장음표시 사용
61쪽
ultam meam salvandam ; tunc non possem licite invasorem occidere ; quia tunc non daretur moderamen inculpatae tutelae . H rosito, . . A Nunc sic impugno damnatam propositionem : Uel quando innocens occideret injustum accusatorem, falsos testes,vel injustum Judicem, esset in sua libertate, vel in manibus iustitiae carceratus, ac in Vinculis positus. Si in sua libertate ; jam habet medium evitandi damnum imminens perfugam, donec stra innocentia demon seretur. Si in carceribus, & in vinculis positus, ita ut habeat in sua libertate, accusatorem, falsos testes, & Iudicem occidere; tunc vel habet modum, se ostendendi innocentem , vel non. Si habet mo dum se ostendendi innocentemdam occidendo accusatorem,testes,& Judicem, non adhiberet moderamen inculpatae tutelae; nam moderamen inculpatae tutelae tunc adhibetur, quando nullum aliud medium inveniri potest ad damnum evitandum: Ergo quoties innocens habet alium modum ostendendi suam innocentiam , non debet recurrere ad occisionem accusatoris, testium, & Judicis . Si non habet modum ostendendi se innocentem;tunc etiam Occiden clo accusatorem, testes,& Judicem non evitaret damnum; imo PO tiori jure poena mortis damnaretur, propter homicidium . s Confirmari potest hoc ex humana politia , & hono commu ni Reipublicae; quia si licitum foret Reo putato, qui alias innocens est, Occidere accusatorem,testes,& Judicem,sive occisione publica, sive Privata; aperiretur via infinitis homicidiis , quae oriri possent cum Reipublicae detrimento: im6 etiam in causis Uerae reuatis, posset quis, occidendo accusatorem, sie excusare, dicendo, eum Occidi, quia falso me accusavit, ct postum, ac licitum est mihi ad damnum mihi imminens vitandum , occidere falsum accusatorem,&c. Quod erroneum, & seandalosium est; quapropter damnata fuit supracscta propositio deci octava. Vnde concludendum est,non esse licitum occidere falsum accusatorem, testes, ct Iudicem, a quo iniqua certo imminet sententia.
Exponitu. sensus deeimae nouae Propositionis,jejusfalsitardemonstratur. Decimanona damnata Propositio . Non peeeat maritus occidenI propria authoritate uxorem in adulterio deprehensam.
6 o Ensus hujus damnator Propositionis est, quod quando mamo ritua invenit uxorem actu committentem adulterium
62쪽
cum alio Viro, posset GDutant Authores istius propositionis Sine peccato occidere suam uxorem in tali adulterio deprehensam. Oppumatio Propositionis.
7 CVppono incidenter,adulterium este carnalem copulam mvis O lieris uxoratae, seu in matrimonium conjunctae, cum Uiro, sive libero, sive etiam in matrimonium iuncto. Quapropter dum mulier in matrimonium conjuncta, se carnaliter copulat cum altero Viro,inscio marito,huic injuriam facit: dc si maritus in tale uxoris adulterium consentiret, ipse non reciperet iniuriam; cuin con sentienti nulla fiat injuria . Per adulterium vero commissum ab uxore, c6sentiente etia maritost iniuria statui coniugali.De hac re specialis erit sermo in artic. so. Itb.2. contra quinquagesimam PrΟ-Positionem damnatam ab Ian. XI. Hoc itaque stuppoSito, putant Authores damnatae propositionis, propter iniuriam, quam maritus recipit ab uxore adultera, & in adulterio deprehensa, posse licite, & sine peccato illain occidere; quod falsum esse ostenditur 78 Primo ex doctrina, quam tradit Doctor noster Scotus in Φ.dist, I s.quaest. 3.artic. I. Sed quis es juseusserisor . Vbi deducit exi4lo Decalogi praecepto , Non cecides, hanc Prohibitioncm occidendi, sine legitima aut horitate, & iusta lege . Nulla ergo videtur iusta lex concedendi facultatem maritot, uxorem occidendi, dum illam in adulterio deprehendit. Vnde in Iure Canonico i3. quaest.2. cano Inter hae, est omnino prohibita huiusmodi occisio . Haec sunt ver-ha Decr. Inter haec I anctitas vestra addere pudiat , si cujus uxor adulterium perpetraυeris r utrum marito illius liceat secundum mundanam legem eam interficere . Sed Sancta Ecclesia mundanis nunquam eonstrinxitur legibus e gladium non habet, nisi spiritualem, quo non occidit ,sed υivi cat . Secundo ostenditur falsitas illius doctrinae, ex hoc, quod ad iustam occisionem servari debet Ordo Iuris et ordo Iuris non exposcit , ut iniuriatus faciat sibi Ius, ut in casti esset maritus et alias quilibet posset in propria causa esse Iudex, quod non conceditur. Tertio ostenditur ex hoc , quod nemo cum detrimento animae suae potest vindictam i mere de reo Diis iniuriis: quod eveniret in casu. Nam non alia ratione maritus Occidere posset uxorem deprehensam in adulterio , nisi quia per adulterium ab uxore commissiam, maritus ipse iniuriam reciperet:
sed iniuria non est vindicanda , sed potius quantum spectat ad sorum conficientiae, remittenda ἔ Ergo peccaret mortaliter maritus, occidendo mulierem in adulterio deprehensam. Adeoque ut con traria legi Divinae,Naturali,& Canonicae,ac rationi naturali,damna
ta est supradicta propositio, ut temeraria, & scandala
63쪽
Viar sima damnata Propositio. Resitutis a Pio V. imposita Bene elatis non recitantibus,nou debetur is conscientia ante Ibutenti annIudicis, eo quod sit pae .
79 c Ensus huius Propositionis damnatae est, quod dum Pius Ro imposuit obligationem restitutionis fructuum , qui percipiuntur ex beneficio , restitutio ipsa non deheatur in conscientia ante Iudicis sententiam. Et pro ratione huius asserti, assignant Αu thores propositionis: quia talis restitutio imposita, est poena. inpugnatio Propositionis. 'δο ς lippono a Pio U. quoddam emanasse decretum contra se-o neficiarios,qui ratione Beneficii tenentur divinum officium recitare , & ipsius recitationem omittunt; quo decreto Summus Ponti siex,ssante imissione recitationis Oisci i,ohIigat Beneficiarium ad ri stitutionem fructuum illius Beneficii. pro rata omisi ionis Dis cit. Quod decretum incipit: Ex proximo Laseran. Concilia. pia, in salubris sanctio emanaυit. In quo decreto , ut videri potest in Romano Bullario , vel apud Qua rant. titulo de horis canon. consideranda fiant illa verba r Musciorum suorumfructus pro rata omissionis officii, ct temporissuos von faciat; sed eos tanquam iriusto perinceptos. fabricam lucrum Beneficiorum vel pauperum eleemo'uas erogare teneatur. Supponendum est insuper hoc decretum esse declarativum δε ampliatiuum decreti Leonis X. habiti in Conc. Late-ran. in illa cons .quae incipit. Susternae dispositionis: in quo decreto idem determinatum fuit quos scilicat Beneficiarii obligati ex Beneficio ad rccitandum divinum officium , non faciant studius ex Bc neficio . pro rata omissionis His silppositis, Si Nunc impugno supradi Stam damnatam Propositionem Pius V. in illa sua constit. expressit haec verba, nimirum : Sed eos tanquam injus/perceptos sc.Sed haec verba exprimunt obligatio nem ex justitia in Beneficiariis ad rei lituendos Ductis ex pcneficio tum omittitur recitio ossicii divini in unta cum Beneficio: Ergo tenetur in conscientia Beneficiarius resiluere fructus perceptos ex Bialeficio, non adimpleta obligat lcne recitandi ossicium'
64쪽
& hoc ante Iudicis sententiam. Quod suadetur ex hoc, quia quoties Pontifex declarat,aliquem esse iniustum rei possessorem ut hic restituat, non debet expectare Iudicis sententiam: sed in conscientia tenetur reddere quod stiuin non est . Qiδω declaratur per ly: Non facias fructus suos ;sed eos tanquam iri Τὰ perceptos se. Hoc patet a pari de Beneficiariis curatis quibus impositum est onus re sidendi in loco Beneficii: per Concilium Trid. expresse praecipitur
Beneficiariis Curatis residentia,ses. 23. cap. I. reform. Ita ut non residentes non faciant fructus suos pro rata absentiae a loco Beneficii:& hoc, alia declaratione non secuta cilicet non expectata sententia Iudicis. Quod ostendunt illa verba cit. Conc.capi .f. si quisnflatuit Sacrosancta Synodus , aeter alias poenas asiersus usu residentes, sub Paulo m impositas, s innovatas, ac mortalis peccati reatum. quem incurrit; eum pro rata temporis absentiae fructus suos non facere, nee tuta conscieatia, ita etiam declaratione non secuta, illos μ
bi detinere posse. ' ' . . . .. '
8a Ex quibus Concilii verbis ostenditur , Beneficiarium non
residentem teneri in conscientia restituere fructus ex Beneficio Perceptos, quando non residet, ob iniustam eorundem percePti nem ; & hoc ante Iudicis sententiam . Nunc sic contra damnatam Propositionem arguo.Non est major obligatio Beneficiarii residendi, quam recitandi officium,ratione cuius recitationis percipit fructus ex Beneficio: Ergo si Beneficiarius.non residendo,Peccat mo taliter , & tenetur ad restitutionem fructuum, ante Iudicis sentenistiam; etiam non recitando ossicium,quod ratione Beneficii recitare tenetur, peccat mortaliter,& ad fructus perceptos ex Beneficio restituendos est obligatus, inte Iudicis sententiam. 83 Tandem falsium assumunt Authores istitis damnatae Propo stionis, asserentes , quod obligatio restitutionis imposita a Pio V.
Beneficiariis non recitantibus , sit tantum poena . Nam etiam i lia obljgatio oritur ex culpa,quam Beneficiarii committunt; uia quoties non adimplent,quod adimplere tenetur,ultra peccatum. Quod committunt contra fidelitatem , peccant pariter contra iustitiain, retinendo injuste, quod suum non est; nec ulla ratione illorum Ductuum dominium potest ad Beneficiarios non recitantes transire. Ergo non ilum 2 Pio V. imposita est Beneficiariis non recitanti inhvs. obligatio restituendi, in poenam omissionis recitationis , sed etiam ex culpa commissa. Ac per consequens Beneficiarii non recitantes tenentur in conscientia restituere pro rata fructus perce
pios ex Beneficio, ante Iudicis sententiam. Et hoc quidem fuit demente Pii V. . .
65쪽
. Ex onitur sensus vigesim rimae Propositionis , ct ejus fasin
Vigesiina ph a lamnata Propositio . Habens capellamam collativam , aut quo is aliud Beneficium Ecclesiastictim,sesitidio literarum vacet Otisfacit mae obligationis os cium per alium recitet.
a C Ensius hujus damnatae Propositionis est, quod Beneficiarius, o sive sit Capellanus authoritate Epistopi factu&c quomodo capellania collativa est Beneficium ; sive quicunque alius Beneficiarius . qui obligationem habet ex ipis Beneficio recitandi divinum officium , satisfacit obligationi, si ossicium per alium recitet, uuando ipse Beneficiarius, aut Capellanus vacat studio literarunia Vacare studio literarum, putant Authores hujus damnatae Propositionis,quod sit licita causa excusandi Beneficiarium ab obligatione personali recitandi ossicium. Quod falsum eme ostendemus oppugnatio Propostionis Re Quam certum suppono apud omnes Doctores c ut dixi 1 intract. de Iust. dc Iure θ Beneficium Ecclesiasticum esse ius perpetuum percipiendi reditus ex bonis Ecclesiasticis , propter aliouod Qeium sipirituale, iboritaιe Ecclesia constitutum . Et hoc ius cuicunque Beneficio Ecclesiasti co competit, etiam Capellaniae
collativae Quae erigitur,& standatur authoritate Episcopi,qui etiam illam constri: ad differentiam aliorum Beneficiorum, quae per electionem vel concursium conseruntur. Hulumodi Capellania, sicut& alia Beneficia Ecclebiastica, annexam habent Obligationem rectistandi divinum ossicium: quia Qtis claricis,& Ecclesiasticis persisnis,
eum tali onere Construntur. . . .
86 Nunc ostendo Sisitatem Propositionis damnatae . trimo, cuia in Capellano habente Capellaniam collativam, vel alio Beneis ficiario , obligatio recitandi divinum ossicium, est perQnalis di eo Prorsus modo, quo Persionalis est cutemque fideli auditio sacri ire diebus festivis ;jejunium quadragesimale & Beneficiariis curatis refidentia in loco Beneficii. At quando non adest madens impeσimentum, nemo ex his ah Obligatione permnali excusaturmam haec est differentia inter obligationem personalem,& aha obligationem,
quou non personalis suppleri potest, personalis vero a propria Per-
66쪽
Qna exerceri debet . Llt si alicui Beneficio esset annexa obligatio recitandi officium, & Mi fiam celebrandWobligatio celebrandi Misisam non esset personalis, sed localis ,. in loco scilicet, Sc capella, ubi fundatum est Beneficium: haec obligatio celebrandi Missam, potest per alium suppleri, in eadem Ecclesia, vel Capella. Obligatio vero recitandi ollicium,quae personalis es non potest suppleri. Secundo constat expresse ex Concilio Trid. fessa de resev la. incip. ωπdignitates: ubi propθ finem habetur: Omnes vero diυina per se , κnou perfiastitutos compellantur obire ossicia se. Quae verba exprL-munt personalem obligationem,in persolvendis, oc recitandis divinis ossiciis. 87 Deinde impugno directe motivum , quo praetendunt Authores damnatae Propositionis, excusare Beneficiarium a per Iona Ii obligatione recitandi ossicium divinum , In tantum Per ip1bs excusaretur a personali obligatione , inquantum vacaret studio litera-Tum. Atqui, in primis, studium literarum non excusat; praesertinaequando non est per longum tempus,& in notabile Ecclesiae beneficium, seu utilitatem:. vel si excusaret, ut evenire posset in casu posto pro Ecclesiae utilitate, Praelati, Principis , & etiam mi ipsius, quod studium transferri non posset in alium diem; tunc simpliciter Pro illo tempore studii diceretur eκcusatus, ita ut neque per alium necesse sit obligationi satisfacere. Ut patet de residentia Beneficiarii,quae excusat ipsiam Beneficiarium , quando adest gravis necessitas: sicut infirmitas excusat a quadragesimali ieiunio,& ab auditione sacri in die festivo: & non est necesse, ut per alium suppleatur. Quapropter concludendum est , habentem Capellania in collativam, vel quodcunque Beneficium Ecclesiasticiun , etiamsi vacet studio literarum, non satisfacere siue obligationi, si per alium recitet ossicium. Et sic, ut scandalosia, di temerarlaidamnata fuit supra' dicta propositio vigesima Prima ..
ponisur sensus vigesimae secundae propositionis,ct ejus fastin
Vigesimasecunda damnata Propositio . Nora est contra Iustitiam, beneficia Getesiastica non confrere tratis, quia eosiator eo ereus illa Beneficia Getesiastiea, pecunia interveniente, M. exigit it iam pro collatione beneficii, sed velini pro emolumenta temporali, quod tibi conferre nom tenebat. . 83 sen
67쪽
88 CΕnsus huius Propositionis damnatae est, non esse contra tu stitiam non conterre gratis beneficia Ecclesiastica; & aisignant pro ratione Authores istius Propositionis; quia collator non cxigit pecuniam pro collatione beneficii, sed pro emolumento tem rorali. Vnde unum aflerunt, & aliud pro ratione asserti adducunt.
Oppugnatio Propositionis. 89 Λ D vertendum est cum communi Doctorum sensu, in qua
libet per na digna dari Ius ad heneficium, sive remotu, quod non est Ius acquisitum ex praevio examine , & coneursu , sed est tantum Jus ex merito ;&hoc est Ius commune cuicunque Per sonae merenti: si Ue proximum, & acquisitum e3 praevio examine, ct concursu ;& hoc jus est proximum ,& rigorosum. Primum Jus, remotum stilicet ad beneficium, non ponit debitum , & obligatiOnem in conserente,ad conserendum potius huic permnae, quam at teri, beneficium; ita ut si conserens, absque praevio examine , &concursu daret beneficium uni per nar dignae, omissa altera aeque digna, non peccaret contra iustitiaria:& si beneficium non est curatum , ' detur Personae dignae, absque examine , omisia etiam digniore, neque contra iustitiam peccaret; ut dixi in . disp. de Ium& Iure:& rationem assignavi; quia Ecclesia providetur comminde de persona digna, & apta ad exercendum illud beneficium , ne que dignior praeiudicatur; quia Ius Proprium & rigorosium non ac quisiuit; cum hoc acquiratur per examen . Secundum Ius, quod
est proximum, & rigorosum ponit in conserente obligationem, &debitum ex iustitia, non solum quia in Ius acquirente fuit maior idoneitas, sed quia suscepit onus examinis: unde ex pacto, saltem implicito, inter conserentem , & examinatum orta est obligatio eXParte conferentis, & quidem ex Iustitia, & Ius ex parte examinatu 9o Quantum ad hoc Ius acquisitum ex examine, propoSitio eicimplicatoria in terminis . Nam facere actionem contra iustitiam, &non peccare contra Iustitiam, implicat. Comergo collator beneficii ipsum confert habenti Ius ad illud , interveniente pecunia, seu non gratis; iam facit actionem contra Iustitiam: Ergo contra iustitiam peccat. Minor huius syllogi sint ostenditur: si Ρetrus deberet centum Cato, & ut illud centum redderet Cato, vel lut a suo credi 'tore decem . iam Petrus contra iustitiam peccaret, quia non red deret Cato, quod Caii est, nam Caii est tota Qmma centenaria. Sic in proposito: si pro conserendo beneficio . ad quod quis iras acqui sivit per examen, collator illius beneficii aliquid exigeret,iam coi 'tra iustitiam peccaret;quia non redderet creditori,quod ipsius cre ditoris
68쪽
ditoris est. Beneficium nanque illud est acquirentis lus: & q . olics illud conserretur cum onere pecuniario , imponeretur onus creditori fi quidcm iniuste. Hoc expresse colligitur ex Tridentino Concili , fess. q. de Reform. cap. I 8. inci p. Expedit maxime avimarum Drusi, ubi circa medium habeturr Peracto deinde examine, reum incientur quotcuuque ab his idouei judicatifuerint aetate, moribtcs, Odoctrina prudeuria aliis rebus ad υacantem Ecclesain gubernaumdam opportunis ex bisque Episcopus eum elisat, quem ceteris magis idon iam iudicaserit' atque illi, es nou alteri, collatio Ecclesiae ab eo fat, ad quem spectabis eam eo erre . Ex quibus verbis colligitur obli statio Episcopi in conserenuo beneficio magis idoneo ,. Qui Iusi ad illud beneficium acquisivit; pro ut sis nant illa vel ba : Ad quem I ph ctabit eam conferre. 9I Quantum Veio ad Ius remotum, quod qua libet persena digna habet ad beneficium, etiam collator contra Iustitiam peccat, si illuci beneficium non conterat gratis. Quod patet; quia est 6,absque examine, non licheat Ius rigorosum, S proprium, quatenus stat itilibertate conserentis, beneficium illud huic,vel isti conferre; tamendum uni persenae confertur Ius illud , ut sura datum in lege positiva Ecclesiae prohibente injustam reccptionem , & collationem beneficii, est Ius ad gratis recipiendum: & obligatio in conserente est , ad gratis conserendum et Ergo quoties pro tali beneficio conserendo exigitur Pecunia, Peccat conferens contra Iustitiam, ratione injuriae, quam facit legi prohibenti. & ei, a quo pecuniam injuste accipit. Hoc Ius fundatum est in illa lege, qua prohibetur simonia: Acum interveniente pecunia, in beneficii collatione, committeretur simonia, ut omnes volunti & in hoc Plures sunt canones , constituiliones Summorum Pontificum , & Concit jum ipsium Tridentinum Iess.cit. S alibi, ubi de beneficiis agit: iccirco nequit collator hen C ficii non conserre gratis beneficia. Et quoties aliter faceret, Pecca rei contra Iustitiam, & simoniam committeret. 93 Ratio, quam in illa propositione assignant Authores ipsius, nec excusat a peccato simoniae, neque a peccato injustitiae. Nam ij tulus ille temporalis emolumenti , quatenus scilicet collator non tenebatur Beneficium conferre: si est sermo de Beneficio, ad quod quis ius acquisivit ex praevio examine; tunc sicuti ex debito justitiae collator tenetur, ita conserendo Beneficium interveniente pecunia cessaret titulus temporalis emolamenti; quia ex Parte unius
est ius rigorosium, & ex parte alterius rigorosum debitum. Si vero est sermo de Beneficio. ad quod quis ius rigorosium non habet;tuncesto conserens non tenebatur huic conferre Beneficium sed poterat illud alteri,ad suum beneplacitum,conserre ; tamen dum huic con
69쪽
stri . tenetur gratis consorse . iuxta Sacrorum Canonum determi- Lationes: Ergo quoties non conseri gratis Beneficium,ultra Peccatum smoniae, quod committeret, peccaret contra iustitiam. Haec consequentia ostenditur;quia ille, qui ius rigo,sum non habet, tamen habet ius fundatum in lege Prohibente collationem Beneficii simoniace, interveniente scilicet pecunia; seu habet ius,dum Beneficium accipit ad illud recipiendUm gratis a Ergo dum conserens vult pecuniam in collatione talis Benefici i. peccat coutra iustitiam. Et sic ruit tam assertum illius damnatae Propossitionis , qukm ratio adducta pro illius asserti probatione . Iccirco ut scondalosa, & t meraria, ct in fide suspecta,damnata fuit supradicta propositio.
Exponitur sensus vige aetertia Propositionisis ejusfalsitas
vigesimatertia damnata Propositio. Frangens ieiunium Ecclesie,ad quod tenetur, non peccat mortaliter, nisi ex contemptu, vel iu- obediensia hoefacias, puta, quia που υult se subiicere praecepto.'3 QEnsus huius damnatae propositionis est, qu5d ille, qui stano git ieiunium Ecclesiae: nimirum Uigiliarum , quatuor temporum , di Quadragesimarc quibus temporibus ex praecepto Ecclesiae tenetur tantum peccat mortaliter, si ieiunium illud frangit ex contemptu vel inobedientia g quatenus non vult se subiicere praecepto Ecclesiae . Vnde volunt Authores istius propositionis. Quod frangens ieiunium non Peccet directe contra Praeceptu inpugnatis Pro fisionis. 94 D Ro maiori notitia, ad impugnandam hanc damnatam Pr L positionem , suppono tanquam certum apud omnes D ctores, ieiunium esse abstinentiam a duplici comestione, & a cibis vetitis , luxta sormam ab Ecclesia praescriptam . Cibi vetiti sunt carnes,caseus, va;& similia, quae quandam dicunt cum carne coninnexionem. Unde fit,ad essentiam jejunii duo necessario requiri, a sinent tam scilicet a duplici comestione, & abstinentiam a cibis vetitis ab Ecclesia: quare si unum, vel alterum ex his deficiat, frangeretur ieiunium. Ut si quis bis et pluries in die comederet, tempore ieiunii; vel carnes , aut lacticinia comederet, jam jejunium sta
70쪽
ps Dari potest ad hoc ieiunium dispensatio pro tempore , quo
urget praeceptum . At quando adest dispensatio a jejunio, tunc vel simul esse potest circa abstinentiam a duplici comestione , & circa abstinentiam a cibis vetitis: ut eveniret in convalescentibus , quo; rum complexio,ob infirmitatem,quam habuerunt,debilis funa est- ideoque indigent, & cibi copia, & carnibus , vel lacticiniis , iuxtae prudens iudicium medicorum . Vel esse potest dispensatio tantum circa duplicem comestionem r& hoc fit in iis, qui ultra modum laborant,& ad talem laborem necessitati sunt, sive labor sit corporalis , sive mentalis . ex studio causatus; vel senes excedentes annum sexagesimum. Vel tandem esse potest dispensatio , tantum ab esii carnium,& aliorum ciborum, qui vetiti mi: & haec dispensatio valet in iis, qui non habent debilem naturam , sed tantum eis nocet evidenter cibus quadrages malis : isti dicuntur dispensati a jejunio, quantum spectat ad abstinentiam a cibis vetitis et non tamen sentdispensati i ieiunio quantum ad abstinentiam a Guplici comestione. Et haec opinio est magis tuta , quamvis opposita, quod sicilicet dispensatus ab esu cibi vetiti , intelligatur etiam dimensatus a duplici comestione, si etiam probabilis apud aliquOS Unctores, asserentes, abstinentiam a carnibus esse de essentia ieiunii; & quoties quis est dispensatus ab esu carnium, est totaliter a ieiunio disnensa tus, ita ut non remaneat in eo obligatio ad abstinentiam a duplici
Ratio,quare nostra assertio est magis tuta in hoc,est, quia ictunium duplicem distinctam obligationem imponit, unam de ah stinentia di carnibus, & alteram de abstinentia a duplici comestione: qui ergo potest unam adimplere obligationem.& non potest aliam, tenetur adimplere illam, quam potest; quia sunt oblistationes divisit. & distinctae. Quod autem sint obligationes distindiae, patet. Primo , quia in diebus Veneris, & Sabbati per annum Ecclesia praecipit abstinentiam a cibis vetitis , s ed non praecipit abstinentiam a duplici comestione: sicut etiam in Dominicis in adragesimae . Se cundo patet a pari,quia Clericis in Sacris constitutis est praecepta recitatio divini officii,quo ad omnes,& singulas partes ossicii: si quiqautem legitime est impeditus a recitatione unius partis , & potest aliquas recitare, ad illas, quas potest recitare, tenetur. Ita similiter dicendum est in proposito, quod dispensatus ab abstinentia a carni hus, si potest unicam tantum facere comestionem, ad abstinentiama duplici comestione, tenetur.His hen C Notatis 96 Quantum nunc spectat ad impugnandam damnatam Propositionem, sic arguo. Vel frangens ieiunium scit tale ieiunium e Praeceptum: vel non. Si secundum. dum ignorantia esset in vincibi-