장음표시 사용
161쪽
93 ρ' Rectum fidei, circa quod fides divina versatur est myste - rium revelatum a Deo, di ab Ecclesia propositum ς & hoc
aliud est universale: & sic omnia lingularia objecta comprehendit,& asIensus circa ea omnia,ut in unum collecta versatur. Et aliud est Particulare, circa quod assensus specialiter versatur . Si nanque inotellectui proponantur credenda simul omnia obiecta, revelata a Deo, & ab Ecclesia proposita, tunc intellectus omnibus diceretur assentiri,tanquam universali objecto: si vero tantum unum Prose
natur credendum,tunc uni intellectus assentitur, tanquam partic
lari objecto . Sit pro claritate hic syllogisnus : uuidquid est a Deo revelarum,s ab Leelegia propostum, Ut credibile ;yd utorium D
earnationis est a Deo revelatum,o ab Eccleua prolueitum:Erg. serium sicarnationis est eredibile . In hoc syllogismo aflensias intellectus circa majorem propositionem est astensus circa objectu in universale et assensius vero minori propositioni est assensus circa O jectum particulare . Hac priemissa doctrina, 99 Nunc impugno primam damnatae propositionis Partem . Supponamus, quod haec notitia de Verbi divini Incarnatione , sit tantum probabilis; tunc sic arguo. mi assentitur huic mysterio Incarnationis ex notitia tantum probabili, quam habet de tali mysterio, non credit fide divina, supernaturali, & utili ad salutem: Ergo assensius supernaturalis, & utilis ad salutem non stat cum notitia solum probabili revelationis. robatur antecedens primo; quia qui mysterio Incarnationis assentitur, quia solam probabilem notitiara habet revelationis, non credit, hoc mysterium ella evidenter certum , neque credit esIe certo reVelatum . Sed utroque modo non credit fide divina, supernaturali,& utili ad salutem: non Primo modo, quia non credere, hoc mysterium Incarnationis esse evidenter certum; vel credere non esse evidenter certum, est ponere impe&mentum ad firmiter credendum , sicut oportet credere mysteriis revelatis; quod impedimentum destruit supernaturalitatem actus credendi & utilitatem ad salutem. Neque secundo modo; ouia non credere, hoc musterium esse certo revelatum, est dubitare de revelatione:sicd assensus cum dubio de revelatione,nequit esse supernaturalis, & utilis ad salutem: nam qui assentitur assensu siupernaturali debet esse certus de mysterii revelatione et Ergo posita tantum probabili notitia revelationis, non potest assensius circa mystcri uinaliquod fidei esse supernaturalis, & utilis ad salutem. 3oo Probatur stcundo principale antecedens: nam posita n 't:
162쪽
tia tantum probabili de existentia mysterii Incarnationis quod sicilicet sit tantaen probabiliter revelatum , qui credit tali mysterio, ut probabiliter tantum revelato, non credit cum dubitatione , an sit revelatum, Vel non; quia non est certus de revelatione. Sed posita dubitatione, an sit revelatum, vel non aliquod mysterium, si illi assentitur cum tali dubitatione , assensiis non est supernaturalis , &utilis ad salutem: Ergo credens ex notitia Qtum probabili circa revelationem, non credit fide divina, si, pcrnaturali, & utili ad salute. Eo vel maxime: quoties aliquod mysterium stat cum sela pro- habili notitia revelationis, non est certus, qui illi mysterio astantitur , quod Deus dixit, & tale mysterium revelavit. Sed qui alicui mysterio assentitur, & non est certus, quod Deus dixit , & mysterium illud revelavit non credit, nec illi mysterio assentitur fide di-Vina: quia non assentitur ex motivo,quod Deus dixit; & nullus esse potest assenis supernaturalis, nisi sit ex motivo , quod Deus certo dixit,& revelavit: Ergo &c. Io I Impugno secundam partem damnatae Propositionis . Posita Qrmidine an Deus sit locutus, Vel non ,non habetur certitudo,&evidentia,quod Deus dixit. Sed nequit eue assensus Q per naturalis, S utilis ad salutem, quando non habetur certitudo, & evidentia, quod Deus dixit; cum fides divina hoc habeatiquod ejus assen. sius sit ex motivo,quod Deus dixit,& certo revelavit et Ergo positamrmidine,qua intellectus Drmidet,an Deus fuerit locutus, jam a Gsenses nequit dici supernaturalis, & utilis ad salutem. Eo vel maxime: assensius supernaturalis , ct utilis ad salutem debet esse de obiecto certe reVelato,cum quo connectutar certi . absque ulla dubitatione & haesitatione. Sed posito,quod intelleimas formidet, an Deus locutus sit, iam assensus circa mysterium . de quo intellectus formidat, non connedtitur cum objecto certe revclato; & de eo, an sit rc velatum dubitat,& haesitat: Ergo assensiis ille non est censendus supernaturalis , ct utilis ad salutem . Concludendum igitur est ex his. & aliis rationibus theologicis, quas bro Vitatis gratia. omitto assenim fidei siupernaturalis, S utilis ad silutem non posse stare cum sela probabili notitia revelationis; neque cum sermidine, an Deus fuerit locutus
Exponitur sevsus vigesimaeseeundae Propositionis, ct ejusfalsitas
Vigesima secunda damnata Propositio Nonnisi es unius Dei ne
resaria videtur necessitate medii, non autem explicita remMnera
163쪽
. Tradi. II. Artic. XXII. Prop .XXII. ias
io et Q Εnsus hujus damnatae Propositionis est , non esse neceίLio riam necessitate medii fidem explicitam Dei remuneratoris , ad stlutem aeternam habendam. Quod est contra Scripturam,
oppugnatio Propostionis. Iog Α Lia est necessitas medii, & alia praecepti. Necessitas medii εμ est illa, sine qua finis nullo modo haberi potest : & hanc
necessitatem habent hapti sinus, & pcenitentia, ad habendam aeter nam salutem. Necessitas Vero Praecepti, est illa, quae tantum vim habet ad finem consequendia, quia praeccptum urget:at Iine ipsa finis abitute haberi potest: & hanc necialitatem habent cetera Sacramenta ad obtinendam vitam aeternam, quae etiam abitute sine ipsis haberi potest. Noto insuper, fidem aliam esse implicitam , di aliam explicitam Fides implj cita est illa, qua creditur inysteriis re-Velatis siub universali conceptu r ut si quis crederet sub universali conceptu,quod credit Ecclesia,seu quod ab Ecclesia proponitur,& a Deo est revelatum, nullum exprimendo particularem articulum; tunc crederet fide implicita. Fides vero explicita est illa , qua qujScredit alicui articulo, aut mysterio, siub particulari conceptu: ut liquis in particulari crederet mysterio Incarnationis,st Deo revelato, di ab Ecclesia proposito. His notatis,
cti ina . Primo ex Concilii Trid. determinatione sest sexta cap. 7. ubi habettimne fidem aute Baptismi Sacramentum ex Apostolorum roditione Catheoumeni at Eccle=a petuut cum petunt fidem , υitam aeternam praes autem: quam sue De,s charitate fides praestare που ρο- res . Ex quibus verbis colligitur , fidem praestare vitam aeternam;
sed haec vita aeterna habetur a Deo remuneratore et Ergo fide Iis fide explicita credere debet, Deum esse remuneratorem vitae aerernae. Secundo ex Apost. ad Hebr. II. Credere enim oportes accedem rem ad Deum, quia es, s iuquirentibus 1 e remuneretor es. Ergo fide explicita credere dchemus, Deum esse remuneratorem. Tertio
idem Concilium Τrid seT 6. cap. 8. exponens illa verba Apost. ad Rom3. Justificari hominem per fidem , ait ipsium Conc. Cum verὰ Apostolus dicit justi ari hominem per fidem, S gratis, ea verba mutintelligenda. quem perpetuus Ecclesiae catholicae confeWus tenuit, se resis. ut scilicet per fidem ideo justificari dicamur , quia fides e humanae faturis initium ciundamentumis radix omnis justificationis; sne quo impossibile est plaeere Deo , s ad filiorum eon orirum pervenire. yc. Haec autem fides, sine qua Deo placere non possumuS, nec ad filiorum conirtium pervenire pulsimus, est fides Dei remune
164쪽
ratoris: iccirco dicendum est , necessariam esse ad salutem, a Deo conserendam in meritorum remunerationem , fidem explicitam Dei remuneratoris. Haec Apostoli, & Concilii doctrina sussicit pro quacunque ratione, quae adduci posset ad hanc damnatam propo-stionem impugnandam. Quare concludendum est, necessitate medii necessariam esse fidem explicitam Dei remuneratoris.
Exponitur sensus et ire aeternae Propositionis, s ejusfastas
Vigesimatertia dnmnata Propositio. Fides , late dicta ex testamio Creaturarum, similive motiso , ad ustificationem sufficit. ros QEnsus huius damnatae Propositionis est, sitfiicere ad iustificationem credere . non ex motivo Dei revelantis, sed ex motivo Creaturarum,uel alio simili motivo naturali,quo cognoscitur Deus. Huiu simodi autem cognitio, volunt Authores damnatae
Propositionis, quod sit fides late sumpta ; pro ut est cognitio ine Videns . At multim in hac assertione a via veritatis Authoris isti
Io6 IMpugno primo , authoritatibus damnatam Propositionem ex Apost .ad Rom.3. Ex operibus lexis non justi cahitur omnis earo coram illo rJustitia antem Dei per fidem Jesu c brisi iv οmmes , s super omnes, qui eredum in eum. Secundo ex Trid. Concit. cit. sess.6. cap. 6. vhi habetur: Fidem ex auditu concipientes libere moυentur in Deum, eradenses vera esse, quae divinitus revelata, spromissa sunt. Et in cap. 8. dicite Fides est humanae faturis initium; fundamentum , ct radix j IIcationis . Tertio ex D.Augustino in lib. I .ad Simplicianum qu .et cap 9. cis licet non se quis arbitretur, ideo percepisse gratiam, quia hene operatus est ,sed Den/operari uora posse, nisi per fidem pereeperit gratiam. Deipit autem homo percipere gratiam , ex quo iuripit Den credere, vel ruterna, vel externa admonitione motus adsidem . Quarto ex D. Leone st . 7. Quod non ex Mei proeedit fonte , ad praemia aeterna non pervenit .Dipsiam confirmant plures Sancti Patres, & Concilia , & pi aesertim Araus Can. .in quo determinatum fuit, necessariam esse fidem ad hominis iustificationem, his verhis r Si quis, 'ut aut mentum. Da etiam ivi
rium fidei, ipsum credulitatis assectum, quo in eum credimus. qui tu . sificat
165쪽
si eat impium , ct ad regeneratiouem baptismatis pervenimus, non pergratiae donum , sc. Ap*tolicis dogmatibus adversarius approbatur . Et in fine hujus Canonis , quantum ad rem nostram attinet, Concilium concludit : Qui enim fidem qua tu Deum eredimus, dicunt esse naturalem , omnes eos , qui ab Ecclesia ori ii alieni sunt. qusdammodo fideles esse definiunt.
Io7 Nunc ratione supradictam damnatam Propositionem imis pugno. Fides late sumpta,quatenus est innixa testimonio creatur u
rum, vel alio simili motivo, est cognitio,quam homo habet de Deo, ut ipsium diligat tanquam summum bonum . Sed haec cognitio non est sitficiens ad iustificationem: Ergo illa fides, late sumpta, non elisussciens ad iustificationem. Probatur minor: illa cognitio est sunt. ciens ad justificationem, quae terminatur ad Deum siti in me diligendum ex radicali principio bene,& meritorie operandi: Ergo ipsa sola cognitio absque tali principio radicati non est sitissiciens ad iustificationem . Sed hoc radicate principium meritorie operandi est fi-d2s divina. seu rigo roge accepta : ut constat ex verbis Apostoli ad Hebr. II. Sine fide impossibile es placere Deo. Et per cit. Conc.Τrid. ponitur fides ut fundamentum , & radix placendi Deo : Ergo illa cognitio habita ex testimonio creaturarum, quae est fides late sumis pia, non sussicit ad iustificationem. Deinde: si illa cognitio estut QR liciens ad justificarionem , posset homo iustificari ex solis operibus legis ; quia tunc justificaretur ex motivo legis , quo praecipitur Deum este diligendum. Sed hoc est contra D Paulum dicentem ad Rom. Ex operibus legis non iust eabitur omNis caro, Ergo ex fide late sumpta nequit quis justificari; sed requiritur ad justificationem fides rigorose accepta, quae radix, dc sundamentum est nostrie iustificationis.
Expouitur sensus vigesi aequartae Propositionis, s ejus falsitae
Vigesimaquarta damnata Propositio. Mocare Deum tu testem meu-daeii leois non es tanta irreoerentia, propter quam Uelis,aut ρή- si damnare hominem.
Io8 C Ensius huius damnatae Propositionis est , iuramentum sal-O sum de materia levi , quod sit leve mendacium, non esse
Peccatum mortale,& poena aeterna dignum. Nam putant Anthores
illius propositionis, hoc iuramentum cum mendacio non inmosta S re
166쪽
I 3 8 Tracl. II. Artic. XXI V. Propos XXIV.
re tantam Deo irrcUerentiam, Propter quam Dcus velit, aut possit damnarc homi ncm.
l. un. liti. A. Iuramentum ese assertiouem dicti humani quod ipsumst verum , unde ii quis iurat de eo,quod Ueruin est,iuramentum est verum, quia de re vera iurat:si de eo,quod est talsum iurar, iuramentum dicitur falsum. Unde iurare dicitur, qui Deum assumit in Testem; & si Deum assumit in testem mendacii, iurans Periurus est. Fuit ad bonum finem iuramentum institutum,scilicet ad magis Veritatem habendam, quam quis iuste exigere potest; & iccirco Judices ab iis , qui tenentur in iudicio deponere , iuramentum exigunt i quia maiorem certitudinem ex hoc habere pollunt de veritate iacti , de qua inqtfrunt. Quare iuramentUm connumeratur inter actus Religionis , non alia ratione, nisi quia quocunque modo expressum sit, assumit Deum in testem, si Vc expresse , iurando per Deum, sive implicite, iurando per creaturas , quae ad Deum ordinantur . Verum iuramentum tres habere debet conditiones, nimirum veritatem,iustitiam,& iudicium Tunc habet Veritatem, quando id, de quo iurat, est verum. Tunc habet iustitiam, quando iurat de te licita, & honesta. Tunc tandem habet iudicium , quando non sit, nisi ex gravi, & urg cnti causa. His deficientibus conditionibus, iuramentum non est actus virtutis, sed Potius vitium Virtuti oppositum, & iurans ad culpam imputatur.
tum aliud esse assertos tum , ct aliud promisisorium. Assertorium cst de rebus praesentibus,& pi aeteritis: ut si quis iuret sic secisse a ij quid, hoc iuramentum esset assertorium, quia iuraret asserendo illud secisse: quod si faetitin est, djcitur iuramentum, assertorium Uerum si non est fadtiam, dicitur iuramentum assertorium fallum. Promis Orium iuramentum est de rebus faciendis,seu futuris; quod si res facienda: Uerae sint, iuramentum promissorium est vel uin;si vero sint falsi, iuramentum est falsum . Vtrumque iuramentum poni I obligationem, cum hoc discrimine , quod assertorium Ponjt obligat jonem ostendendi veritatem rei factae ; promissorium rei facienda . Vnde si quis iuraret, se aliquid facturum, quod non faciet, iam falsum esset iuramentum promistorium cerin eo ipso,quod quis iuret, se aliquid litimirum,obligatus est ad illud facjendum ; alias falso iuraret, & csisci periurus His ex alite notatis,
clum i costim, & leve, in se inspectum non sit materia gravis; α
167쪽
et iem si sit ossiciosum, dictum pro proxiini utilitate, absque alteriugpernicie; tamen,dum ad tale mendacium testandum,Vocatur Deus in testem illius mendacii, magna Deo infertur iniuria: Ergo vocando Deum in testem mendacii levis, exhibetur tanta Deo irreverentia, ut propter i Psam velit, & possit homincm damnare. Probatur asisumptum antecedentis. Mendacium iocosin , di etiam officiosium in se inspectuin, ab sique ulla gravi circumstantia , in tantum potest esse materia leVis , ct tantum ad Uenialem culpam impurabile . in quantum non repugnat nec charitati,nec iustitiae cum nullum alteri praeiudicium an erat ἔ α quod Virtuti non repugnat notest tantum ad culpam levem imputari. Sed quando ad huiusin dimendacium , esto leve, Vocatur Deus in testem; tunc vi iuramenti laeditur iustitia Deo tribuenda ; imo iurans peccat contra Religionem, quia a Deo, propter mendacium , austri rationem primae veritatis; quod fieri non posset,sine iniuria, & impersectione Dei: Ergo ratione huius iuramenti,mendacium,quod in se leve esset, diceretur culpa mortalis, & magnam Deo ius erret iniuriam, & irreve
ii et Deinde:Vel dum quis vocat Deum in testem mendacii levis, iurat iuramento assertorio: Vel iuramento promissorio. Sed iurandri utrovis iuramento , Vocando Deum in testem mendacii levis . lethaliter peccat: Ergo dum Vocat quis Deum in tesstem mendacii levis, mortaliter peccat. Probatus minor primo de iuramento asscstorio: si quis iocose diceret aliquam salsitatem de re pio sinti, vel praeterita,& ut credatur, vocat Deum in testem d ecndo, Deus scit .s Ego mentior; quia de facto naciatitur;cum salsitntem di x critis aliunde propositionem illam falsam n Gn Potcst i editore veram; nisi dissolvendo se a iura cuto , iam lethab: cr ille talis peccaret, vocando Deum in testem , Per iuramcntum asse 'torium . I . nisdem minor ostenditur quo ad iuramentum Promisibrium e iuramentum promissis rium cuin inducat obligati nem sabem ex s elitate,servandi promissum,quoties quis Vocat D cum in 'ostem mcndacii circa rem suturam toties res illa fit se, ossent 1 ut vera . tenetur iurans illam ut veram ostendere. Sed quia falsia est . non potest ut vera demonstrari: Ergo quamvis mendacium sit levc.& ex ioco ratione iuramenti promistorii, mortaliter Pcccat, qui Vocat Deum in
ii 3 I andem vocare Deum in testem mendacii , est v eare Deum in testem falsi ; Sed vocare Deum in testem sus , est a Deo auferre, per iniuriam, attributum si,mmae veritatis ς uti d fit i i necuit absque pravi peccato mortali et Ergo vi care Deiani in ii scirimendacii levis est peccatum mortale. Probatur minor : quia dum
168쪽
nuis circa mendacium iocosum dicit: Sit Deus testis bHus meae assertionis: idem esset, ac Velle, Deum amrmare talem asicrtionem. At cum illa assὸrtio si falsa,vellet,qui vocat Deum in testem,Deum amrmare asIertionem fallam; Sed absurdum est,immo temerarium, S praesumptuosum, velle , ut Deus siuam affirmet assertionem falsam: Ergo magna inferretur Deo iniuria , contra summae veritatis attributum. Quapropter vocare Deum in testem mendacii, etiam levis , magna esset irreverentia , & mortaliter peccaret , qui sic Deum vocaret in testem.
Exponisu bnsus vigesimaequinta Propositionis, θ' ejusfalsitas
Viges m aquinta damnata Propositio. Cum ea a licitum est iurare, sine animo iurandi, Ime res sit levis, seve gravis. II 4 o Ensus huius damnatae Propositionis est quod sit licitum tuiso rare, sine animo iurandi. & hoc tam in materia levi, quam gravi' ita ut non videatur prohibitum iuramentum factum , sine animo iurandi. Vt si quis externe iuraret,sic aliquid facturum, quod re Vera non intendit facera , sed potius intendit facere oppositum; tunc licite dicunt Authores huius proPositionis ) quod possit iurare sine animo iurandi. Oppugnatio Propositionis. Iis C Uppono in primis, sensium huius proPositionis non esse alte. o num ah hac expositione : nam si Authores praesumerent, quod in Omni casu ,etiam ubi intervenit mendacium , sit licitum iurare, sine intentione iurandi; tunc maioris notae, & imputabilitatis soret ista propositio ab illa supra impugnata; quia possent asserere, licitum esse vocare Deum in testem mendacii gravis. Quare sep- posito, quod sienses sit de expresso iuramento aliquid faciendi,quod revera quis facere non intendit, quandam Scoti doctrinam hic noto Pro majori intelligentia,quam adducit in 3. dist. 89.q. un. liti. Κ. ubi loquens de iuramento doloso , inquit: quod quando iurans aliquid elle facturum, in ipso actu iurandi intendit oppositum, & non intendit se obligare ad illud , quod iurat, talis in ipso actu iurandi Deccat mortaliter, quia Deum adducit tanquam testem sui proposi-
i de aliquo implendo, cum tamen intendat oppositum , Ex hac Scoti
169쪽
Trast. II. Artit. XXV. Propos. XXIV. I I
Scoti doctrina deduci potest, propositionem illam , non solenncile
damnatam, quia ponit ut licitum iuramentum, sine animo iurandi, sed etiam quia peccatum mortale sit iurare,sine animo iurandi .Hoc secundum a quibusdam contenditur, & Volunt non esIe peccatum mortale jurare sine animo iurandi , sed tantum veniale: & ad damnatam Propositionem dicunt, quod oropositio, cum praescindat 1 mortali, Vel veniali peccato est si, tum damnata,quia ponit tale iuramentum licitum, quando altem est veniale peccatum. a I 6 Adverto insuper, in damnata propolitione appositam esse illam particulam: Cum causa; quae particula exprimit casum.in quo qui iurat sit coactus ad iurandum , ut Promittat , se alj quid facturum . Ut si Caius incideret in sylva in manus latronum, & isti, Pro libertate Cati petunt ab eo iuramentum , daturum ipsis latronibus
centum nummos aureos tunc causa recuperandae libertatis Caius
iuraret,sine animo iurandi;id est non adimplendi promissum fatium Per externum iuramentum ; hoc iuramentum esset factum cum
II Nunc sic, ex praemissis doctrinis,impugno damnatam Pr Positionem. durare sine animo iurandi, est vocare Deum in testem, cum voluntate non adimplendi promissum , per externum iuramentum; Sed illicitum est,uocare Deum in testem, cum Voluntate non adimplendi promissum : Ergo cum causa iurandi illicitum est iurare,sine animo iurandi. Minor ostenditur sic:dum quis mrat,cum animo non iurandi,iurat cum proposito non adimplendi,quod actu
Per iuramentum promittit ; re Vocat Deum in testem falsitatis, Vel non adimpletionis promissi : Si nanque Titius hodie promittit
cum iuramento,secras daturum ccntum Cato, & actu interno non habet animum iurandi, aut non adimplendi promissum ; cras quia non dat centum Cato, ratione interni propositi, de non iurando, &adimplendo promisso , iam Deus est et vocatus in testem huius mendacii Titii ; vel falsitatis eius , OPpositae externae promissioni, ratione cuius vocavit Deum in testem e Ergo semper illicitum est iurare,etiam sine animo iurandi, sive iuramentum sit in materia i vi, sive gra Ui.
Hoc ipsum confirmari potest doctrina nostri Doctoris- scotiin R. dist. 39 q. un. liti. Κ. ubi ait: Quando iurans aliquid e esa -rxm, in ipso actu iurandi intendit oppositum, ct non iviendis te obliatare ad illud, quod iuras, talis is ipso actu iuraudi peccat mortaliser; quia Deum adducit tanquam resem sui propositi de aliquo implendo um tamen intendas oppositum.
170쪽
Expositur fensus vigesimaesextae Propositionis, s ejusfalsitata
Vigesima sexta damnata Propositio. Si quis,vel solus,υel coram aliis, . sive luterrogatus, sive propria sponte ,sive recreationis causa, siυe quocunque alio fuejuret ,se non fecisse aliquid, quod revera fecit , istelligendo intra se aliquid aliud, quod unu fecit, υel aliam viam, ab ea, is qua fecit, Uel quodυis aliud additum Derum, reυera usu mentitur , nec es periurus. ii 8 CEnsus huius damnatae Propositionis: hoc exemplo exponio tur. Si Caius homicidium commisisset in personam Titii , interrogetur Caius , vel solus, vel coram aliis Ge tali homicidio, quod revera commiserit die Martis ς &quaeratur ab eo iuramentum de veritate dicenda;tunc si Caius diceret Inon commisi homiciadium , intendendo intra L , die Dυis V. G. putant Authores huius damnatae propositionis , quod per talem restrictionem mentalem, quae Vera est, ut translata ad aliam diem, Caius excusetur , tum amendacio, tum a periurio; quia falsitas conceptus externi cohonestatur eX Veritate conceptus mentis. Hoc ipsium affirmant Autho res huius propositionis de spontanea alicuius consessione, vel causa recreationis , vel alio fine. Ut si quis diceret: maino impetu occiditiuum gallum, sed intra sd dicerct, in gallinaceo expentem. Sic dicendum putant in aliis smilibus casibus . At mentalis restrictio, tum Propter mendacium , tum Propter periurium c si iuretur) ut scandalosa,& impeditiva humani convictus, damnata fuit hoc decretosium duabus aliis sequentibus Propositionibus, ab Inn.XI.
Oppugnatio Propositionis. Quanquam ante hoc Innocentii XI. decretum multi Doctores
defendebant usium restri ictionum mentalium , tum ad mcndacium Vitandum tum periurium,tamen ita in omnibus erat usitatus, in Vix Poterat clari humanus convictus ἔ cum , ut plurimum deci Diebantur homines, audita illa locutione expressa, ex qua , Vel DC gativam vel allirmativam capi chant resiponsionem,quae concCUt Uimentis loquentis non correspondebat. LX qua locutione quia nmlia Uriebantur scandala, & fraudes, ideo Summus Ponti sex usum tD-sarum damnavit. In qua damnatione, ut certum habco, mentasum