장음표시 사용
381쪽
insignes , eximiae sibi laudi tribuentes ad Rufiniariae Historiae contextum illustrandum haud perfunctoriam operam impendere. IIos inter excellit Ianus Gebhardus in Crepundiis , seu iuvenilibus curis , ut vocῖt , quas Hano vite edidit typis Nechelianis A. D. in A.' ct nuper Io: Heris
annus Schminckius iterum Marpurgi edendas curavit in Syntagmatocritico variorum . In his enim Crepundii, Gebhardus saepenumero Hiis storiam Rufinianam ad membranas Palatinas & Gruterianas castigatissi.
imas emaculat, lib.I. capa I. v. VI. VIII. XI. xv I. lib. l. cap. i. VIII. lib. III.
χap. vi. & κxi. Rursus id facit in Antiquis lectionibus Herbonae pri tinim pressis A. D. i6i8. in 8.' & a Schminckio recusis, nempe lib. I. cap. IV. B xxv. Idem fausto omine praestitit Barthius in Adversariis lib.I. cap. IV. ib. Iν. cap. xv. lib.XXV. cap. II. S susius lib.xxix. cap.x I. Etiam Thomas Reinesius in Variis lectionibus lib. I. cap. rv. Nec tacendi Geverhartus
Elinenhorsi ius. S Jo: Savaro , qui Arnobii & Sidonii loquendi modos .cum Rufiniana Historia committentes illustrant, ille in uotis ad lib. I.
Pag. 2O. alter ad lib. I. epist. v.
. Ulli Labore delassatum strine in Plaudibus colligendis , hic me sistit Sanctus Gelasius Ponti sex . In Decreto enim , quod condidit in Concilio Romano Lxx. Episcoporum cap. iv. Eusebii Historiam a Rufino Conversam apocryphis adnumeravit: Hi ria Eusebii 'Pamphili πο- crypha. Miror Henricum Ualesiuin , ingenio & eruditione praestantem ,
in notis ad Eusebium lib. vi. cap. xiv. genuinum hujus vocis apocryphi sensum non assequutum.IEque ac Valesius assequuti non sunt Pearbonius, Caveas, aliique, a iue olim expensi in Antiquitatibus Hortanis lib. aII. p. III ἔ Icl. unde aliqua 'huc transferam . Apud veteres Patres apo inc pha ea vere sunt, quae canonicir opponuntur. Hinc Annalium parens Baronius A. D. I i. q. Lx. apocru a esse ait quasi non baxioaerapha ytion tamen , ut ea c Gelasius ) ab Ecclesia omnino proscribat .' Augusti. nus tradit lih.xv. capaxiar. de Civitate Dei , ea denotari nomine voer phorum, quae ab assioritate canonisa diligenti examinatione remota sint. Duplex enim erat Scriptura , eanonica . cujus auctor Spiritus Sanctus , ct apocopha , cuius auctor homo solus . Illa publice in Ecclesia , haec non ita , legi poterat. Quare librum ποervphum esse, ident censetur , atque audibritate carere . quia pubiace in Eccusa , ut canoni- eo leguntur, legi possit. Duplicis etiam: generis apocrypha Gelasius enumerat , rethodoxorum, S haeretisorum . Haec omnino rejiciuntur, illa canonicis opponuntur , & publica tantum, ob naevos quosdam , in Ecclesia lectione privantur. Exstat enim Canon apud Ferrandum in Breviarionum. 2 78. ut prataeae scripturas canonicas nihil in Ecclesia legatur. Ita quoque' sentit Petrus de Marca lib. IrI. cap.II. 4. vra. de. Concordia , &Petrus Franciscus Chiissetius ad Uigilium Tapsensem pag. 4 Haec ostendunt, Eusebii Historiam publica tantum in Ecclesia lectione per Gelasium priori, dum apocrupis duciaratu re in que in censum ob suos naevos Veis niunt Lactantius, Severus Sulpicius , is Onodiabus ,. Arnubius Clemeqs
382쪽
Alexandrinus, aliique praestantissimi auctores. Immo Gelasius cap. itI. RUFINUS . quod est de opusulis reeipiendis , non solum Eusebii Historiam , sed & - V. εαι
Chronieon a Hieronymo translatum , di auctum , propter rerum, ut ait; fingularam notitiam, qua ad instructionem pertinent, usquequaque ouendos, a se non dici, palam testatur . His refellitur Beati Rhenani
impudentia in epistola , Eusebio 'sini praefixa, ubi Gelasium, ait, inter dieere nobis voluisse Eusebii lectione, vel ab aliquo asino adjectum duadeereto, Historiam Eusebii voer Bam esse , vel tandem Gelasium , sibi
ipsi contrarium , improbare librum alibi a se probatum . Estic Rhenanus perperam scripsit, vero sensu omer morum non intellecto. Libros tamen duos , quibus Eusebium Rufinus prosequitur . ab Ecclesia Romana Catalogo recipiendorum adscribi, testis est Hincinarus Remensis , a me superius adductus; unde refellitur Algerus in libro de Misericordia Seiustitia ea p. tri. apud Edmundum Martentum in Thesauro to.v. pag.roque'. ubi quod Rufinus refert de pueris ab Athanasio puero baptizatis, propia terea improbat, quod Rufini Historia Ecclesiastica minas Ddicatar areotica . Sed non ita censuit Sanctus Gregorius Magnus , qui in Regeasto lib. iv. epist.xxx i . ad Mauricium Augustum m i Historiam, ut acothentisam, S generatim receptam his verbis laudavit: Getesiastiea quo. e testatur Historia, quia quum piae memoriae Confantino Frine ipi , Ieripto allatae ae sationes eontra episcopos fuissent , Iibellos quidenr ae-eusationis aecepit, ct eosdem, qui accusati fuerant, eptacopos eonPoeanti ni eorum eonspectu libellos , quor Meeperat, ineendit ere. Locus ostapud Rufinum lib. X. cap. II. quem innuit etiam Iohannes Diaconus in Vita magni Pontificis cap.III. Quanta vero fuerit apud omnes hujus Ruis finianae Historiae aestimatio, manifestius adhuc reddunt pIurima illius ex- emplaria per omnem Europam olim diffusa , quorum non pauca in variis bibliotlaecis etiamnum supersunt. Ut a nostratibus incipiam , bibliotheis ea Ecclesiae principis in municipio Sancti Danielis elegantem Rufinianae Historiae codicem servat. In tabulario Canonicorum Civitatis Fort-Iulii alius exstat egregius codex membraneus in Blio , complectens Historiam , ct etiam Victoris episeopi Patriae Hrensis de perseeatione Vandauera, quibus aecedunt Hieron i St Gennadii Catalceti cum Regula Sancti Pachomii. Quatuor aIios in bibliothecis Patavinis exstantes recenset Iacobus Philippus Tomasinus pag. . I . q. s. 76. Sunt in Ecelesia episcopali, apud Canonicos regulares Sancti johannis in Viridario, in Coenobio Sanctae Iustinae , &apud Eremitas Augustinianos . Duos me morat Bernardus Montefalconius in Diario Italico pag.37 . & 39a. Primum in Abbatia Florentina, alterum in Fesularia . Duos Romae pariter servant plutei Vaticani num. I9 8. & so 89. Alium Bibliotheca etiam , prunicensis . Valesius in testimoniis , suae editioni pro Eusebio praesi.
xis , laudat eodicem Ecclesiae Parisiensis ante goo. annos exaratum et quem , aut aIlum, in notis ad lib. I v. cap. xx II. S ad lib. v ii l. cap. I.& xvi. in subsidium adgucit, ct vetus imum vocat. In Catalogo eodi-
383쪽
R mus . cum ΜSS. Angliae to. II. pag.ar. S as. enumerantur Nigorniesis 8 2 L .R 'da. & Sarisberiensis iocii. His alius adjungatur coenobii Einsidiensis , cujus indicium debeo amplissimo Archiepiscopo Ephesiorum Dominico Passio. neo , Sanctae Sedis Apostolicae Apocrisario apud Rempublicam Helveti
rum .. Georgius Colvenerius in notis ad librum II. cap.xxII. 3. a. de ψι-
pag.13ia citat tum veterem codicem MS. Historiae Rufini, ubi legitur lib. III. cap. I. Tartholomaeum Apostolum-Indiam interiorem prociteriore ivisse , ut ibidem habet Canti pratanus pag. 244. Edmundua Martentus in Itinerario I. Parte II. pag. 258. alios Rufini codices MSS. superesse ait in Abbatia Cambronensi monachorum Citarciensium in episcopatu Cameracensi.
IX. Iam tandem Rufini Historia editiones, typographicis formivexpressas, percurramus. Prima debetur Iohanni Phitino de Lignamia ne Messanensi Xysti IV. summi Pontificis Archiatrorum comiti, equestri
dignitate ornato ab eo , quem ipse, Pontificis commissarius apud Uelliistras & Uallem montium exceperat, Ferdinando Siciliae Rege , ct terrae citra Pharum, quo nomine Regnum alterum Apuliae , Neapolitanum vulgo dictum , Ecelesia Romana appellare consuevit. Idem Fohanner Philippus ex ossicina impretaria , quam Romae in aedibus suiς instruxerat, Historiam Eusebianam , a Rufino translatam, deque suo auctam , vulgandam curavit A. D. I 476. Inscriptio, quae non , ut alias in prima
pagina, sed post Lignaminei ad Xystum pontificem nuncupatoriam ePi stolam , legitur, haec est i Liber Historiae Ecclesiastieae Eusebii Cafacien-μ, quam BEATUS Rufinus presbyter de Graeo in Latinum transulis i. In fine operis in f mayblii adscribuntur haec verba : millesimo ccccLxxvI. die xv. maii P. Sixti quarti anno ejus quinto eompletum est boeopus. In epistola Xysto IV. Historiam nuncupans , eum laudat quod inter paveos admodum Prineipes Italiae , ingeniis faveat, viros merator O doctos honoribus O praemiis digris attollat O nutriat, in quem omnis eruditorum turba suspirat ρο elamat . Ait se post plurima, suo iussu typis impressa , ct eidem Xysto dicata , animum convertisse ad Historiam , ct ab hac Rufiniana auspicatum . Editio paucis Obvia , quam, ut vetustissimam laudat merito Ianus Gethardus, est elegans, literis tamen paullo crassioribus , & syllabis , ex saeculi genio saepe contractis . Copula ct vulgari numero septenario serme respondet, quomodo in Mss. a saeculo XI. interdum occurrit . Vide Mahillonii rem diplomaticam P/g 423. & 429. edit. II. 8e Io. Michaelem Heineccium in Syntagmate de sigillis pag. at 9. quibus adde auctores Adnotationum ad Jo. Boccatii De-cvmeronem pag. 94. S Leonardum Salviatum in Animadversionibus suis de Lingua Italica to. I. lib.til. cap.viri. ix. x. Adstipulatur lapis Basilicae Sancti Paulli in Via Ostiensi apud Margarinum pag.XIT. Num. 2sa. Charta est nitida , solida S magna, cuius margine amplo S spacioso totius contextus forma circumquaque vallatur . Typograph i juniores, in aliis ceteroqui non paucis supra seniores illos praestantes , certe hanc
384쪽
splendidam ct magnificam imprimendi formam dedidicerunt, vel assequi RUFINUS. nolunt. Hujus editionis singulis libris capitula praefiguntur, quae alii LM V. δύω titulos vocant , ex quibus lectores quid in libris tractetur, uno quasi intuitu agnoscunt. Hoc ab Eusebio ipso, non ab alio i, factum observat Va- Iesius in notis ad caput I. libri I. Rufinumque in suo exemplari eadem reperisse e idque apparere ex MSS. Rufini codicibus , quorum unum, ut iam dixi, ante No. annos descriptum penes se habuit. Haec ostendunt Lignamineum quoque suam editionem ex vetusto codice expressisse . De hujusmodi titulis egi lib.I1I. cap. II. q. v. Frimam hanc Eusebii Rufiniani editionem, per Lignamineum curatam, tanti omnes fecerunt , ut vix edita , statim distracta fuerit. Hoc inde fit palam , quod mox eodem anno rubus illam uerari oportuerit iisdem notis &signis, quibus prior in lucem prodierat, si unam epistolam nuncupatoriam & librum primum excipiamus , qui novos plane typos subiit, ut eam cum priore conferenti patebit. Secundam bane editiouem, a priori perparum diversam, Lignamineus apparere voluit in nomine Guillelmi de Estoutavilla episcopi ostiensis, S. R. E. Cardinalis Rotomagensis nuncupati, quo dignum opus , praedicat, ex rerum gestarum cognitione, o
auctoris praefantia , O quoniam diseiplinam eeelesiasteam it. Cardinali , quem laudat a reparatis templis Sancti Augustini, & Sanctae Mariae majoris, quinque millia diveribrum auctorum volumina in hanc usque diem c. x.. Maiicio suo iussu impressa significat. Inter haec speciatim nominat opuscula Sixti IV. de Santuine orsi, de potentia Dei,
edi de faturis eontingentibus. Ceteros auctores ab eodem eκcussis, quOS ego observaverim, in gratiam bibliophilorum hic obiter adnotabo .
r. Iliados Homeri libri III. Iv. v. XIII. xvHI. XIX. latino carmine expressi a Nicolao de Ualle, & a Laelio patre vulgati. Roma in domo Io. Philippi de Lignamine i 4 4. in M. a. Terentii Comoediae instar prosae in V. 3. Ioh. Philippi de Lignamine Chronicon Summorum Pontificum
Imperatorumque I 4 4. in Α'. . l. 4. II Fungilingitia divomenteo Cavalea da meo Pisano x 4 a. in soli a. In praefatione ad Matthaeum Marci Abbatem Sancti Placidi, ait, sea biennio quo Romae moratur, subsequentes libros edidisse .
Suetonium. Leonemi Lactantium.
Laurentii Vallae elegantiam. Horatii opuscula.
s. Probae cento cum opusculis Philippi Dominitani. Romae, apud Phil ippum de Lignamine I 48 I. In V. Diuitigod by Corale
385쪽
γγri,a Eusebii editio, pariter elegans , geminam subsequuta , quae una ltamen censeri potest, alium medicum , auctorem habuit , Johannem iSehalIum Her seldensem , cujus cura & typis Mantuae prodiit A. D.I4 9. iin solio, Romana editione ignorata . Eam Schallus dicavit Frideri eo lGonragar Mantuae Marchioni, in fine operis hoc epigrammate adjuncto: Transtulit Offusonias Iliud Ἐδ sinus ad aures . . Etisebii elarum CVariensis opus. Sebalius Poannes eeIebri Germanteus arte 2Ere premit, Mantur Prine e Rederiso . datus est finis , referebat Iulius annor' Mille quater centam septuaginta novem . Hane eme qui docti nomen, qui limen olympi aereris . Habet praesens manus utrumque liber . Hine caeleste bonum sancto ae Meebere morer,
Et prodesse maris Desio uulia potest.
editio lucem vidit Parisiis, typis Petri Lovet A. D. r 97. ira 4. editio in Brma solii minoris, typis quos Gothieos vocant, R. tacito nomine artificis, facta est Argentinae A. D. I si . cum Bedae Nistoria Ecclesiastica gentis Anglorum . Hanc , ut rarissimam , S sibi monvisam memoravit Petrus Franciscus Chissetius in notis ad Bedae S Fredegarii coneordiam pag.3 r9. apud quem Iohannes Gravius eam Bedae editionem, depravatissimam & mendosissimam vocat. Sexta editio deis hetur Theologo Parisiensi . Hic enim Argentinensem Eusebii editionem Bedae adnexam quum immensis erroribus statere deprehendisset , ab se recognitam denuo vulgandam curavit Farisiis in s. sed sine typographi nomine S temporis nota, nuncupavitque Stephano Poncherio Senatus Galliarum Praesidi Se postea Parisiensium anististiti. Mox eodem typorum genere, ac superior prodiit, Lugduni , apud Benedictum Bonus A. D. isas. &-in 8 ' Boulsardus in praefatione ad Poncherium ait, se hanc Historiam quum jam apud bibliopolas perinde ae non exstaret, nusquam reperiri videret, imprimendam curasse diligentissime castigatam . Eis enim, inquit, Ioperior/bur annis impressa fuisset c Argentinae A. D. Isi 4. menda tamen , quibus abunde respersus erat eodex , quum in notis , signis punctis, tum in ipsis voeabalis o - integris sentenuis, plerosque literarum amantes iu-- re ab ejus lectione deterrere poterant, edi Deentes uos parum offendere. e re ipse Boussaror multis exemplaribus edi arehet is, quos ex variis,ihliothecis eonquisierat, eam eosigavit edi emendavit, quam potuit ae-
euratissime , non sententior modo, sedAngulas pene Bllabas. In Rufini
386쪽
versione laudat sermonis euIturam , qua tanta est, ut quum Graeea sit RUFIN n. Historis, mirum sit tantam in vertendo venustatem servasse Rufinum. Rufinus Glom Aquildensis presbieν, utriusque linguae peritissimus Gra- eum Eusebium Latiuum feeit, joeeutemque nostrorum auribar eontradi, dit. Nee id modo sed ese novem illius, daos poseriores addidit Iibros ,
partim ex majorum traditionibus, partim ex his , qua rerum experimes to didicerat, ab se pari euisura eompositos. Tot laboros a Boussaris exantlatos non inconcinne lautavit Publius Faustus Mahelitias Foro Livi ensis poeta laureatus . Eius carmen adscribo . . Lae'ta si quaeris Sanctorum gesta . roram, omnia tam euitam scripta volumen habet .
Obsita quae fuerant, magnoq*e oppressa veterno . Boussari posit lima diserta mei rBO sardi aeternos digni vixisse per auποι, O reliqua e turpi vindicet acta situ. D positam es oux iis eerto eaput ordine rebus , Ut saeuis brevius semita pandat iter . Ruid non longa dies mauis oblitterat annis Ped nihil est, quod non sedula cura novet. Hane Bouspardi editionem iterum expressit Parisiis Fraueiseus Regnaust A. D. Isas. in 8. Ilaec septima editionis loco esse potest . Octavam editionem accuravit Beatus praenomine , non merito , Rhenanus Fastissapud γοι. Frobentum A. D. is et . in solio . Totam libri inscriptionem adponam i Maiiores Historiae Delesiastieae Eusebii Pamphili Cissuriensii libri ix. Rufino interprete . Rusivi presisteri e uiluensis libri duo, recogniti ad antiqua exemptaria Latina per Beatum Rhenanum. Item ex Neodorira episeopo Grensi , Sozomeno o- Soerate Constantinopotitauo bri xit. versiis Epiphanio Scholastiso, adBreviati per Cainodortam Se natorem , unde illis Tripartitae Historia voeabulum; emendati-hi multis Deis , additit possim Graeeis epistolis plerisque Synodorum ocmperatorum e tρmii Theodoriti, eum is Latiuae versioni ex his suecurratur , tum ut vetat monimenta quaedam ori anae antiquitatis Uerventur , O habeat lector μλέμεν quod non μe fusis eo ferat . Rhenanus passim notulas suas margini adscripsit . Oetavam hanc editionem Hobenius A. D. isas. in solio, abiectis Rhenani praefationibus iteravit: quod tamen minime fictum in editione III. a Rhenano recognita Sasileae pariter apud Frobentum A. D. IS 39-io solio. Huic editioni quae deeima est , aeresiit Uictor Uilepsis de Persecutione Vandalica , S liber v. Theodoriti , conversas a Ioachimo C merario . Eandem expressit Galeotus a Prato Pari*ι A. D. rs i. in solio . Deinde inserta filii tomo iiI. Operum Eusebii Latine editorum Tam Da apud Henric trum A. D. is et . in solio. Ex Rhenani editione undecima facta est Antuerpiae apud Ioh. Steelsium A. D. is 48
om. 3I. in SP addita vita Constantini, interprete Joh. Portesio, S Theodorici Diqit ipso by Cooste
387쪽
RUFINus . doeiti Historia . Huic decimam tertiam subjungamus cum brevibus scho- LM,V- ρ-M-liis Iohannis Iacobi Grynaei tomo II. eorum dein Eusebii operum Basileae pariter editorum apud HenricPetrum A. D. Is o. in λlio, ubi tamen liber x. est ex versione Johannis Christophorsioni, liber vero xi. ex Ru-' fitio . Eusebii Historia a Christophorino Latine reddita cum ceteris Historiae Ecclesiasticae conditoribus prodiit Lovanti apud Serviatium Sast .um A D. i s69. tomis duobus in 8.' GIoniae apud Arnoldum Sire manianum A.D. is o. in latio, cumque Scholiis Iohannis Curterii, S duobus Ilibris Russimi Parisis apud Nicolaum Gesuaa A. D. in Blio. Ceterum post has xv. editiones Historiae Ecclesiasticae , Scriptores Graeci, ex interpretatione Vol angi Musculi, prodierunt Boreae non semel apud Frobentum A. D. 1s49. Is sq. iss . in istio, ubi post Eusebium de vita Constantini exstant libri II. Historiae Rufini. Hos tamen Iohannes Dadmus reiecit ab Eusebii operibus , quae Latina edidit Farsis apud Michaeum Sonniam A.D. in latio, usus versione Christophorsoni, & Scholiis Curterii. Μusculi editio varie aucta , ct chronographia Abrahami Bucholeteri exornata. prodiit Sasuae vad Sebast. Henriepetrum A.D. 36II. in λlio . Postmodum Renatus Barreus Rufini librum x. S xI. a ceteris avulsum , inseruit ejus opusculis Parisiis apud Sonnium A. D. is 8o. in Blio. Eusebianam Rufini Historiam in linguam Italicam vertit Benedictus AEgius Spoletinus . ln Teutonicam transtulit Caspar Hedion , Argentorati excusam apud Johannem Hervagium A.D. rs s. in latio .
I. Rufini historia erem;tiea. i I. A quando Hieron o adferIpta. III. Rufinus enarrat alterius, non suam historiam itinerum per solitudines monasteriorum inopti. IV. Is est retronius Nononiensis, non alius . V. Idem multis rationibus eomprobatur . UI. Deque hoe di uia tales tolluntur. VII. Cur opus Hierondimo adscriptum . LI. AB eeeIesiastica ad eremiticam Rufini Historiam recensendam de- ιλ. venimus. Antiqui & iuniores, qui de re literaria comment rios ediderunt, eam ob dissicultates, quibus involvitur, vix tactam,&ne leviter quidem excussam praeteriisse comperiuntur . Huiusmodi opus R. sinus quum Historiam suam scriberet , sub manu habere se innuit lib. xx. cap. rv. Etenim Sanctorum Patrum , quos in Nitriae eremo florere cognoverat, tacta mentione, obiter ait, se proprio opere fusius e rundem gesta enarraturum e verum fingulorum mirabilium gesta prosequi velimus , exeludimur a proposita brevitate, maxime quum HAEC NARRATIONEM PROPRII OPERIS mereantur . Istam postmodum narrationem proprii operis a Rufino seorsum consectam, ex Hieronymo perspicue intelligimus , qui in epistola atrIi. ad Ctesiphontem , monach
388쪽
rum Vitas a descriptas sugillat his vererer hujus c Evagrii ) Π RUFi us . bros sententiarum per Orientem Gra eos, ct , interpretame C MI pulo ejus Rufino , Latinos, plerique in Oecidente lectitant. QUI Ru
finus) LIBRUM quoque SCRIPSIT, quasi DE MONACHIS
in eo enumerat , qui nunquam fuerunt. Hunc locum subobscurum infra explicabo , ad quem critici haerent, quasi Hieronymus , eos traderet a Rasino enumerari, qui nunquam fuissent in rerum natura ς quum tamen ad unum omnes certo certius misse constet. Prosequitur Hieronymus ro quos fuisse seribit , Origeni r ob episcopis damnatos , esse non hiam est, eAmmonium videlicet Er Eusebium , e - iuum Evagrium. O quoque o Isidorum ct multor alios, quos enumerare taedium est. Et juxta illud Lueretii c lib. IV. V. I9.
Et veluti pueris , abonthia tetra, medentes euam dare conantur, prius oras pocula eircum Contingunt dulci mellis flavoque Iiquore. iii
Da ille Rufinus unam Fohannem c Eremitam in ipsius libri posuit principio e quem O eatholicum, O sanctum fuisse non dubium es , ut per
illius Oeeasionem eeteros , quos posuerat haereticos, ecclesia introduceret. Ad haec Hieronymus alia Rufini opera vellicat, ob Evagrium , 'stum, Fambilum, & or genem, ab ipso Latinis auribus accommodatos. a re nullo modo ambigi potest, quin risus de Monactis, seu Viatis Patrum scripserit , non quidem , ut interpres , sed ut primarius quodammodo auetor , contra ac Erasmus existimavit in notis ad Hiero nymi Epistolam ad Ctesiphontem , ubi suopte arbitrio Evagrium Poniatieum totius operis conditorem , Rufinum interpretem , fecit. Verum S alii eruditi viri has Vitas Patram , quae Rufini sint, Evagrio tribuerunt. Horum sententias recenset Heribertus Rosvveydus in proleg meno IV. pag. xvII. Historiae eremiticae editionis II. Plantinianae A. D. I 628. cujus librum II. constituit idem Rufini opus de Monaebis seu Glii Patrum , adstipulantibus etiam antiquis codicibus Mss. compluribus , ut Audomarensi optimae notae apud stoisveydum , Protegomeno XXIV. pag. LxxvII. Item aliis apud Henricum Gravium in notis ad epistolam Hieronymi ad Ctesiphontem : quibus unum adjungo ex Bibliotheca Bi-gotiana pag. ao. qui nunc est in regia Parisiensi. Ad haec ipsemet Rufinus cap. xxix. pag. 482. se ejusdem libri II. de Uitis Patrum scriptorem perspicue prodit. Nam loquens de Macario Alexandrino , lectorem eo mittit, ubi ante de illo scripserat, nimirum ad suam Historiam Ecclesiasticam . Sunt verba eius: sed O musta, ut diximus, Mia , de operiabus Sanm Maearii εAlexandrini mirabilia feruntur , ex quibus nonnulla in undeeimo libro Delesiastiea Hsoria inserta, qui requirit, ἐπ- veniet. Inveniet autem in libro xi. cap. iv. quae desint in hoc libro V. de Vitis Patrum, videlicet. r. De caeco illuminato, qui pulvere ex cella Macarii deterso , Saqua putei, quo bibere consueverat, macerato, Oculos tinxit. Za a. De
389쪽
R mus. a. De leaenae catulis visu donatis .
L N. taxu Postremo loco ad confirmandum , hujus libri scriptorem esse Rasinum illud accedit, quod statim a praefatione, initium operis illud est, quod Hieronymus epistola ad Ctesiphontem , esse adnotaverat in libro, cujus Rufinum auctorem facit, vita nimirum Sancti Iohannis Eremitae: unum,
inquit, Iohannem in i mr libriposuit prineipio, quem ct eatholieam sansitim fuisse non dubium est. Atque hinc apparet, quam spisse erraverit Iohannes Martianeus in notis ad eundem locum Hieronymianae epistolae tom. lv. operum pag. 4 6. ubi verbis iam adlamsγohannemor' ostomum designari credidit . Hoc certe credidit inconsulto Rufino ,
qui a Iohanne Deoposita, non a cir Uomo , Constantinopolitano Difevo , initium libri auspicatur Cur enim monachorum agmini episcopum praeposuisset Idem Rufinus de reliquis subinde agit, de quibus
Hieronymus, ab eo in libro suo agi, scripserat. Hi, secundum Hieronymi ordinem , sunt. i. e monius, Eusebius, & Euth mius cap. XXIII. pag. 78. a. Evanius Ponticus cap. XXVII. pag. 679. 3. Oe sive mr cap. it. pag. 4s7.4. Udomvrca P. XVI l. pag. 47s. Tot ergo tantisque caussis suadentibus certissimum sit, Historiam monachorum , quam Rufino Hieronymus tribuit , hanc eandem omnino esse , quae nunc apud Rosvv dum constituit librum iI. Historiae Eremiticae de Vitis Patrum . dii idquam enim luculentius , quidquam Brtius & disertius , pro certo & legitimo libri scriptore Rufino evincendo , excogitari Vix poterat. Nec sane minori argumentorum apparatu & pondere ad id demonstrandum opus erat, ob dubia nobis ex ipsis Rufini libro adver-- santia r quorum vim plerique omnes haud aliter se declinare posse censiterunt, quam si eundem librum Rufino abiudicarent, vel Rufinum interpretem tantum . non conditorem assererent . Hinc alii Palladio eum tribuerunt. Alii episcopo Antiocheno , ut Martinus Detrius in notis ad Octaviam tragoediam , senecae adseriptam pag. ssa. Alii denique post Erasitum Evaerio Pontico , ut Conradus Gesherus in Bihliotheca , Georgius Wicelius in epistola ante Historiam Divorum , Iohannes Molanus in cap. xiit. de Martyrologiis, Goldastus in notis ad Valerianum Omeliensem de Bono disciplinae pag. 89. & Baronius in notis ad dies xv. ct xvi l. Ianuarii, & xxvi i. Martii. In Annalibus etiam A. D. 393. q. XX lx. S xxxv. A. D. I94. l. xx. & alibi saepenumero . Nec desunt codices Mss. qui Posts Ianum monachum libri auctorem laciant . Singulas horum sententias diligenter excussit Rosoeydus in prolego
II. Sed nulla ex xκ. ipsius operis editionibus , ab eodem viro docto enumeratis, alium auctorem , quam Hieron mum praefert : qui hoc
pacto eius Historiae, quam sugillaverat in epistola ad Ctesiphontem , auctor evasit, adstipulante Johanne Trithemio in Catalogo cap. c. ubi
390쪽
hune librum de Vita Patrum, incipientem e Benedictus Deas, Hiero- RUFINUs . nymi esse tradidit. Hinc Rosoeydus , tot sententiis , Rasino nequa--.V. C. XII
quam faventibus, haud parum vexatus, tandem illuc animo inclinae protegomeno IV. T. pag. XXVI II. ut Rufinum non primarium libri auctorem, sed interpretem credat. Hunc Uero duas ob caussas proprium nomen non adscripsisse comminiscitur. I. quod non auderet nomine suo Itheum exstrudere, quo nonnulli origenistae continerentur . II. quod non tam esset libri conditor , quam merus interpres , quum pene
omnia in illo narrata, apud Falladium Sc Heraelidem legbrentur . Qua re alterutrum , vel quempiam alium, suppreta nomine, illum Graeca edidisse arbitratur, quem ae mur postea in Latinum sermonem transtua Ierit. Ita serme Rosoeydus . Verum his facile obviam itur. Utraque Historia , tam Palladii, quam Heraesidis , quae unum sunt, non ante sed post Rufini obitum in lucem prodiit. Hoc inde manifeste evincitur, quod in utraque memoratur, utpote homos qui iamdudum floia ruerit. Non ergo is hanc eandem Hisoriam , post se editam ct concinia natam, interpretari ullo modo potuit. Editam vero suisse A. D. 4eto. ipsemet Palladius auctor diserte nos docet in praefatione ad Lausum, ubi ait, se anno vieesimo Episcopatus , vitae sua quinquagesiso tertio ad scribendam Historiam suam Lausiacam animum adpulisse . Atqui Paliarius A. D. 4oo. ad episcopatum Helenopolitanum adscendit, ct mense Maio eiusdem anni interfuit Concilio Constantinopolitano , in quo Antoninus Ephesi episcopus de simonia accusatus est. Adi Τillemontium tomo xt. in Falladio Articulo vi. pag. si 4. R. sinas autem decennio ante vulga in tam Paliadia Historiam ad plures migraverat, ut postea videbimus. Adhaee apud Hieronymum in epistola ad Ctesiphontem Rufinus male audit, non ut interpres, sed ut primariuScondisor Historiae monachorum . Ex his liquet, quantopere fallatur Rosoeydus alium , quam Rufinum , libri auctorem constituens. Ergo alia via nobis ineunda , ut omnes difficultates, quae nec Paum, nee parvae sunt, e medio tollamus. I id .ero accurate fieri non poterit, nisi eas ex ipso Rufini libro petitas ad exaomen revocaverimus: quod Ros'eydus praestare neglexit. I I. Itaque scriptor libri de quem nos, cum Hieronymo, omnino esse contendimus, testatur in prologo, inque
ipso operis e textu, se destribere Historio itinerum ,-quae diversiis temporibus is, qui in libro loquitur, per solitudines monasteriorum AEgypti ante susceperat, de rerum serlam, quas propriis oculis videis rat, suisque auribus hauserat . Iam vero ex primo libri capite planum fit, Rarfino ea eonvenire non posse , qtiae de sancto Iohanne Lyco posita ibidem narrantur . Quandoquidem Rufinus , uti dixi lib. iv. cap. II. post A. D. ' 38 s. quo Cathedram Alexandrinam instaendit, nunquam fuit in AEgypto. At contra qui loquitur in Historia lib. I. cap. I. pag. 4s . una eum Sancto Io: Lycopolita in i Thebaide .versabatur sub
finem A. D. 39 . st de Hier Irmis ad eum utilitatῖs O profectus anima