Io. Balthasaris Wernheri ... Principia iuris ecclesiastici protestantium instruendo inprimis pastori adornata

101쪽

sentiendum sit de casu, quando maleficus consessionem criminis per tormenta exis pressam post ratificationem , reuocat, nihilo secius a peccatis absolui, atque a u. sum S. Coenae admitti, cupit Male enim sacerdos agit, & ossicio suo abutitui, si hunc, proprio ausu, ab his sacris arceat praese tim cum fieri possit, ut iusta sit sententia iudicis quippe quae, in foro externo ec estisetc probatis fertur in tamen reus innoiacens sit puta si tormentis sustinendis imis par, fassus sit crimen, quod nunquam per petrauit alis sane maleficus, contra Con. scientiam, ageret, si ad supplicium licet ducendus, nocentem se, erga sacerdotem, profiteretur. Quod si igitur in genere consi. teatur peccata, quamuis crimen, propter quod ultimo supplicio assiciendus est, constanter neget, suamque illius intuitu, in. nocentiam urgeat, absolutione. salutariniatico, priuari nequit Cuius generis casus anno reto hic Nittebergae contigit; quem Confessionarius malefiei. alma

hie Vitembergae longe Meritissmus, petauliari

erudita Commentatione, quae omnino legimeretur, distincte exposuit. f. Xll. Sed de iure denegandi absoluti nem, coenam Dominicam, propter rei graui-

102쪽

grauitatem paulo accuratius,indistinetius, agendum. Apud ueteres Christianos nemo ab usu S. Eucharistiae excludebatur, nisi excommunicatus, &, qui huic similis erat, in statu poenitentium constitutus, reliqui, sine discri mine, admittebantur omnes; moniti tamen prius, ut, si qui grauiorum criminum, propter quae Communione e clesiastica priuandi essent, conscii sibi forent, sponte abstinerent quod dc a quibusdam nebat. Vid. c. U. d. Consecr. s. a. hi haec Hilarii sententia refertur Si non sunt

tanta peccata, ut excΦmmumcetur quis, non δε-

de se a medicina eorporis, S sanguinis, Domini separare igitur nullus, etsi impius, aut notomus peccator, esset, modo in communione ecclesiastica uiueret, ab his sacris repellebatur. a

g. XIlI. Vnde intelligitur, ignotam olim

suisse excommunicationem, quam uocant,

minorem ubi quis membrum ecclesiasticae communionis manet, nihilosecius ab absolutione, isu Coenae Dominicae, adicetur. Recentius hoc inuentum est, pu- ,hlicis ordinationibus postea stabilitumi quam tamen excommunicationem decedinendi ius parochus non habet, sed causa, ad Superintendentem in ab hoc ad Consistorium, referri debet; quod iam mine Ecclesiae, cui proprie hoc ius competit,

103쪽

8 CARVI De Oppicio As Tonis petit, ab his sacris excludendi, potestatem

exercet.

f. XlV. Quando autem Consistorium. causa cognita quemquam admittendum esse, decernit, ossicium sacerdotis postulat, ut, sine mora, obsequium praestet perinde, ac si Eccesiae uocem audiret. Quod siquis, obtentu conscientiae suae in nescio, cuius contumaciae piae, sacrae, obedire detrectet, non miretur, aut aegre ferat, si .gradibus admonitionum adhibitis, suspensionem, di tandem remotionem ab ollicio, incurrat. Qui modus procedendi nihil habet, uel a Verbo Diuino uel praxi primi 'tiuae Ecclesiae, alienum. Exemplum, huiusmodi contumaciae, suppedita Πίσσου,

Pastor quondam pagi prope ipsam sit,

qui, rusticis suis, nisi usum Cereuisaelem tecostalis, hes fingit Hier8, eiurarent, ab solutionem denegabat, in eoque proposito, saepius licet admonitus a Consistorio Lipsiensi, perseuerabat, eamque ob causam tandem, munere suo exutus, scriptis publicis contumaciam suam, uelut piam es cram defendebat; cui acri stylo, Tinus, Icius Lipse Ui, respondit. g. XV. Hac de re luculenter cautum est, in legibus Ecclesiasticis Saxonicis, &sgillatim in uret. Sunod. p. III. I. Jur seci, ubi

104쪽

ubi haec uerba notari merentur: Eo viet

in orae Eec . art gen Io in huiusmodi causis

Consistorium Ecclesiam repraesentare dicitur, ibi egurii siride, has si vox hiemetiorbneten de Consistorii &c f. X l. Cum etiam, mustis in locis, propter certa delicta, speciatim contra sextum praeceptum admissa, poenitentia publica, hie sirchen, Eufe, recepta sit, obseruandum.

105쪽

so Ap. VI. DE Oppicio PASTORIS .

quod, huius intuitu, admissio, ad absolutionem,&S. Eucharistiam, di erri haud debeat. Primo enim haec, ad remissionem peccatorum, a Deo impetrandam, necessaria haud est cum, sine illa, contritio cordis in uera fides, esse possit. Deinde multum ea ab instituto ueterum, degenerauit in hodie, si, quod res est, dicendum, reuera poenae ei- uilis rationem habet, atque ignominiosa est; quod olim longe secus. Unde etiam in S, XOnia regulariter in usu haud est nec, ubi per consuetudinem non inualuit, sine inii, cipis praestim, introduci potest. Ita enim

g. XVIl. Frustra est, quod illi, qui hanc

Poenitentiae externae speciem Iuris Diui. ni esse, contendunt, obiiciunt, quod per eandem, peccator Ecclesiae reconcilietur, propter seandalum datum, ostensae praesertim, quia nec, sine reconciliatione, cum Privato, a nobis laeso, uera poenitentia lo-

106쪽

Ciac CONpess.'RivAT ET ABsoLUr si cum habere possit. Quae obiectio, uel hoe solo, destruitur, & corruit, quod, eius loco, sufficiat mulcta, aerario Ecclesiastico inferenda, id quod non tantum praxis quotidiana sedin laudatum Symae Decret. c. I. h

uer his expresse comprobat ullo aber balubbliten bonae ganhel, item dassanien verbem Tru, a Stiliendo ber sit te, und

ethnen. Neque enim puto, ad scandalum, ab Ecclesia remouendum, magnopere facere si peccator ueteri, uel noua, sexagena, init einem alten Oher neue Sthdit, quae ut- plurimum dictari solet, pauperior recedat. Et quidni hoc reconciliandi medium, si, citra illud, remissio peccatorum, uera poenitentia, locum habere nequeat, etiam propter alia peccata, non minus scandalosa, imprimis ambitionem, auaritiam, calumnias, δα adhibetur λ

XVIll itaque Pastoribus falsa, & sere

107쪽

s, Ap. V. Da oppi cI PASTOR is communis persuasio, quae plerorumque, nimis firmiter insedit,in uelut innxa est, omnino eripienda, serio ipsis inculcandum, inquanto errore uersentur, nin il lis in locis ubi poenitentia publica usu inualuit, peccatoribus aditum ad absolutionem, &5.Synaxin, tamdiu intereludunt, do nec illo poenae genere sue in natura, ut uulgo loquuntur, sue per surrogatum, mulctam cil. yecuniariam, deiuneti sint, Quo pacto fieri solet, ut quandoque inter moras processus inquisitorii, Contra reum, forte nondum confessum, aut e uictum, instituti plures anni elabantur, quibus e lundem, non sne graui salutis discrimine, a, solutione &I epulo carere oportet. lntelligere,& meminisse debebant, incauti Parochi, si tali casu animam pabulo salutari priuatam perire contingat, non tantum 'DEo olis rationem reddendam, sed , in foro externo grauem poenam expectandam esse. Ita enim Potentissimus Legislator

Saxo, in laudato Decret S mae generia. c. c

108쪽

u et bothen haben. Quo loco tamen, ne peccatores sibi persuadent se per admissonem ad S. Coenam, genus hoc poenae, ubi semel usu stabilitum est effugere, haec cautio praecipienda PDoc sis, ut eos, ante absolutionem moneanr,.3od inposterum nihilo secius, suo temporc poenitentia publica ubi post litem finitam, decreta uerit. ipsis subeunda siti Add. B. Seire in addit. ad

g. X X. Impoenitentes quod attinet, eos ad sacra haec, admitti non debere, certum est id orae Eccl. x arsigo. r. ibi si felitaniimpoenitens ludicium uero, quis pro tali habendus, non est penes singulos Sacerdotes sed ab Ecclesia repraesentativa seu Consistorio, expectari debet. Sane, si id singulis Pastoribus relinqueretur, haud raro pessime, cum parochianis, actum esset. Sacerdotes enim non minus ac alios homines aflectibus suis saepenumero indulgere, constat. Unde nil nisi graues turbae, in Ecclesia. oriturae erant, praesertim cum

hoc iudicium, per se dissicillimum, lanceps sit. Quisque enim, qui ablatutio-G a uem

109쪽

84 Aν VL DE Orpicio P AsToaisnem petit, prae se fert poenitentiam, sed, utrum haec uera in seria, an simulata sit, fere ad occulta cordis humani pertinet de quibus solus Deus, qui καρλογνω- est, iudicat g. XX. Fac enim, quemquam notorie in peccato mortali uiuere, & tamen subinde, ut fieri solet, statis temporibus, absolutione. S. Eucharistia nihil mutato uiuendi

genere uti; talis ut seuere admoneatur,ofis

ficium Pastoris, sine dubio, exigit, simulabit

autem, ne repulsam ferat, se iam peccatorum seria poenitentia duci, eamque, de utita emendanda promissionem toties repetet, quoties de nouo a peccatis absolui petet. Quod, etsi centies, nihil mutatus, cerit omnisque resipiscendi spes in eo docollauerit nondum tamen omnino certum est, eum exclusionem mereri. Quis enim scit anno iam tandem illud tempus ue- uelut quam subtracto conuiuio sacro, cum singulis momentis homini extrema immine. ant, haud confirmari, periculosum est. Saltem subdubito, inter centum Pastores, ueIunum scire, quicin re tam grauis momeniati, debita moderatione, atque prudentia, ta-surus ni s

110쪽

QRCA CONpEss. PRivAT ET ABwLVT 836. XXI. His autem, grauiter obstare, ubdetur, quod sacerdotes, iure ligandi, seu cI uium, gaudeant, a quo hoc ius, indignos is Cris his arcendi fuere neque ab eo diuelli posse,uolunt. Cui dubio ut occurramus, Paulo penitius uidendum, quid ius ligandi sit, inuo usque se extendat. Sedes eius est Matth. XVI p. VULGI. D. XX.- hi, per claues regni coelorum, die Solusses te timmetrei ει, doctrinam Legis, AEuangelii intelligendam esse, quam Petrus Ethnicis primus praedicauit. sic regnum coelorum ipsis aperuit, extra dubium esse, reor. Sed, quo sensu ligandi. soluendi potestas, quam Saluator primum Peam, S deinceps reliquis etiam Apostolis, dedit, accipienda sit, multi hactenus duhi.

in ea opinione est, quod ligare, doluere, bin hin, und Iosen, idem sit, ac prohibere. pἀrmittere, seu decernere, quid licitum, uel illicitum, sit id quod, ex diale Hebrai . ea qua Christum, cum haec uerba pronunciaret usum fuisse demonstrare uolunt, di antiquitatibus Rabbinicis, euincere conantur; ut ex eorum mente sensus, uer ,