장음표시 사용
271쪽
RUFΤNUS . IV. Postquam dogmaticis objemonibus, ut ait, immerito sibi impactis, in priori suae Apologiae libro respondit, in altero varia in Hieronymum congerit. Dolet primo loco jactari, eonfoederator esse quosdam Origeni ad pedaritim , ct ijlud muscae traditionIs arcanum , absconditum esse tu sexto Stromatum. Negat & pernegat, se scire quid sint Stromatam libri , ab origene scripti, seque illos unquam legisse. Ab omni periurio se alienum profitetur , Re secus sentientibus anathema dicit his veri is r omnis qui docet quacunque ex caussa pejerandum esse, eg dieo quod alienus fit a Fide Christ, ct ab ecclesiae unitate catholicae .
Hinc transit ad criminandum Hieronymum, varias ex ejus scriptis sententias decerpens , quas perperam , vel incaute prolatas esse non
dubitat , nempe in libris de Virginitate , Christianorum gradus &ordines lacerasse; Ciceroni, Porphyrio , ct Barabbae Judaeo operam dedisse , neque illorum lectionem abiecisse, postquam in somnis adtribunal Iudicis raptus , se illam imposterum abjecturum sacramento assirmasset. De his tamen se judicium omne suspendere profitetur ἔquia de anima hominis res axitur, de periurii erimine , de negationis Oristi Derilegio , non potes facilis haberi condemnatio ς atque
hinc declarat , absentes nec reos , nec interrogatos, non deberae facile condemnari ; qua in re caussam suam agens ita concludit rquanuis ergo omnes libelli ejus hoc testentar , ct superflua de hoe mea videatur assertio , tamen utendum aliquo speesaia testimonio est , ne minus plenum bis, qui forte ejusscripta non te erunt, videatur esse quod
dicimus . Adversarium graviter increpat, quasi Porphyrio introductore ad logicam uti maluerit, quam illo, qui introducit ad Patrem . Ei crimini vertit, quod per monachos oliveti quamplurimos Ciceronis dialogos in ipsius Rufini celluIis larga mercede sibi describendos curaverit et quod de Bethleem Hierosolymam veniens , codicem cum dialogo Platonis a M. Tullio latine redditum, ad describendum dederit: in monasterio Bethleemitico partes grammaticas exequens , Virgilium , Comicos, Lyricos , S Historicos auctores pueris , ad distendum Dei timorem sibi traditis exposuerit . Uerba , quibus tactus fuerat, quasi se ipsum docuisset, vocat responsione vix digna : Hieronymum doctores suos e Synagoga mercatum hocque illi saepius exprobrat ) se vero maiorem & veriorem obtrectationem promeritum , non quod sine magistro didicerit, sed quod magis inter multos O praeelaros malistros diu moratus, nJhil dixnum eorum vel mustero vel institutionibus haberet. Ipsum Hieronymum, addit Rufinus, non totos tristinia d es Alexandriae, ubi erat Disimus, commoratum , & tamen gloriari praeceptorem habuisse Didymum. Se ibidem sex annis caussa Dei commoratum , & iterum post intervallum aliquor aliis diebus, ubi Didymum aliosque Didymo non inferiores audierit , quos Hieronymus ne de facie quidem noverit, ut Serapionem . Menitem , Paulum Petri martyris discipuluin , utque Macarium , Isidorum ,& Pambum, omnes amicos Dei, qui eum haec docuerint, quae ipsi a Deo. didicissent. Distrigod by Corale
272쪽
didicissent . Haec non sine rubore se retexere, non quod suo ingenio ma- RUFINU .gistri, sed magis quod suum ingenium magistris desuerit. Hieronymo rursus irriso , quod Barabbae Iudaeo, & Porphyrii scriptis nimiam operam dederit, non solum Origenem , effuse olim ab illo laudatum , sed &multas ejus Homilias in latinum versas ostendit. Se non mirari quae in se egerit, quum Ambrosium, ut Origenis & Didymi plagiarium , quanquam suppreta nomine , spreverit, & Origenem , ut Apostolum , dogmatisten , & Ecelesiarum magistrum laudibus in caelum tulerit; se habere Hieronymi epistolam , in qua Ambrosius carperetur ; eam nolle tamense publicare ante tempus , quia secretiora quaedam contineat. Ob doctrinam ct Sanctitatem Ambrosio laudato, iuxta hunc, se pulicem vocat: non debere conqueri, si post tantum virum ipse Rufinus carpatur , quem tamen Hieronymus in epistolis ante laudaverat, S in cironicis Florentio O Sonoso pro vitae nobilitate coniunxerat. De iisdem Chronicis Hieronymum Melaniae nomen erasisse, eum actus suos vidisset districtioris disciplinae feminae displicere . Se nec Hieronymum , nec alium errantem unquam sequutum, sed in virtute C si Ecelsum Catholicam sequi. neque ulla sita scripta proferri posse , in quibus vel in juventute errasse convincatur . Hieronymum in Origenis scriptis interpretandis multa sustulisse , idemque a se actum: Seripta mea, inquit, nulla exstant, in quihus error meus aliquir corrigendus sit, Hieronymi vero multa esse conis tendens . Illum antea damnasse modum interpretandi verbum de verbo , S postea in interpretandis Origenis libris Periarchon hanc ipsam normam , licet inutiliori sermone sequutum . Hieronymum vero in nova mainterpretatione verbum de verbo transtulisse, eosque arguere, qui Origenetia haereticum designant, dum tamen adversus eos agit, qui Origenem Catholicum desendunt, quando ipse Rufinus ab eo non culpatur , quod . Origenem haereticum sed catholicum secerit. Ad Apologeticum pro ori. gene Pamphilo martyri abiudicandum non satis esse assirmare : non credo, quia mortyris sit . me, inquit, si velisus de omnibus seriptorum dicere libellis, quae erit in singulis probatio ,s dicam: non es verum ; quia Stromatam libri, quos dieis, Origenis nos sunt. Unde ipsius esse probantur Z Non ex similitudine soli, quia quifalom Deere vult, nepotest imitari. Ad respuenda seripta Pamphili proserri debuisse , quae reprehensione digna viderentur ; tune unusquisque legentium vidisset quis ibi esset absurdum, quid eonsequens , quid iniquum , quid certe contra
solleas retulas . Sed concessis etiam c quod tamen nequaquam con
cedit Apologiam pro Origene, non esse martyris Pamphili, sed eriuscunque unius de ecclesia , non suis verbis usum auctorem, ita ut vis libri
ab auctoris merito pendeat, sed ex Origenis libris exempla posuisse , & quid de singulis sentiat non suis defensoriis verbis , sed ejus istor, qui σccusabatur ostendere ς itaui non excusantis auctoritate, sed suis dictis Origenes defendatur , ideoque supervacaneam esse de auctore quaestioneni, ubi defensio talis est, quae auctore non egeat. V. Hie-
273쪽
RUFINUs . U. Hieronymus dixerat, quis prudentium, vel qtiis Sannorum v-ιoluit in latinam vertere quod tu oujus er Z Ego ipse saepe rogatus a multis , non feci . Ad primum respondet Rufinus , non continuo qui Sanctusqprudens es Latinur, eum ιingua Graeae votitiam sufficienter habere , nee sanilitati ejus detrabi , cui aeebs peregrinae linguae notitiaraut iterum, non continuo centium quis habet Graeci sermonis, etiam ωolantatem interp=etandi habere , aut etiam si habet, nousatim diseu-tiendum, eur ille, qui pauca interpretatur Ut, non plura , aut non haec , sed illa transtulerit. Ad secundum respondet, non opus suisse Hieronymum libros interpretari, quorum jam pene omnem continentiam in aliis libris scripserat, licet in Ru o tunc reprehendebat, quod ipse ante sub eius nominis sermone protulerat. Arguit Hieronymi novam Bibliorum
interpretationem latinam , ex Ebraeo sonte deduetam, quum nemo ante id praestitisset, ob venerationem erga veterem translationem Italicam ex xxxi I. Interpretibus derivatam, quam Apostoli ecclesiis Christi tradiderant . Ei crimini vertit quod Susannae historiam, tanquam apocrypham, cum trium puerorum hymno absciderit; LxxiI. iroram per celtalas interpretantium unam ct conisnum vocem, Spiritus Santii interpretatione prolatam, translationi suae, Iudaeo Barabba adspirante, consectae, postposuerit'. De Italica etiam versione, haec quae scribit, notatu digna nobis videntur: Petrus Romanae Eccusae per viginti O quataor annos praefuit. Dubitandum non es, quin, Acut cetera , quae ad instructionem pertinent, etiam librorum instrumenta Ecelsae ipse tradiderit, quae utique javi tune, ipsosedente . docente, recitabantur. Hinc occasionem sumit suse & acriter invehendi in Hieronymum , quod aliam interpretationem ipse consecerit. Frustra ait , illum in hoc confugere ad auctoritatem Origenis , quem ipse condemnet, praeterquamquod origenes nihil, Hieronymus Vero omnes Scripturas ex Ebraeis transtulisset. De Pammachio, ad cujus literas , sibi contra Rufinum scriptas, Hieronymus respondit, Rufinus modeste loquitur. Ait enim : nondum dico
quae μ illa aut qualis epistola . Tamen qtioniam viri nobilis Fammachii continet nomen, quidfuisset absurdum , si ei tale aliquid respondisses ZFrater, non es temere de auerius opere judieandam ; nam ct tu ipse nosti quid feceris, quando adversum yovinianum Romam mys Iibelior. Gam eos quidam aliter inteuigerent, quum ego me dictasse memineram ἰxonne quum jam a plurimit legerentur , ostenderentur pene omnes ,
eum quibus etiam tu esse putabaris , exemplaria jam defro , jam de ρα-bIieo subtraxisi , ct hae non ad aliquem alium , sed ad me remisisti ἔeasam pariter, quia multi Raudatam pati videbantur , insinuans , quomodo ego e ologeticum denuo descripsi, O quae aliter intelligebantur, ad intesistentiam reditorem , prout potui, revocavi . AEquum esseres, ut quod uobis fieri volumus, aliis faciamus . Sicut enim meos libros mibi remisisti , ut a me emendarentur, ita ct ad ilium suos remitte equod culpabile videtur, insinuo, ret ipse se, si in aliquo erravit, emeπ-
274쪽
rit. Tum praeterea O nos jam in multis exercuimur ingenium, muL RVFrNusta jam nobis opuscula desudata sunt. Bis c Rufinus I hoc primum PROPE Uur adiit, o fortasse eompulsus , nihil mirum, si 'fivavit in
primis. Nec occasio derogandi orsianis eaptanda est, sed emendationis utilitas requirenda. Sic Rufinus ab Hieronymo ad Pammachii epistolam rescriptum voluisset. In anacephalaeost totius Apologiae , quam statim pertexit, ad Apronianum conversus, iterum de Pammachio sic loquitur: eo noscat etiam per te, Aia carissime e roniane, fantius viriue Pammaebitis, esus epistolam umieus meus c Hieronymus in invectione et et aeensatione hae sua prolatii, in Christi adjutoris non studiis , sed innocentiae favendum , nee in eaussa veritatis studiose agendum esse magis, quom religiose . Praeceptum ψ enim Ῥοmini , at non secundum faciem , sed rectum judieemus judicium . REia sicut in unoquoque minia
morum suorum orsus es , qui esurit Ofitit nudus es, σε ipse est qui reficitur 6 induitur, ita in his, qui judieantur injuste, ipse est , qui inique judicatur: ct pro his qui odio babentur aeratis, ipse ditiarus
est: odipis me eratis. Inde paullo aerius instat his verbis : quomodo Pammaebius aestimat hane eaustam e . hoe fuctam suum c instigandi Hieronymum contra Rufinum in tribunalibus Christi judieand m , quum habeor sua conscientia, quod eodiser illius c Hieronymi eontra Fovinianum scriptos, qui jam publice legebantur e=- reprehendebantur, subtraxerit de manibus legentium, ct eulpanter prohibuerit a Ge e ψο- verit, remiserit vero ad ipsum auctorem libros suos, insinuans es, qua ad reprehensionem venirent, ut vel emendaret, vel rem quoquo modo posset, curaret . . Meos vero non eodices , sed schedulas imperfectur , inemendatos, furto cujusdam nebulonis em fraude subtractar, sibique δε- istas , quum me inibi haberet praesentem, mihi quidem non offerret, neque conquereretur , sed increpare quidem , aut etiam arguere dignaretur, vel per amicum certe aliquem , aut etiam per inimisum ς sed a Orientem mitteret ct instigaret linguam ejus hominis, qui eam mitigare
non poterol. 'id contra religionem faceret , si me praesentem poti
convenisset ti tantum ne eolis io ejus videbamur indigni, ut ab eo nec argui mereremur Paullo infra veniam petit, si asperius , quam debuisset, caussam suam peroravit: nos autem, quamvis necesitate e-pus respondere nisifumus et , qui vos amarissim e pulsaverat , attamen pro boe ipso veniam petimus, siquId forte asperius prosequuti sumui, quis
Deus eoufeientiae nostrae testis est, quod multo plura reticuimus , quo protulimus . Penitas auteng filere , contra eonmentiam eriminati , minime potuimur, quum ipsius peise Fidei suae nonnulli jacturam dueerent flentium nostrum . Ex his postremis eruimus , sicut Romani Hieronymum instigaverant ad respondendum Rufino , sic quoque Romanos Ru Anum instigavisse ad respondendum Hieronymo , utriusque partis stu diosis discordiarum flammas utrinoue spargentibus , bono fine , ut Cre dore par est, quum utrique egregie catholici, offendicula pertimesce
275쪽
R L UNIUS . rent, ct errores aversarentur . Sed quamdiu heic sumus, ab omni pror- L .V.CAP.IV.sus vacuos undequaque es e non licet: nec mirum , si viri alias
sanctissimi & doctissimi, humani aliquid patiuntur, id Deo permittente, cujus iudicia imperscrutabilia sunt. Rufinus Apologiam pene omnem absolverat, quum monachus quidam atrem enim appellat Roma Aquileiam profectus, currenti calcar addidit dum Apologiam sibi ab Rufino relectam probavit, unum tantum emulationis locum praetermissum
indicans, quem Romae audi et ab obtretiatoribus incasari , ubi Rufinus in praefatiuncula prima librorum Periarchon , de Hieronymo dixerat: in his quae de Origene tuterpretatus fuerat, nonnuua senuisala ese in Graeeo , qua ita tamen tuterpretando purgaverit, ut nihil in his , quod a Fide nostra discrepet, Latinus sermo inveniat. Idem monachus c λrtasse Chrysogonus Aquileiensis, Rufini sectator, cui Hieronymus scri-hit epistolani ix. alias xi i V. & quem carpit circa finem libri I. addidit, a Rufini aemulis spargi, si ipse versionem Hieronymianam, ut omnis ORDndiculi expertem probarat , versionem Rufini ergo improbandam , quam ipse omnis offendiculi expertem non reddidisset. Rufinus tamen respondet, ab se praestitum quod Hieronymus ante praestiterat. Se de
ejus scriptis absque malitia calumnia judicasse e nou quid obtrectationi pateret, sed quid prospectus fuerit interpretantis , aspexisse in ejus
striptis ab Hieronymo reprehensum quod ipse ante conscripserat. In fine ait, si Episcoporum Bnodus ilibros Orimnis damnandos esse decreverit, prius Graece damnandos, ut latine versi damnentur; se demum Catholicae Ecclesiae sententiam contra eosdem origenis libros amplexurum . Haec summatim ex utroque libro Rufinianae Apologiae recensere visum est. Ul. Rufinus eodem tempore , quo duos superiores libellos ad ami- cos Romanos misit, aliam breviorem Apologiam pro Fide sua ad Anastasium Pontificem direxit, ut invidiam , sibi apud eundem conflatam , dilueret. Septem capita in ea perpendi possunt, quorum priora quinque respiciunt dogmata Origeni, ut auAori , Rufinoque ut interpreti,
adscripta . I. Trinitatem . II. Resurrectionem . itI. Extremum iudicium . IV. Diaboli damnationem aeternam . U. . animarum Originem . In
duobus reliquis capitibus de sua agit latina interpretatione & Fide. Sed praestat ipsa Apologiae capita singulatim enucleare . r. Se accepisse ait, quemadmodum in controversiis de Fide seu do quibusdam aliis, apud Anastasium commotis , sui etiam mentio facta suisset; ipsum vero Pontificem , .elut ab ineunabulis per Gelesiastiea traditionis regulas institutum de homine absente, sibique bene ct iu Fiade in earitate iei eognito , calumniantibus auditum non accommodasse . Tamen se post triginta annos parentibas spiritualibus & consanis guineis redditum, non posse tam cito illos deserere, ut hanC ob caunsam labores iterans , Romam peteret. Quare in suae simae defensionem
se aequum putasse ad Anastasium hasce literas scribere t non, inquit, ut de
276쪽
mente tua, qu α velut quoddam De/ Dorarium , aliquid iniquam uou recipit , poeulam suspicionis obstergerem , sed ut aemulis adversam me forte oblatrantibus baculum quendum tibi confessionis mea , quq abigerentur,ostferrem. Ita Rufinus in capite I. ubi & se probe notum Pontifici , neque Romam ad caussam dicendam se ab illo vocatum innuit; immo neque Anastasium hostibus suis faciles aures praebuisse , clare
a. Fidem suam perseeutionis haereticorum tempore, quum in Sancta Alexandrina Geluia degeret, in earceribus exsiliis , quae pro Fide inferebantur , alias probatam , illamque se iterum cuicunque probare paratum . De Trinitate se ita credere, quod unius natarae fit, unius dencatis , unius ejusdemque virtutis atque substantia , noe inter Patrem o
Filiam-Spiritum Sanctumst prorsus ulla diversuas, nisi quod ille Fatex est , O hie Filius , O iue Spiritus Sanctus, Trinitas inpersonis Dbsistentibus , usitas in natura , atque substantis . Filium quoque Dei in novis is diebus natum esse eonfitetur, ex Virgine or Spiritu Saniro , carnem naturae humana atque anima suscepisse, in qua posui est, ct δε-
pultus , ct resurrexit a mortuis , in eadem ipsa carne resurgens, quae δε- posita fuerat in sepulcro et eum qua carne smul atque anima post resurre-Hionem adscendit in caelos, unde Ur venturus exspectatur ad judietum , judex vivorum ae mortuorum. Nihil ad Catholicae Fidei regulas exactius proserri poterat. 3. . Ait, se carnis nostra resurrectionem fateri , integre Operfecte futuram hujus ipsius carnis nostra , in qua nunc vivimus , non, ut qui- .dam columniantur , alteram pro hac resurrecturam se dicere , sed hanei am , nullo omnino ejus membro amputato , vel aliqua eorporis parte
desecta; sed eui nihil omnino ex omni natura sua desit, nisi sola corrum sto. Hoc promittere Apostolum et haec sibi de resurrectione tradita ab his , a quibus sanctum baptisma in Aquiluens Geissa consequutus suerat, nempe a Sancto Ualeriano metropolita, a Chromatio, & Eusebio et
quae , inquit, puto ipsa esse, qua etiam Apostolisa Sede tradere or docere consuevit.
4. Se credere profitetur, iudicium futurum , ἰn quo unusqu*que recipiat propria eo oris, prout gessit sive bona, sise mala ; Diabolum
etiam aternis ignibus mancipandum, hocque siquis negat , partem cum ipse aeterni ignis aeeipiat, ut sentiat quod negavit . s. Hinc transit ad quaestionem de anima , de cuius origine quum nondum quicquam definitum haberetur, ait, se exspectare iudicium. Pontificis: audio, inquit , ct de anima quaestiones esse commotas e de . qua re utrum recipi debeat querimonia, aut abjici , vos probate . Apud quam plurimos Ecclesiasticos tractatores ait, se de hae quaestione diver- iis legiste, quae ad tres omnino sententias redigit. I. Quosdam , per humani seminis tradueem animam diffundi affirmare . II. Alios, a Deo cotidie creari, ae formatis in utero corporibus infundi . Du. Alios denique,
277쪽
R ims . jam es m qu m Deus ereavit ex nihilo , cotidis in corpolas.v.C P IV. Hoe postremum ait sensiste or enem, S nonnullos alios Graecorum . De se autem ita subiungit r Ego vero quam hae μν-
gula texerim mo rese , Leo quia usque ad praesens cerii vel defuiti aliqaid de hae quaesione non teneo et sed Deo resin us scire Misy is vero , si eis ipse revelare dignabitur. En tumen hare fluxa-
D er legisse me non nego , edi adhue lanorare eonfiteor praetre Me aod ma,ifeste tradit Ee eo , Deum esse animarum edi corpoνum conditoνem . Ex his patet, mili ex tribus sententiis de origine animae ni- perius adductis Rufinum inhaesisse, quamvis eius praeexistentiam, exorirenis, Certe non sua , opinione protulerit. Nec solum aest ἄδα. sed & alios viros doctrina & sanctitate probatos in hac dubitatione perplura saecula fuisse , ubere doctrinae apparatu docet Cardinalis Nori iuvin vindieiis Augustinianis cap. iv. l. i i I. Petrus Halloixius morigeni defensi lib. iv. quaest. lv. pag. 28 i. aliud esse ait, opinari de rebus Ia . hiis & incertis et aliud illas , ut veras ct certas , pr rre; aliud item
quaestionis alicuius ventilandae causa varias in medium sententias adduώcere. Ad haec aliud unam aliquam ab ecclesia non prohatam nec definitam proponere , illique adhaerere. Itaque auctor iste contendit, Origenem de animalibus nullum dogma constituisse, more asserentis , sed conlecturas Varias adduxisse instar differentis . Sanctus Pamphilus martyr in Apologia , hoc unum dogma origenem certo tenuisse testatur : nuἰM substantiae omnes animas edi immortales e γ νationales iaberi. arbitrii ne vomutatis . Pudicandor quoque esse pro hir, qaa in hae vita stesserunt, esse iridem faesar a Deo, qui universa condidit, creavit. Idem martyr pro terto habet , origenem tractasse de animabus ante corpora exsistentibus non asserendo , sed inquirendo, tanquam de re, in tradiu ionibus Apostolicis non contenta, necdum ah ecclesia definita . Rufinus, dici non potest, animas compage corporis antiquiores, secundum Origmnem, credidisse, si neque hanc, neque ullam aliam de origine animaerententiam tenere se profitetur , sed hoe unum , qadid manifesto tradit Deum, Deum esse animarum eorporum conditorem .
6. Ait , lihi nunciatum contra Ie ideo disputari , quod quaedam Origenis, rogatur a fratribus, de Graeco in Latinum transtulerit . Putare se tamen, quod ommer intelligant, haee pro sola livore eulpari . Si aliquid displicet in auctore , id in interpretem non detorquendum p se in Graecis sensibus verba latina dedisse tantummodo . Sive ergo illis sensibus laus , sive culpa inest , neutrum sibi imputandum . Quinimmo etiam illud ih praefatiuncula se adjecisse, ut aliquando decideret, quae non ab Or ille ne dicta , led ab aliis viderentur inserta , proptereaquod de iisdem e hus alibi catholica Se contraria dixisset. . Rogat Summum Pontificem , ne factionibus ' calumniis, ei ob
hoc patiatur invidiam conflari r qnod, inquit, In Relesta Dei feri non Geet . Ubi estim ' Mitus icta diriter inmereris, fi bis cois erit Z Se
278쪽
neque Origenis desensorem , neque assertorem , neque primum interis
pretem esse subjungit; alios ante se id praestitisse , quod ipse postremti, in V si e V
praestiterat roeatus a fratribus. Si iubetur ne fiat, jussionem observari debere imposterum . Si culpantur qui ante lacerunt, debere culpam a primis incipere. Demum omnia ita concludit: Ego enim prater hane
dala fratribus propter invidiam solam generant Iivorem . Fidem Ec--siae Alexandrinae post Romanam recenset, quia sexennio ibidem vix xat, & quia Ecclesiae Alexandrinae post Romanam apud omne aevum prius tanta fuit auctoritas, ut occidentis Ecclesia communionem illius niaximi secerit , consuetudinesque servaverte , ut ex Actis Concilii Aquileiensis , A. D. 38 i. celebrati, ostendit Caspar:Barthius in notis ad Zachariam Mitylenaeum pag. 294. HieronymuR in epist. GHI.i aIiax Misi i r. ad Theophilum scribite Romanam Fidem e Ostolies axe laudatam, e asse este participem MIexandrino Geusa gloriatur . Gelasius ponti sex in epiri u decretali , quam nos aliquando sinceram , ct ah interpolationibus vacuam edidimus, de eadem Ecclesia sic statulat secanda ainem sedes apud Auxandriam, beati Petri nomine a P σκω ejus diseἰδ ais, Evangelista, eonseerata es Huc plane allusit AEneas I risiensis initio libri contra errores Graecorum apud Dacherium in Spicilegio tomo vi I. sedes , inquit , secundo es a prima Romana , ut eanonum satiata deeernunt. Haec eauonum statuta alia non sunt ab epistola Getas Pontificis . Rufinus post Ecclesiam eAuxandrinam memorat Aquileienasem, in qua tunc degebat, & ubi olim Christi fidem aceeperat; ultuno vero loco Hierosobmitonam , ubi diu moratus, ct ad gradum presbyteri eviatiis fuerat . Utranque Apologiam scripsit Ru us A. D. Io. Hieronymus enim lib. I. suae Apologiae , eodem anno scriptae, pag.3 7. haec haiat: eompulsus sum ante BIENNIUM brevi sibello tuIs eo tra mapraeeoxiis respondere . IJunc libellum ad Pammachium scripsit A.D. 398.
ut supra monstravimus. Has duas Apologias iubinde tres libesios, ct tria .sumina ab Hieronymo dici apparebit.
279쪽
I. Rusui utriusque Apolatiae Boopsit, ad Huronvmum mittitur. II. et statim ad utramque reisondet. II l. solvia Origeniana, quam Hie-- rondimur Famphlio isjudieat , huic martyri vindieatur. IV. Quaenam Pamphitur seripserit. V. Conjetyurae ad sologiam Pamphiloabjudicandam exeussae . VI. Responsio Hierondimi ad aeeasatioues Ra-μi. VII. Ad alias Rufini aeeusationes Hiero mi responsat VIII. Refutatio Hieronymi ita Ologia Rufui ad Anastasium papam. i.
I. o Utinus utramque Apologiam suam cum amicis Romanis commu-IA. nicavit, qui, secundum votum auctoris, eas nequaquam in vulgus sparserunt; sed per avulor, ut ait Hieronymus, suis tantum audiendas ingesserunt. Hieronymus initio libri I. Apologiae id factum ait, ue& sempticium corda percuterent, eique pro se respondendi facultatem auferrent .. Rufinus contra ait, se libros suos ad eos tantum misisse, qui verbis Hieronymi l fuerant, ct non ad plures. Hoc eruetur ex libro III. Apologiae. contra Rufinum . Illud non evasit impune; Pammachius enim S Marcella , quum integrum Apologiarum exemplar obtinere non Potuissent', saltem hinc inde praeci ima illarum capita studiose corrosa ad Hieronymum festinanter perserenda curarunt, fortasse per Paulinianum ejus fratrem , ex Dalmatia Bethleemuin redeuntem . Ut acritas ad respondendum incitaretur ι istiustriodi etiam synopsi relatio eorum accessit , quae ab amicis de Hieronymo vulgabantur. Ouare vir Sanctus ubi primum ex amicorum literis & Pauliniani ore se maledice traductum accepit, continuo Apologiam in duos libros distinctam pro se Hucubravit, eamque ad Pammachium & Marcellam Romam direxit, utrumqueonim Rufinus, praeter Hieronymum ipsam , perstrinxerat: In inscriptione vulgati operis , non mareeuae, sed gMarcellino hactenus lectum est: quem Tillemontius tomo x i i. pag.24 . Tribunum illum fuisse conjecit , qui A. D. 4i I. praesitit magnae collationi Carthaginiensi apud Baronium A. D. 4ro. β. LvIII. Sed Martianus tandem Mareeliam pro Mareellino ex codicibus MSS. restituit, in quibus hanc epigraphen reperit: Deipit Hieroomi doctoris etretii adversus tres libros Rufini, ea n niutoris invidi . defensio migis Pammachio o. MARCELLAE. Summa Hieronymianae Apologiae huc reducitur. II. Ex Pammachii, Marcellae, S multorum literis se didicisse , accusari in schola Tyrannἰ si ψe ab amicis Gratinii Ityni J quod libros
Periarchon in latinum vertisset, quum tamen ipse innum accusaret, quod eandem versionem adgredi non dubitasset. Imnudentes vocat , qui medicum arguunt, quod venena prodiderit. Id ab illis praestari, ut Ru-Auum, quem , ut pbarmacopolam Origenistarum non obscure traducit, non innoeentiae merito , sed eriminis communione tueantur quasi culpam
280쪽
umerus peccantium minuat , in personis , non in rebus sit accusatio. Dolet Rufini Apologias contra se scriptas ingeri omnibus audiendas , nec tamen edi, ut , inquit simplietum eorda percutiant , 'mihi faineuitatem auferant respondenssi . Novum esse malitiae genus accusare quod prodi timeas , scribepe quod oecultes . Se figuratas Rufini laudes repulisse, quia sub amici nomine; inimici insidias deprehenderat. Iam vero id sibi Rufinum in Apologia crimini vertere, quod ante in praefatiuncula librorum semel iterumque laudi verterat, quum post reconelliatam fimultatem etiam' leves suspieiones fugere debuisset, πe qued fortuito fecisset , eonsulto Deere in Si auctoritatem suo operi perstruehat, laudare potuisse eolumnas Gelesiae Hilarium , Ambrosium , Uictorinum , Origenis interpretes, quos tamen tacuit, uno laudato Hieronymo , qui se pulicem vocat. De priori sua epistola ad Pammachium &Oceanum scripta , sic loquitur e teneo epipolas vestras, quibus accusatum me feribitis esse, HORTAMINI, ut respondeam criminanti, nes tacuerim , videar erimen agnoscere . Ex his colligimus , non . unum Pammachiam, sed mareellam quoque Hieronymo ais scribendum contra unam stimulos addidisse, praeter Oceanum , cuius nomen quanVis eX- primitur in Pammachii epistola ad Hieronymum , hic tamen in suis responsis nunquam eum memorat, nec Rufinus vel leviter quidem tangit, euius rei caussa nos fugit. Addit, se jam respondisse, & quan vis laesum ;sic amicitiae jura servasse , ut se sine accusantis accusatione defenderet, quodque unus Romae amieus Rufinus) objecerat , a multis .u toto orbe inimicis diceret iactitatum, ne homini, sed criminibus respondere videretur , nunquam enim nominatim expressit Rufinum , sed tanquam de pluribus , loquutus est. Alia insuper congerit, ut Rufini .la des sibi iure suspectas fuisse demonstret , , seque apud tacitum Iectoris ju- dieium purgatum reddat . ne prior laesisse videatur. Apologias , quas , Rufino contra se m rptas fuisse didicerat, semel S iterum aspernatur, thodo enim ludibrii caussa TRES libros venustate Attica textor vocat, paullo post responsum illis minatur his verbis r sed adversus ilios libros qui per angulos garriunt, furtiva accusatione' me mordent, quum c libri illi tres editi fuerint, de tenebris ad lucem processerint, utinise ad nos vel studio fratrum, vel temeritate aemulorum potuerint perinvenire, respondere conabor , neque enim magnopere Drmidundi sunt, quos metuit auctor suus prodere , tantum eo aederatis legendos esu decrevit. Mox haec quoque subiungit e nee laesisse contentus quasi adversus elinquem semperque taeiturnum , TRES elueuhravἰt libros anti rheses Mareionis de meis opusculis fabrieatus est . Hae antitheses, opus erant, in quo Marcion Uetus Testamenum cum Novo , sive discordiam
Euan elii eum leaee committere ausus est, aut ait Tertullianus, qui toto libro iv. adversus Marcionem, opus resutandum suscepit. Tres libri a
Rufino scripti , quos Hieronymus duobus huius Apologiae prioribus re- sellit, sunt utraque LApologia , qu riam prima, in duos libros dui stincta,