장음표시 사용
301쪽
R ει Nus . ris Rufinianis ultro largitur, sed propterea biduo scriptas suisse haudqua-
II. Ex allatis apud Hieronymum , qui se epistolae Rufinianae ordinem S vestigia in respondendo sequutum testatur , videmus, nostrum ipsis epistolae initio se tueri quod Apologiam edidisset ia vero doctissilvus senex Rufini Apologeticos libros nondum a cceptos relataverat, eorum sumniam ab amicis ad se transmissa usus , ideo Romus totos libros suos, novae epistolae adnexos, illi perserendos curavit, se prius ad eos tantum misisse affrmans , qui Hieronymi verbis Iaessuerant, edi non ad plures, quia non ad ostentationem, sed ad aed eationem Gripianis loquendum est . Hieronymus idem innuit his verbis i mittis mihistpriores fibros edirecentem epistolam . Rufinus verba addit, quae ex Hieronymo heic asi suam e noli multo auro redimere notarium meum, sicut amisi tui c Ensebius Cremonensis de meis Periarchon Iehedulis, nondum emendatis,
nondum ad purum digestis, fecerunt, ut Deilius falsare possent quo
aut nullas haberet, aut admodum panei. G otis a me mi m Hseipe e Meem Apologiae quem eensu magno everer eomparatam. Hieronymus in epist. Ixix. alias xc I. ad Augustinum , hanc confidentiam
sic perstringit e misit mihi temeritate solita , Da maledicta Calpurnios coquomento Lanarius , quae ad Africam quoque studio ejus didici pervenisse, atque breviter ex parte respondi, em libelli ejus vobis misi exemplaria , latius Opus Apologiam in duos libros distinctam quum o port-um fuerit, primo missurus tempore r in qua illud eavi , ne existiamationem laederem ebristianam; sed tantum at delirantis imperitique
mendaciam ae veeordiam eonfutarem . Augustinus epist .LYXII. alias Icir.
inter Hieronymianas , respondit, se nestire quae seripta contra illum ad Dieam per.enissent , seque inter tantos viros simultatem haudquaquam probare. Sed de hoc alibi. Per e RUnus in Hieronymum t eloquentiam tuam em in praefatione mea laudosse , me fateor. Etiam παπο laudarem , nisi tu eam contra Tallii taὸ sententiam, masta iaHantias teres odiosam . Doluit, sibi, per triginta annos extra Latium versito, ferulas ab Hieronymo adhiberi r quem ironice Philosophum, Plistorem, Grammaticum, Dialecticum, Ebraeum, Graecum, Latinum, trinunem appellasse comperimus t haeeque in illum effunditi tu qui tot disciplin rum oculis vigilas , quomodo venia donandus es, si erraveris, non perpetuo pudoris fiuntio eontexendas. Et infra r imitari te.o, , sed res stinante eo, quI ad te remeabat, maluλ paueis ad te , quem as allar pro tuis maled His latius seνibere superflua mihi repreMUim fuit in ρσπeir, quae 'ofesto tibi habetur iis omnibus . Hieronymum ait debuisse ad ipsum Rufinum solum , & non ad alios seribere, si eum emendare eupiebat:
quem, inquili, in hoe , maxister optime, emendare eupiebas, si illi , ad quos seribis , nihil deliquerant 3 si in me , quem intuit, non ad me se ripserar III. Quod stas Iibrorum inigenis translationes spectat,nihil se praesti-
302쪽
tisse ait, quod pridem in Commentariis suis ipse mersa mas non praesti- RUmUS. tisset. Quae ad elevandam auctoritatem libri, a Pamphilo seripti, Hieronyia C. VI.mus literis consignaverat, in 'oiso irridentur , quod sero nimis, librum martyri abiudicandum censuerit,quem ansos Nurimos ejus legitimum foetum me putaverat. Sic postea Hieronymum artuit et die, quis tibi permisis, ut interpretaur, quadam auferres, quaedam mutares, quaedam adderes Eu tibi dicti quaeso quis permiserit, ut in Commestariis tuis quaedam de Origene, quaedam de A uinario , quaedam de te ipso scriberes, non de Origene ortum, aut ex te, aut ex aiio 2 Haec, ut suam S ipse librorum
Periarchon translationem tueatur. pologiam ad Anastasium pro Fide sua de earnis resurrectione , nulla membro onmutato, nec aliqua parte
eorpor s delata, ab omnibus Italia 3piscopis este susceptam, confirmat . Expositionem Fidei, a neophilo Auxandrino editam , ct in Hieronym iuteris indicatam, nondum ad se perveuisse; polliceri se tamen qui quid ille scripserit, sequuturum . Hieronymus vero hoc ab se scriptum non meminisse respondet. In lib. I. pologia de duabus Theophili epistolis , Ssnodiea & paschali contra Origenem loquitur , non de expositio iam Fidei, & forte Rufinus, tunc fortasse in legendis raptim Hieronymi libris contra se scriptis , non modica indignatione correptus , unam pro alia intellexit; postmodum ista subiungier quid tibi videtur Habes ne ultra aliquid, quo nervos mae loquacitatis intendar ὶ Et indignaris , si putide te loqui amaam, quum comaediorum turpitudines , ese floretorum amatorumque Iudiera eretesiastieus scriptor astumas 2 Ut vero ad Theophilum redeam , eius se in omnibus sententiam sequi ajebat Rufinus. quanquam vidisset quae contra Origenem scripserat, unde Hieronymus contra illum sic argumentum intorquet: s Papae Neophili sententiis dri viris, edisssas putas, poni eum decreta eonvelli , quid de eeteris cori genistis 3 dieis, qaos ipse damnavit Z Eundem praeterea sugillans interrogat; quando ipse Theophili sententiam sequi coeperit, respondetque t tunc eredo, quaado Paulum, quem ille damnaverat , summo nisu ese omnibus sudiis defendebas ; quando eum per Imperiale seriptum recipere Deerdotium, quis epi opali judicio moiserat. instigabas. Senediphili discipulum fuisse aiebat RHinus, eos minime accusans, a quibus didicerat, ut Origenem & Didymum Hieronymus accusabati mamis Ibor meos, inquit, nee Meuso nee muto. Ad Hieronymi epistolam contra Uigilantium progreditur, S hujus, runquam amici sui, partes tue
IV. Idipsim pro se agit contra epistolam Ana μ pontis cis ad Io.
Hiero lymitanum, quam in suspicionem falsitatis trahere videtur , quasi ab Hieronymo vel ab alio certe compositam eroptereaquod quum illuc ex Urbe scripta diceretur ad Iobannem, ab hoc tamen ad RVnumisissa nequaquam suisset. Huic opponit eommunieatorἰam epistolam sibi, post sitam latinam versionem librorum Origenis de Priseipiit, Roma decedenti, traditam ab Siricio pontifice, Anasta* Meetare t qaid euim, Μ m a inquit, Diuili od by Corale
303쪽
monium ; quod NULLI vertim videtur , at tanta Urbis Deerdos vel iη- nocenti injuriam faeere potuerit, vel absenti. Hieronymus non unam, sed plares Anastasii contra Rasinum epistolas memorat, ex quibus unam duntaxat habemus t neque dissicile est creditu , earum aliquam si non
utramque, ab Rufini inimicis suisse confictam , quemadmodum Hieronymi hostes sub ejus etiam nomine eonfitias literas in Africam misisse narravi . Audi verba Hieronymi. Uopraeteriti anni em epimiam finxerim. Recentia ad orientem scripta quis misit, in quibus Papa Anastasias lastis te ornat foribus, ut quum ea legerIs , maxis te velle defendere inenpiar quam nos aecusare ξ Sic postea IIieronymum arguit Rufinus e nux-
quid O ego non possum enarrare, tu quomodo de urbe discesseris λde te in praesenti judieatum sit quid postea scriptum ubi navim e-scenderis quam sancte perjuriam vitaveris Poteram .pandere , sed plura servare parui, quam referre. Alibi haec quoque ait: Erat πο-srom epistolam non probes, Papae quoque Mnastasii simili dieis fraude subnixam, de qua tibi ante respondi: quam si suspicaris ipsius ποη esse,
habes ubi apud eum nos artuas falsitatis Sin autem Har est , ut baser quoque anni contra te epistolae probant, frustrastfalso falsum aufereniteris, quum ex illius vera epistola nostram veram esse doceamur. Rufinus meminit etiam epistolae Sancti Epiphanii, in qua ipse arguebatur, aitque , post osculum , post orationem, illum contra se scribere non potuisse, quare illam quoque in falsitatis suspicionem vocare non dubitat. De utraque vero epistola Mnastass & Epiphanii haec in Hieronymum prodit: obsit hoe a viris sanesis. De .eina sebola solent ista proredere. Vos nobis paeem pro iseentibus dedistis , a tergo iacula, venenis armata jeeistis. Suam linguae latinae imperitiam , de qua ab Hieronymo
culpabatur , iterum excusat triginta annorum consortio inter Graecos. Transit ad animarum statum , de quarum origine, quemadmodum y aliarum rerum ad physicen pertinentium , quas sigillatim enumerat, se nihil scire testatur. Urget Hieronymum, ut respondeat de naturare. rum . Periurii crimen ei rursus opponit, quod in somnis commonitus, saeculares libros se non lecturum promiserit, quos tamm identidem l gat . Eum post reconciliatam amicitiam infidelitatis accusat. Epistolam XLII. alias Lxv . nuper ad se redditam , tanquam olim scriptam , elapsi temporis notam falso praeferre, recenterque scriptam fuisse arbitratur . Pythagorae libros ab eo fastitat, quos se legisse gloriatum as- firmat, licet nulli Pythagorae libri reperiantur. Postremo loco Hieronymum ad poenitentiam cohortatur , petitque privatim, non publita se moneri. Nisi siluerit , minatur interitum, hocque ossendiculum ob Ecclesiae damnum , in caput eius casurum denunciat. Addere etiam vi detur, se ad publicorum tribunalium magistratus eum delaturum. Hoc
tamen nusquari ait Rufinus, sed Hieronymus in toto re nsionis sua 1 libro Diuili od by Corale
304쪽
libro HI. ab Rufino sibi denunciatum identidem repetit. Ait enim in
principio, terresque eriminibus - in ultima parte episeolae denunciata morte me deterres, ne audeam respondere eriminibus, imo laudibus tuis . Et post pauca et mortem minaris minaris interitum , nisi tacuero. Et infra e terres me gladiis tuis, accusationem non jam eeelesiasticam, sed tribunaliam eomminaris si aliter ereditis, quid .ustis oceidere
qui a vobis dissenserit Oeeidendus est Ruis eum timeat qui es paratus Oeeidere Siquid in te asperum dixero, statim mihi proscriptionemer gladios eomminaris - reservas te ad tribuπalia judicum, ut acervum criminum, mihi dum pareis, objeceris . Hieronymus haec Rasinum in extrema epistola manu sua scripsisse subiungit: opto te paeem diligere, tunc enim moris erat, ut propria manu salutationem adjungeret, qui aliena manu scribebat. Haec est summa totius epistolae Rufinianae , nunquam publici juris factae, sed ad unum Hieronymum scriptae, ideoque deperditae, quam ex eiusdem Hieronymi responso utcunque exspicari conati
V. Eodem tempore, ut videtur, quo Rufinus epistolam scripsit, Sanctus Oromatius Aquildensis Antistes, apud quem morabatur , per- Iecta Hieronymi Apologia , pro sua caritate auctorem commonuit, ut contentioni, Christianorum animos offendenti, finem imponeret. Uixi sanctissimi praecepto se obsequuturum Hieronymus sacramento testatus est, sed minis Rufini ad respondendum coasum , ne criminum, de quibus accusabatur, reus videretur , si tacuisset. Uerba illius haec sunt initio libri 1il. testem invoco Iesum conscientiae meae , qui bar literas , em tuam epistolam judieaturus est, me ad Commonitionem Sancti Papae Chromatii voluisse retieere, finem facere simultatum , viueere intona malum . Sed quia minaris interitum , nisi tacuero , respondere
compelior , ne vIdear tacendo , erimen usoscere :-lenitatem meam, mala eonscientiae crimen interpreteris . Se tamen ita responsurum spondet, ut& objecta diluat, & ab iniuria temperet, ne quemquam temere offendat, quum non sit ipse accusator . sed sui desensor . Se Rufini actustionem c sic vocat ejus Apologiam J confutasse , quia Romae in Italia, S per Malmatiae infulas disseminata fuerat. Eius Cereales &Anabasior, nempe Rufin; tabellarios, per provincias cucurrisse , ut Invectivas suis ApoIogiis Rufinianas praelegerent , quas Hieronymus
suas laudes ironice vocat. Cate, Oatim de OeeIdente vienientes Rufini maledicta sibi narravisse ita memoriter & consentanee , ut cogeretur non scriptis eius , quae needum Deerat, fedscriptorum respondere opinionibus , ut volantia toto orbe jacula falsitaris , et eo veritatis excipereι.M, Dauperem , auro non redemisse Rasini notarium . ut eius vorsione S schedis librorum Periarebon , nondum emendatis, nec ad purum digestis , potiretur, quasque Cremonensis eo lacilius Blsaverit, quo aut nullus eas haberet, aut admodum patiet. Eusebii in Rufinum accusationem se non approbasse, imo, etiam veram se reprehendere ἔ
305쪽
RUMNUs. non tamen suscipere lalsitatem schedulariun in homine. Latini, & Graetis. V. G H. ei sermonis ignaro. Se non jactasse eloquentiam suam , sed ab χιμο Iaudatam in praefatione libri Periarchon , non libenter accepisse . Si commonitum S emendatum voluisset Hieronymum, ne ceteris damnum inferret, non debuisse libros contra eum scribere ad alios, S legendos per satellites suos toto orbe dispergere. Quum libros legendos &cantandos omnibus tradidisset, certatim sibi de Italia ese arbe Roma ct
Dalmatia nunciatum quibus praeconiis iterum ab eodem ornaretur,
ideoque ab se illico ad obiecta responsum suaeque Apologiae libros se ad
eos misisse , quos ae sinus Vulneraverat, ut venena sequeretur antido.
tus . Ob hane culpam sibi mitti ab Rufino Opriores Iibros, edi reeentem epistolam, plenam injuriarum O criminum: ad quae, sibi accusato,
provocatoque, minime tacendum, quamquam invitus S repugnans adhaee verba descendat, ct nisi Rufatus proν aret, semper se taciturum .
Se haudquaquam credere ait, ante biduum, quam erisolam scriberet, suae Apologiae libros Aquileiam in manus perlatam , ct Meirco non habuisse Baritim ex oeio respondendi, quum non respondere , sed nee legere biduo ejus scripta potuerit. Non enim putat, negociatorem Orientalium mercium, qui ct ex Oriente deportata, vendere neelie habebat, & Aquileiae emere qua in Oriente rursus adveheret, Biduum tantum Aquildae fuerit, ut RAsinus raptim ex tempore eontra Hi rondimum dictare epipsam cogeretur . Sed mercator ubi primum appulit in urbem ,sub OeeMente omnium maximam , ut aiest at Iuvianimus Augustus, Rufino Hieronymi epistolam non statim reddidit, diutius:moratus antequam redderet: quam postea , biduo ante discessum , ei reddere optime potuit. De Rufinianae Apologiae libris ad se missis , haec hahet e rebri tui , quos limasti per triennium, disertiores sunt Eos Rufinus scripserat A. D. 399. Hieronymus autem haec scribebat A. D. Ma. Quia vero obscuritatem & inelegantiam in iisdem , summatim tantum, S non totis ad se allatis notaverat, ideo postquam , triennis serius, totos accepit, ait, Rufinum eosdem per triennium limasse , nee ideo tamen disertiores ad eiusdem manus perlatos . Quemadmodum in diuturonis disputationibus, inter viros etiam doctissimos, saepe contingit, multa hic repetuntur, quae alias contra Rufinum dicta iam suerant. Talia sunt, Apologiam pro Origene non esse , a bili martyris , Ra in libris Periarchon transferendis mala fide usum . Easebium Cremonenissim schedas inemendatas non surripuisse, neque lal e, Rufinum aptaeAnastasiam summum pontificem, & apud Epiphanium nrale audire: L lini sermonis imperitia laborare , ct cetera hujusincidi. Stridonensis P ter conqueritur , vigilantium per Rasini cunicolos in se insurrexisse,
Ru imae malitiam per Vigilantii stultitiam in se debacchatam . Quod ipse de Pythagorae dogmatibus scripserat, Ristam, tanquam de libris
scriptum , accepisse contendit: se non parcere haereticis, ait, nolle tamen insanire eontra issaniorem, nee mordere mordentem. Denique vir
306쪽
beatus sic claudit responsum t si pacem desideras, arma depone . TDu- RVFING. Menti possum aequieseere, non timeo eomminantem . Sit inrer nos una VAdes, em luteo pax sequetur.
Ul. Hoc opus a Hieronymo scriptum est mense Martio MI Aprili A. D. M a. nondum audito nuncio de morte Anastasii pontificis , de hoc enim quasi superstite , Ioquitur lib. Iil. Apta. p. 468. garitis anni eontra te epipolae Anastasii probant is obiit Anastasius die xxvi L. Aprilis hujus anni Ma. ut pleraeque tabulae Ecclesiasticae docent apud Tilis
temontium nota xxix. Haec est etiam Baronii sententia A.D. M a. *.XLIl. quam erroris immerito arguit Pagius ibidem j. xvi. Annus Hieronymi ante scriptionis emergit ex ejus sequentibus verbis eodem lib. III.
P g. 4s3. duas, Buodieam εγ paschalem ejus c Theophili epistolos eontra Origenem illiusque diseipalos , O alias adversas fouinariam Oeandem Origenem per HOC ferme BIENNIUM luterpretatus sum , e is aediscationem Relesiae legendas nostrae linguae c latinae hominibus δε-
ῶ . Aliud operum ejus ne feto me transtasisse . Ex Cardinati Norisio lib. I. Ηist. Pelag. cap. 1I. de Dissertatione de Sancto Sirieio pontifice Pag. s. Hieronymus tres tantum paschales Theophili epistolas, nunc superstites, interpretatus est, non quisque , ut putavit Baronius A.D.399. l. M. Neophilus enim de more suae Ecelesiae, quotannis paschalem epistolam publieabat.
Prima, incipiens, orsum Fesum Domistim , designavit pascha
Pro anno 3. die xl x. mensis Pharmuthi, idest xiv. Aprilis Cyclo So-1is XVIII. Lunae III. lit. Dom. F. Haec quae plures Origenis errores pan
dit , & prima est, in vulgatis editionibusf eatnda perperam dicitur . Secanda, incipiens: Primum solemnitatis aurasia, in qua err res Apollinarii Se Origenis confutantur , designavit pascha pro anno a. die xi. mensis Pharmuthi. idest die vi. Aprilis , Cyclo Solis xi Lunae iv. lit. Dom. E. Haec Meunda in vulgatis editionibus prima perp
sam dicitur . Tertis pro anno VI. conversa non suit a Hieronymo , quod Bainronius tamen existimavit.
Quarta, incipiens, nune qaeoque Deus , designavit pascha pro anno bissextilio . die xxia. mensis Pharmuthi xviti Aprilis Cyclo Solis
NXI. Lunae vi. literis Dom. Q B.
Ex his nemo non videt, Theophili epistola rvin paschalium ordi-.nem in cunctis editionibus esse praeposterum , in tomo I x. operum San. ω Hieronymi editionis Mariani Victorii, inque tomo tuis editioluS novae pag.689. Bibliotheca Patrum milietionis Coloniensis anni 16i8. to- Ο V. Pag. 717. inque tomo v. editionis Lugdunensis pag.883. quod exypsis earundem paschalibus characteribus patet: ut post Norisium, eo minime tamen laudato, animadwertit etiam Abbas Claudius Floriacus in Historia ecclesiastica tomo v. Iib. xxi. pag. 3 3 i. Hieronymus in Verbis
superius allatis ait, per hoe ferme biennium, nempe A. D. ΑΟΙ. S Ma quia Duili od by Corale
307쪽
RQ INU s. quia Iecstudo hoc anno 4o a. scripsit librum III. Apologiae; alteramque Ias. v. GH. paschalem epistolam contra e ouinarium Sc orixenem , ab - se Latino conversam, sive, ut ait, Auxandrinas opes , primo Romam vere , transmisit ad Pammachiam & Mareellam una cum epistola cIxxxviI.
alias xxxv ti i. & quidem Anastasio adhuc superstite . Hieronymus enim his verbis epistolae suae finem imponit : eui c. Anastasio b multos impre-eamur annos, ut hareseos rediviva plantaria, per illius stadiam lοπνtensore arefacis, moriantur . Male ergo in nova Hieronymianorum operum editione, to . IV. pag. 689. haec epistola ad scripta illi. gatur A. D. 4os. quum ipje triennio ante obiisset, Petri Sede Innocentio I. relicta , qui eam implere coepit A. D. M a. Rursus aliud argumentum pro stabilienda epocha anni 4o2. libri si I. Apougiae Hieronymianae haec eius verba suppeditant: Haereticorum factio NUPER Drata de AEgypto, Alexandria , se Hierosoldimam contulit, huic Paullo cuidam Episcopo per Theophilum Alexandrinum deposito voluit eva- Iari , ut quorum unus esset dolor, una fieret aecusatio, quos iue Paullus ) REPULIT, SPREVIT, ABIECIT. Et paullo post di quid tibi τι
detur de his , qui damnati, palatia obsident , mpe Aulae Caesareae proceres S ministros in Theophilum instigantes Ergo monachia Theoph Io repus, spreti, objecti, Constantinopolim petierunt. Rem narrat Palladius in Vita Chrysostomi pag. s . Socrates lib. VI. cap. IX. S S zomenus lib. VIII. cap. xiii. Neophilus in Epistola iI. paschali pro A. D. M a. quae oldine est prima , sic ait de origenistis: in magnis arrbibus laeerant, divitumque obsident foret effeminatis auribus O Gω- tisium odiis se nostri detraetione eommendant, nimirum Eunuchis & hominibus christianae Religionis expertibus . Ouare monachi iam Constantinopolim adpulerant , Hieronymo haec scribente . A pulerunt autem circa medium vel finem anni Mi. ex Tillemontio to .XI. pag. 77.S 63s. Ergo liber i i I. Apologiae scriptus filii A. D. M a. proptereaque Hieronymus libros Biblicos , e quorum praelationibus loca quaedam iaea proseruntur , ante hunc annum ediderat; perperam enim Humste-dus Hodius aliter sentit libro III. de Bibliorum textibus Parte II. cap. II. pag. 3s . Dissicile est autem priores duos Hieronymianae Apologiae libros, qui stribi non potuerunt ante finem anni mi. latos suisse vis/luam ad Rufinum arue annum 4oa. At Hieronymus librum III. post a eeptum S ui responsum composuit ante finem veris eiusdem anni 4 2. ait enim , Anastasium adhuc vivere, quod dicere non potuit, nisi an tequam de ejus morte , quae contigit die xxwII. e risis , nunciam in Orientem advolasset. Hinc lapsus illorum patefit, qui AnastasE obitus
epocham retro trahunt ad diem xIν. Decembris A. D. 4o I. VII. Quod pertinet ad has eontentiones inter spectatissimos viros, Antonius Sabellicus lib. v i. Exemplorum cap. t x. de aemulatione, eas
ad hoc studium resert ex parte Rufinit quid quod, inquit, ne Hierou 'quidem, in quo tantum infusi luminis fuit, tantum eloquentiae, suas desti
308쪽
aemulus λ Sed potuit Rufinus verbis eontendere, fansititate non potuit, RUMFUs. quanquam si illud quoque in ambobus pensetur , tantam Stridonensis illa Lis. V. C. VI tuba Carnieae praesitit, quantum Indiei Euphantir burritus culicis hom- . bittiis . Adducamus alia Sabelliei verba ex ejus libro i I. de vetustate Aquileiae, ubi de Rufino paullo mitius judicat: exstant inter cetera, ejus Rii fini) epipolae, immo Invehrivae potius, ad Hieroumum , Hiero-vmi ad eum, quae haud mutuae emuistionis indicio carent. Dij at tamen non parum uterque ab altero in eodem scribendi genere . Densior ille, bieeopiosior ; the arctius pugnat, hic latius : ille acumine nisitur , hie vero pondere . Vertim non omnino elegans ille , hic autem non solum elegans , sed comptus etiam, e - , brevi, talis , quem pro Ciceroniano ad tribunal
Dei inerepitum c ut ipse testatur θ credere possis. Sed video quam interim
inepte faciam homo omnium pene literarum expers , qui tantorum virorum ingenia, vetat auer Ariuarchus, in trutivi suspenderim . De hoe
iurgio aequum iudicium protulisse mihi videtur Sigeiartus Gemblacensis in Chronico A. D. 4o t. pag. t s. editionis A uberti Miraei: Hieronymus , inquit, O Rufinus presbter Aquilueusis , orto inter se simultate pro quaestiouibus Seripturarum ; fatis quidem luculento , sed nimis mordaei
Iermone in alterutrum eonscribant. Ado vir Sanctus in Martyrologio die xxx. Septembris recensuit quidem opera Sancti Hieronymi, sed seripta in Rufinum praetermittere maluit. Fuit Ado Archiepiscopus Uiennentis , Gallosque antistites Rufini partibus studuisse, ex infra dicendis constabit. Ado sua manu Ravennae descripserat Martyrologium parvum Roma Aquiluam ante transmissum , pro magna sui parte ex Rasini historia de-Cerptum . Interim iudex , omnium sane probatissimus , aequalis , ct ab omni suspicione alienus,utpote amicus utrique,hoc loco est proferendus . Is est Augustinus Hipponensis Episcopus , ad quem Hieronymus epistOla Lxv III. alias xi II. inter Augustinianas post A. D. a. scripserat, sibi relatum , Rasini, sive, ut ait, Calpurnii eognomento Lanarii maledicta
ad Afrieam quoque sudio ejus pervenisse : ad quae breviter, ex parte, ipse
tamen responderit e ct libelli ejus , inquit, vobis misi exemplaria, quae erant prioris e ologiae , in duos libros distinctae ς latius opus c Apologiam II. vel librum H I. Apologiae I. quum opportunum fuerit, primo missuras tempore. Se quoque illud cavisse significat, ne in quoquam exi-simationem laederet Christianam, sed tantum ut delirantis imperitique
mendacium, ae Secordiam eonfutaret. Augustinus perlecta Hieronymiesologia , in ejus partes, pro miti ingenio suo , nequaquam descendit, etsi alias in se subiratum mulcere studeat. Satis habuit, si inter tantos viros discordiae flammam arsisse vehementer doleret. Nulla Ito, ι contra eum scripta ad Africam pervenisse respondet, seque ex Hieronymi apologetieis literis didicisse, quantum sibi hac in re temperaverit. Se , illius inter eos natae dissensionis exemplo , territum ait, quum quaedam ad se in Hieronymi epistola , ipsius indignationis indicia , observaret. Sed praestat suismet verbis ipsum loquentem audire epist. III. alias X v. cap. III.
309쪽
Rupi V neseio quae scripta maledica super tuo nomine ad Asticam pervenerunt is L V ' Vi' Aeeepimus tamen quod dignatus es mittere, tuis respondens maledictis zquo perlecto , fateor , multum dolui , inter tam caras familiaresque personas , euntiis pene Eeclesiis notis o amicitia et inexu eopulatas, tantammatam exsiti ste discordiae . Et tu quidem quantum tibi modereris, quan
tumque teneas aeuleos indignationis tua, ne reddas maledictum pro male
dicto , satis in tuis literis eminet. Ita Augustinus, qui statim subiungit , quod si Apologia , in qua Hieronymus sibi temperavisse significabat, illum adeo terruerat, hinc ominari licebat, quid sibi ex lectione Scriptorum Rufini accidere debuisset, si unquam ea legeret, quandoquidem, ut Hierony mus nunciaverat, maledictis scatebant. Ait, ipsem Hieronymum haec dicere, quem non audet palam reprehendere. Verumtamen, inquit,
si eas ipsis eum legissem, contabui dolore, O obrigui timore, quid de me illa facerent, quae in te talis seripsit, si in manus meas forte venissent mundo ab scandalis i Ree si, ecce prorsus impletur quod Veritas ait: quoniam abundabit Aiquitas , restiqescet earitas multorum . Lova Hi enim jam fida pectora refundantur In eujus sinum tota se projiciat jam Ada dilectio λ .s denique amicus non formidetur , quostfuturus inimi-eus , si potuit inter Hierondimum edi ius num hoc , quod plangimur exoriri 2 o misera ct miseranda eonditio l o infida in voluntatibus amieorum scientia praesentium , ubi nulla est praeseientia futurorum i Sed quid hoe
alteri de altero gemendum putem , quando nee ipse quidem Hi homo est notus in posterum 3 Novit enim uteunque vix forte nunc, qualis sit: quolis autem postea futurus sit, ignorat. His dictis, Hieronymi animum , praeteritis sitis literis nonnihil offensum , placare studet, S summus doctor ,
quasi de s. agens , Christianam caritatem generatim praedicat. In fine epistolae ad ejus cum Rufino inimicitias iterum redit, seque non probare, nec credere ea , quae de Rufino scripserat, satis aperte innuit: quir prudentium nou videat, etiam tu quam tolerabiliter feras amicissimi quondam edi familiarissimi Rufini inimieitias , eonsolante eonscientia Z Et quemadmodum vel quod jactitat , vel quod a quibusdam Pammachio, Oceano, & Marcella for stan ereditur , in finiseris armir deputes , quibus
non minus , quam dextris eontra diabolum dimieatur Verumtamen tuum c Rufinum maluerim aliquo modo mἰtIorem, quam te isto modo armatio rem c fortasse amariorem . me magnum triste miraeulum est , en amicitiis ta bus ad has inimicitiar pervenisse. Laetum erit multo maius ex inimicitiis talibus ad pristinam eoueordiam revertisse . Hucusque Augustinus , qui epist. clxvi. olim xxvi ir quae aliis inscribitur de oriagine animae hominis liber , innuit cap. v. is. se accepisse Hieronymi solo M librum 3 3I. ex qlio haec verba recitat: illud vero , quod in Inhro adversus Rufinum posuisti, quosdam huic sententiae calumniari, ori
Deum dare animas adulterinis eonceptibus, videatur ivdignum, unde coπantur adprnere meritis testae ante carnem vitae, anisar quasi ad erg
suis hujusmodi juste posse per et , non me monet, multa cogitantem,
310쪽
suibus hae possis ealumnia refutori. Reeentiores plerique omnes Ruffum, ut haereticum & ah Anastasio Pontifice damnatum , uno ore tradu '' 'cunt. Verum Augustinus, haereticoruin acerrimus hostis , non luxis et tanti viri, ac fuit Hieronymus , dissidium cum homine haeretico , S ab Apostolica Sede damnato, neque optasset,ut ex inimicitiis talutis ad pri sinam eoncordiam cum Rufino reverteretur ; nulla enim societas lucis Stenebrarum esse debet. Qirare vel ex uno Sancto Augustino liquet, nun quam Rufinum fuisse damnatum, aut pro haeretico habitum , quod postea latius ostendam . Interim reliqua Origenis scripta, a Rufino latine .ersa,
I. origenis Homilia xviI. iis Genesim non a Hierondimo , sed a Rufino latine versae. II. Tredecim in Exodum,,sexdecim in Leviticum. III. Vigintiocto in Numeros . IU. Vigintifex in Iosue . U. Novem in Iudices , totidem tu Psalmos, una in libram L Regum , O quatuor tu Canti . VI. Libri deeem in Paulli epistolam ad Romanos. VII. Homiliae dubiae. sunt in Lucam, non Rufinus , sed Hieronymus vertit. I. Uandoquidem rei connexio a nobis postulat, ut reliquarum Ori- genis lucubrationum, quas Rufinus, amicis obsequiurus, Latio donavit, seriem , ab aliis historiae literariae scriptoribus, ferme neglectam, concinnemus, initium auspicabimur ab Homiliis xv ii. in Genesim . Has una cum aliis AEgidio Viterbiens, divinorum verborum oratorἐexeelienti, ordinis eremitarum , & postmodum S. R. E. Cardinali, ah se nuncupatas , primus omnium typis vulgavit Aldus Manutius senior cum
huiusmodi inscriptione et origenis Homitia in Genesm, Exodum, Levi- risum , Numeror, yesum Nave , ct librum 7uditum , divo Hierondimo
interprete. Venetiis A. v. isos. in fol. Editioni operam commodavit Monachus, qui nomen suum in praelatione reticuit, multum se debere professus sodali suo in coenobio Patavino Sanctae Iustinae , Hieronymo a Ualentia Hispano . Hanc postea editionem iterum expressit Hernardiuus Senalius Venetiis A. D. Isi a. in solio . Idem monachus Sanctum Hieronymum universi operis interpretem lacit, nimirum proptereaquod in in sitis codicibus Mss. unde illud eruit, pro Rufino, ab librariis Hier ardimum scriptum reperisset, ut tanti viri auctoritate volumen acceptius evaderet. Monachus tamen dubitare videtur , an recte Hieronymo ea translatio inscribatur e non dubitamus, inquit, tam auctorem, quam interpretem opus tam egregium absque proαmio nequaquam edidisse, verum feriptorum incuria ad nos minime pervenisse . Neque eo inficias tamen , invenisse quidem nos, nonnuuis in exemplari r nescio quid, proaemii Deo inseriptum ς nec auctoresane c. at ego senserim nee interprete nostro dignum . Verum calamus mihi temperandus est; potuit enim latinus in- 4 ri a terpres