장음표시 사용
341쪽
RupINUS . Parisiis te a I. in a.
' 8. Venetius ad signum Dei Issa in ra.' fine prologo sol. ia a. post indicem libelli, sic inscripti: Dicta pretiina serve Dei communer ex omnibussere dodioribus, qui in sacris literis scripserunt, per Defensorem Theologum vetustissimam excerpti. 9. Coloniae apud Maternum GPolinum is 4. - 8.o sine prologo : &cum hoc titulo : Sententiae Sixti aut Xysti, quae verae sapientia praeceptis refertaesunt, edi ad coelestem disciplinam animos informant, Ludovisi Millessemii Mndernaei docta explanatione iuustrata. Ilillinem ius, qui de Sixto primus benemereri voluit, sententiis per numeros ad oram distinctis , & Commentario explicatis , librum dicavit Gregorio XIII. Summo Pontifici . Margarinus Bigneus, omissis notis , ex hac editione suam expressit toni. III. Bibliothecae Patrum pag. 96 a. editionis I. Parisiensis apud Michaelem Sonnium Is s. unde reliquae Omnes ma
io. Iohannis Helmessii apud γσeobum Luetam i6is. inia' sine prougo. Epigraphen accipe. Gnomae sive sententia de moribur, non minus erudita , quam piae, X i philosophi , Laurentii Pi ni, Thalassii episcopi, nune primum seorsum editae dis Yobannis a
li. Thomae Galet, Cantabrlata apud γo: Haves 16 i. in 8.' &deinde Amstelodami apud Henricum V eistentum i688. in 8.' sine
I. Evagrii, euius opuseula Rasinus latine eonteriit, patria ct coenomen . II. Aceusationes in ilium eo e . itI. Ejus laudes. IV. Seripta a Rufino translata, adhue exstantia. V. Sententiae Pamphili mar- ris adversus Mathematisos ab eodem eonversa excutiuntur . T Raeter Xystinas, Esurii etiam sententias Rufinus latinitate do- . Auctores habeo Hieronymum & Gennadium . Idem Eva grius , utraque fama celeberrimus, ab Hieronymo in epistola ad Ctesi-Phonterri Pontieus Huperborita cognominatur: in codicibus Iohannis Martianei, Derita, sive Hiberita et aptilis Dorita, ut postea dicam . Stri- donensis Pater de illo statim haee subdit: qui scribit ad Vimines , scribit σου μονσebos, scribit ad eam c Melaniam cujus nomen nigredims testatur perfidiae tenebras . Edidit libram SENTENTIAS ..ρι ἀπαθείας, qu mnos impossibilitatem , .et imperturbationem possumus dicet e , quando nun- quom G imur ullo perturbatianis vitio commovetur, e, , ut se liciterdicum , velfaxum , vel Deus est . Hujus LIBROS ster orientem Graecor,
dente LECTITANT. Ita Hieronymus . In prologo Dialogi contra Pe lagianos Disitirco by CO. gl
342쪽
Iagianos rursus Euagrium exagitat, eidem juxta atque aliis haereticis RUFINUs . sententiam adscribens, posse adperfectionem, O , non dieam adfi-Uitu LN V, ea dinem , sed aequalitatem vel humanam virtutem Mentiam pervenire, ἐω at asserant, se ne euitatione quidem ct ignorantia, quum ad eonsummationis eulmen adscenderint, posse peccare. In prologo libri iv. in Hieremiam contra Rufinum & Evagrium, quasi Origenis asseclas , ejusdemque errorum armigeros indignatur his verbis r Commentarios, in quit , in Hieremiam per intervalia dictabam, ut, quod deerat octo ,superesset iis striae , quum subito haeresis 'iba rae ct Zenonis δεναρο-αι, ροαναι 'insiis , laes impossibilitatis er impeccantiae, quae olim in Origene,
is in impulis ejus Grunnio c Rufino Evagrio , ct γοviniano iugulata est; non solum iu Oeeidente, sed in orientis partibus sibilare . Multa scripsit Evagrius , quae post Gennadium cap. XI. recensentur ab Antonio Pagio A. D. 388. q. xv. a Casimiro Oudino in Supplemento Bellarminiano pag. 4 . atque etiam a Ludovico Dupino initio tomi 11I. Bibliothecae . Librum tamen Sententiarum, quem Rufinus ex Graeco in Latinum sermonem transtulit, omnes ieiune attingunt, vel ferme intactum praetereunt, ne excepto quidem Tillemontio , qui res Evagrii alias copiose persequitur in tomo x. Commentariorum de Historia Ecclesiasti ca . Ex Pallaὸio in Historia Lausiaca cap. Lxxxvi. Evagrius fuit genere Ponticas eizitatis Iberorum, vel Hiberorum , ex Paradiso Heraclidis
urbs ad Helenopontum in Asia minori, memoratur Iustiniano in Novel Ia xxv Iir. quam urbem Gregorius Nyssenus , Evagrii amicus , tom. i I.
Operum editionis Parisiensis Egidii Morelli anni i638. pag. ala. Oratione de XI. Martyribus, locat prope coenobium Sanctorum Basilii S Ma crinae , unde, ut ait, non procul abest parva civitas, quam Doram Poeant. Eius Episcopus Dranius subscripsit Actioni vi. Concilii Chalcedonensis apud Labbeum tom. I v. pag. s89. Codex Palladii apud Rosvveydum in Historia eremitica pag. 89. num. I 34. habet Dororum pro Derorum . Ergo minime dubitandum , quin apud Hieronymum , cum Rosvveydo , ct Henrico Valesio in notis ad Sozomenum, legi debeat Do-rita , vel forte 'sorita pro 'perborita. Violentae enim S quodammodo aenigmaticae Tillemontii ct Cotelerii explicationes videntur: quorum isse 'perboritam exaggeratione quadam ab Hieronymo scribi potuisse conjicit, proptereaquod Pontus, patria Evagrii, esset borealis , contra ac Palaestina, ubi Hieronymus haec scribens morabatur; Cotelerius vero in Monumentis Ecclesiae Graecae tom. HI. pag. s43. periboritam, vel 'perueritam scriptum ab Hieronymo suspicatur, nomine in maledictum contorto, quasi supra Derruar, populares suos, Iberita, atque Deritis pejor; quod nimirum Dera, sive Hiberi , ceteraeque Ponticae gentes male audirent, teste prae aliis Septimio sub initio librorum in Marcio nem . Idem vir doctus, Cotelerium dico , pag. 67 . se codices biss. bene
multos vidisse ait, in quibus legitur Huorita , ct Hiberita e 'borita' R r a etiam,
343쪽
RUFINU . etiam, ex quo factum 'perhorita . Sed vero similius existimo, virum L, .V C p IX. Sanctum procul a scommate , unam Evagrii patriam designare voluisse , ut illum ab aliis Evagriis , tunc notissimis, discriminaret, puta ab Evagrio Antiocheno Episcopo, Sancti Iohannis Chrysostomi neces.sario, S Evagrio presbytero, qui A. D. 38 I. Concilio Aquileiensi interfuerat. Hic noster Evagrius, professione monachus, cujus opuscula Inus latine vertit, viris sanctitate S doctrina maxime illustribus operam dedit, Gregorio Nazian Zeno praeceptore usus, a magno Basilio Leaor, a Gregorio Nysseno Diaconus ordinatus, in Ecclesia Constantinopolitana sub Nectario, Archidiaconi munere iunctus , unde Hierosolymam digressus, a Melania exceptus est, cujus suasu monachum induit. Tandem sub utroque Macario, aliisque sanctissimis viris, Deo vacaturus, in Nitriae Se Cellularum deserta secessit, ubi ex hac vita migravit A. D. 399. circa la-stu in Epiphaniae, aetatis suae Li v. postquam Theophilo Alexandrino, onus Episcopatus sibi imponere satagenti, se subduxisset. De Evaerio Doritaex Ponto, cujus scripta Rufinus, ejus necessarius, cum Lutinis communiis cavit, haec carptim delibavi. Cetera Tillemontius fusiori calamo exequitur. II. Quanto odio Theophilus AEgyptios monachos , in Origenismisit spicionem vocatos, insectaretur, alibi dictum . Hieronymus Theophili opinionem generatim sequutus, Evagrium , quasi Adamantii erroribus plenum, primus omnium praecursoribus adnumeravit. Etenim satis erat Origenis studiosum videri, ut quis in Pelagianismi suspicionem incurreret. Viri Summi Petrus Daniel lauetius in Origeni nis lib. II. cap. t v. Sect.III. l. x i v. ct Henricus Noris in Dissert. de Concilio V. cap.νH. Evarrium perinde ac origenem Didymumque in eodem Concilio, Sex illo in vi. Sui; . damnari quidem ostenderunt. Sed Honoratus Faber in Prodromo velitari Parte III. cap. II. IX. Pag. 77. contra Norisium , qui Petrum Halloixium , ut patronum Origenis, acriter impugnaverat, non diffitetur quidem, Synodum v. damnavisse errores origeni, alii seue antea deiunctis, nimirum Manio S mdimo impactos e non tamen ideo tunc Origenem ab Ecclesia damnatum admittit, nec μυrium , aut Diddimum certe . Constat enim apud Catholi-
cOS , Synodum ν. antequam a Summo Pontifice confirmaretur, non' fuisse Oecumen iram , teste etiam Baronio A. D. ss 3. 4. CXXIV. ut O te ce
mo non solum non approbante , sed expresse refragante Vigilio pontifice . Vigilius illam ouidem postmodum adprobavit epistola decretali, quam publici iuris secit Petrus de Marca licet Gamerius in notis ad Liberatum Diaconum de ea dubitet. Uerum,utcunque sit, hac tantum parte ad probavit, in uua r ia east3tula condemnaverat: de quo dubitari non potest , de eo enim exstat Vistilii Constitutum a nud Baiurium in Conciliis pag. Issa. De Fuaerio ceterisque altum in eo silentium . Subsecuti pontifices, Pelagius uterque, & Gregorius Magnus in vigilii vestigia presse
344쪽
incurrentes , nihil ex Synodo ν. adprobaverunt praeter unam Prium ea- RUFINUS. pitulorum condemnationem . Quare Vigilius S Successores Synodum v. --V. ira quantum ad Trium capitulorum condemnationem dumtaxat adprobaverunt , non quantum ad alia in eadem Synodo acta: quorum multa nunquam adprobare potuerunt, ut Faber ostendit. Ex his unum suit Evagrιι damnatio, cujus errores Sedi Apostolicae non innotuerant. Alios autem , quos ut haereticos eadem Synodus v. damnavit, Apostolica Sedes in aliis Conciliis ante damnaverat , & nova tunc eorundem adpr
hatione , quantum ad haec, opus non fuit. Optavit quidem , immo S flagitavit Theophilus cumque eo Hieronymus, ut Apostolica Sedes Theophili damnationem Origenis confirmaret , sed minime obtinuit . Hieronymus eri l. Lxxviii. ad Pammachium & Marcellam, ait, praedicationem Cithedrae Mareἰ Evangeιistae , Cathedra Petri e υονιο li Juo praedicatione confirmet, sed tamen non confirmavit, quanquam Hieronymus ibidem subjungit, eelebri sermone vulgatam , beatum quoque Papam Quosasium , cte. Baron. pag. 99. to. s. Cetera apud Fabrum videri possunt. Non me quidem iugit, post Plieronymum a Johanne Climaco Evagrium propter spathium reprehensum in Gradii xi v. Scalae Paradisi pag. 2o I. operum editionis Parisiensis Matthaei Raderi . Sed Dionysius Carthusianus dicto Climaci , sensum Evaerii praeferre non dubitat in Enarrationibus ad Scalam Climaci, Gradu xxix. sol. cxxv II. editionis Coloniensis apud Melchiorem Novesanum A. D. is o. in solio. Aliquot post Evagrium saeculis Antiochus Abbas , Heraclii Augusti aequalis. HO-
milia cxxx. pag. 234. to. xl I. Bibliothecae Patrum editionis Morellianae G. L. anni i6 Evagrio, origeni, & Didyino errores adscribit de praeexistentia animarum ante mundi conditum , deque omnium rerum , qua fuerunt, renovatione. Eadem illi tribuunt Cyrillus Scythopolitanus invita Sancti Sabae , & Ioh. Zonaras canone in Dei param , uterque in Monumentis Cotelerii to. III. pag. 3 4. 468. Ad ea tempora etiam Joh. Mosichus si is sophronius in Prato Spirituali cap. c LxxvII. pag. 9I6. edit bonis II. Rosv-ydi, narrationem attexit, Evagrii famae parum aequam rquem tamen Sanctitatis titulo ornari in codice Barberino testatur Sua-resius ad Nilum pag.6io. Quod alibi etiam factum videbimus . De iustitia tot aerusationum, quae in Eva pium cumulantur, Deus iudex est . Pro eo interi in stat, quod crimen Origenismi viris etiam sanctitate venerandis suerit impactum: quos inter Chrysostomo primas deberi , an ullo ignoratur . Scripta μυν ἰῶ, quae supersunt, passim laudari certinsimum est , etiam ouae Rinnum interpretem habuerunt. Haec enim a Sancto Benedicto Anianensi magni facta postmoduin ostendemus . Quod
respicit apathio vocem, nemo prudens omnes Scriptores ea usos iacile arquet. Siquidem auctor Uitae Sancti Pachom ii, errorum Origenis, quos aversatur , penitus expers, ea tem voce, iuxta ac Fuaerius, utitur apud Lauren tum Surium die xiv. Maii. Marcus, qui Uitam sanin Porphyrii Gazensis descripsit apud Bollandum die xxvi. Februarii pag.66o.
345쪽
RUFINV --ioi. apathiae vocem pariter usurpavit. Huc etiam ad partes advoco --Vα Eliam Cretensem metropolitam in Scholiis ad Gradum xxx. Scalae Climaci pag.4 s. ubi sic loquitur et ego enim apathiam , sive tranquillitatem animi nihil aliud esse existimo, quam mentis in corde metam, quod omnes improbas daemonum artes deineeps pro ludo o- ludibrio habere, eontemnit . Conser Raderi doctam observationem ad caput iv. pagina 4 r. bonum sensum vatbiae tribuentis , & Bernardini Rosi-gnolii suffragium adsciscentis ex libro II. de disciplina Christianae persectionis cap. xxVII. pagina 34 r. Huc facit Magnus Basilius in Regulaesus oris praefatione, aliique non pauci, qui ab apathiae vocabulo nequaquam abhorruerunt, quum probe nossent, rectam significationem comis mode. admittere, quan vis stricte considerata, malam involvat. Hinc Pelagiana haeresi ex orco egressa , vox apathiae passim suspecta . Suspecti quam maxime qui vocem in scriptis suis quomodocunque usurpassent, ut 'stus, Eva ius Fontieus, S eorum interpres Rufinus . Pelagius enim hoc etiam docuit, posse hominem in hac vita eo persectionis adscen- dere, ut ab assecti hus vacuus, ultra non peccet, ex Historiae Pelagianae Scriptoribus, Vosso libro I. cap. III. & Norisio lib. I. cap. I. Egregia tamen est animadverso viri in veterum Patrum lectione exercitatissimi telarii, in notis ad Recognitiones Clementis libro I. cap. II. L. I v rhiam, stricte sumtam, esse imperturbabilitatem, atque impeeeantiam; sed laxius interdum ab antiquis Patribus usurpari pro eo statu, in quo positus vir Sanctus per gratiam Dei minus crebris , & minoribus tentationiis hus sit obnoxius , nec gravioribus peccatis succumbit. pathiam sic exisplicatam admittit SanAus Maximus, cui to. I. Operum pag. 399. Centuria I. de Caritate cap. xxxvI. ea est pacatus animi flatus , quo is aegre ad vitium movetar . Iterum consule eundem Sanctissimum, doctrinaque theologica instructissimum Patrem pag. 44 I. 4s i. sa I. s o. S I. & 6s4 His enim, aut nullo explicatum iveris quae apud alios pios scriptores bene multos, nedum Magrium , de apathia passim offendimus. ii I. Evagrium in vivis agentem a nullo accusatum reperio . Mor tuum , nemo unquam praeter Hieronymum, integro centum & quinquaginta annorum spacio, accusavit; ne ipsemet quidem Theophilus Alexandrinus , alias in multos AEgypti monachos, tanquam Origenistas, mox ab Evaerii obitu , saeviens. Sed Hieronymo , ne Evagrium pro
baret, satis fuit, illum Rufinoque, Ammonio item, reliquisque Plitariis, per Theophilum male habitis, amicitia adhaesisse. Ceterum nemo ex antiquis Scriptoribus Evaerraim sine laudis praefatione memora Avit; non Palladius, non se non Socrates lib. IV. cap.XVIII. non Sozomenus lib. VI. cap.XXX. Non Sanctus Prser in Chronico editionis Scaligeri, non denique Gennadius . Matrii sententiae passim receptae a
Graecis Patribus, Nilo, Maximo , Damasceno. Ad haec in Historia eremitica eius auctoritas non semel adducitur lib. I. pag. s68. q. I . S pagina s8 a. s. s. Etiam in Catenis Patrum Graecorum i eandemque Sanctus
346쪽
Dorotheus monacus laudat lib.x1I. de Doctrinis. At enim ex his male au- RUFINUs. dit unus & alter, quippe Origeni addictus. Plerique tamen sispicionibus Io. t. Post Vacant: nec Noνatianismo, qui Socrati impingitur, quicquam cum ori gene & Pelagio commune fuit. Adi postremo loco Regulam Sancti Antonii Abbatis editam ab Abrahamo Ecchellens pag. s. in qua Beati Eva-Drii laus est. Ouid jam de sanctissimis viris di eam, quibus stricto necessitudinis vinculo adhaesit Z Quid de utroque Macario λ Quid de Arsenio ZQuid demum de Isidoro Pelusiota , cuius epistola cc ι i. libri I. scripta est ad Evagrium Diaconum Quod pro eo dixi de Concilio v. ab Apostolica
Sede, quantum ad unam Trium Capitulorum , non Evagrii, condemnationem, adprobato, hoc idem auctoritas Santa Benedicti Anianensis confirmat , quem spathiae nomen, Ewagrii scriptis insertum , nequaquam deterruit , quominus tria eius opuscula , utpote ab erroribus vacua, & religiosae vitae perutilia, in suum Codicem regularum transcriberet. Immo Evagrii lucubrationes apud Occidentales tanti fuerunt, ut aliquando eius
liber de Confictu virtutum edi vitiorum, primariis Ecclesiae Latinae doctOribus, Augustino S A mbrosio tributum fuerit: Leoni etiam Pontifici, Isidoro , S Aut perio . Adi Appendicem tomi v i. operum Sancti Augustini
editionis novae pag. at 9. ubi de Confictu vitiorum virtutum inscribitur. Esse autem Evagrii Antisrhetieam, ab Gennadio conversum, nemo ani-- madvertit praeter unum , talium callentissimum , Lucam Holstentum in notis HSS. ad Roberti Bellarmini Catalogum et unde perspicuum fit, Evagrii Antirrheticum a viris doctis frustra quaeri. Holstentus monet, quae in extremo libro leguntur de requia Sancti Benedicti, esse assumentum , quod MSS. Vetusta non agnoscunt. Etiam auctores novae , quam dixi, editionis, testantur in MM. quibusdam , ct in editione Erasinica librum
carere capitibus duobus postremis xxv ii. S xxv ii I. eundemque his ver-
his claudi: ta autem homo Dei vigilanti studio attende quae dico, ipse a juvante , qui vivit O resinat in saecula saeuiorum, amen. Haec de Evagrii doctrina. Ad mores quod attinet, nihil prosecto simplicius S sanctius animo effingi potest, quam ejus vitae historia, uti eam refert Palladius, qui
IV. His praemissis pro Evagrio, cuius caussa Rufino com rvmnis est, iam ad Evagrii opera Graece scripta, & per nostrum conversa, accedamus . Ea recenset Gennadius, inque duas es asses partitur in Catalogo cap .XI. Quaedam enim ait ab se, quaedam ab alio Rufinum intellige ) latine translata . Quae in posteriorem hane classein reiicit, haec sunt . . I. Liber centum Sententiarum ad monachos, sive anachoretas . 2. Liber de vita communi coenobitarum ad Synoditas, alias Sententiae de vathia . 3. Liber ad Uirgines Deo sacratas. De primo opere scribit Gennadius eodem cad. x I. composuit ana
ehoretis libram CENTUM SENTENTIARUM, per capitula laesum . Mox alium librum recenset.: eruditis ae studiosis
347쪽
RUFI Vs . c librum 3 quinquaginta Sententiarum, quem ego latinum fee; . Nam superiorem c librum centum Sententiarum OLIM TRANSLATUM ,
quia vitiatum edi per tempus eonfusum vidi , partim reinterpretando, partim emendando , auctoris veritati restitui . In Gennadii vetustissimo eodice Vaticano ob antiquarii incogitantiam hic aliqua desunt. Ex vulgatis liquet, librum ee titum ab alio interprete olim conversum, sed ignavia librariorum corruptum: quem Gennadius ad veteres codices exegit S emendavit. Primus ille eentum Sententiarum interis pres non alius filii, quam Rufinus, si Gennadium quidem Gennadio exisplicamus. Gennadius autem cap. xvii. de Rufini Graecorum operum translationibus loquens, generatim ait, eum exhibuisse Evagrii Senten- . tias. Hunc eundem librum cum reliquis duobus perspicue designavit Hieronymus ad Ctesiphontem de Evagrio sermonem trahens .
I. UIRGINES. a. Seribit ad MONACHOS . . Edidit librum SENTENTIAS σιροῦ-, quam nor λ- passibilitatem .el imperturbabilitatem possumus dicere, quando nunquam animus ulla perturbationis vitio eommovetur , ct , ut simplieiter dicam,
vel saxum, vel Deus est. Hujus c Evagrii J LIBROS per orientem Graeeor, INTERPRETANTE discipula ejus Rufino, LATINOS plerique in Oeeidente LECTITANT . Non iam unum ergo, sed plures Evagrii libros Rufinus transtuIit.
Tres nimirum , supra a me recensitos. Quid luculentius Primum Gennadius eodem cap. x l. librum centum Sententiarum appellat, Meandum se reserti cimposuit et Caenobilis et SInoditis doctrinam aptam vita eommuni . De Θnoditis , qui iidem sunt ac eaenobita, ne ego, ut alius k-cit, Cangit scrinia compilem, vide utrumque eius Glossarium. Tertium Evagrii librum his verbis Gennadius designat: et ad Virgines veo saeratas libellum eompetentem religioni et sexui. Tria haee opera Emagrii adhue supersunt, licet Rufini interpretis nomine & prologo ablatis, quomodo alibi quoque haec eadem ablata observavimus . Nam Gennadius de Rufini translationibus hoc peculiare adnotavit: horum omnium quaecumque praemissis prologis a LATINIS leguntur, a Rufino sunt INTERPRETATA.-his nihil recentes Literatorum nomenclatores . Non enim ad codicem regularum Sanin Benedim Abbatis Anianensis, quem octingentis ab hine annis scriptum publici iuris secit Holstentus, digitum intenderunt . Immo ex his unus Guillelmus Caveus Evania opuscula in Rufino translata, deperditis adnumeravit A.D. ID. Sed Appendix ejus. dem codicis ex membranis Floriacensibus Reginae Suecorum , nunc Uaticanis , tria iam dicta monachi Doritae opuscula , a Rufino conversa nobis servavit. Priora duo absque ulla distinctione sententiarunt ob similitudinem in unum coaluerunt, utrique hac una epigraphe imposita , in duas tamen , ut quilibet liber suam habeat, hoc pacto dividenda . i. Magrii monachi Seutentia. 2. d
348쪽
a. Ad eos, qui in Caenobiis et Xenodoehiis habitant. Hi sunt S)- noditae. Coenobia enim hujusmodi, etiam ΘυοAebia , seu M,OMehiata ' e LM ix dicebantur apud Cangium in Glossario . Primus Evagrii liber, eentum Sententiis constans , hisce verbis absolvitur pag. 3 s. editionis Parisiensis et suave est mel et duleis fisuus, Seientia autem mei dulcior ambobus. Mox alter ItbeIlus suhsequitur rad eos, qui in Caenobiis et Xenodochiis habitant fratres ,seu Caenobitae et Duoditas ; non scilicet solitarios, sed cum aliis degentes ; atque his
verbis inchoatur: audi monaehe , sermones Fatris tui. His duobus sucia cedaneum venit tertium opusculum , quod, praeter Hieronymum &Gennadium, Socrates cum reliquis memorat lib. I v. cap. XXIII. Sententiae
ad Virgines . In his porro libris , &praesertim in primo occurrit apathia , sive impassibilitas , quae in libris Evagrii Latinis S Graecis Hieronymum tantopere offenderat: manifestius hoc fiet, si exempla aliqua hue adseram , unde esare id comprobetur.
Pag. 34. xtra servituti subjisit earnes fuar, impassibilis erit.
Pag. 3s. Sedes autem impassibilitatis anima bene operans . Pag. 36. Sine impassibilitate non exaltabitur Cor. Caritatem antecedit impossibilitas , impassibilitatem generat prudentia . Pag. Longanimis monachus impassibilitate gaudebit, monaebus prudens impassibilis erit. Pag. s. miseretur liventibus oeulis suis, et tabescentibus eamnibus suis, xon Iaetabitur impassibilitate . Habemus ergo tres Evagrii libros a Rufino conversos, ct a Hieronymo nominatim indicatos, qui iamdudum periisse credebantur. Iam vero summopere optandum , ut singuli seorsum dispositi, & sententiis per numeros ad oram distinctis , quod Xysto factum notavimus , cum reliquis Rufini operibus , tam alienis , quam propriis in unum corpus redactis , ossicinas typographicas subeant. V. Quandonuidem 'sti & Evagrii sententias a Rufino conversas excussimus, locus postulat, ut etiam Pamphili martyris sententias a
versus matbematicos , ab eodem Rufino conversas, excutiamus, de quibus alibi mentionem aliquam fecimus , & facit Gennadius cap. xvi I. In huius tamen verbis mendum latere credidit Tillemontius tom. XII. Ar-tic. cxXIX. quoniam Sanctus Pamphilus non sententias adversum matbematicos , sed pro Origene ε Olotetieam scripsita legitur r quem Gennadius indicare voluit. Caveus A. D. 39o. post Labbeum tom. II. Pag. 3 Io. easdem sententias deperditis adnumerat, suspicatus etiam , in nomine Pamphili Gennadium alucinari. Norisius , in Differt de Synodo V. cap. XIII. nostrum , ab se cum alio , haereticorum antesignano, commixtum , exagitans , crimen fraudis & imposturae
propterea eidem Rufino adglutinat, quod in priori Apologia , Macario scribenti eontra mathematicos , persuaserit, Sanctam Pamphilum mar
349쪽
RGINus. hoc quod Pamphilus scripserat, se translaturum pollicitus, nec postea Ias.V.CAP-IX transtulerit. Ex his doctissimus Cardinalis se agnovisse ait, Gennadium a Rufino in errorem abductum; nam, inquit, in Pamphili Apologetico, quem Macario nuncupavit, nihil prolatum legitur eontra matbematicos vel Fati assertores. Tantum de Patre, de Filii aeternitate et eοUubstantialitate de Sancti Spiritus divinitate, de Verbi incarnatiose ae Gripo Domino , de poenis damnatorum , et de animarum transmigratione ibidem disseritur. Norisius mox percontatur, quodnam igitur opus eontra mathematicos Pamphilus scripsit λ Qtio modo Rufinus eorum , quae Macarius , scire cupiebat , notitiam tradiderit Z Tandem putat, imposturae originem latuisse in reliquis libris quinque Apologeticis pro Origene, nunc deperditis , quos idem vir summus uni Eusebio , non item ut debuit, Pamphilo , tribuit. In horum aliquo dicta Origenis contra matbematicor recitata existimat; hosque libros omnes, Rufinum transferre voluisse . At vix primum interpretatus , manum de ta-hula amovit, veritus, inquit Norisius, ne reliqui libri ue , non sed esse cognoscerentur, si eos vertisset. Hinc error
Gennadii, rem infectam pro sacta accipientis . His & illud addit Nori-sus , Rufinum noluisse Apologetico , ab se converso, primi libri nomen imponere, ne ab alio, quam a Sancto Pampbiis , compositus putaretur . Ego de ipso Apologetico , ct an libri primi unus Pamphilus auctor
suerit, necne abunde disserui lib. V. cap. v. q. III. & IV. Nunc ostendam,
Rustium Macario promissis stetisse, dum illum unum unius Famphilimur ris librum , qui primus fuit lex librorum Apologetici, latine convertit; non item ceteros vertisse, quia Pamphilus contra mathematicos in eo uno, qui primur Sc suus suit, non etiam in reliquis , scripserat. Rei verae, & luce meridiana clarioris, explicationem accipe. Pamphilus in illo ipso solotetico suo , qui ex versione Rufini etiamnum superest to. I. operum Origenis pag. 7s8. editionis Grynaei, tuetur humani arbitrii libertatem eoutra matbematicos, & Fati assertores , humanas actiones astrorum cursui S motibus impie tribuentes. Uerba sunt Pamphili : consequens est intelligere , non nos necessitati esse subjector , ut omni modo, etiamsi nolimus , et et bona, vel mala vere cogamur . Si
enim nosi arbitrii sumus, imp nare Drtasse nos pqfunt aliquae virtutes od peceatum ,'aliae iuvare adfatatem . Non tamen necessitate colimur Cel recte agere vel male: quod fieri arbitrantur c mathematici ct iudiciarii astrologi vulgo dim J qui stellarum cursus ct motus , causam dicant humanorum esse gestorum . Non eorum, qua extra arbitrii libertatem accidunt , sed eorum , quae in nostra sunt posita polutate . Ad haec vir sanctus pag. 6o. haereticorum albo illos adscribit , quἰ liberi arbitrii
potestatem ex gnimabus auferre u Ituntur , velut pernicioso doemate eommuni humanae vitae , Ο virtuti continentiae labem quandam inferre D-
dieandi sunt, ne humani propositi reputetur bcuum quid vel facere , vel dicere, veIsentire, ex quo ad contemtam aut negligentiam divini judia cis
350쪽
eis mens humana firmabitur. Et infra . Habendum est autem In eoelesia- RUFINUS. sicis observationibus , quod neque hominum quis a leo in perditionem My V. CAP IX
traditus es; sed unusquisque pereuntium sua negligentia pereat euia pa , qui habens arbitrii liberi potestatem , eligere quod bonum est et potuit et debuit. RId etiam de ipso diabolo sentiendum est. Haec testimonia contra astrologos seu mathematicos, ex ipso Sancti 'Pamphita Apolo gelico excerpta , Rufini probitatem ab imposturae ct fraudis calumnia
vindicant. Recte enim Macario scribenti contra mathematicos Rufinu indixisse produnt, Pamphilum tale aliquid Operis conscripsisse in . ologetico suo , qui erat primus librorum sex ab illo uno conscriptus quum reliqui iv. non ab eo uno , sed ab eo S Eusebio simul conscripti fuissent,
ultimus vero ab uno Eusebio . Hoc quod Pamphilus scripsit, etiamnum superest in ejusdem Apologetico . Non ergo Gennadius, a Rufino in errorem abductus , Pamphili Sententias adetersus matLematicos , quae nullae essent, operibus a Rufino conversis adnumeravit; sed quod Pomphilas in Apologetico adversus mathematicos vere scripserat, Si Rufinus latine converterat, hoc idem Gennadius expressit vocabulo Sententi ram adversus matbematicos ς quamvis sologeticum potius quam Sententias appellare debuisset . Non enim Gennadius quasi duos libros a Rufino conversos , Pamphilo adscripsit, soluetieum S Sententias adversus matbematicos, sed unum tantum adscripsit, ut titulo Sententiarum adversus mathematicos palam faceret, unum martyris solvetiis eum ab se denotari. Ne librum indictum praeteriret, alterutro eum nomine indicare debuit . Indicavit autem nomine Sententiarum ad*ersus mathematicos . Minime tamen hoc loco dissimulandum, in vetustissimo
Gennadii codice Vaticano haudquaquam legi ut in vulgatis : interpretatus es etiam c Rufinus J Sententias Pamphili mar ris adversus mathematicos . Sed post Evagrii Sententiar mox sequitur e Pampbili mar- ris adversus mathematicos, intellige Brsan librum , vel Apologetieam . Utcumque Gennadius scripserit, certe librum primum Apologetici indicavit, eundemque pro istu Sancti Pamphili agnovit . Iam ergo patet, in Sancti Pamphili sologetico re vera huiusce martyris Sententias ad
2ersus mathematicor , a Rufino conversas, etiamnum exstare : quas viri
docti vel nunquam exstitisse , vel jamdudum periisse censuerant. His pro Rufino observatis , nolo quicquam Norisii laudum imminui. Utrum , inisterioribus literis ornandis locupletandisque natum , semper summe sus. pexi . Sed nusquam labi, Diis, non hominibus datum . Nunc ceteris quoque Rufini translationibus evolvendis operam demus . Ss 2 CAR