장음표시 사용
291쪽
R IN . lata epistola paschali Theophili Alexandrini, in qua suse damnabantur
Ι-ι -V- P. V. errores Origenis, is ita exhorruit, ut aures suas obturaret, eos ab se ante ignoratos & ipse condemnans . Hieronymum hoc dicentem audiamus: Iems nuper Evae Theophili epipolis, in quibus Origenis exponit
errores, dicitur obturasse aures suas, auitorem tanti mali elara eam
omnibus voce damnasse, ct dixisse , Qque ad illud tempus se ignorasse,
quod tam nefaria scripserit. Theophilus A. D. 4oa. vulgavit epistola in paschalem pro A.D.4oi. quae prima fuit in tempore,quanquam in ordine sit feeunda inter opera Hieronymi, qui eam cum ceteris latine vertit. singulas postea suis annis accurate restituit Norisius in Historia Pelagia n a inque Dissertatione pro Sancto Stricio. Hieronymus ait, Rufinum
quae interpretabatur, ignorare non potuisse . AEgre seri, suas enarrationes in Paulli epistolam ad Ephesios, ab illo accusari et sed hoc se ex relatu amicorum , non ex Rufini scriptis didicisse latetur: fama enim, inquit, ad me eriminum ejus , non scripta venerunt, edi stultum est juxta Apostolum , pugnis aerem verberare. Nec tamen ideo sui defensionem tacitus praeterit. Non diffitetur , se in Commentariis ad Ephesios varias sententias , Diddimi , & Apollinarii, qui inter se contraria habent dogmata, lectorum iudicio probandas vel improbandas exhibuisse: ita tamen ut fidei suae non amitteret veritatem . Rufinum carpit Ob jactationem scientiae Graecorum, S oblivionem patrii sermonis e praetermitto , ait, Graeos, quorum tu jactas Mentiam, O dum peregrina δε- uaris , pene tui sermonis oblitus es, ne veteri proverbio , sus olivervam, docere videar ,-in silvam ligna portare . IIIud miror, quod ini- parebus nostri temporis puerilia ista nescieris, quanquam tu occupatus in sensibus adstruendam mihi ealumniam eervulus , Grammaticoram edi. Grathum prae ta eontemseris, parvi pendens Operbata post anfractus reddere, siseritatem evitare con ovantium, hiuleam fugere dictionem.
Et infra, nisiforte se literas non didieisse jurabit: quod nos tui ct absque
iuramento perfaeiu eredimur. Neque illum instar Paulli Apostoli, sermone imperitum , scientia doctum haberi vult, quem sie ridendum proponit: tu qui in latinis mussitas, testudineo gradu moveris potius, quam Ineedis, vesGroe debes scribere, ut apud homines Graeci sermonis ignaros aliena scire videaris; vel si latina tentaveris, ante audire Grammatieum , ferula manum subtrahere, em inter parvulos μωσγίζον idest senem scholastisum artem loquendi discere. Hinc ostensurus, Ortia
genistas inter se orgiis mendaeiorum faederari, transit ad Stromata ori- genis, ex quorum libro WI. locum adducit, ubi tradere videtur, aliquando licere mentiri. Suam Psalmi l I. interpretationem, S sex loca in Commentario ad Ephesios, quae a Rufino reprehendi Paulinianus retulerat, fiase tuetur; de quo Commentario sic loquitur: decem edi octo femme anni sunt, ex quo istor dictavi libros . Scribebat haec Hieronymus A. D. M 1. Ergo ad Ephesios Commentabatur circa A. D. 384. non vero 38 . ut visum Tillemontio in vita Hieronymi Artic. XLvIII. pag. II 4. In Di ilippo by Coos le
292쪽
In responsione ad tertium locum epistolae ad Ephesios, ab Rufino reprehensum, aliam iterum notam chronologicam habemus lib.I. pag.3 . ubi
ait: pro quo corigene eo uisus sum ante BIENNIUM hrmi libello
tuis eontra me praeoniis respondere , nempe A. D. 399. UlI. Hieronymus , quem Rufinus ut accusaverat , prius crimen diluit, se contra nullum , nisi contra invidos Io quutum ostendens . Huiusmodi vocat Luscium Lavinium, Oeι A iam Polliouem de genere Corneliorum . Haec vocabula Rufinum denotant , aliumque monachum, ejus studiosum , ad Cornelios genus suum reserentem . Ad posterius , quod est sacrilegium & somnii periurium , ita
respondete dixi, me saeuiares literar deinceps non Iecturum. Defuturo sponsio est, non praeteritae memoria abolitio. Hoc amplius persequitur. sbi somnium suum objici conquerens , quum scriptum sit: nee adulterium somnii daeis ad Tartarum , nec eorona mar rii in eaelum levat.
De Rufino sic etiam scribit: nimirum iste es Sallusianus Calpurnius,
qui nobis per Magnum oratorem non magnam moverat quaestionem , eui lihelio breoi satisfeeimus. Infra in epist. LxxXIII. alias Lxxx lv. ad Magnum haec habet: sed per te mihi proponi ab ALIO quaestionem, qui forte propter amorem bisoriarum Sallustii , Calpurnius eognomento Lanarius est. His allusit ad ejusdem nominis nebulonem , qui prodidit Livium Salinatorem apud Plutarchum in Sertorio . A Hieronymo prope finem Rufinus pungitur, ut severus Si gravis r ego certe ut tibi , homini severissimo , risum moveam, ct imiteris aliquando Crassum , quem semel invita dieit risisse Luellius ; memini me puerum eursitasse per eeuulas servulorum Sc. Eundem iterum taxat, quasi literas Graecas ex se didicisse gloriaretur: miraris, si ego literas Latinas non sum Oblitus , quum tu Graeas fine magistro didieeris. Mox eius stilum , & rationem scribendi ironice sugillat: en tu , quι in me parvam criminaris fientiam, O via deris tibi literatulus atque Rabbi , responde eur seribere aliqua ausus sis , e - Φirum disertis um Gretorium pari eloquii splendore transferis
re Unde tibI tanta verborum eo a , sententiarum tamen , translationum varietas , homini, qui oratoriam vis primis labris in adolescen)ia
degustasi Z Aut ego fallor , aut tu Geerouem Oeeulte lectitas i ct ideo tam disertus es, mihique lectionis ejus erimen tutenssis, ut solus inter ecclesiasteos tractareres eloquentiae flumine glorieris, licet magis philois sphos sequi videaris, spinas Cisantis, O eontorta molpi , non ex arte, quam nescis, sed de ingenii magnitudine. Et quoniam MODI LO- meam sibi vindieant , Otu hujus scientiae deliramenta eontemnis, in hac parte E laureus est nee quaeris quomodo, sed quid loquaris. R id enim ad te pertinet, si alius non inlevigat quid veus dieere, quia non ad Omnes , sed ad tuos loqueris. Hanc stili Rufiniani censuram ita concludit rdenique ego scripta tua relegens, quanquam interdum non intelii amquid sequaris , ct Heraelitum me legere putem; tamen non doleo , nec me paenitet tarditatis: id enim in legendo patior, quod tu pateris inseri-Li bendo.
293쪽
bendo . Denique libro I. finem imponit, Chrysogonum Rufini amicum arguens , a quo reprehendebatur quod per baptismum bigam iam tolli
dixisset, nec eum esse bigamum vellet, qui unam ante , alteram post haptismum duxisset uxorem . Ei tamen epistola LxxxII. alias LXXXIII. ad Oceanum scripta respondit, Carterii in Hispania episcopi ordinationem defendens, qui unam ante, alteram post baptismum uxorem susceperat.
VIII. Postquam Hieronymus erimina sibi a Rufino impacta priore libro diluisset, mox eiusdem Apologiam ad Anastasium Pontificem refutare adgreditur, in qua sibi calumnia strui videbatur : idque praestat Apologiae particulis identidem recitatis . In Rufino modestiam desiderat ubi
Mem & eharitatem suam laudati nec ferre potest, illum ad summum Pontificem contra latratores suos misisse baculum literarum. Irridet excusa tionem, quod propter aetatem & affinium post xxx. annos amplexum pro sui deselisione Romam non properaverit: illud vero , inquit, ridicutam , quod post triginta annos ad parenter se reversum esse iactat, homo , qui nec patrem habet nee matrem, e - quos viventer juvenis dereliquit, mortuos senex desiderat: nisi forte parentes , militari vulgarique fermο-ne , eognator ct assises nominat: quos quia non vult deserere, ne inbu- manus putetur aut durus , ἰdeireo patria c Concordia 3 derelicta , Aqui-
Idae habitat. Perielitatur Romae ilia probatissima fides ejus: e, hie supinus O lassulus post triginta annos per mollissimum Saminiae iter efredo venire non potest : sieque praetendit Iovi itineris lassitudinem , quasi triginta annis semper eueurrerit, aut hiennio e uileiae sedens praeteriis itineris labore eonfectussit. Careeres S exsilia Rufinum Alexandriae pro Fide subiisse non credit absque iudicum sententiis, S nisi prodat conses.sionis suae acta . Ad hoc alibi a nobis responsurum est. Consessionem , quam de Trinitate & resurrectione protulerat, variis quiestionibus tur-hat . Sententiam de iudicio & Diabolo etiam exagitat, quasi peccata hominum non arbitrii libertati , sed uni Diabolo ab Rufino imputarentur . Hoc tamen postea lenire videtur his verbis r verum hae possunt quasi simplicis hominis exeusa I r quam eruditos non subterfutiant apud iπ- doctor praeferre innocentiae sim Πtudinem . Rufinus scripserat : dieimur
quoque senesum futurum, IN OVO ia telo unusquisque reeipiet propria corporis. Hoc Hieronymus sic carpiti ixerat iudicium futurum sed bcmoesutus timuit solum dicere IN QUO, posuit IN OVO IUDICIO. ne si noπ secuπdo repetiisset judisIum, nor obsiti superiorum, pro iudieio A
nam ρutaremus. Dixerat etiam Rufinus r qui erim nantur fratresaeam 's, pariter aeterni ignis hereditate POTIENTUR . Hoc item carpit Hieronymus et q is enim , inquit, unquam audimit POTIRI senibus , frui f*ρθ-ciis Z Agnoscit Graeci sermonis translationem sed, ait, homo Graecus videtur mihi seipsum ἐnterpretari voluise , ct oro eo quod astud eor Graecos dicitur astred nos uno et 'br diei totest HEREDITABUNT,
294쪽
rolum omnis ejus scatet oratio. Nullum prosecto est dubium , quin Hie- RUFINU - .ronymus latinis scriptoribus versandis assuetus , in copia S elegantia 'sermonis Rufino praestiterit, qui ultro suae tricennali inter Graecos peregrinations vitio vertebat , si aliquando, minus latine scribens, offenderet. Eum tamen sepius in hoc tangit Hieronymus , nam ct Theophraseam ironice appellat, ct quod querimoniam pro quaestione. usurpaverit. Deianique ait : tam pudite edi confuse loquitur, ut plus ego in reprehendendo laborem, quam ille in scribendo . Mox resum , Carneadem, qui omnia taeerta pronunciant, se Rufinum putare ait, ubi tres super animarum statu & origine ponit sententias,neutra adhuc prae ceteris ab Ecclesia probata . Infra iterum eius sic loquutionem perstringite mira eisquentia Nieo fore variata i Admiror ausum tuum este haec Romam verborum portenta transmittere. Compeditam putes linguam ejus,-inexstricabi-ιibus nodis ligatam , vix in humanum sonum erumpere . Alibi ejus Dei-nissae disputationis fastidia se fugere ait. His nondum finis , nam Hieronymus Rufino succenset quod in transferendis libris Periarchon aliqua addiderit, nonnulla subtraxerit, alia immuta Merit , unde bona ct mala non tam auctori quam interpreti tribuenda esse contendit. Post multa Origenis mala quum maxime haeretica enumerasset, ex hac supputatione illam summam nasci animadvertit, non aliorum esse quae Rufinus ex origene amputavit, cujus ideo mala interpretatusfuerit, quod putaret bona , ideoque tam bona, quam mala origenis eidem tribuenda , cuius scripta Rufinus in prologo suo comprobasset . Ei non objici quare Origenem interpretatus suerit , sed quod interpretatus haeretica, praefationis suae laude firmaverit, inque eorum defensionem praemiserit quasi martγ-ris librum . Deinde ita subjungit: aut eerte si ideo interpretaris , ut eum reticum arguas, nihil de Graeco muter , , hoe ipsum praefatione tesa..
re qaodprudentissime Papa Mastasius in epistola , quam contra te scribit ad Episcopum γοhannem , suo sermone complexus es, me liberans , qui id Dei te arguens , qui facere noluisi . Ac ne forsitan hoc quoque neget, subieei exemplum ejus, ut si non vir audire fratrem monentem , audias
Etsi vero Apologiae Pamphili, quam Eusebii esse tuetur , Rufinus multa subtraxerit, ct in bonam partem de Filio & Spiritu Sancto mutare conatus suerit; adhuc tamen multa offendicula in ea reperiri ait. Didymum , certe in Trinitate Catholicum, commentariolos in libros Periarchon dictasse non dissitetur, sed extra Filium & Spiritum Sanctum , in Origenis scita descendere assirmat. Rufinus dixerat, aliorum etiam veterum scripta ab haereticis fuisse vitiata. Sed hoc non probat Hieronymus, ratus fieri potuisse, ut vel pliciter erraverint, vel alio sensu seripserint, vel a librariis imperitis, eorum paulatim scripta eorrupta sint: vel certe antequam in Alexandria quasi Daemonium meridianum Arius nasceretur, innocenter quadam ct minus caute loquutos, ct quae non possint perversorum hominum ealumniam declinare . Rufinus adduxerat particu-
295쪽
Iam epistolae ad Alexandrinos, in qua Origenes queritur, libros suos a perditis hominibus suisse corruptos, negatque, se unquam dixisse diabolum esse salvandum . De Epistolae sinceritate inter Hieronymum & Rufinum convenit. Sed vir Sanctus hoc loco in versione Rufini duo reprehendit . Unum quod fraudulenter aliqua reticueriti alterum quod sensum inverterit. Verum Halloixius lib. lv. pag. 29o. Rufinum in neutro pecasse autumat, nec illa, quae reticuit ad librorum depravationem attinere , quemadmodum uno adspectu apud Hieronymum illa adducentem videre est, ct mox utriusque loci collatio patefaciet. Quod Vero ad sensum pertinet, quanquam nobis Graeca Origenis desint, tamen ex Hieronymi , S Rufini versione facile erit rem ipsam adsequi. Utranque igitur committamus . Id fieri voluit Hieronymus his verbis r eonferte oria
genis verba , qua supra ad verbum transtuli, his quae ab isto Rufino agon versu sunt , sed eversa.
Fragmentum epistolae Orlaenis ex versione Rusini.
Fragmentum epistolae Origenis ex versione Hieroumi.
Ed ηeeesse est de propbetarum sermonibus disere, quibus saepissime
pastoribus majoribus natu ODeerdotibus ae prineipibus popu- si eomminantur,marguunt eoI absque nobis defanctis seria pluris elisere potests-liquiis pervidere quod forsitan Me rem. pus sis, de quo dieitur e nolite eredere amicis, neesperetis iaprineipibus e nune impleatarvatieinium e duces populi mei menesierunt: Mii stulti funt edi
non sunt sapienter . Sapienter sunt, ut Deiant mala ; ne autem Deere nesciunt: quorum magis misereri, quam eos odisse δε- hemus , e, orare pro iliis , quam eis maledisere. Ad benedieendum enim, non maledicendum ere-
insumus:unde edi AsiebaeI quam adversum Diabolum di putaret' de Modisi eorpore,ne tanto quidem mala ausus es judietum inferre blasphe Disiligod by Corale
296쪽
Quidam eorum, qui libenter hahent criminari proximos suos, adscribunt nobis & doctrinae no strae crimen blasphemiae, quod
blasphemiae sed dixi' inerepet ti- RUNN . bi Dominus. Cui quidem simile
etiam in Meharia ιegimus: in-er et tibi Dominas , diabole res, inerepet Dominus in te , qui elegit Hierusalem. Itaque O norevimus nerepari a Domino eos, qui nolunt cum humilitate a proin rimis inerepari . Dicente autem Mehaeui inerepet tibi Dominus, Diabolei-Zaeharias iliter, utrum increpet, an non increpet
Deus diabolam, ipse videris: OF inerepat, quomodo inere et ipse agnoscat ... Et post multa verba sint Hieronymi quae prolixum est seribere,addit. Nos Mesentimur, quod ejicientur de regno eaelorum non solum qui grandiapeecaverunt, verbi gratia Drui-eatores O adulteri, EP maseulorum eoneabitores, ct fures, se qui minora deliquerunt, ex eo quod scriptum est neque ebri. Osi, neque maledici regnum Dei possidebunt; ct tam in bonitate, quam in severitate Dei esse mensuram: unde euncta nitimur agere consilio, in vini quoque potu, in moderatione sermonis, Mnulli audeamur maledisere . Eringo quum propter Dei timorem cataveamur in quempiam maledictaeonferre ruordantes illitis dictit
non fuit ausus judisium inferre blasphemiae quod disitur de M.
chaeis eontra diabolum t ese is alio ideor dominationes quidem reprobaui, glorias autem filasphematit .midam eorum quI Iibenter esuistentiones reperiunt, adseribunt nobis Ο nostra doctrina blas
297쪽
riare, quomodo HIad audiant rneque ebriosi , neque maledici regnum Dei possidebunt , Iiset patrem malitiae edi perditionis eorum, qui de regno vel ejicientur , dicant posse famari r quod ne mente quidem quis captus dicere potest.
a nobis nunquam audierunt i de quo ipsi viderint, nolentes obis servare mandatum illud quod dicit et quia maledici regnum Dei non possidebunt , dicentes asserere me, Patrem malitiae S perditionis eorum, qui de regno
Dei eiiciuntur, idest diabolum esse salvandum : quod ne aliquis
quidem mente motus, ct manifeste insaniens dicere potest. Sed nihil mirum mihi videtur , si adulteretur doctrina mea ab inimicia meis , ct tali adulterio corrumpatur , quali adulterio corrupta est Epistola Pauli Ap stoli Ex utraque hac versione docemur , origenem cum suis populari-hus olim conquestum , libros suos ab haeretieis Disse eorruptor , sibique ab inimicis assidia quae nunquam dixisset . Hinc Rufinus in libro de A Luratione librorum Origenis postquam ostendisset, haereticos aliorum etiam Patrum libris furtivas ungues iniecisse, nimirum utriusque Clementis . Romani S Alexandrini, & Dionysii etiam Alexandrini , su inde verbis ipsis Origenis ostensi rus hujus quoque libros ab illis fuisse corruptos , inde laciniam adducere orsus est , ubi Origenes id proprie ostendit, nimirum ex verbis illis r quidam eoram . Quae autem Rufi-aeas utpote supervacanea omisit , ad liurorum adulterationem non peristinent , quum solas Origenis querimonias generatim contineant in quoΩdam Episcopos. illi adversantes , qui haereticis librorum ejus corruptori-hus faciles aures adcommodarant. Hieronymus quidem ait, in tota illa Epistola Demetrium Alexandrinae urbis ponti em Deerari , sed ante inimicitias sitas cum Rufino, scripserat in Catalogo cap.LIV. Demetrium tanta in Origenem debaechatum esse insania , ut per totum Mundum δε- per nomine ejus scriberet. Quare mirum non est, si Origenes Sancti Alexandri Hierosblymitant, ct aliorum antistitum communione munitus , de sitis hostibus per Demetrium , hominem neque a doctrina neque a sanctitate commendatum , sit bornatis, generatim conquestus est . Haec tamen reticuit Rufinus, ut inde inchoaret . ubi Origenes de librorum sitorum corruptoribus querebatur. Quod spectat fidem versionis epistolae origenianae , a Rufiiso adornatae , quanquam nos Graeca Origenis verba deficiunt, ex duplici tamen versione simul composita , facile colligimus , uter interpres origenis senium fidelius expresserit . Hierondimus in epistola ad Pammachium Soceanum testatvr , ex doctrina Origenis sequi Diabolum posse salvari.
298쪽
Gabrielem damnari. Origenes in epistola ab Hierondimo , latine reddita , hoc suis adversariis objectati licet patrem malitiae perditionis eorum, qui de regno iei dejieientur , dicant posse samari . origenes hoc de adversariis suis Ualentinianis dicere non potuit; sed hi potius hoc ab Origene dici affrmarunt; Diabolum scilicet quum esset naturae peris ditae , nullo modo posse unquam nec potuisse salvari , nec Gabrielem
damnari, quod naturae esset salvandae. Atqui Origenes utrunque , eorum naturae consentaneum pronunciabat, itaut Ziabolus libero arbitrio
recte usus , salvari, Gabriel vero prave usus, damnari potuisset. Hinc Ualentiniani origenem increpabant, quasi dixisset, Diabolum esse sauvandum. Hoc profecto exprimit interpretatio Rufini t dicentes , patrem malitiae ct perditionis, ct eorum , qui de regno Dei rejieiuntur ,
idest viabolum ME DICERE, esse salvandum t quod ne aliquis quidem
mente motus, e manifeste insanieus dicere potest. Ad haec Rufini versionem comprobant haec Verba Hieronymi libro II. Apol. iuxta stiperitis recitata, ubi Origenes, catholicae Fidei defensor , & Candidus Ualentinianae haereseos propugnator, disceptant: asterit Candidus, Diabolum
pessimae esse naturae , edi quae salvari nunquam possit . Contra Me retiis Origener respondit, non eum periturae esse substantia , sed voluntate propria eorruisse, O posse salvini . me Candidus vertit in CALUMNIAM , quasi origenes dixerit, Diaboli nataram esse saltandam . aeuos ille falso objeeerat, hie refutat. Ex his patet, origenem ubi ait, Diabolum potuisse salvari , hoc intelligere ex parte natura, non malitiae , ut Ualentiniani Adamantio inique exprobrabant. Reliqua libri 1l. Apologiae Hieronymianae percurramus. Quae
Anus de Hilarii, Curiani, &-libris sal satis dixerat , Sanctus Pater vertit in dubium . Verba recitat, ubi Rufinus Epiphanium ,
quamquam in nominatum, pupugerat, eundemque a reprehen
sionibus tuetur . Sex millia IIbrorum ori enis Epiphantur , quamplurima fratrum multitudine audiente , eonfessus est, teste Rufino; quibus Hieronymus haec reponite in qna multitudine or eaterva fratrum tu quoque medius eras, quando ille is sua epipola queritur pro Origenistharesi, πefaria a te dogmata esse prolata . Increpito deinde Rufino quod dixisset , sae non eme defensorem Orimnis, neque asseνtorem iuius , se scripturuiri minatur contra libros Famphili S Eusebii, si Domisus vitae hujus dederit spae Im . Dedit autem , ut dixi, sermo ad vicesimum annum , nec tamen quiduuam scripsit praeter illai, quae his literis consi gnavit , se primo vidisse , scribens , librum Pamphili in codiceni, & non sibi suisse curae, quid pro haeretico 'Heeretur, se semper habui se, quos diversum esset opus Pamphili O- Eusebii . Postea vero quaestiο- ne mota scriptis eorum respondere voltiisse, ob hane eaussam legisse quid pro Origene unusquisque sentiret, perspicueque deprehendisse quo primus liber sex et oluminum Eusebii ipse esset, qui unus sub nomine Pomphili c a Rufino editur fuerat, tam Graeee , quam Latine, immutotis
299쪽
RUFINUs . duntaxat sensibus de Filio er Spiritu Sancto , qui opertam blaspheruiis
Liv.V.CAP. V. praeferebant. Hinc ait factum , ut ante annos ferme decem , nempe A.D.
. 392. Pamphilum , tanquam hujus libri auctorem , in Catalogo suo re censuerit cap. LXXV. Ad haec queritur , commenticiam epistolam sub suo nomine sparsam , in qua se poenitere testaretur quod adolescens ab Ebrstis deceptus, Ebraea volumina , in quibus nulla esset veritas , in latinum vertisset . Eusebius Cremonensis apud Episcopos Africanos , qui propter Delesiasticas ea sar ad Comitatum c nempe ad Aulam pontificiam ) N-nerant, eam se reperisse significaverat. Concilium Carthagine habituri A.D. 4or. legatos miserat ad Anastasium pontificem , Venerium Medio. lanensem , SAug istum , eXTillemontio in Vita S. Augusti. ni l. is I. quos quidem legatos ex Africa secum tulisse oportet episto.
Iam , tanquam a Hieronymo ad Africanos conscriptam . Hoc animum
ejus vehementer pertulit postquam id non unius Evisebii , sed multoris ex urbe fratrum scripta docuerunt, sciscitantium, an ita se haberet, θa quo ipsa epistola disseminata esset in vulgus , lacomabiliter indieais. tium. Hieronymus epistolam, ex stilo & forma eloquii sibi non esse ad. iudicandam , ostendit, ejusque fictionem ex coniectura Rufino tribuit. Sed Rufino obtestante , se non esse epistolae auctorem, Hieronymus reposuit in lib. III. Apologiae , Rufinum sibi perperam dictum putare quod nominatim ipse nemini tribuisset: inquit, non erumpat semel efflenata audacia Z AIiorum erimensibi objecit, ut nos finxisse videamur. euod absque nomine dictum est, in se dictum refert et , partans extera. peeeata , tantum de suaseeurus es innoeentia . Furat enim , se episto- Iam non seripsisse ad e os sub nomine meo, in qua confitear , inductam
me a Iudaeis mendaeia transtulisse: mittit libros eadem omnia eontinentes , qua nescisse se jurat. Et miror quomodo prudentia ejus eam si, terius nequitia eonoenerit, ut quod alius in Pisa mentitus est , Deoneorditer verum diceret, stilique ejus elegantiam neseio quis imper, tus posset imitarι . Visus est tamen non alterius , quam Rufini, eam exstili similitudine, iudicare . Postquam Hieronymus pro nova sua scrip
turarum translatione, S contra LXX. interpretum versionem , corrup
tione fusius perorasset, Apologiae finem imposuit, significans se tres δε- fisi libros contra se scriptos avide opperiri r expectans tria amici volMmina . Haec tria volumina, ut dixi, erant libri II. sologiae , sive , ut vulgo inscribuntur , Invectivarum in Hieronymum , Rufinique soluisad Anastasium Pontificem pro. fide sua. c A
300쪽
I. Rasitius duobus Hieroumianae sologiae libris Aquileiam sibi perlatis,
biduo respondet epipola , nunc deperdita. II. Suos libros ad Hiero umum mittit, quem acriter carpit. Iil. Ejusdem epistolae deperditae exeerpta. IV. innastasii Ponti ir Sancti Epiphanii epipolat iis dubiam voeat, seque purgans , adversurium varie pereellit. U. Hierondimus a Sandio Chromatio Aquilejeusi antistite monitus, ut a seri-hendo in Rufinum altiueret, se invitum ad sui defensionem eui respondet, quod ni libri in vulgus sparsi, vagarentur. VI. Opο- Iogiae Hierondimi, ejusdemque interpretationes siterarum pasebalium Neophili, annis e - numeris suis resiluta. VII. M. Antonii Sabelliei judieia eirea Rufinum inter, Hierondimum contentiones. I. π π Ieronymus ad tria Rufini volumina, nondum plene sed summa I x tim tantummodo accepta , vix duobus Apologiae sitae libris , superius recensitis responderat, quum horum exemplar ex Oriente Aqui-Djam ad-per negociatorem allatum est . Utrum illud Hieronymus ipse ad Rufinum , an alius miserit, ignoramus . Ex oriente per negociatorem allatum dubitari nequit, a quo illuc, unde venerat, propere traiecturo , biduum sibi duntaxat pro responsione concessiim , Ru- ut ita testatus est : ante biduum mihi quam proficisceretur harum baDor , in manus venerunt qua in me declamam . Haec tamen Rufini responsio prorsus intercidit, proptereaquod, ut unum Hieronymum terrore S minis Rufinus compesceret, ad illum dumtaxat eam miserit, nec Per Italiam vulgari voluerit: quam propterea Gennadius in Catalogobio nequaquam memorat. Ouum ergo hoc quarto Rufini opere careamus, cui secundam Apologiam , seu potius librum tertiam Apologiae suae Hieronymus statim opposuit, nos illius summam ex eodem lib. ii I. Hieronymiano, in quo ea Rufini responsio refutatur , nunc exspicari conabimur . Itaque Rufini responsio suit epistola , ad Hieronymum scripta. Hoc Sanctus doctor passim , ct praecipue his verbis prodit: ante biduum quam ad NOS epistolam serueres, libellos meos in manus tuas venisse te- saris, edi ideireo non habuisse Baetum ex oeio, respondendi. lioquisi meditatus in nos paratusque dixisser, fulmina jacere, non erimina videreris . Rufinus hanc epistolam ad unum Hieronymum se scripsisse dixit, ut
eum commoneret & emendatum vellet, ne ceteris novum scandalum saceret, illique inter se rixantes , aliis mortem spiritalem inferrent: ad me inquit, episeolam scribis, ut me commoneas, emendatum velis, ne eeteris flaudatam Deiat, aliis furentibus jugulentur alii . Eam Hieronymus maledictis, criminationibus, mendaciis, & injuriis turpibus plenam suisse contendit. In summa non tantum epistolam , sed accusa-3ionis volumina appellat. Stita elegantiam vir Sanctus hac vice liti Μ m risDisitiros by Corale