresse fidem catholicam , ruando fidelis a publica potestate, a Judice , vel 1 Rege Τyranno e ea interrogetur, etiamsi minis esset ei comminata mors; cum teneamur fidem , nedum actu interno , sed etiam externo confiteri. Posito quocunque mortis periculo: nam ad mortem vitandam nouest
155쪽
est licitum peccare, praesertim peccato infidelitatis , quo, in calli, peccaret fidelis, de fide interrogatus,si illam negaret. Hoc expresse deducitur ex pluribus Sacrae Scripturae locis. Primo ex illo Matth.
I o. Qui me vetaverit coram bominibus , negabo ego, eum coram Patre meo. Secundo Apost. 2. ad Tim. I 2. Si negaυerimus eram, is
ipfe negabis nos. Tertio, idem Apost. ad Rom. Io. Corde creditur ad justitiam,ore autem confession adsalutem. Hoc est ita certum a puclTheologos, ut sit ab Ecclesia determinatum tanquam dogma fidei sub Sancto Cornelio Papa, fidem scilicet catholicam non esse e X-terne negandam, etiamsi periculum vitae immineret. Unde fit, necessariam esse fideli externam fidei confessionem; praesertim, quando haec tendit ad Dei honorem, & proximi utilitatem: quod eveni ret, si quis esset a Tyranno interrogatus circa fidem . tunc tenetur
fidelis illam expresse confiteri; quia tunc ista consessio esset in honorem Dei,& proximi utilitatem. 86 Supposito itaque, nunquam esse licitum fidem catholicam negare, scd teneri illam expresse confiteri,nunc ad hanc damnatam Propositionem impugnandam , adverto , dari posse fidei negationem tacitam , per signa scilicet exteriora . quae negationi a qui Va leant et ut si Tyrannus ostenderet fideli idolum aliquod adorandum,& fidelis, tacendo, idolum ipsium non Perneret , tunc fidein tacitὲ negaret:& multo magis fidem negaret,si idolum illud adoraret . Hic nanque actus redundat in Dei injuriam, & scandalum fi-dclium: & hoc modo tacendo, fidem negaret, Sc propter Dei injuriam, & propter fidelium scandalum. Vel si a Tyranno interrogetur,& ipse non responderet, sed quaedam signa ostenderet aequivalentia negationi fidei, ex quibus etiam fieret Deo injuria,& scandalum esset fidelibus; tunc taciturnitas ipsa esset negatio fidei.87 Quibus admissis, ut certis apud omnes , & princiPaliores Theologos, nunc impugno damnatam propositionem.In nullo casu est licitum fidem negare,neque expressa,neque tacita negatione, &per signa negationi aequivalentia. Sed, si posset quis tacere, absque ullo peccato, dum a publica aut horitate est interrogatus de fide professione, posset licite fidem negare, saltem per signa aequivalentia negationi : Ergo non cst licitum tacere , quando quis de fidei proseisione est ab authoritate publica interrogatus. Major est indu hitata apud omnes Theologos ς & patet ex authoritatibus supra adductis num. 83., & ex i. Conc. Romano sub cit. Cornelio Papa. Probatur minor: nam tacere, dum est de fide interrogatus a Publica potestate, a Judice V. G. vel a Rege, quando tenetur fidem confiteri, idem esset , ac si fidem abso rite negaret: quia quando nuis non iaci ,quod facere tenetur, omit vendo , iacit actum contrarium
156쪽
suae obligationi. Sed dum fidelis a Iudice,vel Rege est interrogatus
de fidei consessione, & ipse tacet, tacendo, non confitetur expresis fidem, quam confiteri tenetur: ut constat ex superiori authoritate Apost. ad Rom. Ore autem eonfe fit adfalutem . Et insuper ex Mait. lo. Qui me eoufessus fueris coram hominibus consilebor, 9 eto eum coram Patre meo. Ergo tunc fidelis tacendo,sidem negaret,sal tem per signa aequivalentia negationi. 88 Uitraquamquod, si licite posset tacere, dum confiteri tenetur fidem catholicam, posset licite Deum iniuriare. & proximum damnificare : nam ex tali taciturnitate possent si deles dubitare deveritate nostrae fidei;& sic ab illa se alienare cum magno animarum detrimento ,&Dei dedecore. Et hoc magis urget , & scandalum maius ameri,s interrogatus,st Prasatus, vel Theologus,& Vir magnae authoritatis in Ecclesia catholica,a cuius firmitate in fide, Pendet tota fidelium stabilitas . Unde si Praelatus esset a Tyranno i terrogatus, debet Potius mori, quam tacere, & expresse fidem ipsam confiteri: ut constat ex illodoan. I o. Bontis Papor animam suam dat pro ovibus suis. Ex quibus in sero , quod, cum ex taciturnitat praestita a fideli coram publica potestate , oriri possit scandalum fidelibusin injuria Deo, sive per tacitam negationem, quae si PPOnitur in eo, qui tacet coram Judice interrogante ; sive ostendendo signa aequi Ualentia negationi. ut timorem mortis, &e. Quapropter contra aliquos Theologos damnata suit illa propositio , ut scanda-losa,& temeraria quia ponit licitum tacere, dum quis de fide interrogetus si a publica potestate. Quid autem erit dicendum, si quis de professione fidei in te rogatur a priVata persona, & taceat, non est expresse in hoc Innocentii decreto damnatum . At eodem modo puto, esse illicitum tacere, si tacendo dederit signa aequivalentiat negationi ; vel per talem taciturnitatem iniuria fieret Deo, & scandalum fidelibus eveniret.
Exponitur sensus decimaenonae Propositionis. N ejusfalsitas
Dccimanona damnata Propositio . Voluntas non potest e ere, ut assensus fidei in fel Ut magis firmus, quam mereatur pOudus ra .rionum ad assensum impellentium.
89 Ensius huius damnatae Propositionis est,negare,quod volun- tas possit ossicere, quod assensus fidei sit magis firmus, &magis Disit iroo by Cooste
157쪽
magis cectus,certitudine, quam pondus rationum impellentium ad assensum mereatur . Vnde supponunt Authores istius propositionis,quod fidei assensus haheat in se certitudinem,sed statis negant, posse voluntatem reddere ipsum assensum magis firmum , & certum. Si nanque supponerent, quod assensus fidei in stipis non esse: certus,st firmus,tunc propositio non sola huic damnationi subiaceret, sied etiam emi haeretica;cum haeresis sit,asserere,assensum fidei non habere omnimodam firmitatem, & certitudinem.
Oppugnatio Propositionis. 9o C Vpposito,in communi sensit Theologorum,quod assensus si- 2 dei habeat suam firmitatem, & certitudinem; nunc osseudoex Pluribus capitibus,voluntatem poste emcere,ut assensius fidei in seipso sit magis firmus, quam esse possit ex rationibus moventibus intellectum ad talem assensum . Primo ex inconvenientibus,qumst querentur ex opposita sententiae sequeretur primo, quod non es set liberum homini credere,& non credere mysteria revelata: nam in OPPosita sententia,dum voluntas non potest facere assensium ma gis firmum , qukm sit ex rationibus impellentibus intellectum ad ipsum assensum,supponitur, assensum ipsum esse necessario certum ex ProPriis rationibus moventibus intellectum ad assentiendum mysteriis: qua posita necessitate ad assensum,non esset liberum homini credere, & non credere mysteria ipsa revelata. At est erroneuasserere non esse liberum homini credere, & non credere mysteria revelata: Ergo voluntas potest essicere, quod assensus fidei hi magis firmus, quam sit ex rationibus impellctibus ad ipsum assensum. 9I Quod autem sit erroneum asserere,non esse liberum homini Credere , & non credere mysteria revelata patet, tum ex Concilio Trid. sere 6. cap.6. Disponuntur autem ad ipsam justitiam, dum excitati disina gratia, s adiuti, fidem ex audisti concipientes, liber Θmουentur in Deum eredentes . Vbi per Concilium , liherum est homini credere: Ergo contra Concilium amrmaretur , non esse liberum homini credere, & non credere. Tum etiam patet , ex illo ad
Rom. q. Credidit Abraham Deo , s reputatum es ei adjustitiam. Tandem ex illo Marci cap. ultimor Qui crediderit , s haptinatus
fuerisfamus erit; qtii vero non eredideris condemnabitur. Ex quihus verbis constat, liberum esse homini credere , ct non credere. Atqui talis libertas oritur a voluntate: Ergo voluntas rotcst sicce-rc, quod assensus fidei sit magis firmus, quam mereatur pendUS ra tionum impellentium intelledium ad ipsum assensum. Eo vel ma xime,quia assensus ipse fidei circa mysseria revelata,est mcritori S.
158쪽
Sed nequit esse meritorius ex ita firmitate , quam habet ex rationibus impellentibus intellectum ad assentiendum : Ergo requiriturpia aflectio voluntatis ad faciendum talem assensium meritorium: Et sic voluntas potest essicere assensum illum magis firmum. 92 Sequeretur secundo ex opposita sententia, quod assensus fidei non haberet omnimodam firmitatem, si majorem habere non posset a voluntate; nam a solis rationibus impellentibus intellecta ad assensum, non habet omnimodam certitudinem, excludentem omnem irmidinem e quare si voluntas non posset dare maiorem firmitatem, iam assensius fidei careret fi imitate. Totum hoc ostenditur, dum rationes impellunt intellectum ad assensum,non Possuntipim intellectum determinare ad assensum veri,& ad veri eviden tiam; quia per illas rationes Blum cognostimus mysteria reVelata,& ab Ecclesia proposita. Ergo, ut intellectus habeat omnimodam certitudinem,necessaria est pia volesntatis a nectio. 93 Impugno iterum directe falsitatem damnatae propositionis, ratione emcaci, qua utitur Pater Cardenas. Tota firmitas, quam habet fides ex pondere rationum impellentium ad assensum, inde- Pendenter a pia voluntatis affectione, est tantum moralis evidentia, qua morali evidentia posita,nullus prudens potest negare assen fiam mysterio revelato. At independenter a voluntate assensus fidei non est evidens evidentia metaphysica,qua scilicet,non tham Pru dens negare non potest assensum mysterio revelato, sed implicet contradictionem , ut possit aliter evenire. Sed ad firmitatem assen ius fidei requiritur evidentia metaphysica , qua non possit intellectus non ponere assensum , ita ut implicet contradictivum poneredissensum: Ergo si talem firmitatem habet fides a voluntate,potest voluntas emcere assensium fidei magis firmum, quam sit ex rationi bus moventibus, & impellentibus intellectum ad ipsum. Haec ratio videtur mihi potissima ad ostendendam falsitatem supradictae damnatae propositionis ς cum certissimum sit apud omnes Theologos , mysteria nostrae fidei esse evidenter clodibilia; & qu dem non1blum evidentia morali,& prudentiali, sed etiam metaphysica, haec evidentia metaphysica in objecto revelato habetur per Piam Vo-Iuntatis a flectionem: adeoque voluntas emcere potest, ut assensius fidei sit magis firmus, quam mereatur pondus rationum , ad assen. sum impellentium.
159쪽
Expoνisursensus viresimae Propositionis , s ejusfalsitas
Vigesima damnata Proposito. Hine potest quis prudenter repudiare offensum, quam habebat supernaturalem. 94 QΕnsus huius damnatae propositionis est,meo videri ut quio dam etiam putant) quod duin alicui infideli sunt proposita mysteria nostrae fidei, ut credibilia, ipse , donec pervc niat an maiorem certitudinem , suspendat astensum musteriis propositis: ἡ quo modo repudiaret assensum supernaturalem , requisitum ad credendum.Si alio modo haec propositio explicetur,cum faciat sen-sUm propositionis consequentis, videtur,no esse bene deductam antecedenti damnata propositione;nam decimanona damnata propositio , esto neget, voluntatem posse emcere assensum magis firmum, qu m sit ex pondere rationum ad assensum impellentium;tamem absolute non negat firmitatem ipsius assensus , alias non solium, ut temeraria, & scandalosa esset damnata, sed etiam, ut haeretica. Quare non apparet in hac vigesima propositione damnata lymne quodnam antecedens supponat: unde ad ipsa in impugnandam ut dicit Ρater Cardenas siissiceret decretum de ipsius da
Oppugnatio Propositionis. 93 Dosito sensu exposito num. 94. Suppono , fidelem fide su ,
V per naturali credcre mysteriis revelatis.& ab Ecclesia Propositis: & quoties aliquod musterium ei proponeretur credendum,& ipse assensium suspenderet, vel repudiaret. ut deveniret ad majorem certitudinem. tunc ut infidelis existimandυς csset; nam fidelis ea, quae Proponuntur ab Ecclesia credenda. ut certo . N evidenter credibilia credere debet, eisque omnem supc rnatura in ostensum Praestare tenetur . Unde ex nullo capite potest assinstim i sipendere, uel repudiare, quin de imprudentia, , haesesi imputetur
Posse prudenter repudiare assensum fidei, idem cst. ac prudenter dubitare,an mysteii a nostrae fidei sint certa,& evide nter Codibilia Sed neque infidelis potest prudenterdui, tare, an nostiae fidei mysteria sint certa, & evidenter credibilis: Ergo neque infid ci s pol cst Prucinter repudiare, vel suspendere assensum sepei natui alem. Mi R a Dor, Digitigod by Corale
160쪽
nor, in qua stat tota dissicultas prohatur: quando infidelis dubitat, an mysteria nostrae fidei sint credibilia,serae poderat rationes eu imis pellentes ad credendum propositionibus siuae falsiae sectar. Sed praeponderando hujusinodi rationes, non agit prudenter, sed imprudenter: Ergo neque infidelis prudenter ageret, dubitando, an nostrae fidei mysteria sint certa, & evidenter credibilia Eo vel magis , quia , non datur actus prudens ad sit spendendum assensum , vel illum repudiandum circa aliquod objectum, nisi evidenter constet, oppositum talis objecti esse saltem probabiliter, credendum. Sed dogmata falsa infidelium, quae opponuntur mysteriis nostrae fidei,nullam probabilitatem credibilitatis habent; cum sint omnino falsa: Ergo nequit infidelis prudenter suspendere, vel repudiare assensum supernaturalem , quem habebat ex dicto alicujus Catholici docentis veritatem nostrae fidei. Minor est certimina. Maior patet a pari: in opinionibus moralibus, quae Uersantur circa honestatem actus: Vt, ego possum licite i amare meipsum; ego non possum licit/ tufimare meipsum. Si ex his opinionibus, alicui
una ostenderetur sequenda , pollet iste talis prudenter suspendere consensum ad unam, donec praeponderet rationes ad aliam opinio. nem:quia utraque opinio probabilitatem habet. At quando una Cainret omnimoda probabilitate, ut est in casu de falsis dogmatibus haereticorum, non potest quis prudenter susDendere assensum mysteriis nostrae fidei, illumque repudiare, donec perveniat ad majorem certitudinem : Ergo nequit quis prudenter repudiare assensium, quem habet circa mysteria nostrae fidei.
Exponitur sensus vigesim rima Propositionis , et ejusfal asdemonseratur.
Vigesima prima damnata Propositio . Assensus eisuperηaturalis,
s utilis ad fritilem par cum notitia sesum prohahili revelationis; immo cum formidive, qua quis formidet, au nou sit locutus Deus.
97 CEnsus huius damnatae Propositionis est, quod assensus fideio supernaturalis , & utilis ad salutem non necessario exigazmtitiam certam obiecti revelati , sed tantum sussicit notitia proba bilis ; immo cum sormidine ad oppositum , qua quis sormidet , an Deus sit locutus. Haec propositio duas habet partes, quarum utra que est hoc decreto Innocentii damnata ; quia negat vecessitatem notitiae certa: requisitae ad supernaturalitate actus, Rutilita em au