장음표시 사용
551쪽
tium adstrueret . Eum Videat exercitatione trigesima prima , noscetque , tum se a Veritate multum aberrare, tum
Pontificem summum , quum Primatus auctoritatem alicui concedit Ecclesiae , nulli Metropolitarum de jure quid demere . Quamobrem gravissimi hujus auctoris sententia Episcopi, & Metropolitae non recte adversantur ; etenim ipsorum auctoritati, & decori, honos, & potestas Primatis detrimenti nihil important. XXXII. Morini vero sententiam totam in medium afferam . Immerito, inquit, tumultuati sum Epipopis Prim tuum enim honos, auctoritas Metropolitanorum , , Episcoporum praerogatiquas nihil laedit ; quum ea semper conditione deseratur, ut jura Metropolitica , or Episcopalia sarta tecta silis confirmentur. N ihil quod ad Episcopos, Metropolitas pertineat, quum
Primatus Episcopum ornat , co=rcedit Summus Pontifex: sua tam tum jura non aliena in ipsum transfundit. Nemo igitur hac con-eelsione sibi injuriam inferri jure conqueri potes. Sic Morinus. Hic vero quam recte cum Ecclesia Hispalensi doctissima ad
rem aliam, eXclamarem: δε Audire non pigeat duas, & tr, A ginta Joannis Morini eXercitationes hac de re , fietque ,, palam, Toletanum Primatum nihil penitus contra jus Μ
XXXIII. Quae Morini sententia locupletissime ostem dit nullum inesse vitium in Urbani secundi Bulla; si enim Pontifex Metropolitanorum, & Episcoporum praerogatiVaS nihil laesit, & jura Metropolitica , & Episcopalia sarta tecta iisdem fuerunt conservata, ubinam laesio; ubinam injuria illa , quam jactat suo argumento Ecclesia Hispalensis tNempe, inquiet, auctoritati eos subjicere, a qua immunes semper fuerant. Fuge, belle . At, nonne sentis t praepost rum id genus argumenti est: probationis enim loco ponitur ipsa res, quae in discrimen vertitur, verbo, ipsa quaestio . EnimVero, esto : Primatus Toletanus aliquid laeserit Μ tropolitas , & Episcopos Hispaniarum. Hac tamen in re laesito ulla neque fuit, neque esse potuit : quum enim haec Urbani secundi Bulla restitutio fuerit pristinae dignitatis Ecclesiae Toletanae, uti Pontifices Summi affirmant , nosque tradidimus capite secundo , Praesules , & Ecclesiae Hispanienses alieni potius arbitrii esse perseverament, uti fuerant ab antiquissimis temporibus, a quo solum immunes fuerant dum
552쪽
dum Vacaret Toletana Sedes. Atque jus Di liminii ab Ecclesia Hispalensi laudatum ad rem nostram faceret. Ita plenissime satisfactum haud dubie erit Ecclesiae Hispalensis amgumento , quod nititur inhaeretque laesione illa, quam ipsa
X X XIV. Verum enimvero quanquam ipsemet docui,&, mihi ut videor, planum feci, Gothorum tempore Toletanam Ecclesiam fuisse Primatialem, tamen quidquid Ε clesia Hispalensis tradit , admittere certum mihi est , suis ut rationibus respondeam. Esto igitur ι de Toletani Pri- matus tanta Vetustate non constet, solumque id certum sit, quod Summi Pontifices dignitatem hanc denuo constituerint, ejusque origo ab ipsemet Urbani secundi constitutione sit repetenda . Hoc autem casu duo ponenda sunt: eademque separatim, ut singulis responsum aptum accommodetur. Primum : si hujusmodi concessio penitus gratiosa, ut dicunt, fuerit, causis minime attentis, quae Pontifici fuerunt eXpinsitae. Deinde: 11 concessio quodam jure facta fuerit, attentis eXpositis causis, quae Toletanae Ecclesiae Primatum Uelut jure deberi evincerent , quia solummodo peteretur , ut ratum fieret , atque instauraretur antiquum privilegium, quod rationibus , & documentis probandum suscipiebatur. Duobus his possitis respondebo argumento, quod, quomod cumque conficiatur, apertam facilemque habet solutionem
X VX V. Si concessio penitus gratiosa est, Joannis Μωrini doctrina ad rem nostram facit oppido. Enimvero si Pontifici aliquem in Episcopum dignitatem Primatis conferre libuerit, ecquid hinc detrimenti accipiunt Metropol,lica jura i Pristina auctoritas pro sua ipsis dignitate conveniens omnino eadem servatur : nullum namque munuS ainctoritatis, atque jurisdictionis , quo fungi possent pro Episcopali , atque Archiepiscopali dignitate ullum accipit detrimentum . Quamobrem, quum iisdem omnino sit liberum
jurisdictionem omnem exercere, nam eadem obire munia
possunt, quae antea, nullatenus imminuta, vel post Episcopum aliquem in Primatem electum dubitari non potest quin isti Praesules , semet laedi per Primatis creationem, nullo jure querantur. Metropolitae, si hoc acciderit non eo inficias , quandoque dignitati Praesulis in Primatem electi subderentur id vero ex Pontificia auctoritate, quam Pon-
553쪽
CAP. III. tanquam suo Legato, communicat, cui suas vices, jurisdictionemque commisit , uti decernere, atque sancire eadem posset , quae Pontificem per se gerere Opo
XXXVI. Num Divus Gregorius magnus ille Pont, OX , quum vices, & auctoritatem Pontificiam Diuo Leandro , ut Hispalensis autumat, commisit, laesit aliquid Epi,' scopos, & Metropolitas Hispaniae t Num Summi, Sanctique duo Pontifices Simplicius, & Hormisda concessis vicibus, suisque Vicariis constitutis in Hispania Sallustio, & Zenone Hispalenssis Eccusiae Praesulibus, quod minime dubium est, quia neque praesules , neque Metropolitas citarunt , qui quodammodo his Episcopis subdebantur , Hispaniarum Praesulibus quid incommodi attulerunti Nemo id quidem
affirmare, aut dicere ausit. Causa Vero, cur nullum laeserit,
ea est: quod nempe Vicarii Apostolici concessum id munus
jura omnia Episcoporum, ac Metropolitarum sarta tecta relinquebat : & quam Summi Pontifices auctoritatem iis Praesulibus permittebant , ea caeteris omnibus exclusis dubatur ; & nullius incommodo, cuicumque congruere Pontificibus videretur, ut Hispaniarum Ecclesiis melius, atque expeditius consultum esIet, tribuebatur.
XXXVII. Caeterum quae potestas conjuncta fuit ad tempus certum cum Vicarii Pontificii munere, ipsa eademque constanter adhaeret Primatui : quae porro est Vicarii Pontificii munus Metropolitana Sede inhaerens, ad quam perinde provocandum erat ob Apostolicam auctoritatem ab aliarum Sedium sententia, atque ad Romanum ipsum Pomtificem . Hinc evidenter colligitur, quod, si mere gratiosa fuit concessio Primatialis dignitas Toletanae Sedi per Urbanum secundum adjudicata, firma utique, stabilis, ac valida concessio fuit : nulli enim ex Hispaniarum Episcopis, Metropolitisve vel minimum incommodum est illatum: jura omnia Episcoporum, atque Metropolitarum sarta tectaque servata sunt a iidem ut antea dignitatis suae munia omnia obire poterant et denique Urbanus cum Toletana Ecclesia, ejusque Praesule auctoritatem, jurisdictionemque illam communicavit, quae quum Metropolitae alii nulli esset, dignitatem Primatis constituebat; uniuscujusque Pontificis, atque auctoritatis Pontificiae erat eamdem conserre in illum Prae-
554쪽
sulem , qui sibi dignior videretur. Sic mihi videor argumento satisfecisse. XXXVIII. Nec perspicua minus responsio erit , si ponamus, Bernardum jure aliquo petiisse Primatis dignit tem afferendo , Toletanam Ecclesiam fuisse Hispaniaruri Primatialem ante Saracenorum irruptionem: quae res quinita fuerit dubitatio nulla est, namque ipsae Summorum Pomtificum Bullae id aperte testantur. Ego vero, antequam re spondeo ad argumentum, libenter interrogarem Hispalensem Ecclesiam 3, de Bernardo quid sentiat: Virumne Catholicum, virtutepraeditum, suoque dignum munere , an eXcordem, Vanum, tumidum. atque sitae imparem dignitati t Quum Primatis dignitatem petiit ab Urbano Pontifice, num hona fide id praestitit ex traditione aliqua in Hispaniis , immo etiam Toleti Μaurorum tempore adhuc vigente , an mala fide, ausus imponere tum Pontifici , ut beneficium conse ret , tum Divo Hugoni, ut se apud Urbanum interponeret, Luciferi ambitione elatus, ut astris tot lucidissimis, Hispaniarum nempe Praesulibus anteiret , eosque suae subigeret potestati t Alterutrum certe horum evenisse oportet. Ν que notam superbiae, & ambitionis effugere potest Μonachus ad humilitatem, ac religionis tam sanctae persectionem imstitutus in Cluniacensi Monasterio, quem praeterea Ob praeclaras Virtutes miserat D. Hugo tanquam Praepositum Μο-nasterii D. Facundi, quum Archiepiscopi vix dignitatem .essiequutus esset. Praeproperum sane a virtute discessum, hominis praesertim tantae persectionis. XXXIX. Quoniam vero superbum , & ambitiosum nuncupare Archiepiscopum Bernardum sanctissimas aeaui,& caritatis leges contemnere emet, namque perinde tu so-ret , ac stultum se , audirique indignum non modo a prindentibus , sed etiam a probis hominibus) fateamur necesse , est bona fide ipsum petiisse Primatus dignitatem, ob rationes sibi oblatas, quas ratus minime posthabendas ad Romanam Aulam detulit, ac Pontifici Urbano II. una cum AD phonsi Regis, Divique Hugonis epistolis, proposuit. Duo hac in re oportet animadverti. Primum , quod Christi Mnis Toleti degentibus, quum civitas e Maurorum ditione erepta fuit quos vocabant, uti nunc minores dicunt, ΜωZarabes )ex traditione constabat, Toletanam Ecclesiam suis V v v a se Dissiliroo by Corale
555쪽
CAP- ik- se Primatialem: quam iidem vixdum in libertatem vindicati cum recens electo Archiepiscopo Bernardo communicarunt : quem utpote eXterum suique in conclavis angustiis educatum id latebat a simulque docuerunt quae ex vetustate rationes suppeterent, quae item eXtarem documenta antiquum ejus Eccletiae Primatum comprobantia. Et sane , quum Bernardus hoc munus haud susceperit arbitratu suo, cred,
bile est homines integrae fidei eumdem induxisse ad pristinam Ecclesiae illius dignitatem instaurandam. Quod si Goth
rum tempore Toletana Ecclesia non fuisset Primatialis, undenam praeproperam haec Primatus appetitio tXL. Deinde animadverti oportet , quod Bernardus non venit Romam absque documentis, quae fidem aliquam postent facere non enim hic quaerere lubet, utrum perfit dentia ea fuerint, quod pro certo habeo quin etiam quae ob modicam distantiam temporis, majorem sinceritatem atque hominum veritatem fas fuit colligere, omnia secum attulit. His teneri se Archiepiscopus censuit, ad pristin m suae Sedi auctoritatem ac dignitatem vindicandam. Haec voluit Alphonso ut essent perspecta, ne Regiam interponcre auctoritatem dubitaret apud Urbanum. Haec haud dubie Divo Hugoni Magistro. & in piis rebus parenti ostendit; ab omni siquidem fide abhorret , tum Regem inexplorata re id oneris suscepiste; tum Divum Hugonem causae hujus patrincinium suscepisse, minime comperto, aequane an subdola esses Bernardi petitio, suasque ad Pontificem literas tradidisse, quum tamen esset insciens rationum, quibus Berna dus idem inniteretur. Incredibile est, virum sanctitate comspicuum, cujusmodi erat Hugo, adeo imprudentem suisse. Quod ego crederem, ac facile inducor ut credam, & Omnium nemo me negabit recte credere a Bernardus Omnes suae petitionis causas cum Divo Hugone communica it ; Samctusque Abbas novi Archiepiscopi aequitatem agnoscens, commendatitias eidem literas ad Pontificem libentissime tradidit. X LI. His cum literis, ac documentis Bernardus ubi Romam venit , longi adeo suscepti itineris causam docet Pontificem : documenta eadem literasque exhibet . qui Sapud Romanam Curiam probare ait se velle, quod Ecclesia Toletana longe , antequam Maurorum in potestatem
556쪽
veniret, dignitate Primatus nituerit a suppleXque orat Pontificem, ut Hispaniarum Primatis dignitatem iterato rescripto suae Sedi restituat. Quaero nunc: quem se gessit Urbanus hac in re t Num Toletanae Ecclesiae Primatum conces sit inexplorata ejus caula documentis haud cognitis ; eaque minime compertum habens, serentne legitima , omnique exceptione majora , seu potius falsitatis possent argui t S
lumne Alphonsi Regis sexti , Divique Hugonis inspectis
epistolis, ob veterem cum Bernardo consuetudinem , nullo habito examine, inquisitione , ac diligentia edidit Bullam Primatemque illum declaravit ' Profecto si ita sese res haberet , vel nunc Primatus istiusmodi concessionem imprudentem esse irritam profiterer . Verum enimvero, ecquis hominum tanto Pontifici, nempe Urbano secundo imprudemtiae , ac temeritatis tantae notam inusserit i Fieri hoc quidem Omnino non potest, ut homo aliquis rationis particeps eousque temeritatis inauditae deveniat , ut praecipitis animi sententiam obfirmans, tam insignem Pontifici injuriam im-
X LII. Quod si temerarius aliquis obsequium ipsi. Husque dignitati debitum detrectaret ι constat eX prima V
bani Bulla , eque aliorum aliis , qui eidem successerunt, compertam, & cXploratam fuisse causam , rationesque per Bernardum adductas, atque documenta perspecta; nullumque esse dubium, quin jura Primatus, quem antiquitus ΕΘ clesia Toletana habuit, certa essent. Argumenta quibuS rem comprobavimus videsis cap. 3. partis a. quo loci multorum Bullae Pontificum a me fuerunt allatae . EX Urbani autem secundi, aliisque Bullis palam est: Consare, quantae Toletana Ecclesia dignitatis fuit ex antiquo : quantae in Hispanicis, o Ga licss regionibus auctoritatis extiterit; quantae per eam Ecclesiasticis negotiis utilitates accessierint. 9Fquum esse , auctoritatem pristinam Toletame Ecclesiae restituere, quam Ildephonssi virtus in pristinam , qua Gothorum aevo uignitate nituit , Vindicarat. Decernere, ut quidquid Toletana Ecclesia antiquitus noscitur habuiste , nunc quoque ex Apostolicae Sedis liberalitate habeat. Quae summo jure actum esse evincunt ι documenta & literas ablatas ad eXamen revocatas ; constitisse ex A ctis, quod Be
nardi petitio aequa esset, Regisque Alphonsi auctoritas jure interposita esset: ac demum rite judicium fuisse pronuncia-V v v 3 tum.
557쪽
CAP III Haec ex Urbani secundi ejusque successorum Bullis habentur. Quocirca irritae non erunt Urbani, & eorum qui sunt sequuti Pontificum Bullae , Ob eXaminis , ac testium defectum ; neque mendacii nota Pontificibus iisdem inuri poterit, quia eadem, quae ab antecessoribus sancita fuerant,
Prosequitur responsis ad argumenta sup
I. Obiectio Memorialis , qu 'Bulla Urbani re per obreptionem sis impe ala. II. II I. Eisdem diluitur adytruendo Toletani Primatus antiquitatem P illis, quod Cindasiantias obtinuit a Romam Porusice. IV. Id documentum licet b die desederetur , credibile est Urbano usui se em
V. Quando etiam idem non fuerit prolatum , cause alia avductae Aa reptiliae non fuerint. VI. Memoriale ne videatur arguere siummum Pontificem, Tulla verba non re
fert cum integra fide. VII. A supremo Iudice appellare non licet. VIII. Sententia Urbani II. nullo pacto infirmas documentorum defectus , quae tum temporis eidem Serant exposita . IX. X. Cause , quae Urbano II. adductae fuerunt, recemstentur , ac primum Epistola D. Traulii . . n XI. Permissio Episcopi Cordubensis D. Heladio in cause depositionis et testimo nium Felicis de Juliano praedecessore in Primatias Sede Tolitana. XII. Felicis testimonium est rugumentum vetustatis Toletani Primatus. XIII. .rta ex carasis Urbano altaris est 'Beati Apuricensis Episcopi resimo
XIV. usque ad XVIII. Memoriale objicit 'Masi testimonio quod Narbonem Iem Ecclesiam accenseat Hispanis Ecclesiis, quae o diis c furatur, atque il
XVIII. XIX. XX. Alia diluuntur objectiones eidem Testimonio factae. XX l. XXII. Ad uitur veritas ebUrim testimonii, in re ebenditur Mem rialis censura parum curasiam. XX lII. XXIV. Cynia casse sium merba ex fimocenesi primi epigua defiumra. XXV. Sexta casa jurit duo decreta unum Concilii anno 6 Io. Toleti celebrati , alteiram Gundemari Regis.
558쪽
XXVI. ob mi II. sntemtia , e ' judicium nullo pacto irrita esse dici pos
XXVII. XXVIII. XXIX. XXX. Oh se Memorialis, quod Ecclisne Uti: tirim e Maurorum I Messale recepte fias Metropontis reduerentur , cam Glatur, demonstrando Summos Pontifices pro suprema aucturitate in Belsa decernere , Ur innovare quidquid soni aesti c&nsulunt, quia mitis consi
matur exemptis translationum Ss agmearum Sedium, novarumque institutarum Metropolem.
XXXI. Ecclesia ipsa Tolet via minorem hodie Stipaganearum numerum babet ;nec tamcn repetundarum alias insimulat; neqvi in re alensim Ecclesiam cam am diceret, nise prosecaretur. XXXII. Conclusio capitis.
I. U Cclesia Hispalensis , quae ipsius est reverentia , &
c obsequium erga Romanos Pontifices , eosdem ab omni labe liberos volens, peccarunt , inquiet, qui rem ad Urbanum Pontificem detulerunt, ita enim suo in Memoriali fatetur) Pontifex quippe fidem habens factae relationi, Primatum Ecclesiae Toletanae concessit; proindcque Bulla nullius est roboris utpote per subreptionem impetrata: id a tem fieri ut plurimum solet , ne minimum quidem obsequio, ac venerationi erga Summos Pontifices detrahendo, quum nempe rescripto Pontificis vitium subreptionis objicitur; tum enim ipse Pontifex re melius cognita priorem revocat Bullam. Hac de re nullum esse potest dubium, suntque testes iidem Pontifices Maximi a quorum omnium instar Alexander III. monet, ut Pontificis rescriptum , aut cxecutioni mandetur, aut executio eadem producatur usquedum Pontifex rerum instructus, quas antea non nOVit, decernat, utrum Bulla procedat, & executioni mandentur, quae a Pontifice sancita fuerunt. Quod cum publico , pri-Vatoque Hispaniarum jure consentit, ut Ill. Fr. Franciscus Araucus ordinis Praedicatorum splendor testatur. Doctrina haec tota negari haud potest: caeterum quam abs re nostra eamdem sit, demonstrabo. II. Multis porro ex causis nostro cum instituto haec doctrina non facit , quas singillatim tradere oportet. Νemo asserere certo potest, quae causae, quaeve documenta ea occasione ad Urbanum Secundum delata fuerint, ut Vitium iisdem objiciat. Fortasse ex documentis recenti ab Archi
piscopo tunc allatis Romam id privilegium , quod Roma
559쪽
nus Pontifex flagitante Cindalainthe Rege concessit, Hoc Rege floruerunt Martinus Primus, ejusque Praece r Theodorus quod memorat Archiepiscopus Rhodericus, Joannes Morinus, aliique non pauci, nosque idem produXimus in
parte liudus Operis T. cap. II. num. II. cum eXplicatione
verborum Archiepiscopi, & animadversione, quam memoria repetere necelle est. Hoc rescriptum est: authentici instar monumenti Primatus Ecclesiae Toletanae, ejusdemque , confirmationis. Quod sane documentum non idcirco vetustati tantae negandum est . quod desideretur impraesens; constat enim breviori admodum spatio temporis documemta plurima Vera, certa , & authentica interiisse. Μeaqueis opinione mirandum est magis, quod nonnulla post annorum tot spatium adhuc eXtent , quam si Omnia penitus serent
III. Enimvero quot praeclarissima monumenta non levi fragilique folio commissa, sed in marmore, atque in aere incisa aetas delevit , aeternaque obruit oblivione ' Quamobrem Auctor gravissimus Alphonsus Salmeron alia occasione ait: Olim heroicis, o illa ribus miris dabatur , vescio quae
memoria in saxis , in columnis marmoreis , aut in arcubus
triumphalibus, aut in aereis ; sed brecii illa omnia conciderunt: Mim, ut ille dixit: etiam saxis marmoribusque Uenis. Quod si marmora etiam, & sera suum habent interitum, multo magis leve solium intereat necesse est.
IV. Quocirca si ejusmodi documentum reapse fuit, quemadmodum viri affirmant dignissimi , quibus integra fides adhibeatur, satis illud erat ad contestandam Iudicibus sententiam laturis, aequitatem causae, qua Archiepiscopus Be nardus utebatur, quatenus Hispaniarum Primatus. Utrum ea suerit ex causis ad Urbanum allatis non constat , par, terque haud liquet, quaenam causae aliae Pontifici eidem proponerentur ; quare falsitas carum redargui non potest, adeoque hac procedere argumentum nequit subreptionis Rescripti Pontificii, ac vitii, cui Urbani Bulla sit obnoxia. V. Causas, rationes, fundamenta alia nulla Hispalensis Ecclesia docet ad Pontificem fuisse delata , praeter ea quae occurunt in scripto , cujus ipse mentionem habui superioricaPite num. 9. eX primo e duobus. voluminibus, quae D,
560쪽
lacus de Castrion de Toletanae Ecclesiae Primatu conscripsit. Sed agedum : hae tantum causae , haec tantummodo fundamenta fuerint: ideone subreptilia dicenda erit Urbani Bulla t Immo vero haec altera ratio est, quare supra allata
doctrina Bullae huic nequaquam conveniat : quum enim quae producuntur rationeS in contentione, codicibus, ac documentis pro defensione partis, aut gratiae concessione , constantes sunt, atque certae, nullo pacto irritum haberi debet judicium, aut gratia subreptilia: quum certe liqueat, subreptionis vitium objici solum posse Rescripto, quando falsae causae adductae sint nihil enim spectat ad rem nostram obreptio. Quocirca, quandoquidem adductae causae certae sunt , suum habeat robur concessio est opus. Neque post gratiam semel concessam latamve sententiam spectat ad partes de causarum qualitate, aut robore disputare: quum enim solius Iudicis, qui fert sententiam , ac Principis, qui gratiam conseri, proprium sit rationum validitatem pro sua prudentia reputare; contra sententiam, & gratiam niti, perinde esset , ac iniquitatis Iudicem , ac Principem imprindentiae accusare ; minime vero sententiam irritam, & subreptiliam gratiam demonstrare.
VI. Hoc quidem videtur sibi velle Hispalensis Ecclesia, libere enim, ut supra monuimus , assirmat ipso in paginae 3 I. initio, dignum admiratione esse, quod Summus Pomtisex tam debili, ac vitiosa haerens probatione in re de simplici facto per rescriptum asseruerit, constare, quod Vete- . res omnes Toletani Praesules Hispaniensium Ecclesiarum Primatum habuerint. Cujus verba ipsa ita se habent: Esduno de admirarse, que con probanea tan flaca , I desectuosa, a masse un Pontifice Sumo en su Rescripto , ν en un negocio de
puro hecho , que consaba aver revido antiguamente toris tos 'elados de Toleri et Primari de totas las Plesias de Espana. Verum fatear, de hac propositione quid dicam nescio. Admiratione quidem dignam esse non dixerim ι quin potius d
spicatui ducendam esse contenderem, dignamque habendam, quae octaVο , aut nono primae partis capiti accenseatur , ubi legitimum posset locum occupare . Caeterum ut m gis magisque lector admiretur Μemorialis auctorem, animadVertat quaeso, quantula refert fide Urbani ΙΙ. verba,
quae si fideliter erunt allata, major noxa detegetur in iis, X X X quae