장음표시 사용
251쪽
RispiNUs. respondei dum est; neque in his libellis, neque insuperioribus dicta, repetere etiam in hisposterioribus voluit ἔ ct m evitutis gratia , aliqua ex
his resecare eom modum duxi. Postremo aemulos suos carpens, rem itaeoncludit : si quis tamen proficiendi est' non obtrectandi studio haec ιeget, restius faciet, si exponi fibi bac o peritioribus velit; absurdum namque es poetarum fila coimina ct cima diarum ridiculas fabulas a Grammatteis exponi, O ea quae de Deo , vel caelestibus virtutibus, ae de omni universitate dicuntur, in quibus omnis vel pagono rum philosophorum..el haereticorum pravus error arguitur, sine magisero ct explanatione aliqtiem posse discere . D itast, ut res di eius o obseuras malint Bo-mῖner per temeritatem ct inscitiam eondemnare, quam per diligentiam Opaditim discere. Huc usque Rufinus. Haec Periarchon interpretatio exstat in latinis Origenianorum operum editionibus , lib. V. cap. II. q. I. memoratis . In Appendice vero tomi VIII. Operum S. Augustini editio- nis novae libri II de Incarnatione Uerbi ad Ianuarium ex Rufiniano ori-
genis opere collecti sunt . Jo: Mabillonius in Analectis to. II. pag. 66s. testatur in veterrimo codice Corbdensi hiateri libros Periarchon utique ex versione Rufini quibus praefigitur Origenis epitaphium Mabillonio pag. 6 So. recitatum , & ab aliquo Origenis studioso consectum . quod nuper pro inedito exhibuit Edmundus Martene in itinere luerario to. II. pag. i8s. Id tale est . .
Me ego Origenes dosior verusimus olim, aeuem primum Fidei gratia elara dedit. Si mihi eredere Φis, libros tot millia seripsi,mot legio missos mittit in arma viros . Nuda meos unquam tetigit blasphemia sensus, Sed probus atque vigil, tutus ab hoste fui. Sola mihi essum Periarehou didia dederunt:
His me eonjectum undique tela premunt. Hoc ipsum foede corruptum antea protulerat Guἰdo Carmelita in summa de Haeresibus cap. xli. ubi illud Isidoro tribuit . Alius versius quosdam e codice Ambrosiano vulgavit, olim scriptos in Bibliotheca S. Isi'.
dori Hispalensis, ut titulus praefert, sed ignoravit, in iisdem versibus jam dictum Origenis epitaphium, alicubi varium, reperiri.
252쪽
l. Novi rumores tu Rufinum ab amicis Hierotomi ob reliqui operis Origeniani translationem exeitantur . II. Rusinus matre amissa, as Hierondimum scribit , eumque Sisicii pontificis literis formatis, ex Urbe in patriam Coneordiam revertitur . III. Nonalia quam solius itineris eaussa , eMediolano pertransis. IV. Ad ilium in patria morantem Hierondimus literas scribit, qua ei non redduntur. Raaianiani, Eusebii, alterius Rufini iter ex Friaestina Thmam quoto
anno eontigerit. V. Hierondimur alias literas ad Pammachiam seribit eontra praefationem Rufini in libros Periarebon . Inde si ultas inter utrumque augetur . VI. Rufinus Θrus utrasque Hieronνmἐliteras, Fammaehio ae sinoque reddendas, Romam detulit. VII. Harum priores summatim recensentur. I. T Ondum rumor ob priores duos libros Periarchon , a Rufino translatos, hene conquieverat, quum subinde reliqui duo latinitate donati, ignes sopitos denuo excitarunt; vix enim interpretationis suae schedas inemendatas, nec publici iuris factas , e inanibus Iahi sivit Rufinus, quum Pammachius S Oceanus , viri apud Rom2 nos clari nominis, sed Hieronymi, Augustini, S Paulini Nolani amicitia longe clariores , easdem schedas surtim sibi porrectas , & pravis sententiis clam alicubi incrustatas, ut contendit quidem Sinus, ad Sanctum Hieronymum in Palaestinam continuo transmiserunt hoc eodem A. D. 398. quo post Pascha translationem absolverat. Pammachius S Oceanus Rufini nomen reticuerunt in epistola de hac re ad Hieronymum scripta , seu quod in exemplari deesset, seu potius , quod Hieronymum , absque alia explicatione, interpretis nomen facile adsequuturum existimarent . Sane Hieronymus in responso ad literas , ad se per Rufinum eodem tempore scriptas , exstilo , ait, se statim praefationis auctorem novisse . Ergo eius nomen a scripto aberat . Porro sum- mum virum , gelo alias catholicae fidei ultro inflammatum , Romani proceres in Rufinum bono quidem animo , ut credere malim , concitare studuerunt, quaedam minus catholice in ejus translatione exposita, quaeque impietatem Origenis molistrare poterant, ab interprete subtracta , Caussantes. Ideo se , Romanosque omnes novam Periarchon versionem ab Hieronymo flagra ntissime cupere , ut interpolata proderet , & male explicata convinceret e utque Hieronymum eo magis accenderent, illius
ingenium S Fidem in praefatione operis ficte laudari addiderunt, quasi
eius nominis fama Rufinus propriam haeresi in tegere voluisse putaretur .iad praestat, verba ipsa brevis alioquin Pammachianae epistolae, quae nunc est XL. alias LXIV. in medium proferre t Sanctus aliquis ex fratrihus sebedulas ad nos CUJUSDAM detulit, qua Origenis volumen , quod F s Peis
253쪽
RUMNUs . Periares on inscribitur, in latinum sermonem versum tenerent. Et quo-- V. P-ι J niam in multa sunt, quae tenuitatem nostri ingenii permovent, quα-que minus eathollae ditia aestimamus , suspicamur etiam , ad excusationemans foris , multa de lihris ejus esse subtracta , quae apertam impἰetatem ejusdem monstrare potuissent, quaesumus praestantiam tuam , ut EP hoc Decialiter non tam nobis , quam universis , qui in Drbe habitant , profuturum opus digneris impendere , ut supradictum librum Origenis, quemadmodum ab ipso auctore editur est , ad fidem, tuo sermone manifestes t edi quae a defensore ejus interpolata sunt, prodas , ut quae etiam in
his schedulis, quas adsunt litatem tuam direximus, vel eontra eatholicam regulam , vel imperite edita sunt, redaraeuas atque conuiuear . Sane subtiliter in praefatione veris sui , mentionem , tacito nominσ , tuas intritatis expressit, quod , a te promissum opus, ipse compleverit; illus oblique agens, etiam te fimili ratione sentire . Purga ergo fuspieiones hominum , ne, si dis alaveris , eonsentire videaris . Haec ad Hieronymum Pammachius & Oceanus , dum inter eum Rufinumque praeteritae simultatis ob caussam Origenianam cicatrices vix coalue
I. Rufinus hoc eodem tempore in patriam profecturus , literas ex Urbe ad Hieronymum scripsit, quibus & se diutius quam animo destinaverat, Romae mansisse , & Concordiae civitate matrem suam vita functam,sgnificavit tamen parentum Chromatii & Eusebit desiderio ad patriam revocatum , quum alioqui matris amissae luctu illuc ac- cedere prohiberetur, ne scilicet maternae domus adspectus dolorem propius augeret, quem procul a patria , animo dissculter premere poterat. De Hieronymo etiam oblique conquestus est, quasi , eo non inscio, morius Romanorum subiisset . Haec Rufini epistola intercidit. Adhuc tamen Hieronymi ad Pammachium & Oceanum , ipsumque Rufinum responsa supersunt, nosque infra quae in iis continentur , singulatim recensere conabimur , inde historiam Rufinianam illustraturi. Rufinus haec interim annum S eo amplius Romae & Pineti moratus , ad Venetiam nostram properaturus, vasa colligit, literasque sormatas , publicas fidei tesseras , nonnisi Catholicis, in alienam parceciam abeuntibus, per episcopos dari solitas, ab Siricio Pontifice de more impetrat. Eas postmodum a Rufino prolatas colligimus ex Hieronymo in lib. HI. Apol. ubi ait Pag. 4S9Siricii in iomino dormientis profert epistolam . Et infra pag. 462. tale quid or contra ripam Anastasium disputas , ut, quia Siricii episcopi babes epistolum, iste contra te scribere non potuerit. Apertius hoc ipsum Pandit in epist. xcvr. alias xvi. ad Principiam , quod est epitaphium Marcellae: petunt Rufinum innuit impetrant Delesiasticas epistolos,
ut communicantes disces se videantur. Nee multum tempur tu medio, Decedit in Font; atu vir in nIs Anastasius . Si ricium Sanctissimum virum inique culpari,quasi homini haeretico literas communicatorias impartiri non dubitaverit, suo loco apparebit. Rufinus ergo Roma discessit A. D. . Diuiligoo by Corale
254쪽
A.D. 398. ante diem xxv I.Novembris, quo Stricius diem obiit,ex Daniele Papebrochio in Propylaeo par. I. pag. s9. S ex Pagio ad eundem annum 1 I. alioqui non Stricii, sed Anastasi literas communicatorias protulisset. Baronius eodem A. D. 398. j. I. ubi Stricium ait demortuum die xxii. Februarii translationem aliquam hoc die S mense quidem , sed anno insequenti 399. peractam pro die emortuali accepit . U. Bolland. Febr. to. I II. p. 282. Spacium verbis illis Hieronymianis denotatum multum temptis in medio menses aliquot sortasse complectitur ante demortuum Siricium , eique suffectum Anastasium . Hic enim mox die .. Decembris, quae in diem Dominicam incidit, ordinatus est , ex Pagio A. D. 398. 9. v. & A. D. M a. q. XvI. Itaque Rufinus per mouissimum Raminiae iter , ut ait Hieronymus initio libri II. Apologiae, Mediolanum primo contendit, ubi Simplicianus Ainbrosio , die v. Aprilis elapsi anni 39 . terrae mandato , in cathedra Μediolanensi successerat, ut Auctor est Mabillonius in Μusto Italico to. I. par. II. pag. lis. Rufinus lib. I. suae Apologiae , ab Eusebio Cremonensi interpretationem suam libri Periarchon salsa tam contendens, impiam sententiam in suas schedas intrusam, sibi per eudem Eusebium Mediolani recitatam conqueritur et quum , in
quit , hujusmodi sententiam apud Mediolanum c Eusebius ) reeitaret, a me qsa exigebat, falso e se dicerentur , interrogatus a quo accepiset exemplaria, respondit, mutronam quundam sibi dedisse . Eusebius, qui in praeterito dissidio inter Hieronymum Epiphanio faventem , Sc Rufinum Iohannis Hierosolymitani studiosum, palam , ut dictum est , Hieronymo adhaeserat, postea Romam , priusquam Rufinus hinc discederet , est oriente pervenerat . Eius iter adventumque accurate designant haec verba Hieronymi in libro III. Apologiae pag. 462. Pauliniunus Ensebius POST ANNUM vestrae navigationis profecti sunt. Rufinum initio veris A. D. 397. Nolam adplicuisse probavimus . Quare Eusebius , qui verno tempore, navigationi congruo A. D. 398. in Italiam transmisisse videtur, ineunte aestate eiusdem anni 398. Romae iam aderat , ubi Rufinum suae communionis & consortii participem habuit, Priusquam uterque , hic Concordiam , ille Cremonam iturus , Mediola num proficisceretur. Hoc ipsum Rufinus testatur in lib. I. suae Apologiae.
Si hoc , inquit, in meis literis c Eusebius ) invenisset, O vere serupulum aliquem ex ipsa lectione cepisset, quum me , scut ipse nosti, Romae positum, haberet praesentem , continuo utique perquisivisset, D ad me seripta detulisset , quippe qui usque ad ipsum tempus etiam VlDERE ME, O
SALUTARE, e, in oratione COMMUNICARE solitus erat. De Euseia sebio Cremonensi Rufinum hic loqui, nos dubitare non sinunt haec verba Hieronymi contra Rufinum in lib.iI. Apologiae t vociferare edi clamita per plateas ς non est meus iaber ete, , s meus est, Rhedulas inemendatas Eusebiusfurto abstulit. Matronam , quae Rufini schedas tradidit Eusebio, a
quo postea Pammachius & Oceanus eas ad Hieronymum transmittendas, acceperunt, suisse Marcellam, aperte colligitur ex eius epitaphio, ut di-F f a cam
255쪽
RUFINUs. cana inferius . Hieronymus commentarios suos in Ieremiam & Matin Lis.V.CAP. 1I. thaeum eidem Eusebio nuncupavit .
III. Norisius Cardinalis ubique Rufinum exagitans , Mediolanum haereses suas disseminandi caussa petiisse scribit in Historia Pelagiana lib. I. cap. II. ut Venerium ejusdem Urbis Antistitem in suas partes traheret. Inde postmodum Aquileiam se contulisse, ut Ortirenianis deliriis patrium etiam solum locupletaret, Chromatio , alteri Italiae metropolitae , novorum dogmatum virus instillaret, ae pro Catholicae Fidei rudimentis ,
quae ante triginta annos ab eodem, tune presbiero edoctus fuerat, ingratas profecto vices rependens, impiis is erroribus sanctis um juxta aedotiis um senem imbueret. Neque vir summus tam atrocia in Rufinum sine ullo teste dixisse contentus , haec statim subjungit: quis autem helchominis conatus non execretur , qui uno fere tempore tres primarias Ita.
Hae Delesias, Romanam , dein Mediolanensem, postremo Aquiluensem Origenianae Sesiae adjicere petulantis e pertentavit Sed vir disertissimus salsam opinionem induisse mihi videtur. Nolim tamen , ut, dum opinionem non probo, ipsi mihi olim henevolo insultare videar. Hoc enim piaculare . Uenerius in cathedra Mediolanensi non sedit ante A. D. goo. quo Simpliciani locum implevit. Hic autem Ambrosio successerat, ut dixi,& constat ex Bollandiani operis continuatoribus in Exegesi praefixa to. v II. Maii. Simplicianum vero , Gaudentium Brixiensem, & Chromatium Aquileiensem , sanctissimos aeque ac doctissimos viros , quos ea tempestate Rufinus utique invisit, Origenianis erroribus siciles aures adcommodare potuisse, absque tantorum priesulum iniuria dici nequit, praecipue quum nemo ex illis unquam Rufini consuetu)inem iugerit, sed ipse in singulorum perpetua communione vixerit. Beatum Gaudentium, Sancti Phila strii discipulum & in cathedra successorem, Rufinus pridem in in Oriente noverat, eiusdemque postea rogatu factum videbimus , ut Clementis Recognitiones ex Graeco in Latinum sermonem transtulerit. Istud iter per Insubres Rufino in patriam suam reversuro, fuit proprium & naturale , ut sic Ioquar , non in directum , minus proprium , ct ob secretas caussas, homini ex Urbe Roma in Venetiam inferiorem ituro, susceptum. Tunc enim , Ferraria ' Venetiis nondum conditis , triplici via Aquileiam perveniri poterat. Prima litorali, Arimino Ravennam ibatur, unde septem maria Aiatinum usque navigabantur , ut ait Antoninus in itinerario . Altino postea iter erat Concordiam, Aquileiam . Illo aevo supra Bononiam Patarintercedebat, quae a Vibio Sequestro Padusa Galliae, a Pado ditia , appellatur .
Secunda via mediterranea , Arimino Caesenam ducebat. Inde Faventiam , Forum Cornesii , Bononiam , Mutinam , Regium , Parmam , Fidentiolam , Placentiam , Laudem , Mediolanum , Bergo mum, Bri X iam, Veronam , Vicetiam , Patavium , Altinum protendebatur . Tertia , itent mediterranea , Arimino Bononiam, Mutinam, Vicum
256쪽
Seminum S Uarianum, Montem Anianum , Ateste, Patavium, Altinum RupINus sternebatur . Haec ex probatissimis Tabulis itinerariis Antonini & Peu-Lo V.CAP IiLtingeri. Rufinus ex his tribus communibus Viis secuudam, ut sibi commodiorem , delegit. IV. A.D. 399. ad Rufinum in patria morantem scripta fuit, non ta men reddita , Hieronymi epistola XL i i. alias I xv I. in qua vir Sanctus iliali respondet. epistolae, quam Rufinus Roma discessurus anno elapso ad cum scripserat. Ait, statim ex elegantia latini sermonis , quo noster epistolam scripserat, sibi quod Rufinus significaverat, patuisse , illum nem-Pe versatum , quum linguae latinae, cujus in diuturna peregrinatione oblitus quodammodo fuerat, assuevisset : quod scilicet nonnisi longo tempore fieri poterat: diu , inquit , te Roma morsitum, sermo proprius indicavit. Se non ambigere, ait, quia amor spiritualium parentum ad patriam revocaverit,quem matris defunctae luctus ab ejusmodi itinere averterat, ne magis coram doleret quod absens vix serre poterat. Conscientiae deinde suae testem Dominum quum appellasset, post reconciliatas amisitias nullum intercessisse rancorem , quo quempiam larderet, haec statim subiungit: vera amicitia quod sentit, dissim utare non debet. Praefatianeula librorum Periarehon ad me missa est nempe a Pa minachio S Oceano) quam ex stilo intellexi tuam se nomen enim Rufini aberat) in qua oblique , imo aperte ego petor. mente fit scripta, tu videriri qua intelligatur,'saltis patet. Poteram ct ego , qui foepissime fixuratas sententias declamavi, aliquid de te , vetere artificio me-
petere, tuo te more laudare . Sed absit a me , ut quod reprehendo tu te,
imiter . Ruin potius ita sententiam temperavi, ut m objectum crimen lugerem , , amicum , quantum in me est, nee laesus laederem. Sed obsecro te, ut si delueeps aliquem sequi volueris , tuo tantum judicio D eoutentus. ut enim hona sunt quae appetimcs, aut mala. Si bona, non indigent alterius auxilio : si mala, peceantium multitudo non parit errori patrocinium . Haec apud te amice potius expostulare volui, quam lacessitur publice desaevire, ut animadvertas, me reconciliatas amicitias pure eolere, ct non juxta Plautinam sententiam, altera manu Iapydem tenere, panem ostierre altera. Haec ad Rufinum Hieronymus subiratus ob suspiciones a Pammachio Sc oceano sibi injectas, quasi falsis & subdolis Rufini
laudibus in haereticorum patrocinium traheretur ἔ quanquam Rusinianae translationis errores omnino silet. Sub finem epistolae ait, fratrem suum
Paulinianum, qui anno elapsis I98. cum Eusebio Cremonensi, qd patriam Stridonem iturus, in Italiam traiecerat, nondum illo anno 399. quo haec scribebat, ad se reversum: se putare tamen ab Rufino visum Aquileiae apud Chromatium metropolitam . Addit insuper , se quendam alium presbyterum Rufinum per Romam Mediolanum misisse, atque orasse, ut ipsum Rufinum nostrum , ad quem scribit, suo animo ct obsequio videret. Uisnam fuerit iste Rufinus , & quanto veritatis dispendio celeberrimi scriptores illum cum nostro conflaverint, postmodum diseremus ; heic
257쪽
RUFINUS . tantum dixisse contenti, eius iter adventumque Romam evenisse hoc eo-Lιη.V. P vi. anno iei licet postquam noster inde discesserat. Id probant haec verba Hieronymi lib.III. Apol. pag. 462. Paulinianus Ohitis POST ANNUM vestrae mi vigationis profecti funt . in caussis POST BIENNIUM . Nos fugit haec eas fla Caudii , ob
quam Rufinus alter ex Syria Mediolanum propera vit, ubi aula Caesarea tunc aderat o Gravissima tamen suerit, quum Hieronymus pro periculaevitis alieni illud iter contigisse testetur. His in argumento sincerae cum nostro Rufino amicitiae memoratis , epistolae hunc finem imponit: eete risque amicis eadem significavimus c nempe ut Rufinum ejus nomine salutarent ne mordentes inlicem, consumamur ad invicem . Iam tua moderationis est tuorum , nuliam occasonem impatientibus dare , ne non
omnes Diles mei iuvenias , qui possint figuratis laudibus delectari .
V. Hieronymus una cnm hocce responso ad Rufinum , aliud quoque ad Pammachium S Oceanum responsum misit, ubi Rufini praefatiunculam fusius resutavit, se ab Origeniano dogmate alienum ostendens; novamque librorum Periarchon ab se adornatam versionem , adiunxit. In hac tamen epistola vir sanctus Rufini interpretis nomini ubique pepercit , in quo mitissimi erga Rufinum animi specimen dedit, quod Romani nequa quam voluissent. Hinc factum , ut quae, ex eorundem votis , Hieronymi epistolae deerant, ipsi vivae vocis veluti commentario in vulgus sparserint, nomen Rufini palam eo magis exosum reddituri, quo Hieronymi auctoritas illum gravius premere videbatur . Uide librum III. Apologiae Hieronymianae pag.*67. Immo quia epistola Hieronymi ad Rufinum , de qua supra mentionem secimus, paullo mitior videri poterat, ipsi nequaquam reddita est , ut hoc pacto altera ad Pammachium per urbem volitans , Rufinum vehementius laederet. Itaque Rufinus de eadem epistola, ad se quidem scripta , non tamen reddita , post sinultatem iam eruptam , sero tandem ab suis amicis Romanis edoctus, putavit, eandem ab Hieronymo tunc recens , non olim, quamquam tamen sub falsa nota temporis , iamdudum elapsi , fuisse conscriptam ; idque non fortuito , sed dedita opera factum censuit , ut ipse nimirum gravius incusaretur, quasi molestiae Hieronymi, pari modestia respondere noluisset. Verum Hieronymus crimcn non redditae epistolae in amicos Romanos his verbis refundit in libro I. Apologiae pag. Ego iue moderatus in epistola publiea ad Pammachium qui diligenter cavi, ne quid in te dictum putares , scripsi ad te STATIM brevem epistolam , expostulans super Dadibus tuis: quam
quia Roma nou eras , amici mei tibi mittere NOLUERUNT eo quod te diaeerent eum Sodalibus tuis indigua nomine oristiano de mea eonversatione jactitare t cujus exemplum , bula Φoluminisubdidi, ut scias quantum dolorem quanta moderatione necessitudinis temperavi. Rursus lib.ii I.Apol. Pag.468. novum quoque me putas finxisse mendacium, ut epistolam ad te meo nomine componerem, quasi olim scriptam, quo bonus esse videar Omodesus: quom tu uanquam omnino susceperis . Hae res perfacile pro-bar; Diuiti iret ny COOste
258쪽
bari potest. Multi Romae ejus exemplaria babent ante Me eirciter TRIEN- RUFINUs. NIUM , qui tibi eam mittere uoluerunt, scientes quae de meo nomine ja- Lis V.CAP ut Clitarer, em quam indigna homine oristiano ae nefanda confingeres . Ego scripsi neseiens quasiad amisum . Illi non reddiderunt ei, quem inimicam
noverant, parcentes σε meo errori ch tuae eonscientiae . Et simul argumentaris, quod si talem tibi epistolam seripseram , non debueram eoutrate in alio libello nempe in epistola ad Pammachium S Oceanum J multa mala scribere . me est tυtur error tuus , ct hae justa querimonia, quod qua nos in baereticor dicimus, tu in te dicta eonfingis; ef - nisi illis pepercimus te putas esse violatum; non enim Rufinus in jam dicta epistola
ad Pammachium & oceanum , nominatim appellabatur . UI. Ouum Hieronymus illo ipso tempore , quo ad Pammachium &Rufinum literas misit, Rufinum alterum in caussa Claudii Mediolanum miserit, qui Rufinum nostrum ejus verbis salutare debuerat, ominari liiscet, illum eundem Rufinum utramque epistolam superius memoratam ad Pammachium tulisse : a quo postmodum prima, Rufinum sugillans, in vulgus sparsa ς altera Aquileiam ad Rufinum neutiquam missa . Pamma chium certe his verbis innuit Hieronymus , Rufinum alloquens r tibi eam mittere NOLUERUNT, Qquilejam se licet, sive Gincordiam . Rufinum illum alium, Hieronymi necessaritim, a nostro diversum , tunc Romae apud Pammachium, Hieronymi pariter necessarium , nostrique hostem , mansisse , luculenter nos docent Acta Concilii Girthaginiensis apud Sanctum Austiistinum in libro II. de Peccato Originali cap. III. ubi haec reseruntur : Gelestias: dixit SanAus presbyter Rufinus Romae, qui mansit eum Sancto Pammachio: Esto audivi illum disentem , quia tradux
peceari non sit. Hoc post Siracii obitum Rufinique nostratis discessum in patriam, sub Papa Anastasio evenisse, testatur initio sui Commonitorii
Narius Mercator r bane , inquit, Ineptam non mἰnus luimicam re-Hae fidei quaestionem c quia tradux peccati uon fit sub sanctae recordationis Anastasio Romanae Deus summo Pontifice Rufinus quoudam , natione Syrus, Romam primus invexit. Ergo hic Rufinus , natione SFrus, ex Syria pridem Romam ct Mediolanum missus , Pammachio hospiti suo
responsum Hieronymi contra Draunium Rufinum nostrum natione Italum cum nova translatione librorum Periarchon reddidit, epistolamque ad eundem Rufinum Aquileiam transmittendam : cui tamen a Pammachio Nequaquam reddita est . Huetius lib. II. cap. I V. sect I. q.xl l . ait, ideo non suisse transmissam, quia per Oe rae moras serius Romam delata fuit. ' . Non redditae epistolae veram caussam accipe . ob diremtam inter utrunque gratiam , post novam ab Hieronymo paratam librorum Periarchon interpretationem , eius amici epistolam suppresserunt. VII. Sed praecipua capita Hieronymianae epistolae ad Pammachium recenseamus . Hieronymus diluere fatagit Rufinianam praelationem librorum Periarchon, in qua ipse, ut oraratus & magnificus Origenianorum operum interpres & praeco, ad sidera extollitur : Hanc laudem At Xandriae
259쪽
Ri FINI 's. xandriae & Romae a malias sparsam , contumeliae loco se habere fatis V CAP- iI- tetur: Sebedulae sic orditur Hieronymus , ) quas misseis honorifica me affecerunt contumelia, sic ingenium praedicantes , ut fidei touerent veritatem . Ait se Origenem duobus in locis laudasse, in praefatiunculis Ho- miliarum in Cantica , S libri de Nominibus Ebraicis ς nusquam tamen de Origenis dogmate se ibi loquutum et laudavi , inquit, interpretem, non
dogmatisten , ingenium, non fidem ; ρbilosophum , non somιum . si volunt super Origene meum Ure judicium , legant in GeIesiasten Commentarium ; replicent in epi Iam ad obesos tria volumina , ct inlevia
gent, me semper ejus dogmatibus controisse. His consona etiam infra repetit , S in epist. xxx I x. alias LXII. ad Theophilum . Hae tamen excusationes non multum arrident doctissimo Abrincensi Episcopo, Rufini adias haudquaquam studioso, in Origenianis lib. I l. cap. IV. Sech. I. q. XVII.
quum enim Commentarios in Ecclesiasten ct in Epistolam ad Ephesios magniloquus Doctor , Adamantii scitis inserserit, eadem vix semel restitit; immo ne Origenem quidem auctorem laudat: quae si tunc pro falsis habuisset, utique censura notasset: nam quod dicunt inquit Hieronymus in prologo libri II. Commentariorum in Micheam a Origenis me Volumina compilasse , ct eoutaminari non decere veterum scripta c quod ilia maledictum vehemens esse exipimant) eandem laudem maximam duco, quum illum imitari volo , quem cunctis prudentibus ct vobis placere non dubito . In praefatione ad librum de Nominibus Ebraicis, neminem ait, nisi imperitum negare, origenem post Apostolos Ecelesiarum esse magistrum. Hieronymus deinde in epistola totus in eo est, ut, contra Piuμnum , ostendat, se temere non laudasse Origenem , magnorum virorum exempla sequutum , a quibus auctores , quanquam alias erroribus scatentes , propter ingenium laudari tamen potuerunt: Sic , inquit, beatas Curianus Tertulliano magisero utitur , ut ejus scripta probant: quumque eruditi ardentis viri delectetur ingenio , montanum cum eo , Maximillamque nousequitur . Forti mos libros contra Forphdirium
seribit Apolianarius; neusasticam puIehre risebius Historiam texuit,
dum tamen alter in mysterio Incarnationis erravit, Verbam , non animam , sed solam carnem, adsumsisse somnians, alter impietatis Arii propugnator exstiterit. Postea subjungit: dum essem iuvenis miro disiendi ferebar ardore, nec juxta quorundam praesumptionem ipse me docui. Hic manifesto Rufinum carpit, quem sine magistro se literas Graecas didicisse gloriatum , Hieronymus etiam alibi tradit. Ita quo ait, se Apollinarium Laodicensem, Didymum , & etiam Baraninam Iudaeum audivisse: omnia ab se Origenis scripta esse perlecta , itaut ejus tamen errores diligenter caverit. Queritur, suas literas olim ad Didymum, quasi ad inagistrum scriptas , a quodam c Rufino J prolatas fuisse , quanquam nihil praeter honorem ct flutationem continerent . Postremo illud urget , se nunquam suisse Origenistam , sique fuit, se iam esse desinere .
Hinc reliquos c Rufinum ad se imitandum hortatur ; S , impense
260쪽
laudato Adamantio, illiusque erroribus explosis, ea omnia despicit, quae de adulteratione librorum ejus scri pio tradiderat; Apologiamque sub nomine Pamphili maroris ab . Rufino vulgatam non Pamphili, sed Didymi, vel alterius istum esse contendit. Hieronymus hanc epistolum scribens ait: centum quinquaeinta anni prope funi, ex quo origenes mortuus est dri . Illum A. D. 2s I. fato functum ostendit
tia Hieronymi adde alios iso. & habebis annos epochae Christianae os . secundum quidem Hieronymum, qui Eusebii ab se latinitate donati caliaculos sequitur . Haec epocha quum Dionysianam nostram biennium antevertat , ut alibi notavi, deme illud biennium , & supererit annus 4or. Ouare particula prope in hoc centum & quinquaginta annorum spacio, secum aliud biennium aufert, unde habemus annum vulgarem 399. quo suam epistolam scripsit Hieronymus . Eandem epocham sic paullo infra confirmat: eur post quadringentos annos docere nos niteris, quod ante
nesset.imus λ Cur profers in medium, quod Petrus O Paulius edere πο- uerti ουρὶ His verbis innuit ab initio aerae Christianae tunc annos 4oo. iam elapsos, &4ni. in cursu fuisse. Deme duos , quibus epocha Eu-sibiana nostram vulgarem superat, & habebis annum Dionysianum 399.
I. Apronianus ad Rufinum mittit exemplar Hieroumianae σἰpolae in vulgus sparsae . Varia de Aproniano edi ejus gente proferuntur . 1I. Rufini sologia eontra Hierondimi episeolam . III. Ejusdem Apo- Iogiae libri I. Bnopsis, objectiones dogmaticas eontinens. IV. Rufinus se omnino catholicum, ab haeresibus Origeni impactis , vaeuum fuse demonstrat. . V. Apologia liber H. enucleatur. UΙ. Varia in Hieroumum a Rufino congesta. VII. Hujus brevior sologia ad 4Anastasium . I. D Ammachius, Oceanus, ceterique Rufini aemuli Hieronymianae L epistolae exemplaria, in illius dedecus , continuo per manus hominum spargenda curarunt, Romanis, ut fit, in contraria studia interim scissis , quippe aliis Hieronymo , aliis Rufino faventibus. Pro Rufisino praecipuus cum maeario eminuit e ronianus. Hic epistolae apo- graphum Aquileiam ad amicum transmisit, quo ex patria sua Coneordis apud Chromatium secesserat. Erat Esronianus ex gente Turesa Aperis Aproniana, Romae post saeculorum memoriam nobilissima, quam traheae QErinales , Urbanae praefecturae, militaresque S palatinae dignitates numerosa annorum serie decoraverant . Sed splendidissima martyrum purpura longe illustriorem reddiderat; nam Rufina & Secunda B-xores , ex hac eadem familia , pro Christiana religione mortem oppetierunt A. D. 2s . die x. Iulii. Hunc Apronianum Rufinus ex cultu ido'