장음표시 사용
241쪽
RUFINUs . rum in religione stabilire conatur . Sed omnium una fuit sententia, hostis.Vς -- libros obscuritate & dissicultate laborare . Rufinus ipse , praeco
alias Origenis , hoc sincere profitetur subsequentibus verbis in prologo ad Macarium e faut revera alias obseuriemeti difficiliami : de rehus euim ibi talibus disputat, in quibus philosephi omni sua aetate eo um-ta , invenire potuerunt nihiI. Hic Sero noster quantum potuit, id egit,
ut Creatopis fidem, creaturarum rationem , quam iui ad impietatem traxerant, ad pietatem eonverteret. Sed illud est auditu molestius, omnes posteriorum saeculorum haereticos ex hoc eodem volumine , Graece tamen scripto , contra veritatem arma sumsisse. Nimirum Origenes
in hoc opere humanas rationes & philosophiam Platonicam magis, quam Verbi Dei scripti S traditi auctoritatem sequutus, tentare potius fortasse voluit,quousque posset hac methodo perveniri,qua ni ex primore quid ipse vere sentiret. Sare hostes Origenis in libris Periarchon arguendis po- issimum insudarunt: eosdemque Pamphilus martyr in Apologia item- numero appellat, proptereaquod Origenis adversarii in hos unos potissimum accusandos incumberent. De Didymi in eos Commentariis postmodum loquar. Eusebius lib. vi. His . Eccl. cap. xxi v. eos testatur Alexandriae suisse conscriptos, nimirum ante A. D. as i. Ouid speciatim ipsi contineant, breviter adnotat Photius cod. cvIII. Gr us Hieronymus. que certatim latinos reddiderunt ἔ Hieronymi tamen translatio jamdudum interiit, neque Graecus codex amplius reperitur, saltem in bibliothecis Europae. Quare nobis standum est versioni latinae, .cuius auctor Rufinus in prologo ad Macarium fatetur, se praecipue cavisse, ne ea, quae in libris Origenis discrepantia inveniuntur atque contraria, prose ret, ratus, haec eadem non ab Origene scripta, sed ab haereticis superaddita, quemadmodum se abunde ostendisse arbitratur R in Apologetim Pamphili, S in suo libello de A iteratione libroram Grigenis . Hinc ait e Rubi emo nos in libris ejus aliqaid eontra id invenimus , quod ab ipso in eeterἰs Deis pie de Trinitate fuerat de itum, velut adulteratum Me, O alvenum, ast praetermisimur, aut Reundum eam regulam protulimus , quam ab ipso frequenter invenimus a Frmatam. Graeci codicis loca, ab antiquis auctoritas recitata, in Rufini versione desiderari animadvertit Huetius . Illud maxima admiratione dignum 'Tille- montio videtur in to. III. pagos 78. edit. II. Hieronymum , Origenis Palam jam factum acerrimum hostem , adhuc tamen in epist. M. alias cIIII. pro solutione cuiusdam gravis & praecipuae quaestionis, Paulinum Nolanurn misisse ad libros Periarchon , quos nuper , inquit, Pammacrio πο- 'o jubente interpretatas fum . Rufinus prologo ait, se in hoc studio vertendi libros Origenis, sequi exemplum Hieronymi, qui multa opera Adamantii, ornate magnificeque praefatus , transtulerat in latinum , in quibus quam aliquanta offendisula inveniantur in Graeo , ita ei mavit omnia interpretando atque partavit, ut nihil in tuis, quod σFide nωνα discrepet, istinas Iector inveniat. .Sed alia ibidem expressa,
242쪽
praetereunda non sunt: e m , inquit, Rufinus , rem ab ilio quidem c Hieronymo e tam sequimur edi probatam ς sed non aequis eloquentiae viribus , tanti viri ornare possumus dicta et unde vereor, ne vitio meo illud aceidat, ut is vir , quem ille alterum post Apostolos Gelesiae dotiorem , scientiae ac sapientiae merito eomprobavit, inopia fermonis nostri longe esse inferior videatur . Post haec prologum claudit suae transitationis , exstriptorem lectoremque obtestatus in eo pectu Dei Patris,
Filii, edi Spiritus Sancti, per futuri regni fidem, per resurrectionis ex mortais saeramentum, per illam, qui praeparatus est Diabolo Angelis ejus, ignem , Ila non iuuis Deum aeterna hereditate possidear, ubis fletuso pridor dentium, ubi ignis eorum non extinguetur , O
vermis eorum non morIetur, ne addat aliquid, nee auferat, nec immutet ; sed eonferat eum exemplaribui unde conseripserat emendet ad literam, edi distinguat, ct inemendatum vel indistinctum eodieem non babeat , ne fenorem di enitas, si diflinctus eodex non sit, majores obscuritates legentibus generet. Rufinus hujuscemodi verborum sententiis non sane fortuito prolatis diluere voluit praecipua & omnium pessima dogmata , de quibus Origenes 'accusa hatur . Id Tillemontius optime adnotat tO. XII. pag. 2Ii. Haec Rufinas diebus Quadragesimae stribebat in monasterio Pineti A. D. 398. quod testatur in praefatiuncula libri r i I. Periarchon , in qua Macarium sic alloquitur pag. II. tomi I. operum Origenis editionis Grynaei r qui Iehis , memor esto mei in tuis favitis oratiosibus, ut er nos es i mereamur aemulatores Spiritur . Superiores duos Feriarchon libellos, te non solum insistente , verum etiam eueπte, diebus Rush est ae interpretatur fiam . Sed quoniam Uias diebus etiam tu , religisse frater Macari , O vicinius monebar, amplius vaca-δas , etiam ego amplius sperabar. Duos postea reliquos libros tardius absolvit, quia Romam , & quidem in extremam urbis partem Macarius, a quo urgebatur, post pascha secesserat, quod eo anno 398. contigit die xviri. Aprilis Cyclo solis xv. Iunae Rix. litera Dominicali C : RU-nus in epistola ad Paulinum Nolanum, quae in vulgatis editionibus praeit librum i I. de Benedictionibus Patriarchamna , idipsum his verbis adseruit: quia autem 2 dragesimae diebus in monasterio Pineti positus brifer psi ad te . In praefatione ad librum I. luςulenter assirmat, te, Paulino
gratificaturum , in eodem coenobio illud opus eo tempore conscripsisse. quo Origeni transferendo operam dabat: quintum ergo vel oedioeritas xntelligentiae nostrae valet, vel tempus ndulget, vel hi semunt, qui rescripta ad Origenem perurient, quanta, rer tanta, pati potuit, /revitate, pro eo amore , quo eonfidere nos tibi de omribus juber, sine praeju- dicio eorum , qui Melius aliquid sentire possunt, quid nobis de Me interim Cupitulo videatur exprimimur, nempe de Cap.YL i x. libri Genestos ἔtibi Iacob, sive Israel Patriareha , de snstulis filiorum ventura praedicit, quae Paulinus sibi a Rufino explicari postillaverat Ii I. Origenes in praeiatione librorum Periarchon oeconomiam totius Operis
243쪽
RiIMNUs. operis delinea vit, se dicturum assirmans de Deo Patre , Filio, & Spiritu Sancto , de Anima, de Diabolis , de Mundo, de Scriptura sacra, de Angelis, deque Coelestit, is , an sint animata . In libro I. agit de Deo in corporeo, de Christo eiusque nominibus, de Spiritu. Sancto , de animabus rationalibus, deque angelis . In libro II. persequitur argumentum de Mundo , de natura corporea, de Deo, de incarnatione , de Spiritu Sancto, de animabus hominum pecudumque, de angclis & anima Christi , de resurrectione corporum, deque menis hujus vitae & post vitam.
In libro HI. disceptat de libero arbitrio ; de diabolis & peccatis , de Sapientia Dei, de tentationibus , de mundi principio ct fine, & de summo bono. in libro iv. de sacris literis , de ratione illas intelligendi , & de
Trinitate. Erasmus quae dura videbantur, suis monitis ad oram positis, castigavit . Hierotheus vero suas ipse Castigationes praemisit . Ante utrumque Didymus Alexandrinus in eosdem Origenis libros Commota pia apologetica scribere opus habuit, teste Socrate lib. I v. cap. xxv. quae Hieronymus lib.II. in Rufinum pag. Ieommentariolas appellat. His praecipue caecus ille Didymus in se odium multorum attraxit, unde posterioribus saeculis una cum Origene proscriptus est in Synodo v. alitiaque , ut ostendit Norisius in Dissertationis suae cap.v ii. Errores Origeni
impacti exstabant praecipue in hoc opere de Principiis, quod fuit velut isagoge , sive introductio ad Theologiam. Nobis, ut dixi, Graece scrip
tum non superest, Synopsim tamen recitat Photius cod. cviII. tanquam operis , seculo nono , quo floruit, exstantis : ejusdemque fragmenta occurrunt cod. ccxxxv. ad haec in Philocalia , ct in Iustiniani Imperatoris epistola apud La elim tomo v. Conciliorum pag. 672. Locum etiam ex codice M S. adfert Nicolaus Fullerus in Miscellaneis theologicis lib. i ν. cap.x III. Universum opus, a Rufino latine expressum , habemus, qui illud pro virili correxit, declarans in utroque Proloso libri I. & 11I. se omnia sustul e , quae doctrinae Ecelesiae contraria videbantur. Nihilo tamen secius in eo legimus audaces quidem singularesque sententias, quae quum ex traditione ecclesiastica eduinae non sint, generatim ab omnibus rejiciuntur, magna Origenis auctoritate nequaquam obstante . Isin hoc opere landitus evertenda suscepit Ualentini, Marcionis , aliorumqtie haereticorum deliria , qui, ut caussam mali ostenderetur, duo principis excogitaverunt, totidem animas, duplicisque, Sc inter se diversae
naturae homines exstare commenti, unos reipsa honos , alios reipsa malos . origenes lib. I. cap.v. VI. ct v III. contra statuit, solum Deum, natura sua bonum Sc immutabilem esse, omnemque creaturam boni & mali capacem, mutationi obnoxiam . Rationalis creaturae imperfectionem, ut mali caussam, adsignat. Eam sua libertate male utentem ex propriae Originis persectione , sua culpa decidere, ostendit. Subinde lib. Ii I. cap. I. statuit pro fundamento liberum arbitrium, quod ratione &scripturis Q-lide comprobat, omnibus locis respondens , quibus haeretici abutuntur, ut illud evertant. Sed hoc errat, quod lib. II. cap. I. & vHI. creatura
244쪽
cum inaequalitatem pro effectu earum meriti accipit. Etenim ipso auctore lib. I. cap. v III. & lib. II. cap. II. & VIII. Deus ante corpora quendam numerum aequalium animarum crea Vit, quae quum pro maiori parte peccassent, secundum peccatorum mensuram , qualitatemque , in variis corporibus ad id creatis, ut easdem puniat, velut carceribus includaniatur , ita ut ex spiritibus puris, Angelorum , Astrorum , atque hominum animae evadant; origenes enim censet, Angelos anima & corpore subtilissimo constare , S pro suis quemque meritis varia ministeria subire. Putat astra esse animata, pulchrosque carceres,spiritibus minus reis,quam ii sunt, qui Mundum inseriorem colunt, destinatos . Videatur lib. I. cap. VII. Iib. II. cap. VI. Primus omnium spirituum , qui ab initio ea ritate persectiori adhaesit Deo , meruit eidem conjungi excellentiori modo, nunquam imposterum avellendus et atque haec est anima Iesu Christi. Ceteri spiritus mutari possunt de bono in malum S de malo in bonum ex lib. Il. cap. 1 II. Felicitas beatorum, eos impeccabiles non essicit, ne illam sibimetipsis, potiusquam Deo tribuant. Ceterum Daemonem ipsum. aliquando inimicitiam Dei abjecturum , ejusque malam voluntatem destructum iri, ut Deus sit totus in omnibuS, tradit lib. I. cap. vi. Hoc tamen non eventurum nisi post longam saeculorum seriem, quia post hunc alius erit Mundus , pluresque alii, quemadmodum plures ante suerunt . Nullum enim fuit tempus sine Mundo, neque ullum erit unquam, ne Deus ociari videatur. Haec lib. II. cap. I. III. V. S UI. Origenem ex
Platonis philosephia , quam optime calluit, has opiniones hausisse disei
mus ex lib. II. cap. XXI. Certe ex ejus Gorgia, Origenes inter cetera
hoc speciosum principium didicerat, omnes poenas esse medicinales , ct pro fine habere correctionem illius , qui eas subit. Hoc quidem poenis aeternis adcommodatius Origenes censuit, ratus hoc pacto iustitiam Dei cum eius bonitate in concordiam facile redigi; quod eruimus ex lih. i v. cap. II. Nihil profert, quod sacrae scripturae testimonio aliquo confirma
re non videatur , tamen saepenumero in sensum violentum tracto . Tres scripturae sensus optime distinguit, literalem seu grammaticum , si guratum seu allegoricum , anagogicum seu mysticum . Iudaeorum S haereticorum errores ostendit, qui nimis secundum literam expressiones
figuratas acceperint, & etiam illorum , qui se ubique mysteria invenire opinabantur . Sed in huiusmodi regularum applicatione saepenumero fallitur , dum sensui mystico nimis tribuit, ct literalem nimis negligit. Hi sunt praecipui errores Origenis , ita confirmati & fixi in opere de Principiis, ut ejus corpus & formam constituant. Uerum tamen est, ab Origene aliter haec non proponi, quam dubitanter, & veluti opiniones, quas iudicio lectoris submittit. Primo exponit Fidem Ecclesiae Catholicae , quidque generatim illa doceat ἔ de ceteris tanquam de opinionibus problematicis agit, circa quas suas cogitationes magna quadam modestia proponit. Haec una excusatio adduci potest sententiarum , quae eius utique sunt. Ab his unita aliae suerunt quas ipse Omnino daninavit, con-
245쪽
RUMNU questus ah haereticis scripta sua corrupta fuisse , ut discimus ex epistola , V qua in Rufinus i tinitate donavit. Sed tandem Origenis opera multis erroribus insecta permanserunt, tum illis , quos dubitanter ipsemet proposuerat, tum iis, quos haeretici postea dolose inseruerunt . Utrique ob auctoris saniam Sectatores plurimos nacti, saeculis insequentibus magnos strepitus in Ecclesia excitarunt. IV. Ex his ', quae superius dixi, patet, Pylum in Pineto non solum libros Periarchon, sed & alios lucubrasse intra illud ipsum tempus, quo . Hierosolymis redux , in Romanis partibus moratus est, nimirum a vere anni 397. ad autumnum anni insequentis 398. in cujus sine , scilicet die xxv. Novembris Ohiit Sisieius Ponti sex . Ab hoc enim adhuc superstiate, literis sormatis , de more acceptis , Roma discessit, ut in- Da videbimus . Scilicet ad Rufinum , religionis S doctrinae fama percelebrem , viris piis & eruditis undique confluentibus, ut scripturarum ,
R auctorum orientalium thesauros, ab eo secum communicatos, mira
rentur , is Regulae Sancti Basilii, Apologiae Pamphili, suae Dissertationi
de Adulteratione librorum Origenis, S libris i U. Periarchon, superaddidit duos libros de Benedictionibus Patriarcharum , quos rogatu Pontii Paulini cognomento Nolani, nondum tamen episcopi, sed tantum, consecit. Jam pridem receptum est, ut verba, quae Iacob morti proximus cap. x LIM. Geneseos protulit xi t. filiis, totidem Tribuum auctoribus , quibus omnis Ebraeus populus constabat , Penedictiones κ . Patriarcbarum dicantur , quamquam, praeter Rufinaran , Ambrosius cap. II. de eodem argumento & Theodoritus in Genesim cap. ultimo observent, eum titulum minime congruere ipsi orationi, perquam Iacob maledicit Ruben , Simeoni, ac Levi . Quamobrem prophetiam , quam henedictionem dicendam esse Ambrosius assirmat. Rre ut ex Urbe epistolam , nunc deperditam, scripserat ad Pastinum . In ea obnuncium ad se Coneordia perlatum de obitu matris , ut infra clarius explicari videbimus, se Romae in aestu sollieitndynis, e - ἐπ nem to morarum eme, amico Paulino indicaverat, illum etiam hortatus , ut Graecis literis perdiscendis operam daret, quod Rufinus Clementis Romani Pontificis translationem , a Paulino digestam, non valde probaret. Haec ex Paulini epist. XLvi. alias xxv I i. qua Ronstiteras, quanquam bre es, sibi
magno refrigerio fuisse respondet, ejusque sollicitudine se affectum significat; sperare tamen illius praesentia se denuo exhilarandum ἔ Graecas literas discere se non posse, nisi diutius Rufini eonsortio pers uatur , Spleniorem ejus copiam habeat, ut illius opibus ditescat. Subinde epistolae hunc finem imponit: in tempore sane , qso scripta haee fcribebantur , eecidit sub oeulis Ineideus , proposita Desione , Capitntam illud ex Geuesi, quo 1adas a Vacob benedicitrer c x Lix. 8. Et quia Dominu 3 ρο- portuniFunam hane occasionem dederat , palpare post tempus fores eorrirtui placuit. Ergo, si me amas , immo quia multum amas , rogo, ut seria
246쪽
, ardua sensu, O digna cognitione , scire me ην His . Speeia-ι iater tamen de Capitulo illo Geneseos cxLIX. I i. secundum Ixxo an quo, ait, alligaus ad vitem pullum suum, edi us cilicium pullum asinae suae ;i quis suus is pullus sit, vel quis Osiuae pultas ὶ Et cur suus ad vitem, asinai etero palus ad ciliciam alligetur Ita 'Paulinus, qui eandem quaestio nem sibi a Pesiderio presbytero dudum propositam indicat epist. xxiii.
V. Ouamvis Rufinus, ut dictum est , libris Periarchon vertendisi operam daret, paruit tamen amicissimo capiti, librumque primum Iaiai cobei Vaticinii de Tenedictionibur γαώ, ad Paulinum direxit, epistola, modestiae & bonae frugis plena eidem praemissa; unde nonnulla huc transi, feram : quanto magis, inquit, ego me tibi excuso minus idoneum adi responsionem eorum , qua sciscitaris, Odfirmo , tanto tu insantius pereoniataris, edi disseiliora perquiris, ac velut lenti bovis vitio deprehenso cau-Hautes armos retrorsum terga cedentia , stimuias pertinacioribus perfodis . Ait etiam de re ipsa : quod utique er otii O temporis non parum: quaerit, ct , ut fidelius dicam , quod inentem Spiritu Saneio iuumitiatarui deposcit . Notandum est porro , de se Rufinum , Christiano more , ini seriptis suis , modeste admodum S deniisse ubique sentire . Hoc video, animadversum etiam Tillemontio inm. XII. art. 84. pag. aio. Paulinus, vixdum accepta Rufini explicatione , per Cerealem ex Urbe Nola Ro-i main revertentem , rescripsit epistolam XLVII. alias XLvIii. in Pinetum eii deserendam . In hac postquam Rufinum rogasset, ne ex Italia remeatu i rus ad Orientem , eo invisitato discederet; etiam postulat, ut Benediai Hionem xi I. Patriarebarum , cujus c inquit jam prineipiam mihi, exposita eirea personam Fuda prophetia , triplici, ut jussum es, interpreta-i tione eonscriptis paginis, edidisti , per reliquor suos distributam dignerisi exponere, ut ipse per te fiam conscius veritatis, magna gratiae ac lauia dis auctorem habeam, si hir c Desiderio presbytero qui de me supra mec iudicantes J propter operis c dissicultatem consulendum me putaverunt, divina potius, tuo Diritu , quam de meo sensu inepta , respondeam . Rufinus Quadragesimae diebus ex Pineto ad Paulinum misit quae postulaverat, nempe librum II. in Senedictiones reliquorum XI. Patriarcharum. Hoc totum opus memorat Gennadius in Catalogo his verbis cap. xvir.
diferait c Rufinus J Ο- benedictionem Iacob super Fatriarebas tripliei , idest historieo , morali, e - Ostieo senis . At error supinus irrepsit in Isiadori Catalogum cap. iv. ubi haec leguntur : Paulinus presister explicuit in benedictionibas Patriarcharum triplici intelligentiae genere, libellam fatis Decincta brevitate eompostam . Cum Isidoro facit Honorius, de more illum exscribens lib. II. cap. cxv II. Viden , Paulino cuidam presbtersopus tribui, quod RUnus rogatu magni illius Pontii Meropii Paulini, postea Nolani episcopi, scripserat Z Idem bidorus, cumque eo Auhertus Miraeus in scholiis hunc Paulinum presisterum cum ejusdem nominis diacono & notario Sancti Ambrosii Mediolanensis, improvide miscue-
247쪽
RUFINU . runt. Error , quoad opus Rufinἰ , suboluit Casi miro Oudino in suppleia -V. P-ιI. Bellar miniano pag. Si. R Tille montio to. XII. pag. I 26. Auctor de xii. Scriptoribus , Isidoro S Hildesonso subjeetus , ignorasse videtur, quisnam esset Paulinus, ad quem Rinuus librum direxit, ait enim cap. v. Drannius Rufinus scripsit ad cUEM DAM Paulinum presbterum , hexedictionibus Patriarebarum , triplici intelligentia librum fatis De- einesum, elara brevitate eompositum . Mox Resuum sugillat , quod sextam prophetiam de Dan non ad Anticbri tum , sed ad Dominum no strum retulerit: hie autem , inquit, juxta mitieumsensum ea quae de Dan filio γacob feripta sunt, non retile de Domino no bo interpretatur , dum procul dubio ad cAntichristum eadem pertinere sanctorum Patrum probae assertio . Sed quamvis hoc vaticinium a nonnullis, quos recenset, Benedictus Pererius tomo Iν. in Genesim cap. XLI v. de Antichristo accipiatur , certum est tamen in alias sententias a Patribus trahi, quorum octo Pererius adducit: alii enim de Samsone, alii etiam de ruessa inter
VI. Hoc opus Rusini inversim , confusum , nec tamen totum Constantius Hierotheus sub Blso titulo xvII. in Genesim, proque istu Adamantii , primus vulgavit cum Origenianis operibus in Novum Testamentum post Homilias in Psalmos sol. citii. editionis Uenetae apud Lazarum Sos, dum A. D. 1 16. Opus deinde suo Auctori restitutum, sed priori editione ignorata , Yohannes Heroldus inseruit orthodoxographis Theoloriae Dor fancta tomo II. pag. lar I. unde huc tranSferam , quae Heroldus de Codice , ex quo opus illud descripsit, initio praefatur , sunt . enim lectu maxime digna : Geor us Pictorius, Vir clarissimus apud En-Hh m mediens excellens, atque de literatura universali optime meritur, quum procuI dubio nonnisi vel intenti summis laboribus aut aeris impensainoni, libelium fune Rufini bibliothecae suae, tanquam thesaurum parasset , qua est in literas bonas atque erga amicos humanitate, Domino murteo Petri , jam ferorum Autlorum hἰbliothecam edenti, etiam hunc libellum sponte obtulit: qui quidem Tymanorum majusculis literis , iis quidem, quibus Pandectas FurentInorum feriptas vidimus , fine dissiπ-uione ulla , ante mille ae plus annos , scriptur erat, venerandae Guliquitatis stemma , mehercle pretiosa . Hune vero , ut solet, temporis injuria, incuriaque Tarbaropum misere Deeravit, quippe quum de Benedictioneyudae, mIstica tractatur seutentia , tres puellae rescissae ae perditae desiderantur ἔ quarta etsisuperfit laeera , quo Deo reponenda fit, vix potest divinari . Erat protade membranula tam tenera, ut teneriorem me vidisse Usirmare non ausim : quod quidem tanto plus damni attulit scripto . Equidem ipsum scriptorIum atramentum acerbitate sua plures Per D s erosos ac transparenter reddiderat, ut ex stis motibus tantum Dei possent, nisi si e rexioue in facie alterius paetnae verses versui responderet, tunc utrinque metjor instabat labor . Accedebat O hoe quod vel pluvia irrorante , qua olim adservabatur , bibliothecam, vel dum bue atque illuc ad 68ent
248쪽
rAnem veteris monumenti perfertur, in marUnibus totus madefisAus. RUFINU . fuerit liber, atque membranula tenerrima, quasi glutino eoncreta, quod L, 'Vferme sequia folia, non nisi lacerarentur , disjungi aut aperiri possent. Sed se hoe taedii devorare volui, at qtialis qualir oblatur esset, a me describeretur iaber r qui quidem finem suum non habet, pauca tamen δε-
esse suspicor. dbortor itaque studiosos omnes; ut quod huie deesseripto, quocum ue occasione in hibliotheeis venari velint, ut tandem , integer theologisque minus manent offerri possit. Idem opus in suis Monumentis Sanctorum Patrum orthodoxostraphis, Heroldo tamen exscri-Pto , nec nominato , comparere iussit yohannes yaeobus Gonaeus Basileae apud Henricum Petri A. D. is 69. to. II. pag. I 6s. Iterumque , sed prioribus editionibus pariter ignoratis , edidit Laurentius de la Barre cum aliis Ru ἰ lucubrationibus Parisiis apud Michaelem Sonnium A. D. is 8 o. in solio, suppletis editionibus Heroldi Sc Grdinaei. Sed peculiari animadversione dignum est, Barreum non solum , quasi nunquam antea vulgatam edidisse Rufini epistolam seu praefationem li-hri I. ad Paulinum Nolanum , quam tamen Heroldus S Grγuaeus pridem ediderant; sed in ejus extremis duabus lineis lacunam eandem reliquisse , quae exstat in Heroldi , Gryneique editionibus , ubi statim in calce Rufinianae epistolae post verbum probabuntur , lacunae indicio relicto ,
subsequitur vox mutila mis ceterit, in margine vero haec adnotantur e
hic desunt nonnulla . Barreus ait, se Rufiniana scripta eruisse ex reliquiis generabilis monasterii Montis Dei. Consonat vetustissimus codex Caesareus mille S ducentis ab hinc annis literis maiusculis & absque singularum Vocum distinctione, exaratus, apud Lambecium in Commentariis de Bibliotheca Caesarea to. II. pag. 8oo. Hic enim codex libros ι I. R 'fini de Benedictioni r continet, una cum duabus jam dictis Paulini O Ru ni epistolis amoebaeis , non separatim , sed initio simul positis : quarum posteriori ad Paulin muti est in Caesareo eodice . deest integrum solium mox a sine post verbum probabuntur . Folitam vero, quod post lacunam a fine praecedentis solii proxime subsequitur, Incipit imperfectae vocis ultima syllaba mis eeteris, ut in aliis tribus editionibus jam adductis ς unde
lacunae, in omnes postea codices diffusae, origo & antiquitas patet. Tan tam codicis vetustatem frustra elevare conatur Carolus Caesar Baudet Otius in sua utilitate itinerum to. II. pag. 3 et . edit. I. Ex his consequitur ,
merito explodi judicium Francisci Sacchini, quem Ph amici Romani nomine appellat Fronto meaeus in notis ad epist. xLvi t. Paulini pag. 83 3. editionis Plantinianae A. D. i6aa. in 8.' ubi a Sacchino censeri ait Paulini epistolas ad Rufinum non esse Pauliπῆ, qaodstilus malis σθὸctatura quopiaU ad ilitudinem Faulini, qtiam leunivus ipsis et Paulἰni
videatur . Haec eadem habet Sacchinus in Vita Sancti Paulini pag. i 9. Sed enimvero hujus censurae fallaciam & levitatem satis revincunt iam memorati codices , ad Paulini aetatem proxime accedentes , itaut CD-telerius in iudicio de libris Recognitionum pag. 484. edit. II. sucum Du
249쪽
RUFINUs. caeanum passus , epistolam Azvi I. non esse indubiae auctoritatis L, .v. P d. pronuncia verit. Sed Brunum audiamus id refellentem Dissert. I. de Epistolis S. Paulini q. XLV ii. pag. II 3. xou euf- , inquit, perDicaeitate ,
ut quid diseriminis inter eum scilicet, O Paulini sitam, interesse miri appareat: mibique fucite perjuaderem , non aliud de tuis epi lis dubitandi nonnuIus fuisse fundament m , quom praconceptum in in suum
odium . Puibusdam enim videtur non potuise innoxie amar , ex quo orta controvebis Rufinum ab Hieroumo abalienavit: e ut tamen ea sa
Musini ἐν Pantini in utramque amicitia nullum pag. est detrimentum . Sed ex supra anatis luce clarius , bas ephiolas a paulino nostro ad Rufinum fuisse seripias . Sic Brunus , cujus dicta nostris Observationibus roborari videmus. Sacchinum praeterea nominatim resellit Tille- montius tom. xlv. pag. 7 Io. Recentionem sui codicis post allatum specimen characteris, his verbis claudit Lambecius : Operae pretium proferio DElurus est , si quis praestantisimum hune, ct veneranda vetustate
sua admirandum eodicem a capite usque ad eokem eum impressis editionibus accurate eoutuurit. Edmundus Martentus in Itinere Ι. literario Parte II. pag. i 38. testatur, in Abbatia Murbacensi in Alsatia alium superesse Rufini codicem de Tenedictionibus XII. Patriarcharum, mille abis hinc annis scriptum , quem utinam Hr doctus cum editis contulisset . Quod tamen Martentus non fecit, hoc meo rogatu faciendum curavit Eminentissimus Cardinatis Firaus , quum esset Romanae Sedis Apocrisarius apud Helvetior, quaeque in codice Murba censi lacunam antiquissimam in memoratis codicibus implent, hoc loco adscribam . Probabantur . Sed eum dieit: non deficiet princeps ex Iuda, neque dux de femore
ejus donec veniat is, eui repositum est regnum, scilicet ct in ipso gentes sperabunt. hia donee veniat is, cui repositum est, in quo gentes sperabunt, manifeste de Christo dicitur; eogimur sime dubio alium intelligere esse, quam Christum eum, de eriar semine dux non defetet, donee ciuistas veniat. Non enim eonvenit ilium Gristum intelligi, de erius semine dux non deficiet donee Grifus veniat, qui utique dux in adventu Christi δε- fecit . Et hoe tuum iudicio fuit, a venisse eum , eui repositam est , idest
Christum . euaedam referuntur ad yudam, fleat in eomplurimis ceteris , etiam in hoc eapitulo . In Chronico Centutensi apud Dacherium tomo iv. Spicilegii pag. 8a. edit.I. notatur suisse A.D. 8a s. in Abbatia S. Richarii Explanatio Rinui de xii. Benedictionibus Patriarebarum in uno vota mine . Haec dicenda occurrerunt in libros II. de Benedictionibus , quos Rufinus in monasterio 'νeti tempore ipso Ouadragesimae expressit, quo Origeni Mertendo studebat, ut superius abunde probatum est . Ouare palam fit, nequaquam hoc contingere potuisse post A. D. 398. quia Rum' nus ante finem ejusdem anni Aqui jam prosectus , Romam ind. non re diit ante A. D. 438. rumorque , ab eius versione librorum Origenis excitatus , non quidem post, sed ante A. D. oo. primo percrebuit . Ergo Tillemontius labitur to. xi I. pag. Io9. ubi Rufinum A. D. 4Io. Romam
250쪽
ex Patria reversum , opus de Benedictionibus adgressum missis arbitra- RVMNUs. tur . Hoc postea to. xlv. pag. i 27. vre doctus prioris sententiae oblitus A. D. 4o8. illigavit, quum tamen neutri , sed A. D. 398. uti diximus, illigari debeat. VII. Nunc ad reliquos libros, tertDιm nimirum , & quartum orige. nis Periarchon , nobis revertendum esu. Ex Rufini altera praefatione cotiligitur , duos priores libros, quos in P;neti moliasterio converterat, Per alienas manus volitasse , duobus reliquis nondum conversis, superque illis rumores in interpretem surrexisse. Ipsa quoque praefatio nos docet , eosdem illos duos posteriores libros , ex intervallo , & serius quam priores, fuisse translatos e quo quidem interWallo Rufinus de Benedictionibus Patriarcharum, instante Paulino , disseruit. Hinc lindem posterioribus libris Periarchon , tanquam novo operi, novum PrΟ-logum ad Macarium praemisit, quem non praemisisset, si una cum duobus prioribus, quibus prologum suum ante praemiserat , eosdem vulgasset. Adponam verba ipsa ad Macarium ex Rufini altera praelatione libri iri. Periarchon; rem enim , de qua agimus , mirifice illustrant e qm legir , memor esto mei in tuis sanctis orationibare , ut oe nos esset mereamur aemulatores Spiritus . SUPERIORES DUOS Periarchon libellor, te non solum insistente, eerrem etiam euente DIEBUS QUADRAGESIMAE interpretatus sum. Sed quoniam iliis diebus etiam tu , religiose frater Macari , vicinius movebas , amplius vaeabas c sorte voc.ιbas , ut Iegitur in editione Grynaei pag. ii. etiam ero amplius operabar . Hos' mero POSTERIORES DUOS TARDIUS evliouimus, dum ad nor ex re-' ma ct ultima parte urbis rarior exactor a cedis. Haec Rufinus de duobus posterioribus libris Periarchon . Rumores ob suam versionem , in Urbe
excitatos , mox ita describiti Verum si memjnisti quod in praesitiuucula priore commonui, quia indignaturi eisent quidam , si nos ouissent noualiquid mali loqui; continuo id arbitror perseeutum probasti . si im' illo vere ita INFLAMMATI sunt hi, qui hominum sineum ad mare Io-
quendum excitant, daemones , In quo nondum eorum feereta ad plavum nudaverat; quid in hoc 'tarum putas, is quo omnes eorRm eos Occultas vias , quibus Bumanit corduus I reprent, carimas infirmaιue fragiles decipiunt, revelabit indebis Iuleo perturbari omnia , se ditiones moveri, elamores tota urbe diffundi , ad damnationem vocari eam, qui evangelicae lucernae iremine diabolieae ignorantia tenebras fu-' gare conatus est . Verum Me parvi petidat qui cupit, salva Fidei Cu- ' tholiea rexuis , in divinis eruditionibur exerceri . Illud autem necessu- rio eommoveo , quod Aut in PRIORIBUS LIBRIS fecimus , etiam in str obervavimus , ne ea, quae reliquis ejus sententiis O nostra Fidei coπ- traria videbantur , interpretarer . Sed velut ἱnserta ea ab aliis , er' adulterata praeterirem . De ereatu, Is Vero rationalibus si quid novi du-' xisse visus est , quia non in hoc est summa Fidei , mentiae gratia erexer- citii, cam forte uobis adversum nonnullas haereses tali ordine necessario