장음표시 사용
361쪽
R INV . Eugabais inepte dixisset, Arabiam nudius tertius a Romanis subactam ,
V C e X quam 1 I. T, avus, vel ZI. Aureliur tunc primum subegi siset. Bene vero de utroque id dicere potuit ipse sub Mareo vivens. Alia hujus generis possem afferre . Sed haec plus satis eVincunt. Ear sanem sub ff. Aurelio in tonino seniore clam isse, adeoque illum nullo modo Recognitionum Clementinarum auctore juniorem , inaltoque minus earundem auctore in , dici posse r quod tamen Caveus cogitavit. Praeter
Graecos , Epiphanium , aliosque veteres Patres , ctiam Chronici Edessenia U. C. Iosepho Simonio Assemano nuper editi auctor , in Bibliotheca Orientali tom. I. pag. 389. Nardesanem retulit ad tempora M. AureIii . Utotius Cod. ccxxui. dum Theodori, Tarsi Episcopi, libros v III. contra Fatum recenset, ait , eum cap. I. & L. μαι dum Fati opiniosem eonveLlit , etiam Nardefanis sententiam refellere ; nam etsi auimam quidem a Fata, ct a natasieta notatione, quae dicitur , Iiberam diwittit, arbitrii libertatem tui eouservando; eo Nur tamen, o quaecumque eorpus spectarui, Fato gubernando subjeeit. Hae nimirum sunt veterum errorum sordes , quas, teste Eusebio Visti, lib. I v. cap. xxx. Eardefaner ex integro non deposuit, dum Ualentinianos deseruit ; ac propterea Hieronymus de eo tradit, quan vis Valentinianos quos primum sectatus fuerat, consulas.set, tamen novam baeresim condidisse. De hac Ernestus Salomon Cyprianus in notis ad Hieronymi Catalogum haec habet: vellem dixisset quaenam fuerint nova illius haereseos e ita. Paullo post, Augustinum carpere non veretur, quod Bardesani errores tribuerit de Fato , quum tamen contra Fatum scripserit. Ita quidem certe, quod ad liberum hominis arbitrium attinet; sed eorpus tamen, o quaeumque eo ur speciant, Fato gubernanda subjeeit, teste Theodoro Tarsensi. Verba Augustini de Bardesane luec sunt cap. xxxv. de Haeresibus t nos per omnia in Va.
entini haeresim lapsus es c postquam resipuisset addens de suo , ut Fato
adseriberet conversationes hominam. Sed haec postrema, addens o c. non exstare in M R. codicibus monent curatores novae editionis quae tamen explicant superiora. Haec de Bardesane paullo susius disserere compulit eius plagiarius Pseudo-Clemens , Recognitionum artifex, quandoqui- .dem cum plagiariis latere se putantibus , non raro nobis res est. D vvellus compactas censet Recognitiones inter A. D. a i8. & 2II. Urrius dixisset inter A. D. ait. & ai . etenim A. D. ait . solus imperare coepit
Caraealta , novae , quam dixi, Consitationis auctor, in Recognitionum libris laudatae . Mox eodem A. D. Ei . Graealta occidit. His repellitur maximus Petri Alli xii lapsus in Diatriba de Anno & mense natali Domi. ni pag. 8. asentis, Pseudo-Cumentem vixisse non diu ante Sulpietum,
ante quem tamen 2 oo. annos vixit. Origenes primus Recognitionum
praeco , Caracallae iram sugiens , Alexandria in Palaestitiam primo secessit . Bis autem illuc eum convolasse animadvertit Huetius in Origenianis libro I. cap. II. vi. pag. ro. Prius Origenis iter in
Palaestinam, ubi Caesareae pedem fixit , sanctoque Alexandro Hiero,solymorum
362쪽
solymorum Episeopo innotuit , ab Huetio illigatur A. D. ais. Ibi tantus ei honor habitus est, ut nondum sacris initiato ministerium serretur Verbi Dei publice in Ecclesia explanandi coram episcopis . Ex hoc itinere, post caesum Caracallam A. D. at . Origenes Hiero lymis Alexandriam redux, secum Recognitiones tulisse dicendus est, unde ipse illarum sententias suis Commentariis admiscuit, quorum octo priores
tomos in Genesim Eusebius lib. VI. Ilist. cap. XIX. ex tomo eorum nona
ostendit, Alexandriae fuisse conscriptos, ct quidem post Origenis ite illud primum in Palaestinam . Reeognitiones vero in Falaestiua concinnatas, cum Blandello facile credimus; quandoquidem in illis Thronus Hiero obmitana Gelasia supra ceteros extollitur . Hoc non parum iuvat, Quod easdem ex Falasina in Italiam Rufinus quoque primus advexerit. Ceterum operi, ex argumento Vox Reeognitionum adhaesit.
Reeognitio enim , sive agnitio, ex Aristotele in rte poetica , oritur, quum homines olim inter se cons unctissimi, tandem multos post casus in tragoediis S comoediis se mutuo nec opinato agnoscunt. Ita plane in hac Pseudo-Clementis commentatione Faustiniano Mattidiae , ac filiis , Clementi , Fausto , ct Faustino contingit. Itaque cum inscriptione formam etiam operis poeticam accepisse , vero perquam simile sit Dod ello pag. 44. Dissertationum in Irenaeum . Genuinum & primarium Recognitionum artificem , doctrina quidem ac varietate rerum S copia abis undare non dissitemur ς philosophum tamen se prodere , nemo non videt . At Catholicum certe, quan vis philologum magis, quam theologum . ob viri famam, iudicium Io. Pici Mirandulani de eo adseram , doctrinam eontinere e solicam . Hoc debemus syaeobo . Fabro Stapa Iensi in epistola ad Iacobum Ramirum , pontificem Catinensem , primae suae editioni Gementinarum Reeoenitionum praeposita . Quicumque tamen is auctor fuerit , quandoquidem sub larva latere maluit, critico iudicio parum instructus videtur, maximeque diversus se prodit a Gemente, viro Apostolico , a cujus manu prodiit admiranda illa epistola nomine Ecclesiae Romanae ad Corinthios . Id plurimis ab hinc saeculis, uti dixi, observaverat Epiphanius . Librorum analysii pertexenda supersedemus , quum id praestiterit Nicolaus Nurrius in Apparatu ad Bibliothecam Patrum in. I. differt. IX. pag. 2II.
Ulu. Sed Gelasius pontifex in Decreto genuino,ex veterrimo codice Vaticano , olim a me edito , hanc censura in de Re cognitionibus , a Ru- o conversis, pronuncia viti Itinerarium , nomine Fetri e Violi, quod appellatur Sanfii Gementis , apocrubum . Nullus hic , ut in cetpris editionibus, librorum numerus explicatur, quia is pendebat ex arbitrio librariorum . Gelasius, Sancti Clementis opus quidem appellari non esse, dixit, eique publicam lectionem & canonicam auctoritatem vocabulo ποervbi abiudicavit. Gelasium in Concilio Romano Lxx. episcoporum sic definientem , Clementinas Reeo nitiones a Rasuo. translatas, sub nomine Dixerarii indicasse, haud dubitandum. N qn ideo ta
363쪽
R, VINI T. privata auctoritas apud plurimos Ecclesiae Latinae scriptores illis de- - v v CAEP X fuit . De Graecis non loquor. De versione Latina agens Sanctus Isidorus Hispalensis episcopus, ex ea testimonium adduxit capite xvii. S xxxi. de Natura rerum, S lib. III. Originum cap. L. Locum apud Sanctum Aldhelmum in libro de Laudibus virginitatis , supra attuli. Beda in Hexaemeron ad capita I. vI. v II. v In. Geneseos , in Acta Apostolorum cap. v. 34. Retractatione ad eundem locum , & cap.III. de Ratione temporum , Recognitionibus utitur ex lib. I. cap.XXXI. g. 23. Item Agobardus de Iudaicis superstitionibus cap. xvI. Freculsus in Chronicisto. II. lib.II. cap. x. cumque his Hincmarus de Divortio Lotharii & Tethergae cap.Ix. Honorius etiam de Luminaribus Ecclesiae cap. xv. Ad haec Caesarius monachus ex lib.vIII. cap. xxix. ἔ. o. locum suppilatum transtulit in Dialogos suos , Responsione cxL. At Humbertus Cardinalis Episcopus Silvae Candidae, S S. R. E. apocris artus Constantinopoli in Responsione ad Nicetam Pectoratum post tomum xI.Annalium Baronii pag. 98.eclitionis Coloniens ς, adversarium redarguit, quod Clementis, idest Petri, Itiverarii, licet apocryphi, testimonia pro Sabbati ieiunio, ad duxisset, codice Graeco tamen, non Rufini Latino, sertasse usus . Hos Libros , quanquam Vocryphos, idest publicae auctoritatis expertes, quum sint maxiinae antiquitatis, non parum fructus idcirco adserre posse , eum Nurrio sentimus. Nam Christianae Religionis polagia sunt, &gentilium fabillae, cultusque ethnici, Fatique adsertorum errores, in ea resutantur. Neque inutile opus iis esse poterit, qui philosophorum opiniones , gentium mores , consuetudines , allegoricasque fabularum explicationes scire voluerint. Nec sane facile esset plurima Latinorum loca intelligere, si his Recognitionibus careremus. Hoc etiam fatetur auctor praefationis ad novam Cotelerit editionem, qui alias de more suo non pauca perperam dicit. ιIX. Grabius in Spicilegio to. I. pag. 29o. ex codice Bodleiano breve fragmentum deprom sit, libro X. Recognitionum adnectendum, in reliquis editionibus desideratum . De his Reeognitionibus , a Rufino vulgatis , iuniorum etiam post veterum iudicia , proferamus . omnium krme ordinum Scriptores Gementi Romano easdem abiudicant. Primo ex Cardinalium Senatu Saronius , prudentia. & gravitate admirandus.
Baronium subsequitur Bellarminus in Catalogo, ct libro II. de Romano Pontifice cap.II.
Ex ordine episcoporum Carolus Bovius Ostunens s Antistes in prae- satione ad Constitutiones Apostolicas . Ex ordine Praedicatorum Franciscus Uictoria to. II. Relactione XII. de arte magica I. 3s. Ex presbieris Societatis yesu Benedictus Pererius in Genesm lib.II. Quaest. I. pag. s. editionis I. Romanae. Jo. Lorinus in Acta Apostolo-
364쪽
rum cap. XIX. q. IX. Nicolaus Serarius to. I. opuseulorum de Apostolis R Tmus. I. pag. 27. editionis Moguntinae i6ti. Antonius Possevinus in Ap
Ex Aeademia Lolaniens Io. Driedo to. I. de Ecclesiae Dogmatibus. Parte v. lib. I v. cap.V. sol.2s s. a. editionis Lovanti is a. Ex Aeademia Parisiensi Natalis Beda contra Iacobum Fabrum, Proposit. I 3. At citeterii verba non praeteribo , totius commentationis argu menta complexi in praefatione suae editionis , ubi vocat Butagma, theologicis , hisorieir, phi Ophisis, agi ologieis rebar refertum . Acceis dat etiam Barthius , qui in Adversariis lib. xLv. cap.v. libros ait, antia . quos esse , O honarum rerum plenos . Eosdem saepenumero illustrat, & acri etiam censura perstringit, vetus fragmentum appellans, & Latine conversum , quum nondum genus dicendi barbarismis admodum in αἰ- natum esset, nee mistam olim Gothorum aut talium iliaviem oleat, etsi suis etiam navis non eareat. Rem concludit, bonorum monitorum gratia se talia libenter perlegerer tam , inquit, de veritate eorum securi, quam si Appuleium , aut inpollonium aliquem, vel 'Philostratum volveremus . Recte quidem ita censet Barthius de veritate historica, si hanc interdum spectes. Non ita de dogmate , de quo aliter Lambertus Gruterus , postea dicendus , sic statuit: nusquam non in Me Iibro defenditur Iiberum hominis arbitrium, baptismi , Eueharistia vis , neeessitas, ac dignitas. Praeterea Trinitas personarum unius Dei, providentiaque adstruuntur. Doeetur item non contemnenda esse miracula ad marorum sepulenta edita.
Sed sunt hie tamen Dei quidam , veluti navi , quos pium lectorem veIeaute legere, vel suspectos habere oportet. Nequis fallatur , ejusmodi hae sunt numeris notata suis Deis, ut quis observare possit. Hi naevi, a Gratero explicati, sex numero sunt, qui apud ipsum videri possunt. Postremo loco adjungamus Hugonis Grotii de his libris iudicium exto. III. operum pag. 488. Recognitionum qui dieantur libri, eatenas apud me .alent, quatenus aliorum dictis eongruunt. Ceteroquin probo
ordinalis Naronii de iis judietum, qui ex Epiphanio, Rufino , aliisque, dieit, illis libris plurima fuisse assuta , ct inter ea omnes ilias fabulae de iis, quae Caesareae feeisse dieitur Petrus eontra Simonem .X. Jam tandem ad varias Clementini operis editiones veniamus. yaeobus Faber Stapulensis primus omnium eas , a Rufino conversas,
inque libros & capita distinctas, typis vulgavit in volumine sic prae
Paradisus Heraelidis. Epistola Cumentis. ' . Reeognitiones Petri Apostoli. Complementum epistolae Gementis sola Anae leti. Parisis ex ineina Bellovisiana impensis Io.Parvἰ Iso4. in βι paris.1 V v Hanc Disiligod by Corale
365쪽
R tramus . Hanc perraram Fabri editionem post duos& viginti annos inmoravit Lia.V. C P. X. Sichardiis , vetustissimorum librorum venator , ut de se praedicat in epistola ad Bernardum Clesium episcopum Tridentinum , ac postmodum Cardinalem . Huic enim Sicbardus ex duobus ΜSS. codicibus, Basileensi S Sehon augiensi, idem opus cum quibusdam aliis ab se erutum , & hrevibus scholiis alicubi instructum nuncupavit. At Vossius etiam , & Fabricius editionem Fabri ignoraverunt. Ille enim lib.II. cap. Ix. de si istoricis Graecis , alter vero in Bibliotheca to. v. pag.36. primam omnium
Sichardinam appet Iaverunt. Hujus inscriptionem subjicio . Divi Clementis Reeognitionum libri x. ad Iacobam fratrem mina mini Asino Torano quiitiesse interprete, eui Meessit non paenitenda epipolaram pars vetust ssimorum episcoporum ha tenus non visa, eorum qui ab bine annis MCC Romanae Ecelesiae praefuerunt. Nasua per Io. Lebellam isa 6. in folio.
Decennio serius haec editio Sichardi, primorum quatuor Ecclesiae Conciliorum decretis aucta, iterum prodiit Basileae apud Bebellum A. D. isI6. in solio . Hanc, quae tertia est , Barthius pro prima accepit lib. xLv. cap. v. in fine . Vossus judicii desectum Siebardo imputat, quod pro genuino Gemente habuerit. Hoc tamen aetati potius , judicio critico parum assuetae, adscribendum. Etenim non unus Siebardus sed ante eum Stapulensis, S postmodum Perionius , Lambertus Gruterus , aliique non pauci, viri cetera docti, pro genuino Gemente habuerunt. Duo in Sichardo non serenda censemus. Primum , quod Recognitiones ab Eusebio suppilatas tradiderit. Alterum multo gravius c nec nobis seiuna, sed Barthio etiam S Uossio quod Gel u& Lxx. episcoporum de Clemente iudicium reprehendere non sit veritus. Eum tamen Decreti Ge- Iasiani vuleata lectio sesellit, ubi Clementinum Itinerarium in capita SIthros distinguitur, secus ac MSS. codicum veritas comprobat. Quanquam sane capitum divisionem non ita esse insolentem , ut putavit Sichar dus, prima Fabri editio demonstrat. Hunc lapidem offensionis genuinus
S vetustissimus Gelasius a me editus, jam sustulit, de scripta solum ,
non de librorum,& eo minus de capitum numero sententiam serens. Reliquae Clementinorum operum editiones a Sichardina manarunt, ut COIo-
Iliensis ex officina Melchioris Novesani Is . in 8.' & Pari sensis apud Audoenum Parvum,alias apud Michaelem Sonnium,& Sebastianum Nivel Ilum i s 68. in 8.' quae eadem est, mutato Blum operis titulo. Sed nemo in Rufinianis Clementis Recognitionibus majorem oneram impendit, quam
Lambertus Gruterus, Maximiliani i I. Imp. a sacris concioni hus. Universa enim, quae sub nomine Clementino circumseruntur, ipse in unum μ. congessit, prae sationiblis, arquinentis, notis, S monitis ornata vul-. gavit. Operis titulum , etsi aequo longiorem , audire non pigeat, quandoquidem Historicum literarium non dedecet minutiora haec persequi, deque librorum etiam inscriptionibus agere .
Gementina, hoc est B. Gementis 'mani , Divorum Petri Patili
366쪽
Pauli Priseipum e solorum discipuli, in Rom. Sede Successoris RimINUs . Ponti is, Sapientissimi philosopbi, martyrisque fortissimi opera , LON. d. x
quidem in hane usque diem a variis auctoribus couecta, conversa, emesis dataque latine exstano , omnia cum nova praefatione de veris falsisque T. Gementis seriptis , postremaque eorundem fideli emendatione , aediligenti argumentorum di eisiumque locorum explanatione D. Lamhemti Grtiteri Venradii ad Reverendissimum edi IIIustrissimum Prine eis M. Ῥanielem Sanctae Sedis Moguntinae eArchiepiscopum , Saeri Romani Imperii Friueipem Hectorem , Germani equa e ebicancellariam, Guniae e rippina opud yo. Nire manuum is 69. in folio . Haec editio , nonnullis resectis, postmodum transiit in Bibliothecam Patrum editionis Lugdunensis to. II. pag. 3 6. Sed omnium plane industriam & diligentiam vicit Jo. Baptista Cotelerius , de ecclesiastica antiquitate praeclare meritus , qui cementis pseudepigrapha omnia a Rufino translata , cum aliis nonnullis iterum publica luce donavit volumine inscripto : Sauliorum Patrum, qui temporibus Apostolieis floruerunt , opera , versionibus, notis, ct iudicibus illustrata . Luteeiae apud Petrum Le-Petit i6 2. in folio. Collectio haec praestantissima , novis subinde lucubrationibus aucta , prodiit e seudami sub nomine inniuerpta, Hugurianorum sumtibus A. D. i 698. tomis. duo-hus in solio, cum subiectis ipsi Patrum contextui in singulis paginis Cotelerii & aliorum notis, ut facilius & commodius lectoribus praeis sto essent, quum antea seorsum prostarent. Sed qui editioni praefuit Io. Clericus epistolam nuncupatoriam , Sc praefationem , vhi Cotelerius suorum operum lectoribus rationem exponit , consulto omittens , utranque editionem, hujusmodi scripta Versantibus , ex parte necessariain reddidit. In hac secunda editione to. I. pag. 48 . exstant Reeognitionum Sancti Gementis ad Iacobum fratrem Domini libri x. a Rufino Torano, Aquilejense presistero, e Graeco in Latinum versi eum ejusdem interpretis praefatione ad Gaudentium episeopum. C telerius totum opus ad sex egregios codices accuratissime exegit, variantes lectiones adtexuit , notisque brevibus , sed bonae frugis. Clementem ubi opus fuit , passim illustravit , libris in capita post Fabrum , quanquam diversa ratione , distinctis . Codices MSS. qui. hus est usus , in praefatione prioris hujus editionis enumerantur.
3. Regius. q. Petri Candelerit .
s. Carmelitarum excalceatorum.
Nurrius in sua dissertatione de his libris pag. 224. alium Coibertinum adducit. Palatinum quoqM pervetustum servant plutei Vaticani nu. 34 . Faber in margine praefatiotiis Rufini ad Gaudentium, ubi de ingenito genitoque Deo agitur, haec verba adnotavit: pars tua de ingenito , genito-
367쪽
RUM s. que Deo, cognoscitur , ab Eunomio , aut ab aliis , qui EunomiIsequebamlas.V. CAP. X, tur errorem, vitiata , ut O epistola Paulli ad Corinthios a mareisne eorrapta fuerat. Merito igitur illud Eunomii interpretandum non fuit, si neque Mareton in Paulo. Istiad Seholion in ceteris editionibus in hae ipsa Cotelerit, desideratur , etianisi in Coloniensi anni is 47. quae Stehardinam fideliter exprimit, Scholion persimile ad oram legeretur reorrupta bate fuisse suspicor ob Eunom o , quemadmodum epistola Pauli ad
Corinthios a Mureione. Uossius idem Scholion adducit ex prima, ut ait, editione Siebari, in qua non legitur quidem certe. Haec tamen , quae in Gemente suo , ut ab haereticis corrupta, praetermisit Rufinus, reliquae eius ψersioni inserta reperit Cotelerius in tribus codicibus , Candeleria iano , Sorbonico , S Thuano, suntque decem capita, inter primum S duodecimum clausa , de quibus ait: nescio quis igitur quod a RUno praetermissum fuerat, sibi sumsit, ut intepretaretur. Hoc adsumentum prodit, ni fallor, Uersionem Rufini antiquitus ad Graeca exemplaria recognitam ct collatam . In omnibus vero exemplaribus Rufinus Toranus legitur , non Turannius Rufinus . Nam librarii pro Urannio , Rufini praenomine , Dranuum legentes , ct postea rem truculentam metuentes , ex Dranno Toranum facere, ac Rufino instar cognominis, postponere ma-Iuerunt: quod deinde ingenia eruditorum sic torsit, ut non desuerit, qui a mora, Sabinorum urbe excisa , deductam appellationem putaverit, ut dixi lib. Iν. cap. I. g. II. quanquam Rufini patrium nomen Aquileiens , ab eadem appellatione longe diversum , post Toranum ibidem subsequeretur . Hoc loeo pauca alia adnotabo . Johannes Albertus Fabricius in sto codice Apocryphorum novi Testamenti , Hamburgi edito A. D. I or. pag. 41 3. & 439. in spuriam Historiam , Abdiae, alias Melitoni attributam, quam Wol angus Laetius ex codice MLCoenobio ossa censis in Carinthia primus edendam curavit Basuae apud 'oban. Oporinum A. D. i ssi. in solio, multa ad verbum transfusa ex Rufini contextu Recognitionum Clementinarum legi observavit. Geverhardus Elmenia horstius in notis ad Arnobium editionis Lugduni Batavorum apud γohannem Matre A. D. 16si. in .' ad librum I v. a pag. I s. ad pag. IS 2. ex eodem Rufini contextu multa in rem suam ad Arnobii sermonem illi strandum adducit . Nunc ad epistolam, Recognitionum libris subiectam , deveniamus. Romae ex aedibus Populi Romani A. D. r 9 i. prodierunt episto-Iae Summorum Pontificum . tribus tomis distinctae , in quorum primo ante omnes alias exstat quae dicitur Clementina ad Iacobum fratrem Domini, interprete . Huic pag. adnectitur spuria appendix cum epigraphe ad oram e Compendiolum Fidei Gristianae. Labbeus, qui to.I. Conciliorum pag. 89. illam inseruit, de additamento ita scribit: his δε- sinit epistola in quibusdam eodicibus . Cetera sunt vice appendicis addita circa annum 8oo. ut videtur . Idem ferme ait Mabillonius in Analectis tomo I. pag. I 42. Petrus Cratae, assumento conjunctam epistolam , inseruerat
368쪽
inseruerat tomo I. Conciliorum pag. I 4. edit. Colonia apud Petrum . oentei A. D. is 38. At Siebardus in prima sua editione anni isa 6.L V quartae ex epistolis Clementis, appendicem ita inscriptam subiecerat: Compendium Fidei . Ouae in altera ejus editione anni i ipsi epistolae conjungitur . Gruterus quoque, Sisbardum sequutus, conjunxit post Constitutiones Apostolicas pag. 3 s. quam tamen Faber ante disjunxerat . Theodorus Bibliander libro inscripto Chrisiana O. eathouea δε- Lyrina , Basileae per Taeobum Pareum Isso. in 8.'. pag. 22 I. eandem epistolam, Rufino interprete , inseruit, sed ablata appendice . Ea tamen sine nomine interpretis, & sine appendice dudum inserta suerat paginae . alterius libri, sic pristiolatir epi Iae aliquot illustres , graves, ct eruditae , extra Bibliorum canonem iacet, Apostoboae tamen , pia . Augustae Vindelisorum per Alexandrum 'dedissen boru is 29. in 8.' Primam inter epistolas Pseudo-Isidori temere statuit, qui eam virulentis notis de more configit, Blandelius. Ouanti eam secerit Franciscus Turrianus , inde constat, quod lib. II. cap. III. & x III. pro Canonibus Apostolicis & epistolis decretalibus contra Magdeburgenses, Coloniae apud Gervinum Calenium A. D. Is 3. in A. eam & pro vera tueatur , & latinae versioni
roborandae, ex codice Vaticano Graecum ejus contextum non semel ad- . vocet. At enim libro iv. cap. xxIν. ssuum versionis auctorem esse ,
quum careat prologo , non admittit . duis vero ignorat, Rufinum longioribus tantum Graecorum scriptis. ab se translatis, non brevi ac simplici epistolae , ex Gennadii sententia , prologos dare debuisse λ Epistolae antiquitatem adstruit testimonium Rufini, ab se olim interpretatam , atque editam adseverantis in praefatione ad Gaudentium ; Recognitionibus non praemissam , quia tempore posterior es, nempe Recognitionibus a Clemente, ut putabatur, antea conscriptis . Istud TR i consilium Cotelerius sequutus , eam & ipse Operi Clementino postposuit, licet codici Carinelitico insertam inter praefationem , ct Recognitiones reperisset. Ita sane etiam codices , quibus usus fuit Stapulensis, insertam habuerunt, S Photius quoque cod. cxI i I. aperte ait, in exemplaribus Graecis eam libris Recognitionum praeponi solitam. Postponitur tamen in codice Palatino sine spuria appendice . Epistolae ipsi additur in collectionibus Uaticanis Isidori cod. 629. sol. ia . & cod. 63 o. sol. s. Quin ergo Clementis epistola ad Jacobum , quam Rufinus latinam fecit, ea sit pura puta , quae omnium manibus teritur, jure ambigi nequit, nec sane dubitat Bel Iarminus lib. II. de Romano Pontifice cap. xIν. post initium . Ipsemet Blandellas hoc idem satis e. incit, quan vis suae sectae virus censurae immisceat. Coleurius quum post Recognitiones eandem epistolam Graece S Latine , sine ullo additamento , edidisset, mox Rufini interpretationem subiecit, ad Ueteres editiones & codices biss. de more collatam , &in capita xx. distinctam, quorum duodevicesimum citari observavit in . Concilio I. Ua sensi, A. D. 442. celebrato canone VI. apud Labheum tom. III. pag. I s8. in Capitularibus Francorum tom. II. pag. II 27. ln-
369쪽
que Concilio Metensi Canone XII. apud Labbeum torn. I x. pag. 4I6. Citatur quoque a Nicolao I. Pontifice epist. xLix. a Iohanne epistola ccxxxiv. S a Gregorio VII. lib. vii I. epist. xxi. Ad ejus epigraphen tanto ante allusit Sidonius lib. v I. epist. I. eandemque Bibliothecarius in Gemente laudavit. Antiquissima esse creditur perinde ae sunt libri Recognitionum . At Gementi ante Bisndellam , quinque insignes S. R. E. Ordinales abiudicaverant, Tarrecremata in summa Ecclesiae lib. II. cap. cI. Cusanus in Concordantia catholica lib. ii I. cap. II. Baronius A. D. 69. xt Iir. Sellarwinus in Catalogo , S Peronius in iterato Responssi ad Regem Britaniae cap. XXXI. pag. Is 9. Ex antiquioribus idem sanxerant Petras Comestor. in Historia Actuum Apostolorum cap. ci. ac postea Marsmus Patavinus in Desensorio pacis, Parte II. cap. xxvri. S Gobelintis Persona in Cosmodromio Atate vi. cap. vi i. De epistola III. Clementina , cujus interpretatio Rufino etiam tribuitur , nihil dicam , quum liqueat, eam ad Isidori merces ex toto spectare . Nondum Gementem
dimitto , quin Patricii Iunii , S Dodvvelli errores pandam . Is in finestiae praefationis ad auream Gementis epistolam ad Grinimos pag. i 3 i. editionis Cotelerianae, sibi ex quodam Lobiens catalogo blanditus fuit, ejusdem epistolae versionem latinam , ab Hieronymo factam , alicubi delitescere . Sed citelerius spem syunii per tenuem aut nullam esse posteaeognovit, suspicatus, librarios ex versione epistolae Clementinae ad Iaco-hum nomen inusini invisum erasisse, ut eam Hieronymiano honestarent, Hoc alibi pariter factum narravimus . De T. Uno etiam dictum observo a
Dodvvello in additamentis ad Pearsonii opuscula Parte I. cap.ν I. ἔ. XXI. pag. ai 4. Clementem ab eo primum mororis titulo fuisse ornatum. Hinc Doduvellus martyrii laureolam Clementi auferre conatur. Sed frustra conaris , nec auseres quidem certe , Dodvvelle . In vetustissimo enim
Lee Saeramentorum, quem summa doctrina , & pietate venerabilis Cardinalis Iosephus Maria Thoinasus publici iuris secit, Teati meu-tis Sacerdotis ct MARTYRIS natalicia celebrantur lib. II. θ. LXV. pag. i 6. Huius autem codicis preces & orandi formulas , Constantino Magno antiquiores cum Jo: Morino statuit huiusmodi rerum longe intelligentissimus , ct in iis diiudicandis facile princeps Thomasius. AEtate
Rufini Iosimus Pontifex epist. i ii ad Africanos, tanquam de re alias notissima loquens,ait, Clementem Christi Fidem, quam a Petro didieerat Odocuerat, suo marorio consecrasse . Alia hujus generis vide apud Tilleia montium tom. i I. pag. s63. ubi Rufinum primigeniam Ecclesiae Romanae traditionem, a Gementis aevo S mar rio vere deductam , sequutum animadvertit, dum elogio maroris eum decoravit in libello de Adulteratione librorum Origenis. CAR
370쪽
I. in nus Chromatis Aquildensum antisiti obseeuturus, Hisoriam Eusebii Latinam Deit, librisque duobus auget. II. in Eusebis- .nis praesiterit , quid in suis , o aevino perperam reprehensis . 11I. Rasini Hi ria a Gallis maximi facta ; item ab Aulis , ct Africanis Patribas . IV. AGraeeis IMiliter . U. Graeci duos ejusdem libros Graece eonvertentes , suos faciunt. VI. Concilium Nicaeuum II. eorundem tesimonio utitur. VII. Latinae versionis Eusebianae bi- portae per Rufinum praestantia oseuditur. VIII. Gelasi censura exinplicatur . IX. Variae editiones recensentur . I. A D omnium, quae Rufinus ediderit, celeberrimum opus pro αλ grediamur. De Historia ecclesiastica loquor , ab Eusebio Graece scripta , quam Lx. annos post ejus mortem , T . sinus ab se translatam ,& libris duobus auctam cum Latinis communicavit, jubente Chromatio nostrorum Aquileiensium antistite , cui suam interpretationem , Praemita de morte prologo, nuncupavit. Uiri docti hune Rufini literarium laborem conjiciunt in A. D. 4oo. quo Alaricus Gothorum Rex , seperatis Alpibus Juliis, Italiam primum in Wasit; quasi Rufinus Chromatium alloquens hoc idem testetur, ubi id operis sibi a sanctissimo viro iniunctum ait, tempore, quo disruptis Italiae elaustris, Alarico duee Gothorum, se pestifer morbus infudit, , agros , armenta, viros longe lateque vastavit. Alaricus tamen non semel tantum, sed iterum, & tertium Italiam populabundus intravit, A. D. 4oo. 4o a. & 8. Sed Rufinum loqui de prima eius irruptione, quae apud Prosperum Si Cassiodorum primo consulatui Stiliconis, & proinde A. D. oo. illigatur , ambigi nequit. Si enim de alia irruptione loqui voluisset, eam utique, ne cum prima confunderetur, explicatius indicasset. Rasini verba idimium confirmant: TEMPORE, quo disruptis Italiae ela' ris .i Haec unicam quidem ab Alarieo irriiptionem , Rufino scribente factam , ob ocii-los ponunt. Quod argumentum sortius eo est , quo Tillemontius utitur to. XII. nota Lxxim Rufinum scilicet neque in prologo, neque in Historia, loquentem de Theodosio Magno, quicquam tangere, quo a juniore illum distinguat, qui natus initio Aprilis A. D. 4oi. & subinde NI. die Ianuarii A. D. 4o a. declaratus Augustus, Arcadio patri Oetennis successit die L. Maii A. D. 468. adeo utri sinus Historiam suam intra biennium, Tillemontio judice, absolutam ediderit. Certe edidit ante A. D. 4oa. quo Alaricus seeundo in Italiam advenit. Nunquid vero timeri poterat, ne iampridem mortui Imperatoris egregia lacinora , tunc recens nato infantulo homonymo adseriberentur , nisi historicus