장음표시 사용
171쪽
restrictionem fuisse damnatam , tam quo ad mendacium , quod in ea cst, quam quo ad periurium: ut constat ex illis Verbis , re υθ-
IIo In hac re suppono, mendacium illud esse , quod dicit fa,
Jam emunciationem cum voluntate ad fallendum prolatam'. ut dicit D. Augustinus lib. I. contra mendacium cap. q2. mentiri est con- Ira mentem ire . Quare ex hac D. August mi doctrina,aliqui,& praeseitim noster Aste sanus definierunt mendacium , quod sit da υο-ce Iignificaris cum intentione fallaudi. Ex quo fit, quCd mendacium in nullo ca Iu sit licitum , etiamsi sit de materia levi. leti In lib.de Justitia, & Jure disp.3.de Reo coram Judice interrogat O , contra quem adsit tantum semiplena probatio, dixi, quod non teneatur crimen stium futuri. & quod possit Judici legitimὲ interroganti respondere, iuxta docti nana , quam tradit Doctor noster Scotus in q. dist. i 3.qq. art.ῖ. χο proposita pro ut prusUuutur. Et subdit idem Doctor, s haec quidem sue meudacio quia propctuuu-rur tu publico, s ut publica, s publice probauda. Sic autem uexarsea potest quis , si scit ea non pose probari tu publico . Ex his Scoti Verbis insero , quod possit in aliquibus casibus, sine mendacio quis
re Pondere interroganti de aliqua re, quae secreta est, & non publica, absque usu mentalis restrictionis, & quidem sine mendacio;quian mo tenetur in publico manifestare, quod non est verum publicst. Unde ibi notavi quandam doctrinam desumptam ex Fabro nostro,& in hac scoli scindatam ; quod scilicet aliud sit dicere falsitatem,
dc aliud sit occultare veritatem . Dicere falsitatem est mentiri, ut constat ex ipsius mendacii dc seriptione. Occultare Veritatem,quando necesLu ia est talis occialtatio, non est mentiri : unde si quis interrogetur , an Titius homicidium commiserit, quod siecretum est, posset licite respondere nou habeoscientiam de hoc: cum nemo coactus sit ad occulta revelanda ; praesertim si crimina Occulta sint ali. cui nota per Sacramentum consessonis . Et hoc modo respondere: non babeo scientiam de hoc, non esset negare Veritatem , neque ex pressam dicere falsitatem ; sed tantum esset veritatem occultare; quod non est, nec mentiri, nec uti mentali restrictione.
ieta Notavi hic hanc doctrinam , ut cognoscatur, quod occultatio Veritatis, praesertim , quando quis ad illam occultandam jus habet, ut dixi de Reo semiplene probato , non sit prohibita, nec damnata in hoc decreto; cum Innocentius damnaverit usum mentalis restrictionis,aliud scilicet ejusdem locutionis in mente retinere, δι aliud voce proferre; ex qua locutione diversus sensius generatur in mente interrogantis a Nilio , qui est in m cnte rc pondentis;
quae locutio est expresse false , & mendacium . Quod autem non
172쪽
damnavit sensum , supra expressum ex Scoti doctrina , patet ex D. Augustino in Psalm. s. Alitid est m ntiri,s aliud verum occulaurθύiquidem aliud est falsum dicere, aliud verum tacere . Ut si quis fort- .
non Oelit ad istam Diphilem mortem bomiuem prodere, para ras ossa debet et erum oecula are, uouolpum dicere , ut urque prodat, urque
12ῖ Qua praemi Iadoictrina . nunc impugno damnatam Pro PC-sitionem . In usu mentalis restrictionis habetur proximi deceptio, mendacium , & si praestetur iuramentum, periurium; Sed illicitum est proximum decipere, mentiri, & periurium committere: Ergo non est licitum uti mentali restrictione, modo ab Authoribus damnatae Propositionis expresso. Minor est indubitata; quia per Pro iximi deceptionem inultoties quis peccat contra charitatem, mul toties contra iustitiam , & multoties contra fidelitatem . Per mendacium , esto sit iocosium, evitari non potest Laltem veniale pecca tum ratione false e nunciationis Per periurium tandem, quia Deus Vocatur in testem falsitatis magna ei inferretur iniuria. Probo manc
aizrem: si quis interrogetur , an commiserit homicidium in per- sinam Titii, 9 ipse respondeat: non inmmis homicidium, intendendo intra se, is dis Io Dis, in quo revera non commisit homicidiam; in hac mentali restrictionet interrogans decipitur, quia Per Vc baeX pressa ,existimat, interrogatum non commisisse homiciuium mam aliud significatum habere non possunt expressa illa verba , quan negationem homicidii commim. Et quia homicidium fuit iam commissu in tunc interrogatus, hoc modo respondendo, mentitur, quia
expressam dicit falsitatem .Et si insuper de hoc iurametum praenet, quia jurat de diceda veritate, & postea expressa dicit falsitatem,cst
Deriurus. Hoc ipsum confirmari potest doctrina Scoti,quam retulimus in calce art. 23. sith num. i I . Et insuper ex alia doctrina.quam tradit in eodem 3 di i 38 qu. tiu. f. aliter. Ubi exponens sententiam D. Bonaventurae. & Gerardi de Odonis, circa mendacium, ait: Ita in proposito . licet prolatio rasitim, υel talium verborum , quorumcunque silvificatorum , possit esse sis e peetato e tamen prolatIs eorum cum comtientia oppositi, s per en equens cum intentisne fallendi, non potes esse sive peccato , quia includit actum subseratum, cum cir- cmnstantiis ipsum neesaria deformantibus. Ex his insero,restri Aionem mentalem , propter mendacium , quod secumfert, & quidem omnino illicitum , esse merito damnatam: ac per consequens nemo
173쪽
Exponitursensus vigesim eptimae Propositionis, s ejusfalsitas
Figesima septima damnata Propositio. Causa utendi bis amphibologiis es, quoties id necessarium , aut utile it, ad Ialutem corporis, δοuorum, res familiares tuendas , υel ad quemlibet alium υirtutis actum ς ita ut veritatis occuliario censeatur tunc expedieus, s
ta in quibus sit licitu uti mentali restrictione per Uerba a qui. Voca,& amphibologica quando scilicet quis tenetur se defendere a salute corporis, ut ii per usu amphi hologiae se desinderit a pericu lo mortis: vel per cunde usum bona, vel res familiares tueri teneatur tui si interrogetur, an habeat centum mutuandia,&c. possct licite ut dicunt Authores istius propositionis respondere cum meu tali restri et ione:V. G. respondendo cuin ahsbluta negatione: nou habeo, restringendo tamen in mente, ut tibi im mutuo . Idem discursus elior mari potest in quocunque alio casu. Haec Propositio, quia universaliter ponit licitum casum mentalis restrisionis per amphibologicas reiponsiones; ideo ut scandalosa damnata est; quia responso ad interrogata generat diversum siensium in mente audiciatis, ac est in mente pro iurentis: & sic audiens falleretur,& loquens mcntiis
Oppravatio Propositionis.123 CUppono tanquam certum ex Sacris Scripturis, locutionem in paroholis fuisse usitatam,& quod Christus Dominus saepe saepius tali locutione usius fuit; praesertim interrogatus, vel a Judais, vel a Pharisaeis, vel a propriis distipulis; & quia isti Jus interis rogandi non habebant, nec Christus Dominus tenebatur rospondere ; iccirco multoties utebatur verbo Nescis , quod Dilius Ati-gustinus interpretatur de negatione scientiae utili ad respondendum;quomodo cisi veritatem occultabat,quia non tenebatur illain. fateri; non tamen expressam dicetiat fallitatem , quod est mentiri. Quare videtur damnata supra dicta proPositio, non pro eo, quod Ponit absolute studiosum occultationem Veritatis ; sed 'mia in occultanda veritate ponit licitum usu in restrictionum ment' lium,mcndacium,&. Periuria. Quod in siuperiori articulo imi usuritia cit,
174쪽
126 Impugno nunc damnatam propositionem: usus amphthologiae, quando diversum facit sensu in in mente audientis , & interis rogantis, ac est in mente proferentis, est deceptio proximi,& mendacii prolatio ; sed decipere proximum, & mendacium proferre, stomn:no illicitum: Ergo uti amphibologia, in reswndendo ad in- rterrogata, quae faciat diversu sensum naturale in mete interrogantis ab eo, qui est in mente pro fierentis, est illicitum: & hoc praesertim valet, quando locutio non est signo exteriori copulata , quo posset audiens, ex signo ipsi, cognoscere veritatem proserentis : ut accidit nostro Sancto Patri Francisco,dum interrogatus a quibusda,linistris iustitiae, an latrones transii sient illac; Diuus Pater Franci-stus respondit, non transier-t hac , ponendo manus in manicis suis. Ex quo signo arguere poterant interrogantes , latrones non transiisse per manicas . Illa D. Franci sci responsio fuit veritatis occultatioCum signo exteriori exprimente Ueritatem Verborum,quan protulit. Vnde insero, quod dum quis respondendo, utitur verbis amphibologicis, cum mentali restrictione , & absque ullo signo ex teriori , exerimente verum conceptum mentis, ut suit in casu posito, & prox mus de facili decipitur ex manifesta falsitate loquentis, di mendacio importato per talem locutionem; illicitam reddi locutionem illam, non obstante quacunque utilitate resultante, tum inhonis corporis, tum famae, tum fortunae respondentis; quia omnia ista bona non siint praeserenda bono animae, quo homo priVaretur, respondendo per mentalem restrictionem, aut mentiendo. II Modus evadendi hanc damnatam propositionem in mentalibus restrictionibus, quae P. OXimi deceptionem in Voluunt, mendaciumn periurium quando iuramentum exhibetur , est , ut locutio correspondeat legitimae interrogationi, & non sit alius conceptus mentis ab externa locutione ἰ alias semper mendacium esset.
unde si quis petat a Titio mutuo centum ; si Titius responderet:
non habeo, & re vera habet; retinendo in mente sita,ut tibi mutuem; iam uteretur mentali restrictione , & mendacium committeret ;quia diversus est conceptus mentis ab externa locutione : & in mente petentis non possiet allum sensum generare , quam hunc , quod scilicet Titius non habeat centum . At si Titius responderet: -urisam haberem centum ad tibi mutuaudum ; tunc licita esset rein sponsio; quia haec locutio nata est parere in mente audientis , quod Titius non habet centum ad mutuandum, non vero,quod absolute
Alius modus evadendi mentaIem restrictionem , & mendacia m , est , quando locutio per signa exteriora generare Potest in me me audientis eundem sensium,qui est a mente praeseruntis;Quo modo
175쪽
modo proximus non deciperetur, nec loquens mentiretur:ut pztet de exemplo Sansii Patris Francisci ; nam lignum illud exterius narum est generare in mente audientis eundem sensum,qui est in mLnte proferenti S. Modus tandem evadendi mentalem restrictionem , ct mendacium circa interrogationes de rebus occultis .est ille siti pra expressus articulo praecedenti, deductus, tum ex doctrina D. Augustini, tum D. Thomae, tum nostri Doetoris Scoti, scilicet re bondendo absolute: Non habeo scien iam de hoc, υel si scirem. ut possem tibi satisfacere, jam tibiserυirem. Et hoc modo respondendo evitatur mentalis restrictio , & mendacium; nam haec responsio non est nata ex lefacere diversum sensum in mente interrogantis, ac est in mente respondentis.
Exponitur sensus Dii sim moue Propositionis. N ejus falsitas
demoliriatur. Vigesimao lava damnata Proposito. Qui mediante eommevrati ne, vel munere ad Ma Fratum , vel oscium publicum promotus est, poterit cum refrictione meutali praesare juramentum. quod demandaro Retis a similibus solet exigi , nou sito respectu ad iurentionem exigentis; quia non leveIur fateri crimeu occultuw.128 C Enssis huius damnatae Propositionis est , quod dum quiso vult ascendere ad magistratum , Vel per munus , Vci Percommendationem , vel promotus sit ad aliquod publicum officju; si hic a Judice interrogetur circa aliquod delictum occultum conmissum ab eo, qui ad magistratum promotus est , an scilicet haheat aliquod impedimentum pro tali ossicio obtinendo. dicunt Autho. res huius propositionis quod iste talis poliet respondere cum mentali restrictione , nullo hahjto respectu ad exigentum veritatem occulti criminis , aut ad interrogantem; &assignant rationem,quia nemo tenetur fateri crimen occultum.
Oppugnatio Propositio sis. ia9 TI U iusinodi proposito non fuit damnata Propter Diumam vetha, nimirum, quia nemo senetur fateri crimen cecu tum , Ut quidam putant ἔ cum in aliquibus casibus pollet Quis crimen occultum non fateri; pi aesertim quando quis non est de Occulto climine Probatus, sed tantum semiplene probatus, di quidem si Τ a per
176쪽
Per occultationem criminis posset periculum mortis evitare;ut dixi lj b. de buit.& Jure clim. s. ubi noto,quod delicta alia sunt capitalia, ali p. tantum civilia; capitalia sunt, quae poena mortis , vel triremium , vel diuturni carceris sunt punienda:ci vilia sint, quae poena Pecuniaria, vel carceris,non diuturni, sed per paucos dies sunt punienda. Si quis a Judice legitime interrogante cie primis criminibus interrogaretur,& non esset convictus, & plene probatus, non tene. retur crimen occultum fateri; sed per illa verba Scoti supra relata,msIet Ucritatem occultare,& quidem sine mendacio,dicendo: Ne- ο proposita pro ut proponuntur;quia propουυntur in publico, in publica, s publicὰ probauda; ut retuli nium. i 2I . Si vero interrogatur de civilibus criminibus posset illa fateri ; quia nullum notabile detrimentum ex tali consellione eveniret. At si Judex non interrogaret iuridico , non teneretur tunc veritatem fateri; quia extra judicium nemo habet potestatem interrogandi. Iῆo Quare ista 28. propositio est damnata propter mentalem restrictionem, quam ponit licitam,& propter mendacium,& Periurium , quae interveniunt ex parte respondentis . Et quod mentalis restrictio, mendacinm, & periurium sint illicita, constat ex dictis in duobus antecedentibus articulis: unde hic aliud non restat addere, nisi concludere,quod in nullo casu sit licita mentalis restrictio, imo expresse ab Inn. XI. prohibita ; quia ex ea proximus decipitur; endacium involuit; & si exhibeatur iuramentum, involuit etiam
Exponitur sensus vigesimanona Propositiovis , S ejusfalsitas demonstratur. vigesima nona damnata Propositio . Urgens metus ravis est caussjWia, Sacramentorum administrationem uiandi.
Ιῆ I Ensus huius damnatae Propositionis est, quod metus gra-O vis , ut esset metus mortis, diuturni carceris &c. sit justa causa simulandi adminis rationcm Sacramentorum. In qua ProPomstione stipponunt Authores ipsius, non esse per se licitum simularet administrationem Sacramentorum: ut proferre sormam baptismi, sine nitentione baptinandi; proferre verba eonsecrationis , sine in Tentione consecrandi proferre verba absoliatiores , spe intentione ali solvendi &c. vel verba ipsa variare,quae spectant ad formam Sacramentorum; Sed solum asserunt, quod ex metu urgenti, & graVipossit licite si inulari administratio Sacramenti: di volunt, quod Ou
177쪽
graUem metum, mortis V. G. posset quis fingere se consecrare hostiam , quam consecratam petant ab eo haeretici, ad illam ludibrio exponendam; & ipsam non consecrare. Idem dicendum in aliis Sacramentis quando adest gravis meius Sacramenta simulandi. Hoc autemgat scandalosium, & temerarium damnatum est.
Oppugnatis. Propositiouis. 3 32 C Uppono, metum iri usu incussum, alium este gravem, quio scilicet cadit in virum constantem,& alium esse levem, qui
non cadit in virum constantcm.Metus gravis cadens in constantem virum est ille,quem vir constans,& tortis, prudenter, & rationabiliter concipit. Metus Vero levis . non cadens in constantem Uirum, est ille, quem concipit vir pusillanimis, ut si cset si mina, puer , senex &c. vel cst ille , quem etiam vir sortis imprudenter, & irrationabiliter concipit . Primus metus, nimirum graVis cad cns in Con- stantem Uiru,tunc habetur,quado malum,quod quis minatur,est in se, & ex natura sua malum, ut estet mors , inutilatio membrorum,ca Ptivitas, perpetua carceratio &c. & aliunde, quod a viro sorti, &constanti eligi non possit: & tandem , quCd malum , quod timetur. certo , & inevit abj liter immineat, id est secundum prudentem , &fundatam aestimationem . Vtia ex his conditionibus d cficientibus, metus non est gravis, scd levis: ut ait Doctor noster in A. dist. 89. o. II. I. hic dicitur. i 33 Insuper noto, sinua lationem aliam esse formalem, quae scilicet oritur ex intentione decipiendi per signa externa, quae diversiam faciunt conceptum ex natura rei, ac est in intentione timulantis: & aliam csse materialem , quae scilicet non oritur ex intentione
decipiendi, licet proximus decipiatur per aliqua signa externa in disserentia ad plura significanda.Sit exemplum primae simulationis. Fingat Sacerdos absolvere Titium sine intentione absis luendi;quia Titius sirpponeret se absolutum, & adstantes audirent formam absolutionis per se significantem absolutionem, iam isti decipercntur; quia vel ha illa absolutionis sunt signa externa , quae per se significant absolutionem: Et quia Sacerdos non habuit intentionem a si luendi,ideo illa vcrha faciunt diversum conceptum ab intentiones mulantis. Sit exemplum secundae simulationis: si quis, praeter intentionem decipiendi proximum, coram idolo thus proiicit in thuribulum; quia thus illud est fgruam externum L lignificans adorationem, Idolo praestitam , Sinsuper significans susceptionem odoris;ex hac materiali simulatione proximus deciperetur, supponens, ilius illud esse in thuribulo positum , causa idololatriae
178쪽
i 34 Quia utraque simulatio est mendacium ς iccirco per hanc
damnatam propositionem utraque damnata est in materia administrandi Sacrament ut evidenter ostendemus. Quapropter I 83 ImpugnG nunc damnatam Ρropositionem . In nullo casu potest esse licita simulatio, qua proximus decipitur, sive ex intentione simulantis, sive praeter ejus intentionem; sed per signa exteriora decipitur: in stuper ex qua oritur mendacium, & tandem irrogat Sacramento , & Deo maximam irreverentiam et Ergo urgens metus,quantumvis graUis, non excusat a peccato in simulanda administratione Sacramentorum. Probatur ista consequentia; quia simulatio in quacunque Sacramentorum administratione , sive ex intentione , sive praeter intentionem simulantis, habet proximum
decipere; cum hic supponat per externa signa, Sacramentum esse administratum,& re vera per defectum formae vel intentionis, non est administratum cui dictum est in casibus positis num. Iῖ l. Insuper ex tali administratione mentitur; quia aliud externe facit,quod interne facere intendit. Et tandem ponit Deo, & Sacramentis irre- Verentiam;quia cum simulatio in genere sit vitiosa,& vitium ponat in Deo ,& Sacramentis irreverentiam ς hinc est, quod simulatio in administratione Sacramentorum maximam Deo , & Sacramentis
SUPPOnamus, Sacerdotem ex gravi metu moveri ad simulandam administrationem Eucharistiae publico infideli , coram fideli-hus, sive metus iste si in virum non constantem,sive in virum con saniem,& iste Sacerdos fingeret consecrare Danem,Vel ipsum consecraret, sine animo, & intentione consecrandi et in isto casu astantes deciperentur, quia putarent esse Verum Sacramentum administratum: administrans mentiretur , quia signa externa non corresbonderent conceptui interno. Et tandem Deo , ct Sacramentis fieret iniuria Propter exhibitam irreverentiam; quia Deus. & Sacramenta reverenter tractari debent Idem dicendum est in quocunque casu administrationis Sacramentorum; cum propositio damnata sit universialis st se extendat, nedum ad omnia Sacramenta , VcrUm etiam ad singulos cassis qui occurrere Pollunt circa SacramentΟ-rum administrationem. Hoc confirmatur doctrina Scoti loc. sit praci r. his verbis: Lyle merus, qui excusat, es ille, qui potest cadere iucontiantem virtim fecundum iura; sed in mirum con tantem Mon ρο res cadere metras maioris incommodi. quam peccati mortalis . Tumeriam , quia nullus mertis potes cadere recte tu aliquem . vis ad suberandum minus malum , ut fugiat maius malum ἔ Dd ρati quamcuυ-que poenam es minus mattim. quam peccare mortaliter. QDod etiam
probat de licito, & illicito, liccns: Asanis necessarium est Disare illicitums
179쪽
eitum k quam fugere poenam. Cum ergo timulatio administrandi Sacramenta sit illicita, est peccaminosa, nequit, ob quemcunque metum, simulari Sacramentorum administratio a 36 inod insuper poti sim a doctrina confirmari potest ex quodam casia proposito coram Innocentio III. relato in cap. de hs-miue,de celebr. Missarum: inci . Quisvisis, quid de iucauro Presbytero videatur. Casus erat iste: Sacerdos. manebat s a b culpa mortali,& non poterat MisIam omittere;omnes Missae caeremonias peregit, seu simulavit consecrationem panis, & vini; panem ipsum,& vinum elevavit, & adoratum fuit ab astantibus; siumpsit tandem Sacerdos Panem non consecratum, simulque vinum. Fuit casius iste propositus coram Praedicto Pontifice, qui sic respondit cum emo falsa sint abiicienda remedia, quae υerissunt periculis gravior assicet is,qui pro sui criminis conscientia repuιatse iudiguum, peccet grauiter, si se ingerit irreυerenter ad illud; tra Dius tameu υidetur ost eudere , qui licsraudulenter illud prasumpserit Ismulare cum ille in solius misericordis Dei mauum incidat; θte υero non solum Deo cui non veretur i ludere jed populo, quem decipit ,1e ad trimat.
Per quae Verba Innocentius declarat gravius peccare , qui sic Sacramentum Eucharistiae simulat:tum quia Deo illudit,lum etiam quia populum decipit, ut etiam exponit Glos Haec doctrina valet Pro quacunque simulatione, qua Sacramenta simulantur, sive quae fiunt absque intentione faciendi , sive quae putantur ab aliis facta; sed formalis in eis, ex parte ministri, deficiat integritas. Neque me intuS,quocunque modo gravis, potest esse hasta caula, Sacramenta simulandi; quia potius moriendum est, quam Deum omendere , &proximum decipere.
ponitur sensus trigesimae Propositionis, s ejus sal ardemoliratur.
Trigesima damnata Propositio. Fas est viro bouorato, occidere, quἷmittitir calumniam inferre , si aliter hac ignominia vitari nequit.
Idem quoque dicendum . si quis impingat alvam , vel rape percurrat,spos impactam alapam, υel ictum fustis, fugiat. 37 C Ensus hujus damnatae Propositionis est. quod sit licitum via I ro honorato, scilicet nobili vel in dignitate constituto . occidere eum qui ipsi calumniam infert: & hoc facere potest, quando non habet alium modum vitandi ignominiam, nili calumniatorem
180쪽
occidendo . Iidem asserunt , esse licitum occidere eum , qui Impim ιgit alapam, Vel fuste percutit, A post percustionem , & alapam sugiat. Vtrunque scandalosium , & erroneum est, & sub aliis terminis
damnatum fuit ab Alex. VII. in propolit. 17. ,&I8. , quae videri possunt in primo tract. art. I p., & I 8.
Oppumatio Propositionis.138 C Uppono ex quadam doctrina a me tradita in lib. deIust. &Jure disia. s. ubi retuli has damnatas propositiones , calta mniam esse iniustam famae, & honoris alterius denigrationem : un de si quis diceret, Petrum esse adulterum, homicidam. surem, &C. famam Petri injuste denigraret. Haec nanque multoties crescit ad incremetitum . seu dignitatem persi,nae injuste calumniatae: quare major est calumnia Principi, vel Praelato imposita, qu1m illa,quar est imposita Plebeio,vel Clerico.Suppono insuper ex dictis ibidem, Invasorem alium esse circa vitam , alium circa hona fortunae , α alium circa famam , di honorem. Invasor vitae est ille , qui armi Saptis ad occidendum, invadit. Invasor honorum est ulle, qui armatus incedit ad hona alterius rapienda. Invasor tandem honoris est ille , qui potius armis linguae incedit, quam armis offensi vis Vitae. Hoc dato discrimine inter unum,& alios invasores, ad Uerto, nemi nem licite esse occidendum privata authoritate , nisi in occisionis actu adhibeatur moderamcn inculpatae tutelae; & omnino eVitetur intentio. 9 actus sumendi vindictam, & ultionem contra occiden dum . Moderamen inculpatae tutelae ab omnibus Theologicis explicatur per hoc , quod scilicet ex una parte actio sit, saltem iure naturae permissa, ct in illo casti non sit lege positiva prohibita , sive civili, sive Ecclesiastica, ex altera parte prudenter iudicetur,non rosic dari aljud mcdium effugiendi gravamen , quod certo quis est recepturus ab Invasi are . Per hoc diximus. quod in Vasius in Vita, quando Prudenter iudicat, non posse alio medio vitam stiam fiat Uare, nisi invasbrem occidendo, potest licite ipsit in Occidere , non intendendo primario, & directe morte in invasocis , sed vitam pro Priam . quam custodire , & salvare tenetur iure naturae: & hoc non est, neque civili, nc quo Ecclesiastica lege prohibitum . Quod si posset aliunde vitam salvare , vel fugiendo. vel clamando, ut auxilium
ipsi invaso praestetur; tunc occisio illa esset injusta,& absque mode'
ramine inculpata' tutelae. . i
iῆ9 Ex qua doctrina nunc contra Authores damnatae propositionis instargo. Est licitum occidere in υasdrem, quia hic directe in Vadit in vitam , quam quis nullo modo salvare postet, sine in VasU