장음표시 사용
541쪽
CAP- MI abludit imago : seu enim non fuit eorum nescia quae libellus praeseserebat , seu eumdem ne inspectum quidem adoptavit in proprium: quorum alterutrum eligat, in brevia conjicitur, neutrum quippe aut rectum esse, aut sapientiae,& prudentiae ipsius couenire judicandum est. XV. Si gravissimi hujus Ecclesiae Canonici moleste asmodum serunt se toties redargui, nec aliquid ex aequo se posse reponere , intelligo enim quam recte eos poeniteret perpetratae rei, licti sero, & nequidquam, tum quod sp ctat ad argumentum retexendum, tum quod ad diluendam noxam e ultro enim sese induxerunt , ut libellum publicae lucis facerent hac sibi re unice proposita . id est Ecclesiae Toletanae laudum detrimento, fidem, & auctoritatem ipsius Primatui detrahendo apud omnes qua Daude, qua Ol sensione, conflatarum copia rerum, quarum quae magis ad rem faciebant, falsas esse jam fuit ostensum: si, inquam, moleste id ferunt, non est, cur mihi invidiam faciant, atque succenseant; propiorem scilicet habent hostem, quem jure oderint , eique succenseant, id enim magis convenit facienti turbas, quam excitatas ad componendum aggredienti. Ita orator eloquens ait, quum causam debuit dicere, contraria
parte id aegre sentiente: Id Cos fi forte Ofendit, justius huic, sa. quam mihi succensere deberis, qui initium introduxit. Si causam ad quam dicendam sum aggressus pro Toletanae Ecesesiae Primatu, Canonicos Hispalenses ostendit, querantur ii Memorialis auctorem ipsorum nomine evulgati, qui initium . introduxit; non me, qui causae iniquitatem condemno, g nusque dicendi insolens reprehendo. XVI. Antequam venio ad argumentum hoc refelle dum, abs re non erit, arbitror, monere, quod idem , ub
te nullo stabili fundamento posito fabricatum , vel nulla manu forti impellente, nulloque exiguo lapide percutiente ejus pedes , in nihilum redigetur. Divo enim Augustino
teste: Isa quae a meritate non meniunt, plerumqne nullo impe
, se ipse submerium. Vasta hujus argumenti moles in eo sita est . quod nempe Bemardus Abbas Monasterii Sancti
Facundi , perquam humaniter liberaliterque Alphonium sextum ad se confugientem exceperit, quum e Legionis Regno , cujus a Patre Ferdinando heres testamento fuerat institutus, a fratre Sanctio expulsus, Burgisque in arce se
542쪽
vatus , ut carcere isto liberaretur, instituit Sacrum S. Benedicti Cucullum induere in eodem Divi Facundi Monasterio, quo acceptus fuisse traditur a Bernardo. Hac nititur historia totum Ecclesiae Hispalensis argumentum . Videsis numerum duodecimum paragraphi primi partis tertiae, ubi considerans quae in Bernardi electione dissicultates esse poterant , ita concludit : Todo esto A mencen , I siveran Ias p derosas, F eficaces, alianzm de interesses, I de afecto, que que-dan expres adas: en et Don Aonso de agraderimielm d suPudre, I Abad Don Ternardo , que te δῖ acgida , I le corio et tabello en Saharam, quando et 'I π Don Sancto su hermanois obligo 2 professar de Monge i c. Quae latine sonant: - Οm-- nia haec vincit superatque ossicii, & amoris magna con-
junctio, quam dixi. Rex quidem Alphonsus, ut gratum
faceret Patri suo Bernardo Abbati, qui eum eXceperat, atque initiaverat in Monesterio D. Facundi, quum a Frvia tre Sanctio in Monasticum institutum adactus fuit. XVII. Ecclessia Hispalensis utcumque multijuga eruditione , atque agnitione, rei hujus fundamentum facile s stinere non poterit: nisi forte contendat Alphonium a Be nardo exceptum initiatumque esse in Hispaniensi Monasterio Fani D. Facundi, quum temporis ex historiis omnibus constat Bernardum eumdem in Galliis in Cluniacensi Monasterio commorari. Quam nostram Opinionem confirmant quotquot historiae ad nostras manus venerunt, distincte o cassionem, & causas adventus Bernardi in Hispaniam, tr dentes. Unanimi consensu Omnes referunt , Alphonium
Regem Regna haec pacifice administrantem ab Hugone Cluniacensi Abbate petiisse, ut viros mitteret Religiosos, qui Μonasterium Sancti Facundi resormarent , quod ReX ipse fortassis ossicii causa erga Monachos , qui ut dicebamus , humaniter se exceperint) caeterorum ut caput fieret
ordinis Divi Benedicti suis existentium in Regnis cupiebat, perinde atque in Galliis erat Cluniacense. Cujus precibus, ut postea ostendam , indulgens Divus Hugo multos misit Monachos horumque caput, & praepositum Bernardum. Ita historici omnes sentiunt, nec facile creditu est, inveniri ullum , qui secus referat id factum. XVIII. Sed praestat eorumdem testimonia huc asse re . P. Ioannes Mariana sua in historia Hispanice conscri- Pta
543쪽
pta de Bernardo loquens, quum in Archiepiscopum Toletanum electus fuit, & Augustae Ausciorum Monasterio, ubi Abbatem agebat, accersitum esse ait. De alii te Eamo Hugo Abad Cluniacense, I por es miymo sue embiado d Elpasia ae lis MDon Alonso, para que refermas e cou nuequos olaturos , I te es et Monasterio de Sahagun, que pretendia H hacer caera de hs demas Monasterios de Tenitos de esios 'Res nos. Por esta caise
di como suesse embiari Don Ternardo, tomo cargo de aquei cis nasterio. Illinc Hugo Abbas Monasterii Cluniacensis eum se accersit , atque in Hispanias mittit ad Regem Alpho ,, sum, quo novis institutis temperet, ac severiori discipli- ,, na adstringat Monachos Coenobii Sancti Facundi, quippe quod Coenobium Sancti Facundi Rex cupiebat caeteris praeficere Monasteriis ordinis Divi Benedicti, quae hisce in Regnis extabant . Quamobrem ab Hugone postulaverat, ut e Galliis aptum ad id munus sibi mitteret ubrum, quumque Bernardus ea occasione missus esset, idem n ejus Monasterii curam suscepit. De hoc Bernardo loquens Stephanus de Garibay celeberrimus historiographus. M Erat, inquit, se Fr. Bernardus Abbas natione Gallus, qui in Hispanias annis superioribus advenit , ab Hugone Abbate inclyti Monasterii Cluniacenssis ordinis D. Benedicti misi sus, Alphonsi precibus, qui ad Hugonem Abbatem tra- .diderat literas Μonacho multae auctoritatis, & ingenii, ob Sancti Facundi Coenobii reformationem. Verba a tem ipsius sic se habent: Era et Abad Fro Ternardo, de nacion Francis , et quai tos alios pabsaris aυia Ceniri d Espana, embiari por Hugo Abad de et insigne Monasterio de Cluni de Iaorden de San Benito , d rugos de et I Don Alonsio , que altasad Hugo avia scrito por un Monge de mucha sociencia , Iautoridad, para la reformation de la casa de Sahagun. XIX. Nil, arbitror, Hispalensis Ecclesia objiciet amctori, quem modo laudaturus sum, etenim ex Hispalensis Ecclesiae Canonicorum praestantissimo coetu est , eruditus nempe vir Nicolaus Antonius , qui sua in Bibliotheca veteri , & nova ubi de Bernardo hoc nostro verba facit: Gallus, inquit , quidam in i Monasterio Cluniacensi Tenedictinus Mon chus , sed ad Alphonsum Regem siextum ab Hugone Cluniacensi Abbate missus, Sancti Facundi Coenobium admini randum, o ad sin
544쪽
seCertorern vimendi formam reducendum suscepit ; unde ad C. thedram Toletanae urbis omnium approbatione ordinum ascendit.
XX. Cum his concinunt gravissimi auctores ordinis D. Benedicti, qui hac de re scripserunt. Ill. Pampelonensis Episcopus Fri Prudentius Sandovallius in Chronico Imperatoris Alphonsi septimi haec habet: EI Redi Don Aion se Asexto ... Lego que se eti) pacifico de Leon di Casilla , donauestras de ei amor, que tenta a su casa donis aSia tomado nu stro Avito , comenetandola d itu rar con ricos dones, I edificios ...di sobre tori qui1o poner piedras Sietas, para que como San Rhode Guni era famosi fisimo en Francia, di Cabera de tres mil I nasterios , et de Sahagula A fuse de lodas maneras en F pana. Tura eslo tram de el dicho Monasterio de Cluni Harones Λ cono-cida , I senalada virlud, θ entre ellos sue et principat Don Ter- nardo. Rex Alphonius sextus vi um Legionis, & Ca- ,, stellae pacificam iniit possessionem, detexit amorem illum is quo Coenobium erat amplexus , ubi nostri ordinis Cu-- cullum induerat, opulentissimis illud donariis , atque
is aedificiis eXOrnans . . . apprime autem curavit ponere Vb,, Vos lapides, ut sicuti Cluniacense in Galliis Monasterium se Divi Petri erat celeberrimum, caputque Μonasteriorum se trium millium , ita illud S. Facundi in Hispania esset. se Hanc ob rem eX eodem Cluniacensi1 Monasterio eduxitis spectata singularique virtute viros , quos inter omnium se caput Bernardum. Εquidem inducor ut credam cujus meae opinionis causa mox patebit primum omnium advenisse Ru-
pertum Monachum pariter Cluniacensem ι siquidem isti Bernardum successisse Sandovallius idem testis est. XXI. Reverendissimus Fr. Antonius Yepes ordinis sui chronographus , tomo sexto vitam describit Bernardi; quumque multa retulerit ab historicis aliis de hoc Praesule memorata, ad paginam veniens 3IT. quae inde est tradit
rus , constare ait eX monimentis archetypis ejusdem Mon
sterii Sancti Facundi. Postea narrat quomodo Alphonius ReX Divum Hugonem rogavit, ut sibi mitteret Monachos, qui Coenobium hoc ad sanctiorem disciplinam instituerent: cujus postulatis indulgentem Hugonem Virorum par multa religione conspicuum misisse Rupertum , & Μarcellinum, qui Monachos Hispanienses demereri minime potuerunt. M Itaque ipsemet ejus verborum sententia est Αlphonius Tit is se
545쪽
ri sextus qui Vires omneS, ac ne OS intenderat, ut Mona-- sterii Sancti Facundi glisceret sanctior disciplina, necesse , is habuit novam adornare legationem ad Divum Hugonem is petitum nOVOS MonachoS ... indulsitque iterum Sanctusis Hugo ... ac Bernardum, cujuS spectatissimos mores no- rat, namque Versatus cum eo erat annOS aliquot , colo-
- niae illius Ducem misit. Eadem penes auctorem ita se habent: Y visi sue necefario at RO Dou Alonso et G. que a via
tabera de ora Mission. XXII. Ex Hispaniensi Paralipomeno, quem Gerundensis quidamΕpiscopus conscripsit,edito in lucem fuit anno is qs.
Bernardi adventus habetur libro seXto eodem ferme pacto. Ibi sic lcgitur : Quum Rex Ilaephon ius mellet Sanctorum Fa- eundi , c Primitivi Issonasterium ampliare, misit ad Henerabilim Hugonem Cluviacensetii abbatem, ut ei mirum proCidum, o religiosum mitteret , qui tu praedicto Monasterio Abbatis ostio sui geretur ... Traedictus autem Abbas Per vardum , quem ob san- Etitatis meritum carum habebat , cum aliis Monachis desinamit: qui mox Oeniens Iactus Abbas .
XXIII. Dubitari non potest quin Rupertus prior ab Hugone missus fuerit: constat enim ex literis ad eum datis ab Alphonso Rege, quibus gratias ei agit maXimaS, quam
doquidem spem omnem suam cumulatissime eXpleverat, mittens Monachum tam praeclaris meritis , Rupertum scilicet ; Quem, ait , super sinues Monachos teneo excellentiorem , V cariorem , vestrumque eae intimo corde Confratrem. Postea
refert quanti eum faciat, & quam multam in eo fiduciam collocarit. Has literas mutuatur Cardinalis A mirre ab erudito viro Luca Acherio, qui eas profert. Luculentius item rei testimonium extant epistolae duae Gregorii VII. ad Alphonsum , & ad Divum Hugonem. Rupertus enim gratiam Regis aucupatus non modo suae vitae institutum oblitus fuit, quin Christianas etiam leges subvertit: quam rem ubi Pontifex cognovit, continuo scripssit Regi , ut suo ab latere illum avelleret, Divoque Hugoni, ut eum ad se T
546쪽
vocaret , & intra Monasterium reciperet. In epistola ad Alphonsum, eum appellat : N audistatim Robertum JG chum, scduc Drem tui, o perturbato; On Regni. In altera ad Divum Hugonem prae gravissimis, multisque criminibus, quibus illum accusat, adeoque mandat , ut pro salute animae suae revocetur, quo poenitentia, & lacrymis illa expiet, Simonis Magi imitatorem appellat : Qui 'R bertus Simonis Magi imitator. Has epistolas Cardinalis Aguirre Labbdoaceptas refert. Alphonsus Fratri Sanctio successit anno Christi Io73. eodemque anno Gregorius VIII. ad summi Pontificatus apicem divino spiritu amante evectus fuit, ut Μωriana testatur. Quare omni procul dubio longe antea Rex erat Alphonius, quam Bernardus in Hispaniam veniret. XXIV. Liquido jam constat ex tam multis , praeci risque adeo testimoniis, Bernardum nondum in Hispaniam venisse, nedum S. Facundi Abbatem gerere , tum quum Alphonsus sextus ad sacrum id Coenobium confugit , ut Sanctii Fratris furorem declinaret. Quocirca fundamentum illud aperte corruit , quod Rex officiis devinctus referre voluerit gratiam parenti suo atque Abbati , singulare in eum conserens beneficium, primam nempe Sedem Ecclesi rum Hispaniae. Si autem roget Eccl. Hispalensis, quisnam
Monasterii Divi Facundi esset Abbas quum Alphonius illi ordini dedit nomen, id respondeo , quod penes Illustrisimum Episcopum Sandovallium scriptum reperio ; qui supra laudato loco de Alphonso loquens , ait : Tomo et stato denuesro P. S. Tenito, di se te dio et Abad Don Puliano, que d lasarota A era. Et paulo infra: AI Abad Don Vuliano , de quieuaGia recibido es Aetito , tralaba si pre con et respeto de Padre, Ilamandole mi Abad. Induit Cucullum S. P. N. Benedicti, is quem accepit ab Iuliano, qui ea occasione erat AbbaS ...ia Abbatem Julianum, a quo Cucullum acceperat filiali semis per amore prosequebatur, Abbatem suum appellans. Quare fundamentum ab Ecclesia Hispalensi positum , quo tamquam mirabili gloriatur invento contra Toletanum Primatum, penitissime excinditur. XXV. Quamvis historiae nostrae non testarentur, quubus de causis Bernardus primus Toleti Archiepiscopus cre
ius esset; Rexque ipse, consilii sui participe solum Regina Constantia , ad tantae illum dignitatis fastigium evexerit,
547쪽
tamen prudentis Viri non est minus aequas , minusque Catholicas electionis causas excogitare: cujusmodi essent causae consuetudinis, & amoris, quas autumat Hispalensis Ecclesia. Verum enimvero neque solus ReX elegit, neque unum sibi eligendum proposuit Bernardum. Namque ex historia quinque Regum ab Episcopo Pampelonensi conscripta constat inclinare Alphonsum Regem , ac propendere ad cre tionem alius sanguine sibi conjuncti Sanctii nuncupati; Peroli mi, turis , ait historicus , de Don Bernardo vallaron masque la Saure RIal. - Αt Bernardi virtutes Regio sanguiniis praevaluerunt. Hoc sane credibile est: magis, magisque congruum, atque honestum, tum quod spectat ad eos, qui elegerunt, tum quod attinet ad electum propter animi dotes tota Hispania celeberrimum. maximoque in pretio habitum. XXVI. Scriptores historiae nostrae, ubi de hujusmodi electione verba faciunt, rationem referunt, cur Bernardus ad tantam fuerit dignitatem electus. Primus omnium per me laudabitur Archiepiscopus Rhodericus, qui hac de re ita loquitur : Quinto decimo Calendas Panuarii omnes in urbe
Regia conυeverunt . or habito diligenti tractatu, Dominum Te nardum , mirum Religionis, o prudentiae communiter, o conco
diter in Archiepiscopum elegerunt. His Rhoderici verbis admodum similia habet Stephanus de Garibay laudato laco per haec verba : Puntari Cortes et Ao D. Alosso en ta mesma Cludad. vinde los Delados , di Gualteros . I Gudaris, di Villasse conirgi ou ; evire las demas cosas, destando restiuir d esa Cimdad seu amigua Primacia de las lapasias, como en riempo de Asrises Godos la solia tener, sue eligido con accuredo . y conformidad de toris tin Venerabis 'Mligkso de la Orden de Sau Tenito Eanrado 'o Ternardo. Quae sic latine converto: Quum is in eadem urbe Rex Alphonsus conventum celebraret, is quo Praesules, Equestres ordines, Civitates, & oppidari conVenerunt; cuperetque prae caeteris huic urbi vetustam se Primatus Hispaniarum dignitatem restituere, quemad-M modum Gothorum Regum tempore eadem fruebatur, is omnium unanimi voce, ac suffragiis Venerabilis quidamia Pater Ordinis Divi Benedicti electus fuit, Bernardus num
548쪽
& bellignum, adeo quod, quum Deus omnipotens Toletum Chrisianae restituit potestati, maxime pos modicum iure alium, fuit electus in Archiepiscopum, or Primatem. Audiendus item testis alius jam laudatus Fr. Prudentius Sandovallius vid tur , qui de Toleto agens , quam urbem recens a Maurorum potestate vindicaverat Regia virtus , in hanc sententiam verba facit : Para Arrybispo de ella , I Trimari de las fi pag. 61. palias era cosa couocida, que no tenta luat eu letras, Salor , IReligion, D. Bernardo Abad de esti Monoemo . Υ asst con graugusto de Ia Res a Dona Consaura , I aplauso, F Soz de tori Apuebis, Graudes de seu Talacis , sue puesio en ta Silia Aretob Dal. Et paulo infra adversa pagina ita prosequitur : si
como ei RI , F la Ra na, o Grandes, como todo et Tuebis 6c gierou para primer Arrilispo , Primari de las Espatias at meisrhombre, que en et ReTuo avia. AF, erc. - Circa electionem - Toletani Archiepiscopi . & Hispaniarum Primatis ; Be is nardum hujus Monasterii Abbatem virtute, religione li-- teris omnibus praeire , nulli non perspectum crat. Isia itaque Regina Constantia summopere probante , populo- is que, ac Regni Proceribus plaudentibus, in Toletana fuito Sede constitutus Sicut ReX , Regina , ac Proceres , is ita omnis populus primum Archiepiscopum . atque Hi-- spaniarum Primatem elegerunt virum omnium, qui in Ubia spania erant maxime commendabilem. Ita Illustrissimus Sandovallius. XXVIII. Silentio praeterire non possum P. Ioannis Marianae testimonium, quem auctorem Ecclesia Hispalensis aeque integrae fidei, atque studii nullius commendat. Huc ejus verba proferam , patebitque eI ipsius sententia & electionis ratio . & causa cur Bernardus aliis praeserretur. Mariana igitur ubi supra sic fatur: Los Grandes, F los Obippos se iuntarou d I 8. de Dictembre , ano de IO86. En aquella Dula A primero Heron gracias ά la Disiva Bondis , por coosamor la Christiandad rerebro tan principaI Gudad. . . Lego serraιὰ de elegis Aretobism de Toledo. Salio por voto de lodos nom-brari Don Bernatas Abad, que era de Sahagun. hombre de mobuenas costumbres, I su es , de muν buen ingenio , de doctrina amentiada, enterera, st Cistud probari en muchas cosas, F eu quien res auricia tin exemplo, F dechado de la Cirtud antigua. Eso De la causa de ganar las molantades de toris , paraque qui-
549쪽
CHR R., flessen post Q 'Hado tin hombre Uravgero nacido en Francia. - Quintouecimo Calendas Ianuarias anno IC86. Proceres, is atque Episcopi convenerunt. Eo in conventu primunta is Deo optimo maximo egerunt gratias pro Regia urbe in is pristinam Christianorum potestatem restituta. . . statimis que postea agi coeptum de Toletano Archiepiscopo et Lo gendo. Bernardus S. Facundi Abbas omnium suffragiisse creatur, Vir optime , suavissimeque moratus, liberalis, A mo ingenio , doctrina singulari , integritate , Viriute multis in rebus perspecta, qui Archetypum antiquae vi
is tutis praeseserebat exemplum . Haec omnia fuerunt ii is causa , cur omnibus omnium Votis Praesul petererur ex
A Galliis . Testimonium quidem, quo aliud nullum praeci, rius , enucleatiusque haberi potest. XXIX. Jam vidimus a Bernardo neque acceptum esse, neque accipi potuisse in S. Facundi Monasterio Alphonium Regem, neque initiatum misse, quum in Μonasticum institutum a Fratre Sanctio adactus fuit . Vidimus Rege per Bernardum minime in Coenobium excepto causam esse cur ipse eligeretur nequivisse gratum Regis animum erga illum. Vidimus cogitasse Alphonium huic Ecclosiae prae ere albruem Regali ortum sanguine primum Archiepiscopum . Vbimus historiographos hanc rem tradentes asserere , quod virtutes eximiae dotesque praecipuae Bernardi momentum majus, causaque potior extitit, cur omnibus Hispaniensibus fuerit antepositus; neque eorum ullum electionem hujusmodi causis minus aequis , minusque catholicis tribuis se. Hujus autem rei testes sunt homines adeo studii cujusvis expertes, adeoque integra fide digni, ut eos qui aequet,
ne dicam qui excellat , non facile inveniri possit. Quae quum ita sint sciscitari lubet ab Hispalensi Ecclesia, quare hujus electionis posthabeat causas, quae ipsam aequi,
bonique faciendam suadent, causasque alias praeseserat, quae minus aequam ostendunt. Probi quidem scriptoris partes explesset, qui, vel inopia Auctorum aequas & magnas tradentium causas, cur extraneus Monachus tot viris ejusdem gentis dignissimis praeserretur , a rei saltem veritate min, me discessisset: quum enim certissimis testimoniis res quemadmodum peracta est, comprobetur; quare promenda eX a bitrio sit falsitas, tantum ut praestantissimis viris injuriae nota
550쪽
ta inuratur , non intelligo, neque id probari ab ullo posse mihimet persuadeo. XXX. At contra prudentissimum ejus viri consilium sapientibus videretur, qui magna merita, singularesque Be nardi virtutes inde colligeret, quod eum non paucis Hispaniensibus Primatiali Ecclesiae illi qui praeficerentur dignissimis videret praeferri. Idque jam praestitit scriptor historiae celeberrimus Stephanus de Garibay in hanc sententiam: Bini se manifesta de Ia misima eliccion sus grandes meritos a pues deraudo 2 toris lis Objlpos, ν Abades, di orras personas que d la saetonatata ea Vpatra, Jue entre toris ekgido para ora Tvelacia. Id est: ,, Aperte dignoscuntur ex electione ipsa magna Bernardiis merita; siquidem Praesulibus, Abbatibus , aliisque virisia in Hispania tum degentibus, posthabitis , prae omnibus,, in Sed is hujus Antistitem unus ille electus Rit. Haec procul dubio aequissima illatio est ι at ex eo quod praepositus ille fuerit tot praeclarissimis viris, inferre studii, ac necessitudinis causas, id sane ut pro mei exiguitate ingenii loquar,
non modo ab aequitate , Verum a ratione etiam abhorret.
Hic, bona cum venia Hispalensis Ecclesiae, illud Basilii usu
po et Iniquum, o rectum apud te judicatur , da, ut vincat mi
rus . Quandoquidem pro summa qua est prudentia id tibi
arrogat, ut inter causae aequitatem , studiumque impotens humanis rebus, quod spectat ad electionem istam, judicium ferat, lubentissime id audiemus: Verumtamen per amplit dinem, atque praestantiam suam , eXorari se sinat , quumque jam causae veritas eam non lateat, pro electionis hujus aequitate pronunciet, ut vincat Virtus. XXXI. Luculenter docuisse jam videor, vix , immone vix quidem ullo fundamento haerere Hispalensis Ecclesiae rationem ; restat nunc , ut quae egomet Objici O eXponam, ut clarior, atque evidentior solutio emicet. Toletanae Primatum Ecclesiae autumat Hispalensis es Ie concessum contrajus, & auctoritatem Epistoporum, ac Metropolitarum H, spaniae, ut supra Vidimus numero quinto . proindeque esse
irritum quidquid Pontifices his inauditis Praesulibus deliberarunt . Credo equidem , si Ecclesia Hispalensis duo , &triginta exercitationes ab Ioanne Morino conscriptas de Primatibus inspexisset, quas tanta cum laude memorat alio loco) fundamentum hoc minime posuisset, quo rescripti vitium