장음표시 사용
261쪽
nece ssarium ad absblutionem. Prohatur minor: qui ignorat mysteria Fidei, ignorat Deum remuneratorem honorum , & percon se quens gratjae justificationis; sed dum quis ignorat Deum remuneratorem gratiae justificationis,non adhibet medium necessarium ad justificationem obtinendam a quia hujusnocli ignorantia est impe- ditiva iustificationis: Ergo ὀζc. 82I Propter hanc causam , ne ob ignorantiam mysteriorum Fidei quis praesumat ahsblutionem a consessario, Sacrosancta Synodus I ridentina mandavit Episicopis, ut curent, in qualibet Parochia suae Dioecesis instrui pueros in fidei rudimentis . Haec simi verba Concilii sest 24.de resor m. cap q. incip. Praedicationis munus , ubi in
sine habetur: Ddem etiam Haltem Dominicis ,.aliisse fisis diebus pueros is singulis Parochiis fidei rudimenta , obedientiam erga Deum, es parentes, diligenter ah iis, ad quos spectabit, doceri cura. bunt: sp opus sit. etiam per censuras ficilesia, licas eompellant , uouobsantibus,se. Unde illi, qui mysteria fidei, &praesertim culpabi liter ignorant, non sint absblvendi . Neque circa ipsa mysteria si dei admitti potest ignorantia in vincibilis ; cum quilibet fidelis pos sit Omnem adhibere diligentiam ad ipsa mysteria scienda,
322 Impugno nunc secundam damnatae propolitionis Partem. Qui ex sua culpa, Sc negligentia ignorat haec duo mysteria, Trinitatis nimirum . R Incarnationis, si accedit ad consessa; ium cum tali ignorantia culpabili , ct consessarius non advertit ad talem ignorantiam, facit consessionem illicitam; scd qui facit confestionem illicitam , redditur incapax absolutionis: Ergo qui ignorat illa duo mysteria, Trinitatis nimirum,& Incarnationis ex sua culpa,& negligentia , est incapax ah solutionis et Ergo quando consessarius ad Vertit ad talem ignorantiam, praesertim culpabilem, debet ab Plutioncm negare. Probatur major: Consessionem facit illicitam, qui,
quod credere tenetur,ignorat; & multo magis, s id sua culpa ignora t; sed quilibet fidelis tenetur credere omnia fidei mysteria, & ex plicite illa duo Trinitatis, & Incarnationis; Sc ea sua cul Da, ct neglinentia ignorari Ergo qui sua culpa haec duo mysteria Trinitatis , RIncarnationis ignorat dum accedit ad confessarium facit consessionem illicitam . Qui nanque tali laborat ignorantia culpabili, ut nesciat, Deum esse trinum , S unum . Incarnatum esse, & remuneratorem esie: quae mysteria explicite credenda simi; ignorat, Deum daturum gratiam omni credenti, & Uere paenitenti; & per eandem pratiam Vitam aeternar . Quomodo ergo facere potest licitam con- scssionem, qui ignorat quid sit per consessionem , Deo accepturus. Si insuper ignoret cum . qui hanc virtutem Sacramento Paenitentiae dedetit g & Sacerdoti hanc concesserit potestate ui 2 Christus. itaque
262쪽
Itaque hoc instituit Sacramentum , hanc dedjt absol Vendi pote itatem Sacerdotibus, & ipse fidelibus daturus est Regnum aeternum, sicut Nobis illud promisit. Vnde Apost. ad Hae braeos i l .dixit: c edere enim oportet accedentem ad Deum, quia es, θ' isquirentibus se remulierator sit . Quare qui accedit ad Deum Per consessionem,S non ci edit quia est, scilicet Trinus,& unus,& incarnatus,& quod' sit remunerator; quatenus haec mysteria ignorat iam indigne accedit , & nullam facit consessionem ; ac per consequens non est absolvendus.
ponitur sensu exagesimaequintae PlopositionisZς eius falsitas
Sexagesimaquinta damnata Propositio . Sufeit illa inserisset eredidisse. 323 Q Εnsus huius damnatae propositionis sequitur ex antece in denti damnata propositione , in qua Authores illius dice-hant, quod sit capax ahilutionis,qui ignorat mysteria fidei,& etiamsi culPabiliter , ct ex propria negligentia ignoret mysteria Trinitatis, & Incarnationis. Haec enim propositio dicit,quod sussiciat, ut fidelis semel in vita crediderit illa mysteria. Oppumatio Propositionis 324 Upponendum est, eos, qui in fide Christiana vivunt , adclinerentiam Synagogae Harbraeorum,debere credere, Dea esse Trinum, & esse Incarnatum. Suppono in si per ut dixi contra 37. Propositionem damnatam ab Innoc. XI. & contra primam damnatam ab Alex.VIIJquod adsit Praeceptum fidei, quo obligamur ad credendum omnia didei mysteria reve Iata,& ab Ecclesia Proposta , ut credantur: quod praeceptum non habet semel in vita obligare, sed frequenter; praesertim quando tenemur confiteri peccata; quia tunc credere debemus , Deum nobis Peccata remittere per Poenitentiae Sacramentum. Videnda intea, quae dixi art. IZ hujus
Sitionem. Ex Apost ad Rom. r. 8c aliis in locis,ubj siepe Iepetit, lui ex fide υιυitdustus hic sumitur pro fideli: Sed qui vivit ex fide non iusticit ei, ut semel in vita credat mysteria Trinitatis, & Incarnati ni M
263쪽
nis; sed necesse est,ut si equenter ea credat; praesertim in dieFus Deo dicatis , ut sunt dies fessivi: quando a Deo aliquid accipiendum speramus ; ut quando Per Sacramentum poenitentia: siperamus reis inissionem peccatorum, & gratiam : Ergo fideli non talicit, ut si inel in Vita credat mystcria Trinitatis,& Incarnationis. Omnia argumenta st me Proposita articulo illo l . cit.contra I7. damnatam Propositionem, militare possunt contra hanc Proseositionem, quae in re eadem est. Quare huic materiae pro secundo Tractatu finem impono ad Laudem Omnipotentis Dei Beatae Mariae semper Virgini, Sancti Patris nos Francisci, ac omnium Sanctorum, qui in Coelis regnant. A mei . I enor sententiae damnationis sexaginta quinque Propositionum ab Innocentio XI. damnatarum. Quicunque autem cuiuisis conditionisstains, ct di nitaris iL as,vel isiarum aliquam conjunctim vel diυ in defenderit vel ediderit,vel de eis disturative.publice, aut prioatim Iractaverit,uel ρ dicaverit, v forsan impugnando , ipso fasto incidat tu excommtiuncatiouem latae sententia , a qua nou ρον praeterquam in articulo mortis) ab alio quacunque etiam diluitate fulgente, nisi pro tempore existente Romano Pontifice, absioisi. Insuper diserim in Dirtute Sanctae oberientiae, es sub inremi. natione dioini Iudiciiprohibet omnibus Christi delibus , eujuscu-que condisseris,diaenitatis,fflarus,etiam θρeriali, ct specialissima nota dignis. ne praedictas opiniones , aut aliquam ipsarum adpraxim educave. Tandem,tit ab injuriosis contentionibus Doctores.seu Scholis'Lci, aut alii quicunque is posterum se absiueautis ut paei,ct charita. si eousulatur . idem Sancti mus in virtute Sanctae Obedientiae eis praecipit, ut tam in libris imprimendis ac manuscriptis. quam in risIibus disputationibus ac praedicationibus,caυeant ab omui censura,sNOta,uec non 2 quihtocuuque conυiciis contra eas propositioves,qNae adhuc inter Catholieos hine inde controvertunttir , conec a Sancta
Sede recognitae, super se em propositionibus judicium proferatur. Franciscus Riccardus s. Rom. 2 Univers Inquis Notarius. Loco Φ Sigilli. Praemisim Decretum fuit publieatum 4. Martii I 679. ... TRΑ-
264쪽
In trigintatres Articulos divisus r
De trigintatribus Propositionibus ab Alex. VIII. damnatis.
Primum Decretum praefati Pontificis. Eria qtituta die 2 i. Augusti I o. In Congre Gener TRom.s Uniseri Inquisbabi a in Palatio Apostolico Montis Q rinalis coram Sauctis o D N. Alexandro Di ina Provideutia Papa OctaDO. Sanctissimus D. N. Alexander Papa VIII. nousne maeuo animi sui moerore audiυit duas ThesesJeu Propositisues,uuam denuo. F ita malorumfidelium perniciem fuscitari, alteram Do cum sui Pastoralis inficii munus si , Oυes sibi pascuis a Dertere, s ad salutaria semper diritere, dictarum Thesum , e Propositionum examen pluribus tu Sacra Theologia Magi Iris delude Emiuemissimis ,-Reυereudie is D. D. Cardinalibus comm haereticam praυitatem Generalibus Lu-quisitoribus sedula commisit, qui pluries re mature discussa , ius Icriptis Thesbus .seu Propositiovihus, super uuaquaque ipsarum suasu Pragia Sanctitati Suae gillatim exposuerunt.
povisur se usprimae Propositionis in hoc Decreto, S eius fasias
creditas a noxiis pascuis a Dertere, Prima damnata Propositio. Bouitas objectiva consisti in eonvenientia objedii cum natura ratiovali . Formalis vero tu couformitate actus cuis retula morum . Ad biae sulcis, ut actus moralis tendaeis Anem uisimvis interpretatiυδ. Huuc homo uou tenetur amare, . neque ita priucipio, Meque in decubu vitae su .e mortalis.
I TEnsus huius damnatae propositionis est , quod homo non te-o neatur amare Deum ultimum sinem , neque in ps incipio se aevitae, neque in totius vitae decursu. Haec propositio, ut haeretica da- Hli Innata Disiligod by Cooste
265쪽
a 2 Tracta II. Artis. I. Propos. I
. mnata est, quo ad hanc ultimam partem . Aliae tres partes priorest non solum damnationi non subjacent, sed notissimae sunt apud omnes Theolobo . . :. . oppugnatio Propositionis.
a 'Ε honitate oblectiva, quod consistat in convenientia obje- L .cti cum natura rationali , est notum apud omnes Theologos; quia licut illud obieetum malum est, ct quidem malitia morali, quod natur* rationali est disconveniens; ita illud est bonum mo
raliter, quod naturae rationali est conveniens. Actus vero tunc est moraliter bonus, quando consormitatem dicit cum regula morum. Quae regula duplex est , una interna, & altera externa: interna regula est conscientia; estque etiam regula proxima: externa vero est lex,quae etiam regula remota dicitur. Hujusinodi bonita; objectiva est ratio, qua voluntas inferior trahitur ad amorem ipsius, obex'
cellentiam, & bonitatem ipsius obiecti. Unde quanto major est ho-nitas δε superexcedens obiodium, majori conatu habet movere ramtionalem appetitum ad ipsum objectum amandum, & possidendii. Bonitas tandem supernaturalis, quae in Deo est, habet Deum cou- stituere ultimum finem cujuscunque rationalis creaturae: nam cum
Ditimus finis sit ille, ad quem omnes actus diriguntur , Sipse non sit ad alium finem dirigibilis ; iccirco omnes actus humani ad
divinam honitatem,ut ad ultimum finem dirigendi sunt. Dupliciter actus morales humani dirigi possunt ad Deum, ut ad ultimum finem, vel intensive, vel tantum interpretatiust,seu praelative. Primo modo diriguntur , quando creatura rationalis ita amat Deum super Omnia, ut impossibile sit majorem poste adhibere conatum ad illum diligendum : & aliunde Deus amatur quantum amabilis est. Secundo modo diriguntur ad Deum, quantum potest humana natura , praeserendo ipsum Deum cuicunque creaturae. Quare dum creatura amat Deum ultimum finem,quamvis deceat ipsum amare intensive, sitficit tamen si ipsum amet interpretative. & praelative, Praeserendo ipsum Deum cuicunq;creaturae;quod est ipsum amare sit per omnia , quomodo amandus, & diligendus est . Quare ipse Christus Mati. io. dixit: Qui amat Patrem, arat Matrem plusquam me, non est me dignus. Per quae verba significare voluit, quod amor erga ipsum praeferri debet amori erga quamcunque creatura etiam erga Parentes proprios . Per hoc patet veritas trium Pli marum partium hujus propositionis. 3 Quantum spectat ad ultimam partem damnatam, ut haere ticam, suppoNO, neminem posse salvari, nisi si a detestetur pecca Ia, quae
266쪽
quae offensa Dei sunt; per quae homo cum Deo inimicitiam contraxit, & quae hominem aeterna poena, & gehenna dignum coniti tuli. Nec posse salvari, nisi Deo reconcilietur in periecta amicitia, . per quam Deus simul peccata remittit,& gratiam confert,quae Vinculum amicitiae ponit inter Deum ,&hominem . Haec omnia ex Tr entino Concilio sest 6.cap. .colliguntur,ubi habetur: Hanc dispoitionem, Jeu praeparaιωλι- jisi catio is sis consequitur, quae usu es Iola peccatorum remigyio, sed osanctificaIM, s reuoυatio interioris hominis per Doluntariam jusceptionem, gratiae, 6 douorum. Umis homo ex injusto*j trus.s ex inimico amictis,ut sit haeressecuudismoem sitae aeternae. Et hoc deduxit Conc.ex Ams . ad Titum s. ubi
ait et ut justificari gratia ipsus , haeredes ussecraudum Dam vine
Ut veritas catholica magis elucescat in hac damnata propo sitione, adverto, charitatem habitualem, per quam homo conjungitur in amicitia cum Deo, & Dor quam sit particeps , &coniit' quitur haeres Uilae aeternae,eye theologicam virtutem Iupervaturalem in subsantia , qua diligimus Deum propter seipsum, idest quatenus honus in seipsis est, ad quem omnes adi us boni dirigendi sunt. Haec autem habitualis charitas una est ex tribus theologicis virtutibus, quae per baptismum a Deo infunduntur. Quare supra illud Apostoli ad Rom ..uhi ait : Charitas Dei diffusaei tu cordibus u tris per Spiritum Sauctum, qui datus es nobis; dicit Concilium cap. cit. sessi 6. Unde in ipso jwtiscatioue,cum remibione peceatorum haec omula Mm ut injuja accipit homo per Ieyum Christum , cui tuferitur: Fidem, Spem, G Charitatem. Nam es, uis ad eam foes accedat, s charitas, neque unit per ecte cum Chrbio , neque Corporis eius et icium membrum ciscit , qua ratioue verisime dicitur, Fidem everi
hui mortuam, S Otιofam esse. . . .
-s Hacs nisIa doctrina , adverto cum omnibus Theologis, adesse particularia praecepta, tum Fidei, tum Spei,tum Charitatis, ut dixi impugnando primam damnatam propositionem ab Alexan. VII. Et hoc charitatis Draecentum duplicem includit amorem rerga Deum super omnia diligendum; & erga proximum diligendum Di DI ter Deum. Prout amorem formalem includit, est praeceptumami matiuum, Q aod habet quidem obligare frequenter.& in determinatis tempori bi s ; sed non semper, ct pro semper et haec nanque est itatura adirmativi Precepti. Prout vero includit negationem odit, tum Dei, tum Proximi, cst praeceptam negat tuum ; ct hoc obligat semper , & pro stmper; cum semper, & Pro scin per iciacamur non habere odio Dcum . nec proximum , His Omnihus ncitat is, adverto, Deum amandum esse , non solum charitatis amore, qui . . Ηh a com-Disitig Cooste
267쪽
completus, & persectissimus est, sed etiam amore Fidei,& Spei,quo homo Deo conjungitur per Fidem, & Spem, per actus credendi, &
6 Nunc ex praemisia hac doctrina impugno damnatam propositioncm. Primo, Deum esse amandum amore Fidei supernaturalis. Ex Apost. ad Harhr. II. Credere oportet accedentem ad Deum, quod fit, s remuuerator sit. Secundo, de amore Fidei simul, & Spei constat ex Eccles 2.c ede Deo ,σrecuperabit te, s dirige viam tuam,sspera tu illum: qui himetis Dominum, sperate in illum . Tertio de amore Charitatis, ex eodem Eccl. 7. constat, ubi habetur: In omui virtute tua dilige eum, qui fecit te. In Deuter. l I. habetur: Ama itaque Dominum Detim suum, s obserυa praecepta eius. Ex Matth. 22. habetur cx verbis Christi datis,respondendo ad interrogata Pharistorum. qui scire volebant, quod erat mandatum magnum in lege Christus Dominus respondit: Diliges Domitium Deum tuum ex toto corde tuo, in tota anima tua, ct in tota mente tua. Idem testatur Joannes cap. II. Ex his authori ratibus sic insiurgo contra praefatam damnatam propositionem . Adest praeceptum rigorosiam de Deo diligendo supcr omnia: Ergo qui dixerit, nos huic praecepto non teneri, Ut haereticus damnandus est; sed propositio ista damnata asserit, nos non teneri,nec in principio, nec in decursu vitae mortalis ad Deum ultimum finem diligendum , t ad quem diligendum adest praeceptum: Ergo merito, ut haeretica damnata suid ista proin
Ε6 vel maxime: si homo non teneretur Deum in principio. &decursu sine vitae mortalis diligere suPer Omnia , nimirum , Ut ultimum finem,quomodo posset i Deo,quem non dili*t, remissionem peccatorum in hac vita, ct gratiam, & in altera gloriam , ac vitam aeternam sperareὶ Quamam merita fidelis habere potest, conducenis etia ad vitam aeternam , si in toto cursit sua: Vitae amore Dei careat Hinc Apost. ad Haebr.6. ait: Do enim inius us es Deus,us obliυiscam rur operis vestri. s dilectionis, quam ostendisis in Nomine ipsius , qui remigiosissanctis, s miniseratis.Quae verba intelligenda sunt,quod Deus non obliviscatur operum bonorum , quae facta sint ex Dei dilectione: Ergo quoties faeta sunt absque Dei dilectione,nequeunt
remunerationem ex peetare Quare dicit Apost.ad Corint. 13.Sisinguis hominum loquar, Se. & concludit : Charitatem autem non habuero,nihil mibi prodest Ergo quoties homo non teneretur Per charitatem Deum si Der omnia diligere toto tempore vitae siuae . quae
cunquDOPera bona, quae faciat, vana fiant, ct nihil ipsi proderunt. 7 Ex eo , quod extat praeceptum divinum de Deo diligendo super omnia , ut colligitur expresse ex relatis aut horitatibus , Sa
268쪽
crosancta Synodus I ridentina anathematigat eos, qui dicunt, uos non teneri ad observantiam praeceptorum: quod exprimit Can. 29. sess 6. his verbis:Si quis, hominem iustificatum s quantumlibet perfectum,dixerit,non reueri ad obser vantiam mandatcrtim Dei Θ L clesiae; sed tantum ad credendum; quasi vero Gavelliam si nuda, sa oluta promissio visae aeternae,sine conditisue OHerbarionis mandarorum: anathema sit. Concludendum est igitur, nos teneri , Vel in Principio , Vel in decursu nostrae vitae mortalis diligere Deum ultimum finem: & aliter sentientcs,ut haeretici reputandi siunt.
- . - ARTICVLVS II. Exponitur sensusseeundae Propositionis in hoc Decreto, ct ejus
Secunda damnata Propositio. Peccatum Pisit ophicum, feti morale es actus humavus discouoeniens naturae rationali, es recta ratic-ni. Theologicum vero,mmortale , es transgressis libera diuiuae legis, Philosophietim qua, timuis gratie in illo, qui Deum , vel jus
rat, vel de Deo aditi non cogitat,es graue peccatum, sed non Πι Osfensa Dei,neque mortale dissolveus areicitiam Dei, neque ater Na. paeua diguum.
8 C Ensius huius damnatae propositionis est, quod peccatum Phl- losbphicum , quatenus est in eo, qui Deum ignorat, Vel actu
de Deo non cogitat,dum peccat, licet sit araUc peccatum in genere malitiae moralis, non est tamen ossiensa Dci,neque mortale, neque
amicitiam Dei di sibivit, neque est dignum poena aeterna. In multiS haec Propositio peccat. Primo, quia asserit , quod possit dari ignorantia de Deo. Secundo, ia asserit,quod ille qui peccat,& non ad tu cogitat de Deo , committat peccatum tantum philolphicum , scum orate,Ut naturae rationali disconveniens. Tertio, quia asserit, Pec catum philosophicum non esse ostensam Dei, neque mortale dis-sblvens amicitiam Dei ,& dignum aeterna poena. Quo ad haec tria Videtur damnata propositio. Quo ad priores partes , Quae fiunt de scriptiones utriusque peccati, philosophici nimirum,& Theologici, Propositio non subiacet damnationi, immo est communissima Gmnium Theologorum sententia.
oppugnatio Propositionis. 9 N On sunt omittenda quaedam digna notatu pro praesint binateriae intelligentia ; quae a me racta suat in a. lib. se fit
269쪽
disp. de peccatis. Primo sciendum est, peccatum aliud esse origina-Ie, quod scilicet culpa alterius committitur, S per quandam subordinationem, quae habetur in uno homine tanquam capite , transfunditur ad alios ; & hoc suit peccatum ab Adam commissum in legis divinae trangressione , a nobis contractum, quatenus ab eodem Adam procreati sumus: & aliud esse personale, quod nimirum pro-Pria culpa committitur. Unde primum Adar peccatum ipsi suit personale , quia a sis, siua culpa fuit commistiam ; at Posteris eius fuit originale, quia culpa Adar mit ab ipsis contractum . Hoc personale peccatum est duplex, aliud est actuale,quod consistit in aliquo actu contra legem, 'el in aetiis o inissione: & alterum est habituale,quod scilicet habitualiter perseverat , donec per poenitentiam retractetur ; & hoc peccatum dicit reatum ad poenam . Quare dum quis actu committit adulterii peccatum, vel sornicationis, vel omissionis sacri, vel recitationis ossicii, &c. hoc peccatum est actuale : si vero crastina die hoc ipsium peccatum, quod nunc est actuale, persςVe
rat , iit habituale : nam licet actus sit transactus, remanet lainen in anima reatus ad Poenam , donec Per poenitentiam remittatur.
lo Peccatum hoc personale, sive sit actuale, sive habituale, incarentia debit arrectitudinis consistit, uuae deberet ineud actui, &Propter malitiam formalem non inest. Quod colligitur ex D. Augustino lib. I a.de Civit. cap. 7. ubi ait: Nemo quaerat causam efficien- . rem humanae praυitaris; non enim edi i efficiens, sed deficiens; quia vec. illa effectio effled defectio. Idem habetur ex D. Anab lih de Isaac,&anima cap. q. Quid es malitia, nisi boni indigentia P Et D. Ansel. lib. de Concord . Pi aescientiae cum libero arti cap. I. ait: Mu es iniusti tia qualitas, aut actio,aut aliqua essentia sed tantum abfentia dehialae iustitiae. ii Secundo sciendum est, hanc malitiam peccati dc sumendam esse a di fibrmitate ad regulam morum ; live haec regula sit proxima , di interna , ut est conscientia; sive regula remota, & cX terna; di haec est lex, quae per lumen naturale cuicunque rationali creaturae manissistatur, iuxta illud Apost. ad Rom. a. Optis lexis scriptum in cordihus fuis testimonium reddente illis conscientia Uuorum . Qua-Fe D. Augustinus exprimens, hanc peccat i malitiam esse adistbpmitat C ad regulam morum do sumendam. ait, definiendo ipsisna pec-CRtum , qωodsi dictum factum , vel concupitum coutra letem Dioeruam . Unde colligitur peccatum in esse mali moralis este tale, quia est contra legem,quaecunque sit lex, sive positiva humanaes Vedivina sive naturalis , sive Dei aeterna: dummodo sit contra rationis dictamen. & naturae rationali disconveniens , & regulae morum
270쪽
Tract. I II. Artis. II. Propos II. 26
hibitione. Quod autem peccatum sit maJum moraliter, quia dissor mitatem dicit ad regulam morum , patet ex Apost. ad Rom. q. ubi ait: Uti non est lex,ueque 'aevaricatio: A cap . ait: Peccatum uos cognovi, nis per Dem. Et sibi ungit D. Augustinus lib. de duabus
udi id es aliud peceatum nisi legis disiuae praemaricatis , s caelemum
mandatorum inobedientiae Quare seclusa quacunque lege, sive externa Prohibente , sive interna didi ante, hoc esse rationi dissonum, nulla videretur moralis malitia in actu. i
ta Theologi tandem aliam assignare solent peccati divissonem, nimirum in philosophicum , seu morale, ct in Theologicum , &mortale , sieu demeritorium . Peccatum philosophicum illud est, cujus malitia naturaliter cognosci potest, ut virtuti contrarium: unde si nulla daretur revelatio , aut externum Praeceptum , ne aliquid fiat,quia actus ille esset naturaliter virtuti oppositus, diceretur malus moraliter, & philosophice; quia esset naturae rationali discon Ueniens . Hoc autem peccatum dicitur philosophicum , quia ad philosophos si ectat considerare actum in genere moris , s sit consormis , vel distormis rectae rationi . Peccatum vero Theologicum est illud , quod ultra malitiam moralem actus, dicit etiam aversionem a Deo, ct conversionem ad Creaturas, dicit Dei ostensam, exin Pulsionem gratiae , di poenae aeternae condignitatem . Dicitur hoc peccatum Theologicum , quia ad Theologos spectat considerare adium in ordine supernaturali gratiae,& gloriae, vel carentiae gratia , ct gloriae,&c. & hoc peccatum nobis innotescit per re Uelationem, quatenus Praecepta Dei suerunt revelata, & ab Ecclesia proposita, contra quae,vel nomo peccat positive,Vel actum Praeceptum omittit. Sit exemplum utriusque peccati pro majori claritate . Si qis snullam haberet de Deo cognitionem, neque de ejus lege,& aliunde
cognosceret, quod actus venerei essent illiciti, occisio, surtum, &c. quia sunt naturae humanae repugnantes ; tunc si adlus venereos exerceret, vel occideret,vel surtum faceret, Sic. ista peccat a, Gbsque ulla legis cognitione , dicerentur peccata philosophica , quatenus essent actus naturae rationali repugnantes . Si Vero ultra hanc α-gnitionem repugnantiae illorum actuum cum natura rationali,ei m. notesceret per revelationem, vel Ecclesiae manifestationem, quod
illi actus sint contra legem Dei, & importent injuriam Dei, ex Pulsionem gratiae, & impedimentum ad gloriam ς ac insuper condignitatem ad poenam aeternam; tunc peccata illa dicerentur Theologica . Hac praemissa doctrina, I s I Pugno nunc primam partem damnatae propositionis: & Probo