장음표시 사용
531쪽
Responsetones ad Argumenta recens ficta
I. Memoriale male statis de Toletanis Primatibus. II. Necnm de summis Pistificibus inde miris in Sanctorum albo jam deseriptis. I ΙΙ. Olectra Urbanum II. victum precibus A bovit n. in Reginae uxoris , concessisse Primatum Toletanae Sedi. IV. Urget, S. Hugonis tauriacensis Abbatis, qui olim ejusdem Urbani praec pior fuerat, epistolam multum conetulisse ad eamdem rem impetrandam. V. VI. Negat sed ere Tullam Urbani II. ae proinde Sueesorum Pontificum Bullas αmmes esse irritas . VII. Objicit Toletanos Praesules auctoritate Rev- tueri dignitatem Primariis. VIII. Exemplo Garme H Dalensis Archiepiscopi repetentis posses nem Ecclesi rum sui juris roborat olectionem. IX. Alias olicis causes, cur nulla baberi debeant Summorum mntificum
X. XI. Praedicte objectiones confiulantur. XII. Comparatio Ecclesiarum Totitanae in Usipalensis. Hi palensis laus. XIII. Toletanae Ecclesiae praecipua laus. XIV. Reprelanditur audax scribendi gentis Memorialis. XV. Auctor purgat si aliis quae respondit Memo 'tali pro aequitare cause tuenda. XVI. XVII. Rem Ur historiam Monasterii S. Facundi in Memoriali non recte traditam demonstraetur , sitque vera ejusdem narratio. XV ΙΙΙ. XIX. Rex Alph us VI. a D. Hugone Cluniacensis Monasterii Aum te obtinuit Temardum , Ur alios Manachos. corruit Memoriadis obj ctis, quod A sensis idem Cucullum induerit per manus Temardi Abbatis , qui nondum meneras in Usipaniam. XX. usque ad XXIV. Ante Semardum missus erat Robertus Abbas, qui co ruptorem magis gessit, quam institutorem Coenobii r bubus loco Temardus venit, quod historiis comprobatur. XXIV. iuum Alpho in VI. Cucullum induit eras Abbas S. Facundi Dii
XXV. Sem uisus ob praeclaras animi dotes ab Rege praesertur Sanctio Princiapi in Hectione Toletani Praesulis. XXVI. usque ad XXIX. Monumenta testantur Amaria electionem, ob vim tutes, ac merita ejusdem viri e se factoem. XXIX. Praedictarum rerum epilogus. XXX. Temardus vim sudii casse.sita ob praeclara merita aliis praelatus fuit.
532쪽
XXXI. XXXII. Diluitur Hia obiectis , quod nempe Primatus institutio Use detrimentum intulerit res nia Prae si ibui r er nu uur Morini aumritate. XXXIII. In ratio antiquae dignitatis m Toli a Sede nitit nisi juris Tutimo Praesita fecit, sita confirmisit antiquum. XXXIV. 2umdo etiam Me instauratio pro novi concessimae accipiatur , seu fuerit Para a, seu aliquo jure facta. XXXV. XXXVI. XXXVII. Si alios, nullum Praesulum it, nam jura Metropolitica Larta tecta firmari jubent Pontifices, quum crearit Primates , quia probatur exemplo Vicariorum insolitae Sedis, nihil disserunt potestate a Primatibus, nisi quod Me pere me, illa mero dignitas Sedi adiaret. XXXVIII. usque ad finem. Si aliquo jure facta fiat Me Prii tus institutis, nullo Um reprehendi potes. Expenditur ca a icita eum Dis adjunctis,
I. Vererer ut vitio mihimet verteretur, perinde quasi 1 rationes desint ad respondendum, lubentissime praeterirem silentio argumenta quaedam ab Ecclesia Hispalem si fabricata, quae in tertiam sui Memorialis partem conjecit: timeo enim ut praestantissimis Ecclesiae Hispalensis Canon, cis quorum nomine inscriptus prodiit is libellus , non parvam faciam injuriam , quantumvis caute ad illa manum admoveam. Et revera quam cautus providusque sim Opο tet , ne stylus libero nimium cursu ad scribendum properet guae ipsis oculis vidit Argumentorum hujusmodi recens fi- orum haec summa est: Sacrosanctae Toletante Ecclesiae Canonici, Praesulesque ipsius Amplissimi, Eminentissimique, i obsequentes dictitantur mandatis summorum Pontificum saepe acceptis: improbe injusti, utpote qui ex industria retineant quod alienum esse haud ignorent : deceptores pravi , qui dolo malo a Pontificibus summis multa rescripta extorserint pro asserendo Priniatu, quem sibi arrogant: Sacrilegi vi
latores Canonum . qui nullatenus eorumdem auctoritate inhaerentes potestatem Regiam obtendant, quasi rationem
juridicam in auctoritatis, & jurisdictionis Ecclesiasticae mo
II. Neque vero apertis hic injuriis modus constituitur, M .pis. 34.t. quae laudato loco instar argumenti proponuntur; at praeter- pu 3 7
ea Hispaniarum Regum majestas , Romanorumque Pont, ficum Sanctitas laeditur. Illi enim studiosi ob levissimas causas praedicantur& violatores aequi, non secus atque ubtro propendentes in Gallicanam gentem, ac Monachos Cl R r r 3 nia
533쪽
niacenses in Gallia, Bernardum Archiepiscopum nimis forent amplexi . His autem per summum nefas personarum delectus , ac discrimen objicitur. Sacris quin etiam Alt ribus non ignoscitur: Hugo enim Cluniacensis Abbas laude sanctitatis celeberrimus tum florens , quum e Μaurorum manibus Toletana civitas erepta fuit, capitalis, mal,que exempli noxae insimulatur, ut argumento hinc robur accedat, sua quippe auctoritate magna interposita petivisse dicitur ab Urbano secundo Pontifice, ut in Archiepiscopum Bernardum , ejusque successores Primatus Hispaniarum dignitatem in perpetuum conferret : quae reS quum aperte iniqua esset, ut Hispalensis Ecclesia docet, a Pontifice comcedi non potuit sine gravi culpa. Quae quidem omnia praecaeteris minime reticendis proposui partis primae octavo capite, futurum sperans, ut sacrae Inquisitionis Tribunal reprobe perspecta, si ad ipsum fieret juridica delatio, Mem
riale illud revocari mandaret. Ibidem videre erit verba ipsa Memorialis, quae incredibiles hasce propositiones continent, qua per summam fidem relata, qua eXpressa iterum seu per easdem voces, seu per alias earumdem simillimas. III. Verum argumenta haec producere operae pretium erit. Ait Ecclesia Hispalensis, recentiorem hunc Toletanae E clesiae Primatum a Summis Pontificibus concessum post v hem instauratam. & in pristinum restitutam virtute Regis Alphonsi sexti haud stabili haerere fundamento. Primum: quia Urbanus secundus , qui dignitate ista Bernardum primum Archiepiscopum cohonestavit, ineXplorata causa hoc Iraestitit, suam omnem auctoritatem, ac id in studium impe entibus viris , quibus Pontificem morem gerere conditi nis , ac dignitatis gratia, aliasque ob peculiares causas opO tebat . Qui autem hoc impense rogabant Pontificem , fuerunt et Rex idem Alphonis sextus, qui e Legionis Regno expulsus a Fratre majore natu Sanctio primo, quod a patre Ferdinando secundo hereditate fuerat consecutus , FratriSejusdem iram metuens, aut re , aut specie nomen dederat Monasterio Sancti Facundi, quod Cluniacensis colonia est, eique tum praeerat Bernardus Abbas ab eodem Monasterio Prosectus: Hanc ob rem ac praeterea Regina impense ringante , quae pariter ex Gallia erat, suum animum induxit apud
Urbanum in id negotii, quo Regina ipsamet implicabatur.
534쪽
IV. Alius praeterea, qui Pontificis gratia valebat plurimum, Divus Hugo erat Abbas Cluniacensis, qui florebat id temporis, piisque in rebus magister , & parens Urbani
fuerat, ejusdemque Bernardi : quare interposita ipsius a ctoritas erat etiam major ob aestimationem , quam sibimet virtute collegerat, ab eodem Pontifice observatam . & idcirco momenti non levis apud Sanctitatem Pontificis ad beneficium impetrandum. Denique Bernardus ipse Pontificis curavit rescriptum, quod postea impetravit. Hic eodem in Cluniacensi Monasterio, ut dictum fuit, vitam degerat cum Urbano , usique ambo erant iisdem in aedibus eodem in piis rebus institutore , ac patre. Bernardus itaque pro re tanta , ac tanti momenti Romam profecturus , habere iter costituit per Cluniacense Monasterium , antiquum ut magistrum suum Hugonem viseret a qui rationem intelligens suscepti itineris ad Romanam Aulam , rogatusque ad Umbanum commendatitiam epistolam super re tanti momenti,
ob quam longae adeo se dabat viae literas quidem conscripsit eo usus dicendi genere, quod poscebant spiritualis filii sibi charissimi preces. Regis gratia & studium , aliusque filii spiritualis merita, ad quem tradebantur, qui licet universalis omnium Pater, Hugonem tamen, tanquam instititorem, & Patrem suum colebat.
V. Hinc legitime inferri contendit Hispalensis Ecclesia , quod Urbani secundi Bulla neque subsistat , neque ullius sit roboris et quippe, ait, dignitatem istam Primatus
concedendo, singulare incommodum inferebatur Hispani rum Episcopis , ac Metropolitis , auctoritati enim alienae subdebantur, a qua immunes semper fuerant, iisdem minime auditis, vocatisve; idque eo tantum quod ReX, Regina , Divusque Hugo suam interposuerint actoritatem, im tercedente insuper veteri consuetudine Pontificis cum Be nardo Toletano Archiepiscopo recens electo. Huc, inquit,
accedunt debiles, atque inanes causae , quas Romano Pontifici obtenderunt , ut beneficium consequerentur , contem
dentes , apud Ecclesiam Toletanam antiquitus eXtitisse a ctoritatem, & dignitatem Primatus ; quae enim causae fuerunt adductae sunt, Omnes ad rem probandam intiuies ; quemadmodum intellectu pronum est ex facili admodum solutione earum , quas Archiepiscopus Bernardus praeteXuit; Fra
535쪽
quibus omnibus haberi certe debent subscriptio Felicis Το- letani Archiepiscopi recens electi , qui statim Metropolitis omnibus in Concilio praesedit , ac permissio Cordubensis Episcopi Toletano Archiepiscopo facta per Divum Hel
dium , depositionis causa: quarum neutra eVincit, Toletanam Ecclesiam iis temporibus Primatem Hispaniarum suisse. VI. Confirmat suum argumentum praeoccupando objectionem, quae posset fieri. Non solum, inquit , Urbani ΙΙ. Bulla est irrita, nulliusque roboris, ut est demonstratum, sed aliorum etiam Bullae Pontificum succetarum eidem adhaerentium , nullae sunt. Primum e quia confirmatio quaeque privilegii , sive auctoritatis , quae concessione irrita,
inhaeret, nullam vim habet, nullumque ab ea robur accedit ad concessionem , quae prior est facta. Quare quum Bullas omnes Urbani secundi succe rum certum sit ejusdem Urbani concessione inhaerere, in irritum & ipsae cadant, ut prior, necesse est. Deinde: quia ipsam , eamdemque eX-ceptionem patiuntur Paschalis Iunioris , Gelasii secundi, &Callisti secundi Bullae , quam Urbani secundi: hi enim aut suere omnes Monaci Cluniacenses ι filiique spirituales Divi Hugonis, aut summopere Monasterio illi studuerunt , ebdemque Hugoni : quocirca eorum plerique Toletanae E
clesiae Primatum confirmantes, patriae, educationis, Vitaeque instituti communis assectu moti sunt. Itaque horum Bullae Pontificum Primatum asserentes , perinde atque Urbani II. prior Bulla irritae ceciderunt. VII. Hinc fit, Μemoriale instat, ut Ecclesia Toletana justitia causae destitutam se videns auctoritatem, & dignitatem Ecclesiasticam, tanquam legitimo titulo, gratia Regum tueatur: quorum praesidio interposito aequitati Ecclesiarum impedimento est, suosque magnos conatus defendit . Eni vero quum Hispaniarum Reges Toletanae Ecclesiae causis tanquam propriis edicant patrocinari se velle , ecquis erit
tam audaX, ut apertae adeo voluntati Regum non reformidet obssistere t Rei hujus luculentissimum testimonium eriteUentus eXpostulationis Garssite Hispalensis Archiepiscopi temporibus Regis Sanctii quarti, cognomento Fortis. Quibuscumque in Summorum Bullis Pontificum, qui primis iis seculis post restitutam Toleti urbem, aut concessere, aut
536쪽
confirmarunt Sacrosanctae hujus Ecclesiae Primatum , praeclare id exprimitur, quod Ecclesiae omnes quae Maurorume potestate eriperentur, subditae, ac Suffraganeae Toletanae fierent, quoad Metropolis, cui antea subdebantur , vindicaretur ; quumprimum autem id fieret, Ecclesiae illae omnes ad Μetropolitae antiqui jurisdictionem redirent. Quod mandatum licet fuerit, atque sancitum a summis duodecim Pontificibus ; Toletana tamen Ecclesia nunquam Voluit , aut vult Hispalensi Cordubensem , ac Giennensem restituere, quae Gothorum aevo ad Μetropolim Hispalensem pertine
VIII. Quamobrem laudatus Archiepiscopus Hispalem
sis Garsias de repetenda cogitans possessione Ecclesiarum Cordubensis, & Giennensis, quae Gothorum aevo Hispalem sis fuerant Suffraganeae ; a Pontifice Maximo Honorio IV. precatus est, ut Apostolicis committat Iudicibus causae hujus cognitionem. Honorius annuit. Constitutique ab eo I dices Burgis Tribunal ponunt: mandata expectiunt ; Ecclesia Toletana, & ejus Archiepiscopus Gundiualvus secundus
cItantur. Hi autem, quippe quos non latebat praeladio aequDtatis nullo causam suam haerere, nullo se nomine retinere
Ecclesias illas posse , nec potiorem sibi viam parari ad iisse ambagibus eXtricandos, quam Ecclesiarum restitutionem
Hispalensi Μetropolitae, ad gratiam Regis Sanctii quarti
cognomento Fortis confugiunt , uti semper consueverunt, neque petitionem contestantur, neque mandato obtemperant.
Quum igitur certo certius sit, voluntatem, & gratiam Re- gum aequum nomen nullum suppeditare in Ecclesiasticis robus ; perinde certissimum est Toletanam Ecclesiam injuria sibimet has Ecclesias, & Hispalensem Primatum arrogare. IX. Alia insuper causa est, cur Pontificis Urbani duGque succestarum cum eo conniventium Bullae nullius sint roboris, quod scilicet eX propositis rationibus, quibus recentis hujus Primatus concessio innititur, nulla subsistit, seu
quia dubia sunt, seu quia, certa ut sint, non tamen ad comcessionem adstruendam sunt satis : namque ad seX tantummodo recidunt, quas continet documentum inscriptum: Exceptio de dignitate Ecclesiae Toletana: earumque nulla est quae valeat Primatus vetustatem comprobare . Y en consequencia
verba ipsa sunt Ecclesiae Hispalensis , es digno de admi-
537쪽
Sumo en su rescripto , I en uu negocio de puro hecho, que consta-ha aver tenido antiguamente iodos los Prelados de Toledo
et Primado de lodas las Iglesias de Espana. Lo quai no pu- do suceder, sino haciendo una poderosa impression en su animo lascausas impulsivas, que Id queaan expressatas ; fendo las motivas,
que se te representaron ev este Memoriat, tau insuficientes, e in ficaces, para obligaris a una determinarion de cosa tan gra me, Ien la quat se tralata de ei perisicio de las Otras Pisas Metr politavas . Haec ad verbum e Memoriali expressa sic latine facio: Quare dignum admiratione est, quod adeo imbe-- cilla, ac vitiosa probatio Pontificem Summum induxerit,ia ut rescriberet, praesertim in re de facto, assirmans comia flare, quod Toletani omnes Praesules ab antiquo in cunctas ,, Hispaniarum Ecclesias Primatis auctoritatem hiauerint. Quod se fieri nequaquam poterat, nisi alte serent impressae illius inti animo cauta impulsivae, quas supra memoravimus; et M nim rationes supplici eo libello expositae Pontifici per- ,, suadendo erant impares, ut rem tanti momenti definiretis Metropolitanis caeteris Ecclesiis damnosam. Argumentum hoc quotum quodque est ex allatis locis est decerptum. X. Miror equidem argumenti genus , quod Satyricon melius nuncuparem, omnique procul dubio sycophantiam dicerem. Ut verum fatear, scribendi hoc genus insolens, qua fronte Μemorialis auctor gravissimo, praestantissimoque , Hispalensis Ecclesiae consessui adjudicet, non intelligo. ImExle i s. i genuorum Virorum indoles & scribendi reverentia , & co-
loquendi singularem sibi semper aestimationem collegit. Neque ii unquam adversarios provocare conViciiSiuerunt soliti. Ubi aliqua contentio sit . mentem illi suam
aperiunt vocibus, quae neque a ratione discrepent, . neque
molestiam aliis inserant, quibuscum de jure contendunt: sla quidem vel juris vocabulorum index ab humanitate suppetit, quae dicentis aperiant mentem , abstinendo mal dictis . Praeterquamquod ejusmodi verborum moderatio,& humanitas , non minus auctoritati, & dignitati congruit ejus, de quo instituitur sermo , quam praestantiae , & am plitudini illius, qui scribit: nec virum is honestum gerit, qui sermonis sui vocibus Christianae moderationis terminos Praeterit. Auctor autem Memorialis ut suscepta ultro Pro
538쪽
vincia deiungatur, gravissimis criminibus Pontifices, Reges, Archiepiscopos, Sanctosque ipsos viros, quod majus, insimulat. Archiepiscopi aspirant injuria a Reges ob leves nationis , aut studii causas propriam auctoritatem interponunt : Divus Hugo amoris tantum gratia erga Bernardum impense petit: Urbanus denique nulla ex aequa causa quidruid rogatur, concedit cum Ecclesiarum Metropolitarum , etrimento. O rem prorsus inauditami Credo equidem si Ecclesia Hispalensis expenderit genus hoc sermonis audacissimum, quod continet Memoritie suo nomine inscriptum, pudore suffusum iri: etenim, ut ait Satyricus, y ista Heu quam diFcile est crimen non prodere multu lXI. Memoria repeto , quae olim scripsit ad Theophilum Alexandrinum Patriarcham D. Hieronymus de Ioanne Jerosolymitano , qui audacem conscripserat Satyram in
Sanctum illum Patriarcham. Conferamus, inquit, arguentis, accusatique perfluas, cujus τὰ meritum , vel mira, mel dos na praecesserit , illi magis accommodemus fidem. Hic igitur &nos conseramus accusatorum, & arguentis personas, certum enim scio , quod quacumque hi ex parte considerentur, magna eos inter distrepantia erit, nullaque propemodum comparatio . Accusantur Archiepiscopi omnes Toletani , a Bernardo , qui restituta ea urbe in Christianorum potestatem, cathedram illam primus omnium ascendit, usqueis
ad Eminentissimum Didacum Cardinalem, qui nostro aevo dignissimam hanc Ecclesiam gubernat: Accusantur sex &viginti Hispaniarum Reges , qui post Alphonium sextum res Hispanas administrarunt, usque ad Philippum quintum,
quem Deus optimus Maximus diu servet incolumem: A cusantur Pontifices Urbanus II. quique duodecim eum secuti, Primatum pariter Toletanum confirmarunt: Accusantur denique duo Sancti viri, quorum sacram memoriam in altar, bus veneramur , hi sunt Hugo Abbas , & Rex Ferdi, nandus. Quae quum ita sint, quaero, num ab Hispalensi Ecclesia , nunc causa quam tuetur sit superior , aut min, mum par causae Sanctorum, Pontificum, Archiepiscoporum, Regum t Quod si suam ipsa causam eme iniquiorem set tur, magnae ipsius auctoritati hac in contentione nullus est locus: fides enim potius adjungi debet virorum tot illustrium sententiae, qui alteram tuentur, juxta Doctorem maximum: S s s et si a Diuiti od by Cooste
539쪽
si autem e converso causam suam esse aequam contendit, alii dicent quae sibi dicenda persuaserit ratio, mihi autem mea ratio suadet, ut .ssileam. XII. Nunc alia eX parte oppugnandi hoc genus consideremus, conserentes Ecclesiae Hispalensis amplitudinem,& Tolcianae majestatem et palam erit , quibuscumque honoribus Hispalensis Ecclesia conspicua est, iis longe majoribus, mirumque in modum eximiis Toletanam cohonestari. Hispalensis Ecclesia vel ab Gothorum temporibus fi ruit Episcopis laude sanctitatis celeberrimis, quorum singuli Ecclesiam quamlibet praeclariorem illustrarent. Horum tres prae caeteris Memoriale commemorat ; & recte aliis praefert , nempe Divos Laureanum, Leandrum , & Isidorum ;quorum unusquisque pro summa, & singulari qua est praeditus sanctimonia, gloriam illi Ecclesiae praestantissimam comparare potest. Hic autem opportune in mentem Venit Augustini consilium iis, qui Μartyrum dies sestos veneram tur : Imitari non pigeat, quod celebrare delactat. Nos martyria Sanctorum , ut sui eXempla sequamur inVitant ; non igitur pigeat eorum vestigiis inhaerere, quorum delectamur memoria. Vidimus magnum Hispaniarum Doctorem Divum Issidorum non detrectasse Toletanum Praesulem se potestate majorem, fassumque esse, quod Divus Heladius Toletanus Archiepiscopus jurisdictione Archiepiscopum Hispalensem anteibat. Hanc igitur Ecclesiam imitari suum Samctum Praesulem aequum esset, quumque ipsam delectet magnas , & heroicas ejus celebrare virtutes, imitari non pigeat profundae humilitatis exempla ; nec potestatem, auctoritatemque Toletanae superiorem detrectet, quam sapientissimus Doctor Isidorus nullo suae potestatis incommodo finiis est. XIII. Haud numero pauciores Toletanos Praesules sanctitate conspicuos recenset, neque doctrinae , ac sanctitatis laude minus claros veneratur antiquitas. Heladium nempe, Ildefonsum, Iulianum, Eugenios duos , quorum quinque , Toletana Ecclesia diurnis precibus celebritatem annuam pro sequitur; Sanctus autem Ιldephonsus alios etiam commemorat , Asturium nempe , & Montanum Praesules tum sapientia, tum sanctitate clarissimos. Invidiosum est merita,& virtutes Sanctorum conserre; itaque ne laudem ulli praeripiam id tantum affirmo, quod Toletana Ecclesia Sancto
540쪽
rum numero Hispalensem praecellit . Eadem Hispalensis gloriatur Infantem Castellae primum suum Praesulem designatum a Divo Rege Ferdinando ejus patre, tametsi ad ord, nationem haud pervenerit, neque suam ad Sedem ascenderit. Toletana vero tam ex antiquis, quam e recentioribus multos ejusmodi Praesules honoris gratia commemorare potest : Archi dux Alberius. & Ferdinandus Infans Cardinalis Philippi tertii filius posterioribus his temporibus: Sanctius,& Joannes Castellae, & Aragoniae Infantes praeteritis seculis Toletanam decorarunt Ecclesiam, non modo designati, sed propria in Sede constituti, tanquam legitimi, veri, &consecrati Archiepiscopi. Parum est quod istis Toletana Ecclesia Praesulibus glorietur. Est, est quod majorem in ejus laudem contigit. Ipsi sane Insantes Castellae inter Ecclesiae hujus Canonicos numerantur, qui Chori subsellia honest runt praesentia sua : moxque laudatus Philippus Princeps Castellae , quum in Hispalensem Archiepiscopum electus
fuit, Toletanos inter Canonicos census fuerat. XIV. Neque satis Ecclesia Hispalensis faciet convici, tioni tam apertae, quam, ubi prudentes viri considerarunt, acerbe ut debuerunt , tulere, squos non paucos fuisse numero certum scio) sua esse negans, quae auctor Memorialis conflavit hoc in argumento , excusationis loco obtendens
hoc scriptum se minime inspexisse. Primo: quia ex jure Canonico, & civili , quum ipsa ediderit , atque evulgarit propria auctoritate, ac nomine hunc libellum, quaecumque eo continentur , adoptat in sua. Ea omnia nostra facimus, quibus auctoritatem nosi iam impertimur. Deinde: quia semper videbitur incusanda, seu rem non ante exploratam sibi ad-judicarit, seu rem adoptarit, quam si considerent prudem tes viri, ab Ecclesiae ejusdem virtute alienissimam judicent. Opportune id mihi occurrit, quod Divus Augustinus libro primo de civitate Dei cap. I9. scriptum reliquit e nempe Lucretiam , quod sibi mortem consciverit ob vim invitae sibimet illatam , tanquam sortem commendari neutiquam possie; siquidem, ait Augustinus , aut ipsa interne culpam admisit, & vere fuit adultera i aut noxae obstitit . & innocens mortua est. Quare alterutro nequit absolvi crimine
seu adulterii, si assentita fuit culpae, seu homicidii, si innoxiae sibi intulit manus. Haud multum ab Hispalensi Ecclesia