장음표시 사용
131쪽
H captus est Pagius A. D. I6ss. Iv. a Labbeo non magis utranque Pro-hari scribens , quam duas decretales , doctorum omnium consensu imis probatas. Sed tantum abest, hoc Labbeo in mentem venisse, ut e conistrario nostras pro sinceris & genuinis receperit. Etiam Claudius Castellanus in notis ad diem xiir. Januarii, a nemine, ait, in dubium voeari, quin epistone Pii ad Iustum Viennensem, sint suppositieiae . Idaee.
toties dicta, Drri non possitnt. Nunquid pro nemtae habendi sunt tot viri doctissimi , qui easdem undequaque probarunt Georgius Fabricius in epistola ad Io: Haubitium , thesaurὸ e bibliotheeis .etustis ii eruti, loco habuit. Io: Iacobus Grynaeus in praefatione ad Monumen. ta Sanctorum Patrum orthodoxographa , Pii, inquit, Romani Epise pi duae episeola ob oculos ponant, vetat in tabula, illustria exempla via silantis Episcopi, liberalitatis erga Delesiam, eonstantiae in mar-0rio . Et paullo postr spirant autem ipsius Epistolaesingularem quandam
erga Symmistas earitatem euram de Eeelesia . Margarinus Bigneus, Caesar Baronius , Io: a Bosco , Severinus Binius , Petrus Pithoeus, Jo: Savaro ad Sidonium lib. Iv. epist. III. lib. Ix. epist. III. ct Papirius Massonus de Episcopis Urbis lib. I. pag. ii. illas velut sinceras , uno ore laudarunt . Henricus Spondanus A.D. IIa. I. Iv. plane aureas appellat: Iosephus Uicecomes de Missae ritibus lib. I. cap. viii. & de Μisiae Apparata lib. III. cap. XXIV. Philippus Labbeus in Conciliis to. I. pag. s 6. Jo: Bona , Franciscus Maria Florentinius in Martyrologio pag. rs. Dominicus &Carolus Maeri in Hierotexieo , Carisus Cangius in Glossario Latino , S Gode idus Hensthenius die iv. Mail, earundem, utpote a Sancto Pio scriptarum , sacram auctoritatem plurimi palam secerunt;
ne Iterum memorem recentiores heterodoxos , Dallaeum , Blondellum, Salmasium , & Hammondum , quorum hic utranque a se receptam contra presbyteriani dogmatis pravas interpretationes, eatholice tuetur; ceteri vero utraque, itidem a se recepta, tanquam omni suspicione carente, ad suas impias sententias confirmandas, de more abutuntur . Prosecto nihil non vetustissimum & vere Apostolicum in illis elucet x quod si luculentius adhuc ostendero , insigniores venerandae antiquitatis eharaocteres ex illis decerptos, ob oculos ponens, operae precium me factu rum existimo . Hi vero sunt. i. Missas agimur . a. Titulum domus suae pauperibus adsignavit. 3. Fresbyteri ab Apostolis edueatI.
4. Cum quibas simul verbum fidei partiti sumus.
s. Cubilibus aeternis elausi. 6. Sementem Evangelii sparseris .
. Per ' ianum certamen transierunt.
8. Neque .ineulis Mundi illigeris. 9. Palmam perseverabilem tenero.
132쪽
to. GI Crux earitatem Christi tollere non potuit. ii. GIugam nostrum 'victorem de mundi priueipe triumphasse tet. Globio Episcoporum vestitus. II. Ministerium , quod aee si, ἐπ Domino impleas. i4. Cura sanctorum marorum corpora. Is . Martyria sancta Spiritu Sancto proba .r6. Fratree nos,i requiescunt in Domino . 'i . 27tutam eondidit. 18. Senatus pauper ciristi .i9. 'ebs universa. ao. Collegium fratrum . EI. In communione Ita .aa. Dlane in Domino obiit. Et vero Collegae , statres , plebs, ct reliqua cΚristiana ct ecclesiastiea nomina , passim occurrunt in genuinis epistolis Ignatii & Cypriani; eadem etiam aliquando structura verborum , ac in epistolis Sancti Pii. Quod Pius jubet de eurandis marorum eo oribus, omnino consonat episto lae v III. alias III. Sancti Cypriani, Se illi, quam Ecclesia Smyrnensis seripsit de martyrio Polycarpi apud Ruinarium pag.34. Quod demum significat Pius, revelatum sibi fuisse, citius se diem obiturum , simile est exemplo Polycarpi, de quo scribit Ecclesia Smyrnensis pag.ro. Signum ante tWiduum , quam eomprehenderetur , revelationis aecepit. Sic etiam Cyprianus epist.κI.alias vIII.&HI.alias x. S in libro de Mortalitate, reis velationes sibi a Domino ostensas amicis patefecit. Haec sustus persequi oportuit, ut Omnes suspicionum nebulas ab integerrimis epistolis em
Epistolae iI. ad Iustum Viennensem .
Suppositicia. Epistolae decretales II.
133쪽
Fortunatianus Aquit ensis Episcopus.
I. Fortunatianus , ori Ine Afer , in Sede 4Aquileiensi Benedicto DeeeTt
utra Valentem Mursensem Discopum . II. origo Cruonis I. erisI. Gosellii Saxdicensis . 11I. Sanctus Albana r Aquiluae cum Forta- aratiano auoquitur Constautem Augustum . In templo noviter ibi evi exstrum Ssnaxim habet, indeque Romam petit. IU. Fortunatianus ab Arianis deceptas, eοmmauionem 4Albanasii in Mdiolanens Gncilio damsavis. U. Loeus Sancti Hilaris explicatus . VI. Casus Rrruviatiani excusatur .E NI o ad scriptores , quos ultra Constantini Magni tempora vitam suam extendisse cognoscimus . His Fortunatianus Aquileiensis Antistes adnumeratur,vir in Ecclesia magni nominis . Ad patriam, quod attinet, natione Afer dicitur a Hieronymo in Catalogo cap. xcvII. scilicet non ortu, sed origine e ricanus ς quid enim vetat ex remota etiam Africa homines aliquando translatos in urbem , tunc Italorum emporium opulentum , uti eam vocat Iulianus Imperator In Oratione II. de Constantio 3 Id ex veteribus monumentis assequutiis Andreas Dandulus in Chronico Venetorum HS. de Portunatiano haec prodidit ii .cap.xii. Par.I.hic ex Africanis ortus parentibus,e, in Foro-Iulii aetate Oseientiaprotectus . Hoc Dandulus videtur hausisse ex Anonymi antiquioris Chronico Veneto MS. olim adservato in Bibliotheca Trivisana , ubi Fortunatianus vocatur natione Foro-ffusi . Quare non ortu , vel domo, sed natione , hoc est origine , Afer dicitura Hieronymo , Sc etiam a Sophronio eius metaphraste dioa Α' ρ , pro genis fer. Certe nomen ipsum in Africa frequens fuit. Fortunariani , Geteusis , Sieeensis , Sc Tatastensis Episcopi praeter alios occurrunt apud Sanctum Auetustinum in Collat. I. Carthaginens cap. 6s. Multi praeterea apud victorem Vitensem in libro de Persecutione Vandalica. Alius Diqitigod by Corale
134쪽
Alius pater Sanctae Victoriae sub Anulino Procos in Actis a Balutio FORTUNA- vulgatis Misceli. to. II. pag. D. Hunc onuphrius Panvinius in Commenia TIANUs . tario ad Fastos libro pag. 26s. improvide miscuit cum Chyrio Fortunatiano, cujus scripta exstant inter Rethores Pithoei pag. 38. Dandulus nonum a Santio Marco, Aquileiae Episcopum computat, decimum Ughel Ius , duodeeimum Candidus, deeimamtertiam Henricus Palladius, S de compacto omnes Fortunatam mendose appellant: quo nomine Hieronymo Rubeo Baronius succenset A.D. 3 3 . ἔ.Lxx1I1. Et merito quidem certe ; nam in Concilio Sardicensi idem antistes Fortunatianum semel ite rumque se scribit, ct ab Athanasio in Apologia ad Constantium Augustum Fortunatianus semper vocatur , qui profecto Athanasius verum ejus nomen optime calluit, quippe qui elim vidit in Concilio Sardicensi.
Scum eodem Aquileiae, ut infra ostendam , aliquandiu moratus est. Neque apud nostros Aquileienses alius Fortunatianus, Fortunatus, aut Fortunatius unquam exstitit praeter hunc unum, contra quam scripsit Georgius Fahricius in Notis ad Poetas Christianos pag. s7. ratus , a Venantio dici Fortunatum propter versum , qui vero nomine Fortunatianus
Episcopus o Martyr Aquileiensis eum Fellae fratre a Diocletiano capite truneari iussit ubi vir eruditus insigniter lapsus est. Fortunatus enim martyr domo Vicetinus , Iieet Aquileiae passus, non Fortunatianus, neque Episcopus Aquilejensis putandus erat. Uide acta , quae Hagiologi Bollandiani ediderunt tomo II. Iuni pag. iso. Ut vero examen numeri Episcoporum , qui FortunatIano praeiverunt, alio reiiciam , certum est, neque Aganto , nec Borino eum successisse; utraque enim sententia , licet omnino falsa , sponsoribus suis minime caret. Benedicto Fortunatianum successorem datum jure memorat Dandulus . Hoc videtur contigisse A.D.343.In emendatioribus enim Danduli exemplaribus Benedictus adsumptus A. D. Iaa. sedem suam annos xx. implevisse dicitur. Ouare A. D. 34I. non 344. ut putavit Tillemontius tomo VI. pag. 3Io. eam Fortunatiano implendam reliquit. Id lactum apparet occasione,qua Patres Sardicenses Iulio I. Pontifiei exposuerunt apud La eum tomo II. pag. 66 I. Valentem Mursensem , in Pannonia inferiori Episcopum Arianum, propriam Ecclesiam deserere molitum, aliam praestantiorem , nempe Aquilejensem , invadere tentasse; unde magnam seditionem in eadem urbe excitavit . in qua Victor quidam Episcopus quum tumultum effugere non posset, populi multitudine obrutus triduo post exspiravit . Daho verba epistola: Sardicensis ad Iulium Pontificem e quid autem de impiis O imperitir adolescentibus , Ursaeis e - Valente statutum sit, aeenpe, Tenti e frater . mauifestum es , hos non eessare adulterinae doctrina Dibolia semina spargere; quod Valens relicta Ecelesia, aliam invadere voluisset; eo tempore, quo seritionem eommovit, unus ex 'σ- tribus nostris, qui fugere nos potuit, Victor obrutus er eonculeatur in eadem Aquilajensi civitate die tertia defeeit . Caussam itaque mortis praebuit galens, qui perturbavit, qui sollieitavit. Nec unum Conei -
135쪽
FORTUNA- lium Sardi cense in hac epistola , vocavit Ursacium & Ualentem impior TIA Us. imperitos adolescentes ; nam aetate ae moribus juniores dixit etiam Iabaia. Pa. Concilium Alexandrinum apud Athanasium to. l. operum pag. I I s. editionis novae : itemque impios imperitos adoIescentes Hilarius ad Constantium Augustum operum pag. Iaz I. editionis pariter novae . Utrunque ab Ario haereticis dogmatibus imbutum testatur Athanasius in epistola ad Episcopos Libyae eodem tD. I. pag: a T. II. Hinc, perinde ac ceteros Episcopos Arianos, Ualentem a Mursa,
qui post Ursacium Singi dunensem primus in Concilio Sardicensi proscri-hitur , ejusdem Concilii justa sententia deieradavit, duas ob causas:
I. Quod labe haeretica esset insectus. II. Quod praeter sacrorum canonum statuta , propriam Ecclesiam deserere , S AquiIdensem occupare tentasset . Ouum vero Nicaena Synodus in transeuntes ex una in aliam Ecclesiam , mitius quodammodo videretur egisse , in canone xv. fustam prorsus irritam duntaxat declarando et cx hoc Valentis crimine occasionem Ortam fuisse puto eandem legem instaurandi in canone I. S il. Concilii Sardicensis : quod quidem poena ea sancitum est , ut laica in communionem etiam in fine vitae eiusmodi Episcopis Concilium denegari mundaverit : manif6ia est enim eatisa , inquit ibi magnus Osius Cordubensis, quia hoc facere tentant, quum nullus in hae re inventus fit episcopus , qui de
majore Civitate ad minorem transierit; unde apparet avaritiae eos ardore
inflammari , 6- ambitioniservire . Et quia Ualens in sui excusationem fortasse attulit, se ad Aquileienses insulas invitatum , subiungit Osius in canone i I. Etiamsi talis aliquis exstiterit temerarius , ut forsian excusationem asserat, quod populi literas acceperit; quum manifestum sit, prα-mio ct mercede paucos, qui sinceram fidem non babent, potuisse corrumpi, ut elamarent in Ecclesia , tuum petere viderentur episcopum ς omniπο
has fraudes damnandas esse arbitror , ita ut nee lateam eommunionem in ne vitae aeeipiat talis . Hujus eommunionis latea notionem vide apud
Cangium in Glossario. Adi etiam Frideri cum Lindenhrostium in Glossario
ad Codicem Legum antiquarum pag. I 38 o. col. I. Episcoporum ad alias sedes translationem ex ambitu vel avaritia postea damnavit etiam Leo Magnu S epist. XII. alias Lxxxiv. cap. v III. ad Anastasium Thessalonicensem r ejusque decretum confirmavit Concilium Chalcedonense can. v.
iubens , de bis qui transmierant de eivitute in civitatem , Diseopis , οβι cierieis , Canones, qui de hae re a Sanctit Patribus statuti sunt, habeant propriam firmitatem . Hanc nostram observationem de origine primi &secundi canonis Sardicensis firmare videtur eius epistola Synodalis ad Iulium Pontificem , in qua Sanctissimi Patres in Concilio se quatuor per- . tractasse significant: I. Res de fide, & de integritate veritatis : II. De personis inique damnatis, nempe de Athanasio : III. De vexatis S in exsilium pulsis episcopis r IV. Demum de Ursacio Singi dunensi , R de Valentis crimine, cuius magnitudinem eidem Pontifici Iulio ob oculos ponunt. Fortunatianus ergo paullo ante Concilium Sardicensu in Episcopum Aquile-jeu sein
136쪽
iensem adlectus praelatusque suit Ualenti. Nos enim ante seculum vi. FORT A titulo Patriarchae abstinebimus , quem semper a nostris metropolitis rIAms . usurpatum censet Palladius uterque , S etiam Claudius Salmasius in Eu CAp.I. charistico pag. 48 l. quibus tamen in hac sententia prae iverat saeculo xi. Domin laus Patriarcha Gradensis in epistola ad Petrum Antiochenum apud Io: Baptistam Cotelerium in Ecclesiae Graecae Monumentis tomo II. Pag. Io9. Ou0d legitur apud Hieronymum in Catalogo cap. XCvII. editionum Erasini, Mariani Victorii, Suffridi Petri, & Auberti Miraei, nedum apud Sixtum Senensem in Bibliotheca lib. I v. litera F. Fortunatianum scripsisse imperante Constantino , & secundum Graecum Hieronymi metaphrastem ραπιλ.ύο,σοι juniore, qui obiit A. D.3 . id mendum est pro Gusautio : quod nomen prostat in vetustissimo codice Vaticano , mille & amplius ab hinc annis scripto, S in alio undecimi saeculi in Coenobio Sanctae Crucis in Hierusalem . Hanc sententiam
non improbat Andreas Dandulus lib. I. cap. x i I. par. I. & tutatur Adoin Chronico, AElate vI. A. D. Freculphus item tomo i I. lib. IV. cap. vi II. qui omnes suorum temporum Hieronymianos codices exscripserunt . Quare post Honorium Augustodunensem in Luminaribus Ecclesiae cap. xcv iri. ubi non Fortunatianus, sed Fortunatius corrupte vocatur in editione Susfridi, Magdeburgenses Centuria I v. cap. X. &Antonius Possevinus in Apparatu , eum Do Conflautino vixisse perperam tradiderunt. Porro in Valentis molitiones , ct Victoris Episcopi cladem inde ortam , poenis canonicis statim animadversum fuisse credibile est : quod tamen ante Concilium Sardi cense factum neutiquain legimus ; unde Fortunatianus S ipse in aemulum suum Valentem sententiam tulit cum ceteris Patribus, qui CLXX. plus minus interfuerunt, ut narrat Sanctus Athanasius in Historia Arianorum ad Monachos , sive, ut vulgo appellatur, Epipola ad Solitarios pag. 3sa. editionis novae num. XVI. &plusquam trecenti subscripserunt, ut ait in Apologia contra Arianos Pag. I 23. num. I. Ad eundem porro Athanasium Ursacius S Ualens per Musaeum seu Noysem presbyterum ex urbe Aquileia literas dederunt, illius communionem smulate affectantes . Eas recitat Hilarius Fragment O II. pag. l298. S Soetomenus lib. III. cap. ultimo .
ii I. Peracta Synodo , in qua Haeresis damnata, ab lutusque Atha nasius, Fortunatianus noster Aquileiam rediit; eoque etiam Athanasius A. D. 349. prosectus est, quem biennio ibi permansisse censet Godesridus Hermannus in Vita lib. v. cap. viii. illuc scilicet properavit literis a Constante Imperatore acceptis . Henricus Palladius lib. ix. pag., I 42. absoluto Concilio Sardicensi, mox Athanasium cum Fortunatiano Aquileiam secessisse arbitratur , quod adhuc Arianorum insidias formidaret . Sed absoluto Concilio, ivit Naissum, urbem Daciae superioris , non Aquileiam . Hoc ipse testatur in Apologia ad Constantium pag. 298. num. Iv. deinde post biennium , Aquileiam venit, a Constantio eUO.
catus . Ipsummet Athanasium hujus rei testem audiamus et post perui iam
137쪽
vero S)uodam literas mihi tum Naisso degenti misit Constantius, atque hinc profectus , Aquileia postea commoratus sum , ubi redditae m7hi fantinae pietatis literae . Nomium tamen Aquileiam Athanasius contenderat, quum Ursacius S Valens , ibi degentes , eodem anno 349. literis ad eum missis , quae prostant apud Hilarium pag. I 297. ejus communionem flagitarunt . Aquilejae, comite Fortunatiano, Constantem Augustum , Constantii fratrem, alloquutus est Athanasius,ut in eadem Apologia pag. 297. num. I i I. his verbis narrat: quod si ne illa quidem , quae adversum vor , Imperatores , clam proferuntur , celari queunt, annon incredibile erit, praesente Imperatore , tantoque adstante coetu, me udversum te verba fetasse Z Nunquam enim Fratrem tuum solum vidi , nec me ille unquam δε- tam es alloquutus , sed semper eomite Episcopo Urbis , in qaa tune degebam , aliisque , qui tum forte aderant, ipsum adii et iis , inquam , comitibus accessi , iis comitibus recess. Hujusce rei testis es Fortunatianus
Aquiluae Episcopus ; hoe ipsum potest patris Osii testimonio confirmari.
Hactenus Athanasius, qui ibidem loci Ecclesiasticis conventibus operam navans , in templo , quod tunc excitabatur , collectam haberi conspexit, praesente etiam Constante Augusto: quod narrat in eadem Apologia pag. Io . diluens Arianorum calumniam in se conflatam , quod in magna Ecclesia Synaxim habuisset, nondum completo aedificio : rem, inquit,
similem Treetiris re Aquildae fuctam vidi , ubi item Ob populorum frequentiam , dum Templa exstruerentur, in tuis nihilominus conventas agebantur, nullusque tamen exstitit, qui factum hujusmodi in erimen το- earet . min etiam beata vir memoria frater tuus hujusmodi conventu quildae cum aliis interfuit. Miuum me exisse fateor, ita tamen , ut non dedicatio , sed Synaxis ad orandum eelebrata fit. Athanasius acceptis deinde Constantii literis , a Sozomeno lib. I i I. cap. XX. & a Theo
dorito lib. II. cap. X I. memoratis , atque a Socrate lib. II. XXI II. addu
ctis , quibus eum hortabatur ut ad Ecclesiam suam Alexandrinam remearet , Aquileia Romam properavit, unde postea in Germaniam , &secundo Istri flumine Hadrianopolim profectus est, ut in Uita , Athanasianis operibus praefixa pag. 4s. num. v. colligit ejus clarissimus auctor Bernardus de Monte falconis , quem pro veteri amicitia , proque ejus egregia eruditione , honoris Giussa nomino . IV. Haec interim Constantius bello Magnentiano defunctus post diem x. Octobris A. D. Is 3. Arelate morabatur, quum Liberius Iulio su flectus eo misit Uincentium Capuanum & Marcellum in Campania Episcopos, ut Synodum Aquileiae cogi impetrarent, de quo antea inter eum& Imperatorem condictum fuerat. Id narrat Liberius in Epistola ad Ccecilianum Episcopum Spoletinum apud Hilarium pag. l 334. ait,
ex Italia Discopi eonvenerunt, qui meeum gloriosissimum Imperatorem Constantium fuerunt deprecati, ut iuberet, sicut ipsi placuerat dudum ,
Contilium ad EAquilejam congregarἰ . Sed contra res cessit, nam Constantius, Arianis autioribus , terrore omnia Sc sormidine complens, exsilium
138쪽
exsilium interminatur episcopis , ni Athanasium proscribant, teste Sulpi- FORTUNA cio Severo in Historia Sacra lib. i I. cap. Liv. Ubi vero prius de Fide tra- TIANUS .ctari, frustra Legati petiissent, quam de damnatione Athanasii, tandem Liη MI. CAP.I hunc se damnaturos polliciti sunt dummodo & orientales Arianum dogma damnarent; quod se acturos negantibus Arianis, quum Legati Pontificis nec Concilium Aquileiae, nec Arii damnationem obtinere valuissent, minis & contumeliis victi, in Athanasium sententiam scripserunt. Guil-Ielmus Cave in Historia literaria inter eos , quos Arelate insidiae S strophae Arianorum a Catholicis partibus abstraxerunt, etiam Fortunatianum enumerat, quem Ludovicus Maimburgus in Historia Arianismi lib. IV. pag. 3I . edit. i 6 3. id egisse comminiscitur exemplo Saturnini Arelatensis , ut gratiam Imperatoris aucuparetur. Antonius Godeau in Historia Ecclesiastica lib. iv. pag. 65 2. ait, eum non solum in Athana
sum subscripsisse , sed ulterius progressum , cum defensione innocentis , fidem quoque deseruisse . Sed haec a vero longissime absunt; nam Fortunatiani subscriptio contra Athanasium , contigit post Concilium Arelatense , immo post A. D. I pq. ex Baronio A. D. 3s3. l. xv III. Idque vel inde firmatur , quod Liberius in literis ad Eusebium Vercellensem scriptis, ut Concilium , quo Athanasii cassisa tractaretur , saltem Mediolani celebrari impetraret , haec de Fortunatiano in Baronianis Annalibus A. D. 3 sq. ἔ.v i I i. significavi te etiam ad fratrem-Coepiscopum nostrum fortunatianum , quem sciebam neque personar hominum vereri , em futuro magis praemia cogitare , literas erogavi , ut edi ipse pro siseeritate pe-
Horis , em pro fide, quam se scit etiam eum discrimine vitae praesentis ea fossisse , etiam nune vobiscam dignaretur excubare r quem quidem scio pro sutilitate pes loris fui indubitanter edi eonsilio suo prudentiam vestram Armare : e , si ita vobis placuerit, praesentiam suam in nullo dilestion
veprae negare. Ex his Liberii verbis videmus, Fortunatianum A. D. 3 34. egregiam operam adhuc navantem pro caussa fidei etiam eum discrimine vitae , quemadmodum egerat in Conciliabulo Arelatensi , ubi illum inter eiectos, & male habitos ab Arianis fuisse vel hinc palam colligitur. Qua- re casus Fortunatiani vere contigit in Concilio Mediolanensi A. D. 3ss. praesente Arianorum patrono Constantio . Isthia enim coetu Epistbimarum ab Arianis ex Ecclesia in praetorium translato , hostes Athanasi δduce Augusto, fraudibus & contumeliis caussam agentes, multos in con fessione verae fidei clarissimos viros crudeli exilio damnarunt; quos inter Dionysius Mediolanensis , Eusebius Vercellensis, & Lucifer Sardiniae Metropolita immortalem sibi nominis gloriam pepererunt. Ex nis autem, qui tempestatis surori sustinendo impares , innocentiam Athanasii deseruerunt, ab ejus se communione separaturos scripto polliciti, duo alii magni nominis Metropolitae inventi sunt , Fortunatianus Aquileiensis, ct Iderem ius Thessalonicensis Noster, quem antea summis laudibus ornarat Liberius, ut dictum est , aliquanto restitit, ne succumberet, reveritatem Catholicam honoravit, priusquam Axianorum iniquitati an sensim Digiti od by Cooste
139쪽
FORTUψA- sensum praestaret . Locupletior testis ipso Athanasio afferri non potest TIANus . qui Fortunatianum non nisi maximis injuriis oppressium cessisse narrat , LIB.III. CA .I. pertulit auctore Valente Mursensi , antiquo ejus aemulo in Aquileiensi Episcopatu , sine cujus nutu Constantius nihil agebat, obnoxitas quidem omnibur , sed praecipue Valenti deditas, inquit Sulpicius Severus in Historia Sacra lib. i I. cap. LIII. I alens en m & Ursacius quidem in haeresim relapsi, principes mali istar habe antur ex eodem Sulpicio . V. In fragmentis Ilitarianis pag. isa . exstat brevis epistola Liberii ante exsilium ad orientales episcopos, in qua suam iis Communionem impertit, Athanasio negat. Eam sub Liberii nomine ab Arianis confictam censuit Baronius A. D. Is a. q. xv I I. ejusque sententiam aliis exemplis firmant Monachi Sancti Mauri in notis pag. i 328. Nunquam enim ante exsilium Liberius Athanasium damnavit f immo quia id facere detrectaverat, exsulare coactus est. Quum vero subsequatur brevis appendix, tanquam ab Hilario conscripta, a quo laudari videtur Epistola, ab omnibus merito proscribenda , quod utique vir Sanctus , nec alius quivis Catholicus unquam fecisset; hinc Hermannus in notis ad cap. XXV. libri vi. Vitae Athanasii num.III. eam appendicem , quam Arianis , epistolae auctoribus, tribuit Baronius , non ad proximam illam epistolam refert, sed ad aliam per Sardi censes Patres ad Constantium, quam Hilarius in postrema clausula Fragmenti II. pag. t so s. scriptam significavit. Huic sententiae adversantes editionis Hilarii doctissimi auctores , eas laudes meram cta ironiam arbitrantur , propterea quod nulla eiusmodis p pendix in fragmentis Hilarianis , etsi confusis & perturbatis , a proprio loco divulsa reperiatur . Mihi vero hinc inde libratis illustrium virorum momentis , liceat quoque propriam sententiam interponere.
Hoc, ut aptius emciam , prius dabo verba appendicis di midin his literis non sanctitatis , quid non ex metu Dei eveniens es Sed Potamiar Epictetus dum damnare Urbis Romae epIscopum gaudent , Ilaut in Ariminensi S nodo continetur , audire hae noluerunt. Mnetiam Fortunatianus Episcopus episeolam eandem rursus diversis Episcopis mittenr , nἰbil profeeit. Quis non videt, ironiae nullum heic locum superesse, ubi unus idemque sermo continuus apparet, qui cadere neutiquam Potest in praefixam epistolam, in qua Liberius ait, Athanasium alienum esse a communione Ecelesiae Romana 3 At cur, quaeso, Potam ius Uysii ponensis , & Epictetus Centumcellensis Episcopi audire hae noluerunt, impii Ariani, Athanasiique acerrimi hostes; qui nihil magis optabant,
quam ut ejus communionem Liberius damnaret Fortunatianus vero cur episcopis oceidentalibus hanc epistolam, ad orientales scriptam ,
direxitὶ Hilarius, si appendicis auctor dicendus est , de literis ab hisce diversis procul dubio heic Ioquitur . Cur non fortasse de Sardicensibus , quae perierunt Has enim Fortunatianus diversis et Uevis recte misime dicitur , quanquam nihil profecit, non quod apud illos Sardicense Con-
140쪽
cilium , iudice Hermanno , parum valeret, sed quod ab Athanasii communione , salυa fide Catholica, se abstinere posse opinaretur. Falsum est ergo, Epictetum S Polamium, superioris epistolae fortasse mangones , Fortunatiano auctores fuisse, ut eandem episeolam diversis episcopis miserit, ut eos ab Albanasii communione retraberet: quod visum illustratoribus Sancti Hilarii. Si enim hoc procederet, is dici non posset in Concilio Mediolanensi eoatius ad subscribendum contra Athanasium, a quo iampridem descivisset . Immo ex ipso etiam dicendi modo conia stat, Hilarium, si appendicem scripsit, serio, non ironice de Fortunatiano loquutum, nihil eum professe caussatus mittendo eas literas diversis episcopis ; Epictetum S Polamium eas audire noluisse , quan vis
nihil non Sanctitatis edi ex metu Dei eveniens continerent. Fragmenta vero Hilariana , loco mota, salebrosa, obscura , ct sine ordine esse, Her- mannus etiam non dissitetur in notis ad Vitam Athanasii lib.vI. cap.xxv. nuni.iit. Siquidem isthaec epistola Liberii inserta est, ubi Sardicensis ad Constantium inserenda erat, quemadmodum ex iis, quae praecedunt, manifesto consequitur . Eodem pacto mox pag. i 329. Ioco epistolae Concilii AEgypti ad Liberium , quam promittit Hilarius, exstat Liberii epistola ad Constantium . Perissimum ergo est quod ait Hermannus lih.vi i.
cap. vi. & Τillemontius tomo VI. Artic. LI. Pag.364. Fortunatianum,
antequam laberetur, epistolam misisse ad varios episcopos , puta Concilii fi relatensis : qua tamen nihil profecit, non quod Arianisinus in eoiarum cordibus perterrefactis dominaretur, sed quod sibi satius esse dueerent, Athanasii communionem damnare , dummodo nihil detraherent Concilio Sardicensi, quod Arianos damnaverat. VI. Haec gessit Fortunatianus Aquileiensis episcopus ante A. D. 3s6. propter quae, ut Arianus & transfuga traduci non potest r a Fide eniin Catholica omnino eum defecisse hactenus minime constat; sed tantum Athanasii innocentiam condemnasse. Hac in re etsi gravissimi criminis reus iure & merito agitur , quia caussa Athanasi conjungebatur cum caussa Fidei; nihilominus veritatis Orthodoxae proditor dici nequit, si eidem Athanasio credimus . Sane postqnam Constantius Liberium, nec muneribus, nec terroribus fractum , in Thraciam exsulem miserat, ut auctor est Theodoritus lib.II. cap.xIII. ipsemet Athanasius , ad cuius aures haec convolarant, ex eremo ad Austugsim iter instituens, in Apologia , quam ad illum scripsit A. D. Pag. 69. num. XXIV. rumor , inquit, undique pervagabatur, Liberium P manum episcopum , magnumque illum tam in Hispaniis episeopum , Fatiuiuum Galliarum , D tondisium quoque Eusebium Italiae, Luciferum Sardiniae, alios qu Udam Episeo ι , presbteros , ct diaconos , quod adversus nos subinscribere renuissent , in eoiatim missos . Viseentium vero Capuanum, FORTUNATIANUM , Heremium Thessalonieensem; omnesque Oeeidentales episeopos vi non minima , immo maxima violentia ,
aravibusque injuriis adfectos esse , donee poliaeerentur, se imposterum. I P nobis