장음표시 사용
391쪽
RUPINU - eatissa venisse testatus, dum Theodosi Magni de Evenio tyranno victo-Ias.V. C. XII i Auxandriae nunciata est . Atqui Rufinus hoc tempore , non in Egypto , neque in Nebaide, sed Hierosodimis aderat, interque se alteris cantibus Iohanne urbis episcopo , Epiphanio & Hieronymo, ipse Iohannis partes fovebat, ut dixi lib. IV. cap. r i Ι. Neque hic finis dissicultatum . Oui enim ea eundem Sanctum virum Iohannem Lycopolitam accesserant, septem numerabantur, quorum unus, reteris ado centior ,
erat dignitate Diaeonus, reliqui Laici. Idie S Maeonus & Mosescens , quem prae modestia latere volentem , Sanctus γohannes detexit, ab eo , qui loquitur in Historia, mihi diversus non est. Sed de hoc postmodum. Rufinus certe A. D. 394. nec tae adolescens , rneque via onus dici poterat , quem Epiphanius in epistola ad Io: Hierosolymitanum hoc eodem A. D. 394. scripta , non diu post Pascha , semel atque iterum presuenteri nomine appellat. Quod ad alios pios viros , in IIistoria memoratos attinet, itinerum auctor duobus sociis stipatus theatum ApOLIonium ab se visum ait, annorum fere octoginta cap. V II. pag. 46o. Eundem Lv. annos natum dicit, yuliano e Rusio , qui A. D. imperare coepit, interiitque A. D. 363. Quare itinerum auctor Apollonium allocutus est circa A. D. 388. sino procul in Palaestina morante. Idem itinerum auctor cap. xxi II. pag. 478. quo tempore Ammonium , Eusebium, & Euthdimium invisit, Dioscorum illorum fratrem , Hermopoleos Episcopum vocat. Atqui A. D. 39o. is nondum erat Episcopus , ex Tillemontio in Theophilo Alexandrino tom. XI. Artic. III. pag. 447. adeo ut itinerum auctor ante hunc A. D. 39o. Ammonium convenisse dicendus non sit . Ictili porro vioseorus A. D. 394. erat Episcopus . Tune enim die xxix. Septembris subscripsit Concilio Constantinopolitano apud La eum tom. II. pax iis l. Rursus itinerum auctor cap. XXV I. Pag. 479. de tanquam de monacho, tunc fama notissimo, sermonem instituit , Evagrius tamen AEgyptiam solitudinem ante A. D. 382. haudquaquam intravit, Obiitque A. D. 399. Ait etiam auctor, Evagrium pane penitur abstinuisse , quem , teste Palladio ejus discipulo , cap. Lxxxvi. pag. 64. non comedit, nisi post A.D.397. Denique de Gobus Maeariis loquitur cap. xxv lii. pag. 479. Sed velut de monachis ab se minime visis , utpote extinctis antequam ipse in Nitriam veniret. Prior obierat circa A. D. 39o. Alter circa A. D. 39s- Rufinus contra , semel, iterum , ct tertium se utrumque Macarium novisse testatur . Eum vide lib. II. in Hieronymum , S in Historia lib. x i.
IV. Haec suse prosequi oportuit, ut nostrae sententiae fundamenta substrueremus; unde , sicut , vel uno Hieronymo , instar omnium teste , constat ,-libri scriptorem, sic pariter constat, itinerum S rerum, quae in libro exponuntur , alictorem, ibidem loquentem , non esse Ru sum , sed omnino alium , tunc in AEgypto versatum , dum Rufinus in Palaestim degebat . Quare alius erit. nobis obrijerstor , alius rerum
392쪽
scriptarum aueror . Scilicet Rufinus alterius itineribus describendis maia RUFINUs . num & calamum commodavit; unde pariter contigit, ut ore alieno in se Iibro suo loquente , suam Historiam , non ut opus proprium , sed plane alienum laudaverit. Ergo liber ad duos pertinet, ad libri scriptorem, &ad rerum in illo narratarum auctorem . Hinc ei neuter suum nomen adis Posuit, ne quisque sibi uni, opus , quod ad utrumque pertinebat, tribueret. Hoc idem in caussa fuit, cur Gennadius de Rufino agens cap. x I. eundem librum, quem tamen optime novit, una cum reliquis Rufini scri- Ptis non recensuerit, utpote Opus alienum ex parte , non totum Rufinit quod tamen Hieronymus, ut , i proprium recensuerat. Sed Gennaadius de Sancto Petronio Bononiensi verba faciens, illud probe recensuit cap. XLI. unde lux nobis adfulget, quae omnem obscuritatem dispellat. Hinc si parium tollitur, quo rem totam perspicue videamus. Gennadius ergo de Petronio haec literis consignaviti Petronius Bononiensis Getesiae
episcopus, vir sanctae vitae, MONACHORUM Radiis ab ADOLESCENTI A exereitatus , seripsisse PUTATUR Zitas Fatram MONACHORUM AErapti , quas vetat speculum ae normam professionis suae ἰmonachi amplectuntur . Gennadius librum innuit, in Ecclesia receptum , S passim probatum . Similia habet Gennadii exscriptor Honorius in Catalogo lib. II. cap. xLI. Vincentius Bellovacensis in Speculo historiali lib. xx. cap. xxv. & Boninus Μombritius in Sanctuario tom. t I. litera P. Rosvveydus in protegomeno I v. q. VII. pag. ar. a Gennadio indicari arbitratur librum i I. de Uitis Patrum , quem Hieronymus , Rufini esse tradiderat. Gennadius autem de Petronio ait, seripsisse PUTATUR, quia non ipse , sed Rufinus Qb Petronii nomine revera librum conscri-Pserat. Ouare eertum jam redditur, Vitas Patrum, quae in capita XXXIII. subiectis itinerum periculis, distinguuntur, a Rufino esse enarratas, non suo tamen, sed Petronii nomine, qui ubique semper in libro loquitur , resque ab se visas in monasteriis AEgypti, testis oculatus & verax per mainnum Rufini accurate describit. Sanctus Petronius, teste Gennadio, fulvalterius Petronia, Praefecti Praetorio , filius , quem pro Anteio Probo accepit Baronius die 1 v. Octobris. Sed diversus non filii a Petronio Praesecto Praetorio Galliarum , cuius fit mentio in Honorii S Theodosii Augg. Constitutione A. D. 4is. vulgata . Fam dedit Sirmondus in notis ad Sidonium pag. I 48. editionis i I. Hie noster ab Eucherio Lugdunensi in epistola de Contem tu Mundi, quam pag. 29. editionis Rosvveydi ab se scriptam testatur A. U. Ii 8 s. cui respondet annus vulgaris 433. vocaturis
Basia NUNC antistes ex illa plenissima mundanae potestatis Sede . Eucherius Gallus his verbis innuit Galliarum praefecturam Petronii patris, quam Petronius filius vir Sanctus pro Christo contemsit. Hic vero Christianae simplicitatis multo magis, quam eloquentiae, fuit studi blas : quod ipse, inodestia ornatissimus , satetur in prologo huius Historiae , de qua
disceptamus ad tantarum rerum narratioπem minus idonei sumus, nec
dignum videtur ingentium rerum exiguos se parvos fieri castores, praecelsisque
393쪽
RUFINus . cessosque mirtutes hamili narrare sermone. Mox ad opus vulgandum se a b induci ait, quoniam fratrum earitos eorum, qui in monte sancto oliveti eommanent, Me a nobis FREQUENTER exposeis, ut Pontioram MΟ- NACHORUM VITAM, virtutesque animi, ct eustam pietatis, atque abstiventia robur , quod in eis CORAΜ VIDIMUS exmeemus. Haec Iiquido ostendunt, Petronio in Italiam reduci, cum monachis Oliveti, unde ante AEgyptum petiverat, necessitudinem , S literarum commercium intercessisse. U. Rasinas, ut dixi lib. iv. cap. II. cum monachisini aeti diu vixerat . Inde libri, ad monachos oliveti , per 'Petronium c seu Rufinum amissi, Hieronymus, Bethleemi, Oliveto proximi, incola Rufinam aucto rem comperit, licet eius nomen haudquaquam praeserret. Hinc BethIeemiticus senex, data occasione , rei notitiam inseruit epistolae ad ines- phontem , unde ad posterorum memoriam devenit. Ut res a Rasino in hac Historia descriptas Petronis , non Rufino , tribuamus, iacit etiam Geunadius , a quo Petronius dicitur monaehorum studiis ab A LESCENTI A exereitatus , idemque Neodosio c secundo suo , O
Valentiniano clertio regnantibus excessisse , inter annum scilicet 4as.& 4so. Hie enim chronologicus character, licet non fixus, latis est tamen , ut nohis ostendat, Petronium adolescentem fuisse, quum se in AEgypto monaehorum studiis exereular illique omnino conveniunt quae apud - ipsum leguntur cap. I. de Sancto 2ohanne Deoposita, eundem Petronyum sociosque reliquos interrogante : Rais , inquit, in nobis esset euriens Quumque omnes negarent, ct ipse spiritu Dei monitus, Diaconum inter eos esse sciret, prae modestia latere cupiente, Sanesar Iohannes ut
tim vidit, O quidem eum esset ADOLESCENTIOR eeteris, digito sendent Ium , his inquit diaconus est . Petronius ergo A. D. 388. S I94.
AEgypti solitariis immixtus , adolescens erat, atque diaconus r qui post modum Bononiensis episcopus . Ita ex Gennadio , Petronium de se , tan quam de alio, ibidem loquutum agnoscimus . Sed quid opus pluribus pGennadius testatur, Petronium eloquentiae laude nequaquam excellu in se . Librum enim de ordinatione episcopi , eius nomine circumlatum, haci praecipua de caussa eidem abiudicat, quod eleganter esset conscriptus ,
quem, inquit, LINGUA ELEGANTIOR Ostendit NON ESSE 'μι
sed , ut quidam dicunt, patris ejus . Haec, reliquis copulata, certo ve, luti charactere designant, Petronium , paullo post Rufinum ex oriento in Italiam reversum, & scribendi arte minus instructum , amici calamciusum in describenda suarum peregrinationum Historia, quas per AEgypti secessus, ex saeculi more, susceperat. Cetera, de hoc stripto verba , a
Gennadio prolata , rem adhuc amplius extra omnem controversiam
ponunti ferirasse PUTATUR Vitas Fatrum monaehoram AEripti.
Quum enim Petronius vita sua magis , quam calamo AEgyptiorem Patrum mores exprimere sciret, hoc secit per manum Rufini, unde librum
alii Rufino, alii Petronio, alii nemini tribuerunt. Hine ortum iIlud in-
394쪽
certum & dubium Gennadii seripsisse putatur . Idem Gennadius in codi-
ce Vaticano de vero libri scriptore omnino anceps cap. XI. Opus nullo auctoris nomine memoravit: Evagrius, inquit, monachus, supradisii
Maeartifamiliaris discipulus, divina , mundana literatura insignis c erius, liber qui adtitulatur VITA PATRUM, velut eontinentison viri, mentionem facit seripsit multa. Istud Evagrii praeeonium exstat
apud Rasinum in Vita Patrum lib. II. cap. XXVI l. pag. 479. Proxima Gennadii parenthesis decepit Baronium A. D. 388. g. cm & Bellarminum in Catalogo; sed Honorium ante omnes in lib. II. cap. x I. Hi enim, narii verbis male perceptis , libri conditorem Matrium crediderunt . Scilicet Evagrium tam parum modestum fuisse dicemus, ut eum in proprio opere tot laudibus se cumulare non puduerit, quot sent eae, quae ei tribuuntur in eodem cap. xxvIiὶ Hoc merito pernegant Αubertus Miraeus in notis ad Gennadium , ct Rosvoydus in protegomeno IV. φ. U. pag. xvai I. Lueas Molpenias in notis Mss. ad Bellamini Catalogum, ubi de Hieronymo agitur , Gennadii locum de Evagrio non bene intelligi animadvertit. Sed alio abiit Gerardus Iohannes Uossius in lib. 11. de Historicis Graecis cap. xl x. ratus plerasque Rufinianae Historiae vitas ex 2imotbeo Alexandrino desumtas, quem talia scripsisse narrat Sogomenus lib. vi. cap. xx lx. RosWveydus in hac sententia Vossio praeiverat
protegomeno iv. q. I. pag. xl l . Nec Tillemontius refragatur tom. XI I.
pag. 6s8. sane Rufinum, aliqua saltem ex parte, eorum seriptis ditatum, qui pridem hujusmodi commentationibus inclaruerant. Ex his unus fuit sane Timotheus, quem tamen Petronius se in toto opere loquens, ab se unquam visum nequaquam prodit. Praeterea Timotheur, qui A. D. 38s. in Shde Alexandrina succetarem habuit Theophilum . de rebus , quae Petronio cum monachis AEgypti postmodum contigerunt, scribere non potuit e neque hunc sane Rufinus exscribere , dum amici sui Petronii itinera descripsit, quae fratres , in ΟΓvere eommanentes, ab ipsis Petronio sibi enarrari postulaverant, quum tamen Timotheum , apud Orientales passim obvium , legere possent. VI. Ex his patere arbitror, quam inaniter , post Rosoeydum , Cotelerius in notis ad Monumenta Graeca to.ΠI. pag. s66. Rufinum libri interpretem , non auctorem fecerit. Hieronymus enim ut primarium auis Horem , non ut merum interpretem eum vellicat, illique uni totum opus
tribuit, vitasque integras, quibus conflatur . Idem Rosw-ydus prole-gomeno IV. g. X. Pag.XXVIII. ait, pene omnia , in libro narrata , apud Palladium Sc Heraclidem reperiri, adeoque alterutrum haec , quae Raμnus verterit, Graece antea scripsisse. Sed ex his potius contrarium educitur , hoc est librum Latinum in Graecum sermonem postea con- , versum, Palladiique Historiae ob rerum cognationem immixtum, ut ex utroque auctore unum corpus fieret. Etenim in Historia Palladii a capite XLIII. pag. 3 8. ad caput LxxvI. pag. 6I. editionis II. Rosvveydi pro- .
stant quaecumque de AEgypti si litariis Rufinus exposuit, ut conserenti patebit Digiti reo by Corale
395쪽
RUFINU . patebit. Rosvveydus ad singaeorum capitum oram id probe adnotavit. L, i V. C. XII Cotelerius autem in tomo supra indicato , pag. s64. s6s. quatuor MSS- codices numerat, Rufui Historiam Graece conversam , exhibentes, non HeraeIidis, ut ipse , non inspecto iuufino , arbitratur. Palladius vero, qui miram simplicitatem , fidelitatemque ubique spirans, praecipuam in eo curam adhibuit, ut ingenuo pudore fateretur, per quos profecerat, nequaquam dicendus tam turpe plagium commisisse, ut totam Rufini Historiam , nusquam , ne semel quidem prolato eius nomine , suam faceret , quum multa in eodem comperiantur , quae Palladius sibi immerito tribuisset. Id unico exemplo demonstrare susticiat . Apud Palladiam Cap.XLIII. pag. 738.& sub finem capitis XLVI. pag. 745 . exstant quae ex eapite I. Historiae Rufini, Petronio accidisse adnotavimus, dum esset cum Iohanne Lycopolita . Hoc unum , & nuncius praesertim victoriae Theodosianae de Euatenio tyranno, satis est , ut videamus , ab alio, quam a Palladio , Rufini Historiam cum Lausiaca olim conflatam , cui subinde alii sortasse , ut non raro contingit, alia miscuerunt. Hujus mixtionis alia quoque argumenta investiganti, facile suppetent . Ejusmodi illud est, quod de Sancto Iohanne duobus in locis , de monachis Nitriensibus pariter S Tabennensibus , duobus in locis, disseritur , ca-
Pite XXXu III. Pag. 36. Scap.XLVIII. pag. 746. Haec rerum confusio eruditorum mentes , in alterutra II istoria dilaci nenda non parum turbavit, adeo, ut etiam Corelerius, vir cetera perspicax, Rufinum ex hoc fonte Graeco suum opus derivasse crediderit. At contra, in Graecum opus,
Rufini commentatio migravit. Nam Rufini Historia , olim Graece reddita fuit, cuius praefationem & partem edidit Cotelerius to . III. pag. I I ex codicibus Coibertinis & regiis, quos laudat pag. 364. ubi in codice Coibertino i et i a. Rasini Historiam Graece scriptam, & Hierondimi presisteri Dalmata nomen proferentem , post Palladii Lausiacam exstare adnotavit. Hoc etiam Rosvveydus ex MSS. codicibus Uenetis & Augustanis animad Perterat in pro legomeno IV. q. v III. pag. XXIII. Quid ergo mirum , si xx. Latinae editiones eam Hieronymo tribuunt Pura puta haec eadem Historia , Graece versa, S sub tit uso Historia mon chorum 2EDpti, Hieronymo adscripta, exstat in Bibliotheca Coistiniana , teste IIontefastonio nostro pag. i 98. quem tamen flagit ejus legitimus auctor . Fugit etiam Iohannem Measum , qui in praefatione ad Palladii Historiam Lausiacam , quam Graece vulgavit, apud se esse ait librum Vitis Patrum uti, scilicet a nostro nequaquam diversum . VII. Neque putes , hodie aut heri, istud Rufini opus Hieronymo tribui coeptum , & ejus nomine circumferri. .Evo enim Gelasii I. sub finem saeculi v. iam id inoleverat. Erroris caussam accipe . Hieronymus aliquas Patrum Vitas enarraverat. Cum his Rufinianae, ob similitudinem argumenti, compactae, Sob caussas, superius expressas, nemini ad- . scriptae, statim una cum reliquis, ad Hieronymum pertinere creditae sunt. Apud Gelasium in Decreto cap. HI. quod est de opusculis recipiendiss
396쪽
dis , haec verba leguntur e Vitas Patrum , fauia, Mntonii, Hilarionis, RUFu us . OMNIUM eremi rum , quas tamen beatissimus seripsit Hieronisus, si XII cum omni honore suseipimar. At Hieronymus Paulli tantum , Hilaris- axis , ct ma hi Uitas scripserat; praeterea nullas. Etenim Uitam , ub Gethanasb Graee editam , Evantur, Antiochenus episcopus. Latinam secit. Ceteras descripsit, quas OMNIUM nomine Gelasius designavit. Ergo hae Patrum vitae, aevo Gelasii , pro Hieronymianis passim vulgo habitae . Historia enim Laumea, ubi alioaxum gesta explicantur, nostris occidentalibus tunc vix, aut parum no dia . Neque unquam certis Hieronymo, sed Palladio semper , aut Heraeli
di , trisula est. Gelasius dum has Vitas, a meroumo scriptas , diserte
recipit, alias propterea non rejicit. Ita mecum Rosvveydus in protegoismeno xv. pag.XLvIII. At quidpiam aliud, notatu maxime dignum, de Falladio proferam , unde hactenus dicta confirmabuntur . Etiamnum superest Graeca eius Historiae pervetusta Latina translatio , quae interpo lationes Graecorum codicum detegit universas. Ea quippe assumentis , quae ex Rufino in eosdem eodices Graecos postea irrepserunt, plane ominnibus vacat, habetqne nonnulla, quae a Graecis absunt, ut a Rosvveydo adnotatur in margine . Eam translationem Latinam; in capita LVI iris
distinctam , & Latiso nuncupatam , sub nomine Paradisi Heraclidis una cum Gementis Meunitionibus ., ut alibi dixi , primus vulgavit Iseo a Faber Stapulensis ex o ina Bellavisiana Parisiorum A.D.rsos. die xxIIIo Februarii , ut legitur in fine Heraeiadis . Sed totius Woluminis impressire absbluta est A. D. rso . idibus Iuliis Iulio II. Pontifice Maximo . Faber in epistola ad Iacobum Ramirium , Catinensem episcopum ab se ait . Heraeiadis S Clementis libros vetustate & situ in antiquis bibliothecis
marcentes repertos . Post Fabrum Alo ius Lippomanus Ueronensis epis.copus, literarum gloria, & pietatis laude clarus, Paradisum, quem Franciscus Turrianus cum MS. Palladii exemplari in Bibliotheca Venetorum contulerat, Palladio restitutum inseruit tomo IlI. de Vitis Sanctorum, Venetiis edito ad signum spei A.D. iss4. pag.I44. Illum postea Rosvveydus accedere voluit suae Historiae eremiticae pag. 939. in cuius prolegomeno I v. l. cm. Paradisum Heraclidis a sincera Historia Palladii ne
quaquam distinguit. Sunt alia quoque in hoc Paradiso , quae sensu &Ordine, a Graeco, quem habemus , contextu, non parum absunt, itaue evidenter pateat, Latinam hanc translationem ad correctiores, & alicubs diversos a nostris, codices HSS. fuisse accuratam. Ubi vero nostris cona
formia exemplaria sequitur, Graeci auctoris genium ita exprimit, ut nihil supra. Tillemontius, cuius industriae multa debemus, to. XI.pag.642. se ignorare ait, unde Paradisi nomen operi adhaeserit. Adhaesit ex ipso opere, ubi de viris Matis sermo instituitur, quorum Sedes est Paradisus. Nomen Heraesidis in codices Graecos, & deinde in translationem Latiis nam , ex Rufino manasse arbitror, qui in Historia Ecclesiastica lib. xi. eap. Iv. monachis Nitriae ab se memoratis Heraclidem quendam admi-- . . D Aa a stet.
397쪽
R mus . scet. Cotelerius to. III. pag.s63. codicem Coibertinum recenset n. IoLiv.V-Gxi in quo haec Historia tribuitur Heraclidi episcopo Cappadociae. Alius Heraelides Ephesi episcopus, homo Graecus, hunc Paradisam Latine concinnasse nequaquam dicendus. Auctor enim in codice Graeco perin- . de ac in Latino pag. 6. Sitoniae episcopum dicit, nimirum Hum po- uos, quae fuit sedes Palladii , non Heraclidis. Post indicia tam lueu-lanta, iure ambigi nequit, quominus larvatus hic , in Palladii praefationem ad Lausum, nonnihil immutatam intrusus, alienas pocsessiones invaseriti quod criticorum ingenia non parum torsit. Nam Beliarminus in Catalogo Palladium duorum operum auctorem furit, Paradis Heraesidis, & Historiae Lausiacae . Uossius lib. II. de Historicis, Graecis cap.xix. Historiam Lausiacam ex duobus libris conflatam puta. .vit, Pauarii uno, altero Heraesidis 2 in cuius sententiam descendit Cave . Sed postquam ostendimus , Paradisum Fleracti dis , genuinam esse Palladii Historiam Lausiacam, nemo amplius cum larvis luctabitur , accedente praesertim auctoritate codicis MS. Cardinalis Bessarionis, quem Lippomanus emendati mum vocat. De tribus aliis huius Historim Latinae codicibus consulendus Rosvoydus in protegomeno xxv. pagina Lxxxiv. Haec dicenda visa sunt de Vitis patrum, Sanctu Pereuuii nomine a Rufino adornatis; proque illorum solatio, qui vitam monasticam profitentur , non solum in Graeum , sed in Driaeum quoque, de A Mi--m sermonem conversis , ut hoc me docuit vir pius Gabriel Eva Maiaxonita ex Libano monachus Sancti Antonii, ct Nicosiensis in Cypro Arachiepiscopus . In tot translationibus & editionibus , subsequenti capite memorandis , verissimum esse comperio quod de hisce Vitis Patrum scribit Genuadius cap xLI. eas velut speculum ac normam professionis Damonachi amplectuntur. Ceterum ad vitandas ambages ipsum opus hac epigra e praesignari debuisset.
Seu Vitae patrum Et itinera per δ' tam ,
, Sosui Petronii . . Bonosiensis nomine seripta.
Deniqu8 optandum, ut sincera & primigenia Palladii Historia Lausaei
ad veteres codices HSS. qui Parisiis & alibi suppetunt, exacta atque recognita , prodeat in lucem una cum Latina versione vulgari Heraesidiris
398쪽
I. Hieroum; de Me Rufini opere testimomum ex iratum. II. Ruid de Hurum sanctitate duendum, quos Hieroumus earpit. III. Constareeitantur, ob quas Hieronymur minas fortasse aequus 'it Ru- o ct Petronio . IV. Variae editio es operia de Vitis Patrum pro-
L Ommentarium de Vita patrum . Sancti Petronii nomine a Rufino conscriptum , siperiori capite excussi. Nunc de illo quid va riis temporibus dictum, quid Rehum , investigandum. Censrura , quam Hieronymus , in adversarium coinmotior, eius libro inussit in epistola ad Ctesiphontem , pro iudicio privato de re histori ea , generati in habita est, cui nunquam accinit concors Ecclesiae consensus . Hinc inmedire non potuit, quominus Historia monachorum in occidente perinde a que in Oriente per Sanctorum virorum manus S Ora volitaret, immo ipsius etiam Hieronymi nomen adsumeret. Sed ipsa Hieronymi verba per me alibi addueta, hic iterum recitare non pigeat; quandoquidem a viris doctis minus considerate perlem , ulcus celare, quod medicam manum posceret, hactenus visa sunt. Do verba Sancti Doctoris r qui
tanquam ad aquas , critici perinsignes olim haeserunt, S esto quoque. sateor , aliquando haesi , alium plane is u cum ceteris, Hieronymo assingens, quam qui eius verbis subest. Eximius Rosv-ydus in Historia eremitica pag. 4 . numinia de se id lateri non erubescit . Ita enim scribit: eries is Me libro , qui πη-quam fuerint, deprehendere uoae possum'.
- viae alias occurrot, cui non alii auHores tes Oniam dicant. Certe Frem tiniata per calamum πιMi testatur in prologo, se enarrare quae ,, ut ait, eoram ctaiamus. Videre autem non potuit monachos , qai nunquam fuerunt A. Cotelerius in Monumentis tom. MI.
g. s . retaris , inquit, ad sensium esset efxisse scimαι pro 'isse seri bis . Hinc etiam intelligi ait, inamam do-rem aut nescisse, σαι saltem di simuIUD. Rafinum non fuisse uisi auctorem,std tactum isterpretem .
Immo non inter retem , sed primarium auctorem , quod iusi a nobistinensurii est . Deinde pag. 6 s. veram lectionem ex codice mlbertino hanc esse arbitratur: em. Os describis . fuisse ORigenistat. Tillemontius tom. XII. Artic. cxxv. pag. existimat rein creditu dimidii nama Hieronyiam, scribi, nempe Rafinum det mo achis agere, qui sanquam 'eriat, locusque in constructione obstrarus illi videtur pag. 6s . nomis mcxx. Quid iam nos de sensu tremorum , quae tantis viris crucem fixe runt, proninsciabimus E Ea si re sullate attendantur . perspis'. nub- - f A a a a loque
399쪽
R mus. loque limo turbata apparebunt. Hieronymus in epist. xvIrI. alias XXII. xiii ad Eustoehium de custodia virginitatis, ct post eum Iohannes ossianus in Collatione xvir I. cap. IV. triplex genus monachorum distinguunt, optima, tertium tepidum. Hi sunt. I. in commune viventes . ri. Quachoreta sisti per deserta habitantes. Ii I. Sarabattae, qui semetipsos a eaenobiorum congregationibus sequestrarent , ae sigillatiis fuas curarent necessitater , ait Cassianus cap. vir. Duo Benedicti , Casinas in Regula cap. I. & Anianensis in Concordia regularum cap.III. quartum genus addunt, Drovagos , per se satis notos . De singulis erudite agunt Edmundus Martentus , & Hugo Menardus , utriusque Ben dicti interpretes. His tertium Benedictum adiunge, scilicet I aestenum in Disquisitionibus monasticis Tract. II. Disquisit. I. Monachi primi generis, quod est moatasteriale , militaus sub retula O Abbate, ut post Hieronymum S Cassianum ait magnus Benedictus , proprie monachi dicebantur . Huius generis , Cassiano teste , maximus.numerus monaeὼorum per universam commoratur ae 'pium , nimirum divisisqsejunHis eritatis , ut ait Hieronymus , vel separati celtalis, ex Rufino in prologo libri, de quo disputamus. Cassiani verba Petronius mire confirmat in eodem prologo : numero immensisunt . Amplius cap. xv I ii. innumeras multitudines monachorum ab se visas testatus. Hi stricte & proprie monaehi dicti: istud ergo SOLUM fuit antiquissimam monachorum. genus , ex Cassiano cap. V. At Rufinus sive Petronius praeter monaehoseaenobitat, nonnullos anachoretas enumerat , qui in praeruptis monti hus , S locis ferme inaccessis , commercio Dei propius fruituri, delitescebant. Hi vero prius in caenobiis instituti, iamque in actuati eonve fatione perfecti, solitudinis elexere seereta , inquit idem Cassianus . Vide Haestenum Tract. II. Dii uisit. ἔν. ob aliquos anachoretas cum monaehis , in Historia permixtos, Hieronymus, OUASI de monaehis librum ab eo editum dixit, de iis nempe, qui ad unum omnes non es.sent monoebi eaenobita, sed etiam anaeboretae r cujusmodi sunt Elias cap. xi . Othirios cap. XI I. pelier cap. xin Paphsuttur cap. Xν I.& alii fortasse . Hinc Prosper in Chronico A.D. de Iohanne loquenllnon tantum monaebum dixit, sed etiam anachoretam, ut ejus institutum recte distingueret. Hi sunt, a Rufino enumerati, qui, teste Hieronyismo , πunquam fuerunt monoebi coenobitae , sed semper anachoretae . Quippe qui essent in solitudine tam longaevi, ut nemo sciret, eos unquam in eoenobiis fuisse. Hos vir sanctus neutiquam tangit, sed reliquos
anachoretas , quos Rufinus monachos coenobitas fuisse seribit , ipsi, Origensas ct ab Episcopis damnatos esse dicit. Ouis iam neget, Hieronymi verba esse planissima Zi I. Ad Origenistas quod attinet, nullus in his Vitis error deprehenditur, unde vel minimum improbari possint. Immo universa de illis exposita miram ct magnam sanctimoniam redolent. Neque de Ecclesiasticis dogmatibus in his disputatur, sed iustorum mores tantum , conm
400쪽
versatio, & exempla narrantur. Nec Sanctus Petronius, qui haec restri, quique nullam Origenismi suspicionem unquam subiit, Origenistas , Episcopis damnatos, laudasset . Georgius Colvenerius in praefatione ad Thomae Canti pratani Bonum universale de Apibus , quomodo inseripsi emiracula & exempla memorabilia , Duaci edita apud Balthassarem Belle. rum i6os. inquo laudat Rufinum Aquileiensem, qui Vitas Patrum eon. scripsit, pag. 64. Ludovicus Thomassinus to. I.Theologicorum dogmatum de Deo laudat Rufinum in Vitis Patrum, agens de peccato, quod ex negligentia nascitur lib. x. cap. L. pag. 7os. S Pariter cap. L III. Pag. 7o9. ac pag. 397. De gratis & praedestinatione agens lib. IX. cap.xv. eum similiter Iaudat. Ad haec in antiquis Graecorum Menaeis , & Latinorum Martyro Iogiis, quidam eorum Patrum pro viris sanctis habentur, & a viris sanctis laudantur . Tabulae Ecclesiae Romanae Fohaunem ex Rufino memorant die xxvii. Martii, Menaea die xx. Septembris. De hujus maxima Sanctitate ne ipse quidem Hieronymus dubitavit. Notissimus is apud veteres scriptores Eeclesiasticos, Cassianum Institui. lib. Iv. cap. xx iii. & Colis
Ial. xxiv. cap. XXV. Augustinum de Civitate Dei lib. v. cap. xxvi. & Eucherium de laude Eremi pag. 29. editionis Rosvweydi; apud Utardum in Martyrologici Greveni , inque Maurolyciano est die xi i. Novem-hris . In Menaeis ero die vi t. Augusti. De eodem post Rufinum ex
Latinis meminit Sidonius Carm. xv I. V. t o I . ex Graecis Sozomenus lib. v I. cap. xxv I II. ct Nicephorus Calistus lib. IX. cap. XXXIV. re-
Rrunt Menaea die xxvi. Ianuarii, deque ejus sanctitate Georgius Alexandrinus agit in Vita Chrysostomi . Ejus Feni, & Neonis memini e
gomenus lib. VI. cap. xxvi II. & Nicephorus lib. IX. cap. xxx IV. De
Esurio alibi dixi. Sed nimius sim , si ea , quae de singulis passim dicuntur, congerore Velim . In Calendario AEthiopico , quod Iobus Ludol-fus edidit Francosurii A. D. i 69 i. memoratur die x i v. Februarii Sanctus Philemon et cuius notitia manavit ex Rusui lib. II. cap. x i x. de Uitis Pa- itrum . Consitatur Rosvveydus in notis , Historiae subnexis . Theobitas Alaxandrinus in epist. Cxi. alias LxvII. inter Hieronymianas, ad Epiphanium scribens, de monachis, quos Stridonensis Pater sugillat in epistola ad Ctesiphontem , didisi, ait , quod eatamulatores verae FideI, Ammonius, Eafebius, ct Euthdimius , novo pro haeresi furore baeetantes , Constantinopolim navigarint. Didieit nimirrum Theophilus ex siti similibus. Epiphanius de hac re certiorem secit Hieronymum Epist xxiii. alias i xi ii, & Theophilus quoque aliis duabus, quae iunt xxi x. &1xxI I l. olim Lxxi I. Hieronymus postea epist. LIX. olim Lxx. & Lxi. olim Lxx i. Theophilo de explosis damnatistiue ex voto ii Hem monachis gratulatur. In Epistola xxxv ii I. olim LXI. ad Pammachium contra Jor
Hierosolymitanum haec scribit: iste Isidorus L qui is eaelum tuis laudibus tollitur, ἰdipsum infamtur Alexandriae, quod tu Hierosol'mae, nem se Origeni sint. Quatuor hi monachi Ammonius , Eusebius , Eathdimius, Udorus in Rasui commentatione reperiuntur. Hi solitarii, quos Theo-Disiligod by Corale