장음표시 사용
401쪽
Ru ims. philus Alexandrinus ob crimen Origenismi ex Nitriae cellulis BDvreat Hiemstlyniam primum Be mox Constantinopolim fugam arripuissent, a Io: Chrysostopo in siaum S communionem suam, ut probi &eatholici, recepti sinit. Hinc Theophilus, quem doctrina, astus , SSedis auctoritas maxime inflabant, in virum sanctimnium eousque exaris sit, ut eum foedis calumniis oneratum , pravis artibus Episimpatu dejectum , S exitio damnatum , mori tandem coegerit, schisma in tota Ecclesia hac de caussa excitare minime veritus . Aaronius , quem odium adversus haeresim , ct Theophili nomen praestrinxit, Nitriensium cauniam praejudicavit A. D. goo. g. M I. pro Theophilo orientis & oecidentis consensum in origenistas armatum stetisse arbitratus . Chrysostomum tamen excusat, quod Nitriensibus , se haereticos pernegantitas, Theophilique rabiem ex privatis caussis deducentibus, fidem praestiterit, quasi eos, ipse Christiante caritatis amantissimus , ct pacis astiter, in Theophili gratiam & auctoritatem hoc pacto restituere voluerit. Sed Roι-v-ydus, doctrina S religione clarisimus in prolemmeno xv. pag.XLviii. - ad Historiam eremiticam , solitarios ab Hieronymo pro Origenistis habitos animadvertens , illorumque nonnullos inter Sanctos Ecclesiae Graeaeae Fastis adscriptos, S a viris sanctis laudatos cernens, eos aliquando Origenis erroribus captos existimavit, qui tamen postmodum respuerint. Menardus tamen, sive Godmidus Hermannns in Vita Chryχ- stomi lib. v. cap. t i I. corum cauilam , aliis sanctissimis viris communem, egregie tuetur . Apud Photium cod. cLix. in libello Aeaeii, contra Chrysostomum exhibito in Synodo ad Quercum , haec leguntur : qn hi Beatur
Thiphanius propter Origenisar Ammonium , Eatodimiam, Eusebi m ,
Heraesidem ,-Passarim, noluit eum mosostomo eommunicare . Hie--ronymus quoque , ut vidimus , eosdem Origenistis adnumeravit. Atmon fuit legitima-explorata suspicio , si Chrysostomus , vir maxime ιinctiis, maximeque orthodoxus cum iisdem solitariis , licet in suspicionem adductis , immo damnatis, communicare perrexit. 'ii l. Nu quicquam praeteremus in re , quae non tam Nitrienses monachos , &-libri scriptorem, quam beatissimos viros Chrysb. nomum S Petronium , eorundem sanctimoniae oculatos testes, ct di. sertos praecones . respicit, alia quaepiam adducam , quibus Christophorus a Castro apud Rosoeydum in prolemmeno m. pag. L. Pro illis certavit , Hieronymi , aliorumque sententiis satistacturus . Viri enim sanctissimi utrinque steterunt , utrinque Episcopi . Magna in ridis praeparatione audienda haec sunt, neque nos offendere, O potius de infirmitate humana monere debent. Nomo nescit, veritatem esse animam historiae, sed historia Ecelesiae in aedificationem S exemplum Christianorum ducenda . Epiphanius & Hieronymus origenem , immo Chrysostomum ipsum aversabantur , zelo in non malitia ducti, a qua tanti viri longissimo absuerunt. Theophili tamen malitia illos sesellit, quae eousque procussit, , ut truculentum librum in Chrysis nium edido
402쪽
uit, quem Hieronymus ex Graeco Latinum secit. Laciniam Hierony RGIN IS linianae versionis adducit Facundus Hermianensis lib.v I. cap. v. ubi
men-horribilem librum appellat. Chrysostomus, Petronius, ct Olympias Ecclesiae Constantinopolitanae Diaconissa bono zelo pariter ducti Nitriensibus studuerunt. Atqui pro Chrysostomo contra Theophilum stetit Ecclesia universa cum suo capite Innocentio I. Castrium , virum doctum & religiosissimum audiamus. Rem in pauca conseram . The phili & Epiphanii aevo, sub finem saeculi iv. in Orientis partibus quaestio. percrebuit de mutira Dei, utrum scilicet humanam sormam haberet necne . Simpliciores, praesertim ex monachis, quasi corporeum sibi ima-.gi nabantur, unde audierunt; hique Origeni erant adversi , quod Deum esse spiritum docuisset. Qui hanc Origenis sententiam tuebantur , sapientiores & catholici omnes , apud simpliciores il-,los pro Origenistis Aabiti sunt. Contra qui Origenem quomodocumque arguebant pro Anthropomorphitis traducti, quasi Origeni propterea essent infesti , quod Deum esse spiritum tradidisset . Hinc Theophilus Alexandrinus sanctum Epiphanium , licet in. omnibus catholice sentien-lom, Anthropomorphitis interdum adnumeravit apud Socratem lib. vi.
cap. Ix. Sozomenum lib. v I tr. cap. xl ν. & Nicephorum lib. XIII. cap.XII.i
Immo ipsum etiam Hieronymum Origeni, cuius antea fuerat studiotas , adversari incipientem, Rufinus in libris Apologiarum eodem iovi diois nomine traduxit. S Iohannes Hierosolymitanus Epiphanium , teste Hieronymo in Epist. xxxvi ii. alias Exi. ad Pammachium . Rufinus, quoque eandem haeresim Hieronymo exprobravit lib. I. Invect. Alii contra Origenis hostes in aliam partem ruebant. Eius enim operum studiosis , licet Catholicis, Origenianas haereses tribuebant. Sic eas Epipha nius, Hieronymus , & Theophilus Chrysostomo & monachis tribue iarunt : quo praetextu Theophilus, monachis Nitriae, qai, illius mores non
probantes, ab eodem recesserant, teterrimum bellum indixit, coacto etiam . in eos monachorum Anthropomorphita tetim exercitu : unde illos ad se Constantinopolim coniugientes , christiana caritate motus Chrysostomus, servato tamen sacrorum canonum ordine , eXcepit, ut
pro illorum periculo apud Theophilum se deprecatorem praeberet, de re ipsa etiam edocto universalis Ecclesiae capite Innocentio I. Hoc adnotat. Tille montius tom. xlia Artic. Lxν i.&Lx II. Sed Theophilus, qui ob, tam pium sanctumque integerrimi Episcopi ossicium flecti debuit, tan-itum abfuit, ut flecteretur, ut contra, furiis agitatus in deprecatorem exarserit. Hinc magna in Chrysostomum odia usque ad ejus e throno Constantinopolitano depositionem , dirum exsilium , & extremam internecionem . Monachos ipsbs, ne ab iis discedamus , Georgius Alexandrinus & Palladius in Uita Chrysostomi , Socrates, Sozomenus , Sulpicius, & Isidorus Pelusiota , una voce commendant, quos Hieronymus a Theophilo deceptus traducit. Nec unus Epiphanius sed Theo- ,
philus ipse post dejectum Chrysostomum monachos Constantinopoli
403쪽
RVFINVs . eo minorantes in communionem & gratiam eandem recepit. SIc serme M in V C XIII -Castrio suo Rosvveydus . Castrio tamen iungendus Godefridus Her- mannus, rem fusius S luculentius pertractans in Uita Chrysostomi sub Menardi nomine edita, lib. v. cap. II. & I II. & post eum Tillemontius tom. xl. pag. 387. 18s. & 477. & 48s. Nos horum sententiae manus da re cogimur potius, quam Bamnio, cuius viri auctoritas caussam prae judica .it A. D. 4oo. i. I. post Aloysium Lippomanum tom. III. de Uitis Sanctorum pag. i 44. ubi se vix adduci Posse assiemavit, ut sex anacho in retas ab Hieronymo tactos, eos ipsos esse crederet, qui in Rufini Itheo memorantur; quum ex his aliqui fuerint Antonii discipuli, alii Basilii S Naziangeni alumni, omnesque vitae honestate praestantes, divinisque charismatibus insigniti, prodigiis etiam patratis clari, S Optimo finee summati . Atqui Lippomanus tot laudes in Rufinianos monachos plane contulit, qui diversi a Hieronymianis non sunt. IV. Iam varias operis Rufiniani editiones, quae vicesimum numerum implent, recenseamus. Editio Omnium prima videtur, quae typis plane rudibus sine inscriptione in partes III. distin rei, cumque indice in principio prodiit Ulmae apud Iohannem Miner in solio sine anno Editio i I. sine typographi nomine, loco, & anno, libris v. comprehensa in forma miti, his verbis inchoatur e Ine it praefatio beati Hieroumi prerΘteri in primum librum de Vita Sans Ioram Patrum . Deinde: benedictus meus . Hie , ut in superiori editione , liber Rufini primo loco statuitur . Ros. , vveydus hanc ante A. D. I 4 l. propterea factam arbitratur , quod Dionysius Carthusianus, qui obiit ipso A. D. in articulo LI. de quatuor No..issimis historiam maearii de cranio sacrificuli ethnici invento, nariarat ex libro i v. de Uitis Patrum , quae in hac prima editione libro i ..
Editio ii I. huic per omnia consorinis sic inchoatur r Ine plaprologus .
Editio iv. utrique similis ita incipit; proluus is fluctuosum.
Editio v. sine inscriptione , In quatuor partes divisa , prodiit NO-rimbergae apud Antonium Koburger A. D. I 4 8. in latio maximo, cuius praelatio incipit: ne oceolane sui , in hoe opere observati . Primo laco, ut in superioribus , exstant Ph Hieronymi nomine Uitae Patrum a Rufincidescriptae . Huius editionis ordinem subsequentes xii. fideliter exprimunt , nimirum.
Editio vi. pariter No rimbergae apud Antonium Robaeter A. D. 148 o. in solio minori. Editio vii. Germanica ut videtur , sine loco & typographo A. D. 1483. in solio. Editio vi ra. Venetiis apud Octavianum Seo tam Modcetiensem A. D. 'i 483. in A. Editio ix. Germanica, ut videtur, ineerto loco & typograho A.D.
404쪽
. Editio Lugduni per Nicolaum iu oss' de Latrer a apud Jacobum
Editio xi. Lugduni per γannot de Campis iso . in .'Editio xii. Venetiis per Bouetum Locatellum is o 8. in 4.'Editio xiii. Lugduni per Stephanum Balam is o9. in ' νEditio xiv. Lugduni per 'Geobum Sachon Isia. in .' . Editio xv. Venetiis per Nicolaum de Franeosordia ista. iii 4.'Editio xvi. Lugduni per γ acobum fuit, Is is . in A.' . Editio xuii. Lugduni per Myacobum MarescaI isa o. in A.' Editio xvii I. sic praenotatur: D. Hieroumi fuerarum literarum tuterpretis , ut eeleberrimi , ita peritissimi , in Vitas Patrum , opus pium Christavoque lectori perutile , cujus erebra leorio peccatoris etiam saxeum eor emouit, ae ipsum ad nostra Religionis Zeum non medioeria ter allieit. Lugduni per Antonium Vincent is 36. in 4.' Uno anno serius hanc editionem factam scripsit Ros,veydus . Celitis Hugo Dissutiis in epistola nuncupatoria ad Io: de Poupeto Cabilonensem Episcopum , quae omnes editiones Lugdunenses comitatur , ait, se, vetustiori adhi-hito exemplari , opus tot mendis scedatum purgasse , ut antiqui vix libri vestigio eomperiat quispiam . Editio x i κ. libris v. distincta , prodiit hoc titulo : Prototypon vetexit Delesiae eontinens Vitar, gesta , dieiaque Sanctorum T ei amicorum utriusque sexus , auctoreseu rhapsodo S. Hiero mo partim , partim aliis atque aliis . Coloniae per Cuparem Gennestaeum M. 'D. is 4 . ἰn folio '. Qui hanc editionem adornavit Theodoricus Lolier Carthusianus , in epistola , qua praefatur Ottonem Truch sesium Cardinalem & Episcopum Augustanum , testatur, se has Vitas Patrum ex antiquis oe fide dignis exemplaribus Us. OZD , aut decem , simul collatis , recognoνisse , & veteri integritati restituisse. Novum in ordinem Uitas digessit , inter qua
rum auctores Petronium enumerat.
Editio xx. quae a superiori non dissert, nisi in epigraphe , ct in nuncupatoria epistola , sic inscribitur: Vita Sanctorum Patrum , veterit ιCatholicae atque Apostolicae Getesiae, dieiu gestaque insignia edi admiranda exeellentium aliquot iei amicorum utriusque sexus complectens , auctore D. Hierondimo partim, partimque aliis, quos .ersa pagina nosse poteris , accepta ct approbata ab Reelesia Catholiea ante annos plus mille quinquaginta. Coloniae apud Casparem Gennepaeum Is 48. in folio. Loherius Henrico Abbati in Wiblinghen ordinis S.Benedicti, operae ab se praestitae rationem sic reddit: Vitas Patrum modo a plus millo erroribus, qui passim intereurrebant, ad vetustissima pariter ac disessa exemplaria repurgavimus: nam multa sunt restaurata , pleraque adjesis , nonnulla
adempta, omnia denique adeo adamussim examinata, ut non modo renovatus , sed p ane renatus tantur thesaurus c haud sine grati tamen labore ) ab omnibus piis merito excipi possit . - . 'Editio xxi. Compluti facta est apud Io: Gratianum is 96. in 4.
405쪽
Rinmus . Sed iam satis editionum Latinarum Historiae Rufini de Vitis Paras.v. xiii trum , quae nomine alieno , ante Heribertum Roseveydum typographicis formis excusae sunt. Ut operis pretium , omnium serme populorum consensu agnitum , magis eluceat, ejus in exteras quoque linguas con
Post Graeeam, Syriaeam, & Arabisam translationes , nobis occurrit Italisa I. in libros vi. distincta . Venetiis apud Antonium SarrhoismHA.D. I 4 6. in solio. Italira II. cum figuris ex nova interpretatione Io: Marii Verdietzotii. Venetiis apud Gurros A. D. Is 89. in A.' Gavisa I. Lugduni A. D. 1486. laudatur in editione Anglica mox adducenda. - GaIliea II. cum figuris , interprete anonymo . Parisiis apud Io:Du- pH A.D. I 494. in solio. GaIliea iiI. Parisiis absque indicio anni & typographi in Gallica I v. cum figuris interprete anonymo. Parisiis apud Guillelmum Chaudiere A.D. Psos. in A. GaIliea v. interprete Iacobo Gaultier . Parisiis apud Guillelmum dela Nove A. D. i6o6. in 8. Gaulea .r. per Arnaldum Andillium . Parisiis apud Petrum Petitum A. D. i6s . to. a. in A.' editio IV.
Gautea vII. Fossuo interprete , laudatur a Tillemontio in vita S, Apollonii tom. X. pag. 36. Sestiea I. Ivvollae per Petrum Van os A. D. i 49o. in solio paruo . Nestiea II. Delphis apud Henricum Echert A. D. 1 98. in λlio
Bestiea iiI. Leydae apud Io: Sever em A. D. isti. in latio parvo, Germanica cum figuris in Milo . Angli cum figuris, interprete GuilleImo Capton . est monasterii apud Wynhyn de Vorde A. D. 349 s. ad exemplar impressum . Lugduni Α.D. I 486. Tantus hic & tam varius editionum S translationum numerus Ronvveydum a nova Rufini aliorumque eiusdem argumenti operum editione , antiquis codicibus in subsidium vocatis , paranda , nequaquam deterruit. Hi codices , Belgici plerique omnes, ad quorum fidem Rufini librum se exegisse testatur proleg. xx Iv. pag. Lxxvi. subsequentes sunt. I. Amigeniensis.. a. Aqui cincti nus. s. Audomarensis, Rufi tu nomine inscriptus . 4. Bibrachensis . vs. Bonae spei .
.' 6. Cambronensis . . Cameracens s maior .
406쪽
9. Cariusianus prope Bruxellas .lo. Claromarestanus. II. Crispiniensis .aa. Florianensis .
II. Ingolstadiensis. I 4. Insulanus Sanin Iacobi .is. Laetiensis major. r6. Laetiensis minori . Moretianus . . 18. Rebdorssensis.
His perinsignibus adjumentis collatum S recognitum Rufini opus, coari luit magno corpori de Patrum , sive fisoriae GemiIicae , cura &stlldio Rosψ-ydi. sub auspiciis Antonii de Winghe Abhatis Laetiensis ordinis S. Benedicti , vulgatae Antuerpiae typis Plantinianis A. D. 16i in solio , & mox Lugduni A.D. i6t . Ceterum de hoc labore sulcipiendo magnum Baronium aliquando cogitasse , conscii eius studiorum significarunt alteri viro magno Iacobo Cardinali Peronio apud Rosvveydum. Immo Baronius ipse id se facturum diserte innuit in notis ad diem xvi ii. Ianuarii. Sed editio, reliquarum praestantissima S absolutissima ea est , quam denuo laboratam octo post annos, distractis iam primis exemplaribus , Ἐσpetodus iterum accuravit: cujus hoc loco integram inscriptionem recitabo. Vita Patrum, de Vita verbis Seniorum , sue m. floriae eremitteae libri x. auctoribus suis o nitori prsino restituti, aenotationibus illustrati opera studio Heriberti RofιOedidi Sur ectitiae Soe. yesu Theolai. Aeeedit Onomastieon rerum verborum di ianorum cum multiplici Indice etiam eoneiouatorio . Editioseeunda marte aucta O illuserata . Antuemia ex o ina Plantiniana MDCXXVIII. in folio . Ouae in antiquis editionibus primo loco exstat Rufisi Historia, heie Iibrum II. conficit. Primus enim totus tributus est Uitis , quas Hieronymus , aliisque scripserunt. Idem liber II. eruditis praeludiis, ct notationibus illustratus , inchoatur pag. 424. S desinit pag. 49 r. constans capitibus XXXIII. Praeter prologum , S etiam epilogum, in quo postremo octo pericula numerantur, quae Sanctus Petronius subiit , nudis pedibus Thebaidem , Tabennam , Nitriam , ceterasque AEgypti solitudines peragrans et quarum situs patet in Chorographia mansionum eremiticarum, quam RVωvodus egregie delineatam & aeri incisam operi suo praeis
. Sed de inscriptione operis nostri quaedam dicenda sunt . a stlarum monaeborum intam , dicit Rufinus in prologo. Vitas Patrum a plerisque veterum dici legimus apud Rosvveydum protegom. I. pag. HI. Srecte quidem certe ex Vossio de vitiis sermonis lib. VII. post literam Z.
Idem nomen , qua nuis ceteros etiam libros nostro adnexos comprehenis dat , antonomastice tamen, praecipueque unum Rufinianum omnium
407쪽
RUFINVs . primum, tunc Hieronymi , vulgo , creditum, eiusdemque nomine inia'.V C Xili Graecum sermonem translatum , indicaWit, ut vidimus ex verbis Gelasi& Gennadii. Hoc etiam patet ex Sancto Benedicto , qui in Regula cap. XLII. earum lectionem monachis suis commendans , praecipit, ut
VITAS PATRUM , utique secundum illud Gennadii in Calais logo cap. xli. ubi de his ipsis Rufini Vitis loquens ait: eas velut speeatam NORMAM professionissuae MONACHI omplestiuntur . Idem opus indieari videtur his Cassiodori verbis de Institutione divinarum litera- ' rum cap. xxxIi. UITAS PATRUM, confessimnes fidelium , possiones mar-. rum legite . Gregorius Turonensis lib. I. de Vita Fatram sui taeuli cap. xt t. laudat VITAS PATRUM ae institutionem monachorum . Ful-bertus Carnotensis epist. Lxx i x. mitto tibi mprianum cum Porpbrio, O VITAS PATRlym eum Psalterio . Quum hi, aliique scriptores Vitas Patrum in quarto casu positas , coin mendassent, hinc factum , ut eaedem hae nostrae Rufini Vitae non solum in plerisque libris , antiquitus editis , sed etiam in aliquo ex Metustis codicibus M se . quasi recto casu, vel α νωγωι , S unica voce indeclinabili, Vitas Patrum inscriberentur rqlia de re agit Rosvveydus in protegomeno I. pag. νIII. - Ex dictis facile intelligimus, quanta olim hujus libri auctoritas pansim apud viros sanctissimos fuerit: quem etiam , scripturam publice legendam Sc ab erroribus vacuam Gelasius Pontifex dixit. Sanctus Eueherius Lugdunensis episcopus in epistola de Laude Eremi huc respexit, ubi ait: quid nune ergo γobannem , Macariumque commemorem , alio uecomplures, quorum conversatio dum in desertis est, in eoelis fasia es λ Siquidem , observante Rosvveydo in notis ad Eucherium pag. 4s. hie liber tunc serme in manibus erat. Iohannes occurrit in cap. I. Nec de alio Sidonius loquitur carm. XVI. U. 99.
nune Gias, nune te jubet ire γohannes,
ne duo Maearii , nune σγ Papbnutius heros , Nune or , nune Ammoπ . Hi omnes in Rufini libro memorantur . Ad haec in Martyrologio Roma no die xxviri. Martii , quae de Sancto Fremita leguntur, ex Rufino manarunt. Rosvveydus protegomeno V. pag. XXI X. Rusino quo-
que transscribit librum ii I. de vitis Patrum superiori subjunctum , quem editi Hieronymo adiudicant. Fatetur tamen vir probus & doctus nihil subsidii ad auctorem indagandum ex codicibus M ss. sibi suppetere praeter similitudinem stili, At quandam allusionem inter haec verba prologi libri i I. ut dubitari non debeat. eorum meritis adbue stare mundum, Schaec initio prolosti libri ii I. Vere mundum quis dubitet meritis stare Sanctorum . Vossius Rosvν dum sequutus, de Historicis Latinis lib. i I. cap. xtu hunc posteriorem librum Rufino & ipse tribuens , id ex dictione eognosci pronunciat . Sed aliis sorsan aliter iudieare facile est . Noe' tamen agere supervacaneum , dum illa ipsa per Rosvveydum detectantiso ostendit, posteriorem hunc librum serius concinnatum . Liber ει Disiligod by Corale
408쪽
omnino unus , perfectus &absolutus, complectitur totum Diserarium RUFINUS . Sancti Petronii per AEgypti solitudines . Hunc unum innuunt Hieronyia si XIV mi verba in epistola ad Ctesiphontem : LIBRUM non libros seripsit quasi de monachis . Quos ibi nominat, sunt omnes in hoc libro i I. Ne- , mo in tertio . Ros νeydus in notis pag. s 34. Observat, prologum hujus libri 1 i I. ex Palladii prooemiis derivatum . Atqui hoc ipso manifestum fit , post Palladii Historiam prodiisse, sive post A. D. 42 o. atque adeo post Rufinum , jampridem extinctum . Tillemontius in Vita Sancti Hieronymi Artic. CXX v. to .X II. pag. 3o6. ad evincendum, hunc librum ii I. longo tempore post Rufinum suisse edolatum , hoc unum siissicere ait, quod cap. cLx III. pag. s 24. Sanin Aesenti obitum memoret, quem ante A. D. 443. statui non posse docet in eius Vita tomo xi v. Arti . X.
pag. 69 . Ergo hic liber ad riumum nequaquam pertinet.
I. Rufinus commentarium scribit in S)mbolum Apostolorum . Breviter
in eo contenta recensentur . II. Tesimonia tam Veterum , quam P0ceu-tiorum adducuntur . III. Hujus Commentarii varia editiones .
I. Ennaditrs in Catalogo cap. xv II. ceteris Rufini lucubrationibus , a proprio labore , immo gratia vel c, dono consectis , S)mboli explicationem adnumerat, de qua tam magnificum testimonium circum- . serri testatur , ut in ejus comparatione alii nec exposuisse credantur . Argumento est, quod majores nostri aliquando Cypriani martyris opus, aliquando Hieronymi existimaverint: utrumque perperam sane vel uno teste Gennadio . Laurentius quidam incertar Sedis episcopus , quem Rufinus in ipso statim limine vocalfidelissimum ' Papam , Sc cuius erga scrip ruras divinas amorem 'studium alibi laudat , Christi Sacramentorum . interpbsita religione , per literas Rufinum adstrinxerat, ut aliquid de fide secundum Symboli traditiovem, rationemque componeret. Suspicor, hunc Laurentium unum suisse ex episcopis metropoli Aquileiensi attributis , puta Concordiae, Rufini patriae r cuius sedes vacat apud Ughelluin ante saeculum sextum . Rufinus certe quotiescumque Aquileiensis Ec, Uesiae disciplinam adducit, multitudinis numero usurpato , eam Lauren- ,
tii perinde ac suam facere videtur. Rufini verbis hoc doceor duo si sermones in Deusae Romanae Θwhnis habentur . Constat apud NOS additos , haereseos caussa Sabellii, illius profecto , quae a NOSTRIS Patri- possiana appellatur. Et mox: ut ergo excluderetur talis impietas de Patre , videntur hae addidisse MAJORES NOSTRI, hoe est Rufini &Laurentii, si bene auguror . Alibi ait: ideo futis eaute nolesia NOSTRA Fidem dymboli Meet. Haec enim semper ad unum Rufinum reis serri , vix puto, sed ad eum etiam , quem alloquitur , Laurentium epi scopum. Iam ad propositum redeamus . Itaque Rufinus praemissa excusa -
409쪽
RVFINV . tione, qua singularem sua es modestiam patefacit, opum ipsum adgredi--μ ν 'MV tur. Tamen nec idoneus ad scribendum haberi vult,nec ignarus, quam non sit absque perieulo multorum judiciis ingenium tenue exile committerer quibus verbis sortasse invidiam sibi nuper ab Hieronymi necessariis conflatam designat. Sed laetus Laurentii Episeopi precibus , quibus apud Deum petitionis impositae necessitatem iuvari postulat, obedientia magis reverentia , quam ingenii praesumptione se dicere tentaturum affirmat, quae quidem non tam perfectorum exereitiis digna Oideantur, quam quae ad parvulorum ἰn Christo iueipientium , librentur , auditum. Nonnullos ex ecclesiasticis Tractatoribus aliqua de Symbolo pie ct bre-Φiter edidisse testatur , S Pbotinum etiam Sirmiensem Episcopum . Hunc
tamen , non, ut rationem verae Fidei audientibus explanaret, sed ut sitn- . pliciter dicta ad argumentum haeretiei dogmatis traheret. Se vero ait - Symboli simplicitatem verbis eApostolicis enarraturum , vel qua omissa videntur a prioribus adimpleturum. Symbolum Fidei, ut normam futurae praedicationis, or regulam eredentibus dandam , consectum ait ab Apostolis in uno postis & Spiritu Sancto repletis r qua in re ad univer- . . salem omnium Ecclesiarum traditionem appellat: haee traditio Delesis data est . Tradunt majores nostri. Dupinum in tomo v. Bibliothecae
quinto saeculo primum S solum Rufinum Apostolos Symboli auctores secisse assirmantem , hinc spissi erroris iure arguit Matthaeus Pettidierius in Animadversionibus to. I. pag.96. Θmbolum Graece , Latine eouatio, indicium, vel signum, Rufino est, quoniam Apostoli in unum contulernnt quod unusquisque sensit, & quia istud indicium non seribi ehartalis aut membranis, sed requiri eredentium eordibus tradiderunt, per quod agnosceretur is, qui Christum vere, seeundum Apostolorum regulas praedicaret tunc maxime, dum musti ex circumeuntibus yudaeis simulabant
se esse Apostolos orsi, Iueri alicujus vel ventris gratia ad praedia
candum proseiscebantur, nominantes quidem oriseum , sed non integris traditionum lineis nunesantes. Id exemplo a militia petito illustrat . ubi Symbolo vel tessera socius ab hoste distinguitur . Iloe Symbolum Apostolicae Fidei, verbum breviatum . Sc brevialem fermonem vocat, cum Aquileiensi commissum expandam, quoniam Rufinus utrumque
committens pariter eXplicat . . . .
410쪽
Θmbolum postolieam vetus. Θmbolum e uiluense. Credo in Deum Patrem omnipoten- Credo in Deo Patre omnipotente,. tem, S in Christum Jesum, unicum invisibili et impossibili in Chri- eius Filium Dominum nostrum qui sto Iesu unico Filio eius Domino natus est de Spiritu Sancto ex Ma- nostro , qui natus est de Spirituria Virgine , crucifixus sub Pontio Sancto ex Maria Virgine, cruci- Pilato , S sepultus descendit ad in- fixus sub Pontio Pilato, S sepul-ferna . Tertia die resarrexit a mor- tus descendit ad inferna . 4ertia tuis. Ascendit ad Ccelos . Sedet ad die resiarrexit a mortuis. Ascen- dexteram Patris. Inde venturus dit ad Ccelos. Sedet ad dexteram est judicare vivos & mortuos. Et Patris. Inde venturus est iudica- in Spiritu Sancto . Sanctam Eccle- re vivos & mortuos. Et in Spirisam ς Remissionem peccatorum ; tu Sancto . Sanctam Ecclesiam . Carnis resurremonem . Remissionem peccatorum . HUJUS carnis resurrectionem. Hactenus utrumque symbolum, paulo accuratius quam in tabula quatuo veterum Symbolorum ante primum tomum Bibliothecae Dupinianae. In editionem Lugdunensem vox Catholieam post Ecclesiam irrepsit. Nam albest a ceteris. editionibus , neque a Rufino explicatur . Idem interpres Rufinus singulos articulos contra haereticos & paganos tanta reconditae ct sincerioris doctrinae copia & excellentia exponit, ut nihil doctore & theologo Christiano dignius excogitari possit. Observat, in diversis Ecclesiis aliqua primis verbis Credo in DeoPatre omnipotente,σδε lesia iuveniri . In Deum tamen c inquit ) urbis Roma hoc non deprehenditur factam, quod ego propterea esse arbitror , quod neque haeresis ulla ibi sumsit exordium , mos inibi servatur antiquus, eos , qui grariam baptismi suscepturi sunt, publice , ides Fidelium populo audiente , Θmbolum reddere . Hinc publicus auditus adiectionem nullam admittebat . Contra in eeteris Ioeis propter nonnullas baretitos addita quadam videri, per qua notella doctrinae sensus erederetur exeludi 1 quibus sta tim ista subnectit: Nos tamem illum ordinem sequimur, quem in Aqui- luensi Deum lavacri gratia suscepimus . Vel hoc unum primos huius opustuli editionis auctores monere debuisset, ne illud Cupriano, nec Hierouvmo adscriberent, quorum neuter in quileiens Deum lavaer; gratiam suscepit. Suum illum ordinem Aquileiensis Ecclesiae ita explicat. His c Patrem omnipotentem additur : invisibilem ct impassibilem Selendum quod duo isti sermones in Beelsae Romana Θmbolo non habentur . Constat autem apud uos additos haereseos eaussa Sabellii, illiat
profecto, qua a nosris Patripassiana appellatur , idest, quae ct Patrem