장음표시 사용
411쪽
RUFINU 'fum et et ex Virgine natum dieit, ct visibilem factum esse, et ei possum
firmat in carne ., Ut evo excluderetur talis impietas, de Patre Oi-' dentur haee addidisse 'Iajores , o - invisibilem Patrem atque impassibilem dixisse . Constat enim Filium, non 'Patrem inearnatum ex earne natum , O ex nat vitate earnis Filium visibilem passibilem furtum. Orientales Ecclesias pene omnes in primis articulis tradere animadvertit : eredo tu unum Deum Patrem omnipotentem, in Gripum ye- sum, unicum Filium ejus , wominum no iram . Scilicet non numero unum, sed universitate: qui propterea, dicitur , quod alius non fit. Quid Dei, quid vocabula indicent, paucis exponit; Divinae generationis Filii a Patre, mysterium ineffabile enarrat, Deum tamen eredendum Patrem unici Filii Dei Domini nostri, non disiuriendum esse , pronunciat. Post quum multa de Filio Dei unico, de Trinitate , deque irgine matre dixisset, contra Paganorum obtrectationes insurgit, nos irridentium, quando audiunt praedicari Virginis partum, quibus ubi secundum sensiim eorum respondit, haec sebdit: nihil ibi dueas imp . bile , ubi aderat virtus Altissimi . Nihil de humana fragilitate eo-xites , ubi plenitudo inerat divinitatis . Notat, in Ecclesiae Romanae &Orientalium Symbolo non haberi articulum, descendit ad inferna , vim talaien verbi eandem esse in eo quodsepultus dicitur . Hunc articulum , S subsequentena , tertia die resurrexit a mortuis, divinis Seripturis suis doctissime explanat. Quod dicitur judieare vivos o mortuos, non ideo dictuin ait, quod alii vivi, alii mortui ad judicium seniant, sed quod animas funal iudicabit corpora , in quibus vivos anImas, mor-inor corpora nominavit. In Spiritus Sancti commemoratione adimpleri docet mysterium Trinitatis . Distinctionem personarum paucis complectitur , inque illis vocabulis, ubi de divinitate ordinatur Fides , IN Deo
Patre dici, O IN G/so Filio ejus, ct IN Spiritu SaxZio . In ceteris, in hi non de divinitate, sed de ereaturis, de miseriis sermo est, IN praepositionem non addi, ut dieatur IN Sancta Deum, sed Sanctam Ee-eusiam eredendam esse , non ut aeeum, sed , ut Ecclesiam, leo eo regatam . D remissionem, non IN remissionem peccatorum et O resurrectionem, non IN resurrectionem earnis. Ouare hae praepositione IN , creatorem a creaturis secerni, divina separari ab humanis. Hic ex occasione Scripturarum volumina enumerat, quae fecundum majorum traditionem
per Spiritnm Sanctum inspirata ereduntur, ct Delesiis oryti tradita. Id se praestare ait evidenti numero , sicut ex Patrum monumentis aecepimus . Hos libros in duas classes dividit, in Cononicos Sc Deus, icos , a me hic dispositos . CL AADuili od by Corale
412쪽
Veteris Testamentν . I. Genesis.
a. Exodus. 3. Leviticus. ' . . .
s. Deuteronomium. 6. Iesus Nave. . Iudicum simul cum Ruth . 8. Regnorum libri i V. quos Ebraei duos numerant. 9. Paralipomenon , alias liber dierum. Io. Esdrae libri 1 I. ii. Esther. ra. Esaias. II. Hieremias. I 4. Ezechiel. 1s. DanieI.
16. Duodecim Prophetarum Iiber unus.1 . Iob. 18. Psalmi David. I9. Proverbia. 42o. Ecclesiastes . : Salomonis. a I. Cantica Canticorum.
Johannis. s. Lueae Actus Apostolorum . 6. Pauli Epistolae Xa v. . Petri Epistolae i I. S. Jacobi una. 9. Iudae una. Io. Johannis tres. II. Johannis Apocalypsis Rufinus hunc indiculum Scripturarum ita concludit: haec sunt , tres intra cauonem eoncluseri G, O ex quibus Fidei nostrae assertionet C c c con-Disiligod by Corale
413쪽
R m eonsare volnerunt. Selendum tamen est, quod edi alii libri sunt canoni- V iriri, Deusastiet a majoribus appellati. Hi vero subsequentes sunt. CLASSIS II.
Veteris Tesamenti. i. Sapientia Salomonis. a. Sapientia Sirach , sive Ecclesiasticus . g. Tobias. 4. Iudith . s. Maccabaeorum libri .
δεηουῖ Testamenti. i. Libellus, qui dicitur Pastoris sive Hermae . a. Alter , qui appellatur Duae viae vel γudicium Petri. Ita hos duos libros postremos cum doctissimo Cotelerio in Indicio de Herma Pastore pag. I. distinguendos putamus. In editione Barret Hermes pro Hermae perperam legitur . Rufinus scribit, maiores nostros haec legi quidem in Ecclesiis voluisse, non tames proferri ad auctoritatem ex his, Fidei, eonfirmandam . Ceterum ipse in hoe catalogo concinnanis do sequutus est canonem Ebraeorum t quod & alios ex patribus antea secisse compertum est. Nihilominus aevo ipso Rufini dirina huius secundae Classis librorum Veteris Testamenti auctoritas ah universa Ecclesia agnita & recepta est. Nam Concilium ii I. Carthaginense canone XLVII. coindex Ecclesiae Africanae cap. xxiv. Innocentius I. epist. 1I. ad Exsuperium Tolosatem , ct Augustinus lib. it. de Doctrina Christiana cap .vil I. g. II. demto Pastore & qudisio Petri, hos omnes inter libros eanonicos recensuerunt. Hinc refutatur Andreas Rivetus , qui in Pseudocritico lib. II. eap. xv. postquam Rufini opus , omnium consensu eruditum edi lectu dignissimum , appellasset, statim addidit: nisi quod P istis displicet in eo ,
quod eam Hieronymo dilitenter libros canonicos a non eanonicis dinoriminat. Sed eodem aevo Ecclesiae auctoritas rectius eos discriminavit: quod haeretieis edi iussueto nequaquam plaeet. Notandum tamen a Rufino epistolam ad Ebraeos inter xiv. canonicas Paulo tribui, alias tredecim
solae essent. Ceteras Scripturas, duabus istis elassibus praetermissas, inter apocryphas Rufinus ait memorari, quas in Ecclesiis Dei noluerunt. Dici Sanctam Eeelsam, quae Fidem orsi inteeram servat, & non habet maeulam aut rutam, ut distin quatur ab Ecclesiis haereticorum , quae non sunt sine macula S ruga perfidiae . Subinde haereticorum licet non omnium, qui huiusmodi ecclesias non Sanctas congregaverunt, seriem ita subnectit.
414쪽
ias.P. IV. I. Ebion. . Manichaeus . s. Paulus Samosa tenus. 6. Photinus .
. Arius, t8. Eunomius. 9. Donatus. o. Nootus.
In exponendo articulo, qui ad earnis resurreUionem attinet Rufinus multus est contra Valentinianos , Manichaeor, Sc Infideles, Brtasse etiam contra Objectiones sibi ab Hieronymo cquem tamen nequaquam nominat de hoe eodem articulo impactas. Sod enim libro iI. Apologiae de singulari disciplina ecclesiae Aquiluensis pro se jam dixerat, hoc iterum
dicit, nempe in articulo de earnis resurrectione, ab Ecclesia illa sua addi
pronomen hujus, ut veram, naturalem, humanam , ct propriam caris
nem induendam ostendat : ideo , inquit, satis eaute Gelsa nostrac Aquileiensis Fidem Smboli docet, quae in eo, quod a ceteris traditur, earnis resurrectionem, uno addito pronomine , tradidit HUIUS earnis
resurrectionem . HUJUS siue dubio, quam habet is, qui profitetar, signaeuis erueis fronti imposito , quo sciat unusquisque Fidelium ear nem suam, si mundam servaverit a peccato , futuram esse vas honoris, rutile
Domino, ad omne opus bonum paratum. Deinde post pauca , quae eos monitionis tantummodo gratia ab se dici ait, fatetur , hunc articulum ad
Fidem suam manifestandam se explicuisse : hae quidem ad probationem dicta sunt professionis nostrae , qua eonfitemur in Δymbolo HUJUS earnis resurrectionem. Mox brevi & verae pietatis plena , totius explicationis anacephalaeosi subjuncta , operi finem imponit, sine ulla ambage ad rectam fidei normam de articulo vitae aeternae locutus . Haec iis addita , quibus superius haereticorum dogmata Rufinus improbat. eius Fidem per omnia Catholicam produnt. Nihil sane modestius, nihil sincerius a tanto viro scribi exspectari poterat.1I. Iam audiamus illustre de hoc Rufini opere testimonium ex Cassiano lib. viI. de Incarnatione cap. xxvi I. Rufinus quoque, ori auae pbilosophiae vir, haud eontemnenda eeclesiastieorum doctorum portio, ita iuexpositione Symboia de Domini nativitate testatur : FHius enim, inquit, Dei , uaseitur ex Virgine , non priue aliter soli earni sociatas , sed anima , tuter earnem Deumque mediante , generatur . Nunquid obseure Deum ex homise natum testi atur es ξ Quae Cassianus ex Rufino adducit , exstant pag. i . editionis Barret. Idem Cassianus cap. xxiv. ρ-- eorum sanctoram viroram atque iuustrium Saeerdotum dicta se sibivncturum assirmaverat , ut id, inquiens , quod auctoritate testimoniorum Derorum jam approbavimus , etiam fide praesentis temporis roboremus . Patres vero hi sunt ex Latinis. Ccca i. Hiis
415쪽
i. Hilarius . a. Ambrosius . 3. HieronymuS. 4. Rufinus . s. Augustinus . Postmodum Graecos adducit. Ex recentioribus Iaeobus Pamelius huic
scripto , ab se inter opera Cypriani edito, primas tribuit, in confirmandis pulcherrime Fidei articulis ex utriusque Testamenti prophetiis seripturi que . Andreas Saussayus in gloria Sancti Andreae Apostoli lib. II. cap. V.
Pag. igo. Rufinus , ait, Aquiluensis presbter doctrina sane ct eloquentia perillustris, hoe Bmbolum ita feliciter interpretatus est, ut ipse G-prianus putaretur ; unde etiamnum luculenta ejus expositio inter Cypria- ui opera recensetur . Subsequitur Jo: Baptista Cotelerius in Monumentis Ecclesiae Graecae tom. HI. pag. 6 . notans Iustinum martyrem in Dialogo cum Tryphone, S: Cyrillum Hierosolymitanum in Catechesi xiii. perinde ac Rufinum in expositione Symboli pag. t 8 i. editionis Barrei locum Oseae cap. X. v. 6. enarravisse arbitratur ut Herodi adplicandum . Sane Augustinus Toutice, qui novam editionem operum Sancti Cyrilli accuravit, in notis ad eandem Catechesim pag. I 86. I93. S a oo. inde
Rufinum sua sumsisse declarat. Quid ni vero sumsisse homo in Graecorum scriptis tandiu versatus , & Cyrilli in primis , quem noverat, cuius etiam Ecclesiae erat presbter ὶ Generatim quoque eum nominat ubi ait, ecclesiasticos tractatores aliqua de Symbolo pie breviter edidisse . Sreviter enim de Symbolo Cyrillus in Catechesi, quam diximus , aliqua scripserat. Jacobus Usterius in Diatriba de Romanae Ecclesiae Symbolo
Pag. 7. observat, Venantium Fortunatum in sua explicatione Symboli , Rufinum secutum . Hoc factum , quia Fortunatus lavacri gratiam in inquileiensi Ecclesia , . perinde ac Rinuus, acceperat, ut . suo loco ostendam . Gerardus Jo: Vosius lib. VII. de V itiis Sermonis tom. v. operum Pag. 38o. col. a. in hoc Rufini opere verbum nubor legi notavit, utique ex ore vulgi suintum . Plautum illo usum , notat in Minerva Franciscus Sanctius lib. III. cap. III. g. 2s8. pag. 397. edit. Ii I. Perizonti . Idem
Vosius lib. viri. pag. 389. observat quoque a Rufino Actus Apostolicos& Actibus Apostolicis dici, qui alias Acta & Adiis dicuntur . Gebhardus Elmenhorstius in notis ad Arnobiam quaedam P Uui loca ex hoc eodem
opere adducit , Arnobianis consormia ad librum II. pag. 64. editionis Lugduni Batavorum anni I 6s Iu-- III. Huius Expositionis principem editionem puto illam , quam laudavit γohannes Felus in notis ad appendicem operum Sancti Cypriani, primum Oxonii e theatro Sheldoniano A.D. i 68 a. in solio S postmoduin Amstelodami & Bremae excusorum. Isti appendici Fellus Rufini expositionem adiunxit , propterea quod alii quoque adiunxissent . Editio , quam dixi, sub ipsis rei typographicae initiis seorsum prodiit, hoc ti
tulo insignis : Expositio Sancti Hierondimi tu Symbolum Apostolorum od
416쪽
Papam LaurentIam . Oxoniae I 68. in absque ullo typographi nomine. Hanc vidit, recensuitque in Annalibus typographicis Michaeli Matinire to. I. pag.63. ubi ait Th. Bartouvium exemplari sua manu hanc notulam addidisse : Rufini es Mee Expositio, nou Hieroumi. In MS. co- , dice Vaticano 343. Blio r. idem quoque opus Huronymi nomen prae-.sert. Haec falsa inseriptio imposuit M. Autovio Sabellico , ut Hieronymum Aquiluae tinctum putaret, ubi se tinctum dicit auctor Expositionis Rufinus. Do ferba Sabellici ex libro HI. de Antiquitate Aquileiae . Hierondimus autem se baptismatis lavacro Aquilejae insignitum in S,m-holi Expositione testatur: quo fit, ut vel in ea urbe eum uatum confiteamur oporteat, vel certe non procul imis r quippe quem eAquileiensis pa-roebiae , mel ex hoc ipso fuisse , manifeste apparet. Hunc Sabellici. errorem , patriae Ecclesiae perhonorificum , nostrates libenter hauserunt, Scprae his Candidus in Commentariis libro II. ante finem . Henricus Palis Iadius libro ix. frigide addit: id multos, non inani forsitan argumento sibi persuasisse. At heus viri bonit Hierondimus semel atque iterum manifeste prodit, se Romae, non Aquileiae, Christi vestem aream , in haptismo dari solitam, induisse . Consulatur eius Epist. XIV. alias LVII.& xν i. alias LuIi I. ad Damasum . Mendum tamen istud, cujus landus exstitit prava inscriptio, quam dixi, Expositionis tu Θmbolum , mox delevit prima editio prioris voluminis Epistolarum Sancti Hieronymi, biennium post illam Oxoniensem expressa 'mae in domo 'Petri de g-ximis juxta eampum Horae, praesidentibus magiseris cinrado Suvonbelm rnoldo Faunaria A. D. i o. in solio. In hoc enim volumine Expositio in Θmbolum prostat, non quidem Hierondimo, sed Rufino , Iegitimo au ori, attributa. Labbeus in Bibliotheca minori, supplemento I κ. pag.I o. uni Versa Ἐyni opera hoc volumine comprehendi perperam credidit, &Caveum pariter secum in errorem traxit, quum tamen nihil ex scriptis praeter Θmboli enarrationem, initio positam , eo volumine comprehendatur . Codex Germanensis in fine operum
Sancti Cypriani pag.cxcviIr. editionis regiae Baiurii i a 6. in solio a Rufino aeque tribuit his verbis. Expositio S)mboli Sancti Rufini . Erasmus, qui primus istum Rufini statum inseruit operibus Sancti Cypriani, Basileae apud Frohenium A. D. is i9. isas. & is Io. & in ossicina Hervagiana A. D. is n. in solio excusis, ita de eo scribit in epistola ad Laurentium Puccium Cardinalem ι Θmbolum Fidei , quod in evulgatis pariter aedescriptis voluminibus, C priani titulum habet, inter vera I ivmierouvmi fertur Rufini nomine . Infra vero in notis post epistolam : stilus
satis arguit, hoe opus non esse Cypriani , ct inter opera Hierondimi fertur inscriptum Rufino.Nee abhorret phrasis a stasi Rufini: ef - inter bujus opera magni e de S)mbolo meminit Gevnarius, quod adeo praeclare dieit esse dissertum, ut eeteri ad hane dixisse videantur. In indice pariter haec leguntur: Θmboli expositio non est Crepriani, quod haereticos poste-
iores euumerat. In Censura operum Origenis editionum Basileensiuisi,
417쪽
S TINUs . ubi Erasmus de Librariis quaeritur , hoc crimen illis adscribit: 'Θmbo - Φη V, C XV tani a Rufino explieatum, in Cypriani nomen transtulerunt; sed ita multis commutatis , ut ipsa res clamitet non casu, sed de indusia factam ese . Hoc pacto Erosmus expunxit, quae pridem in Declarationibus suis
ad censuras Facultatis Parisiensis Cypriani statum ratus, scripserat to.IX operum editionis primae pag. o I. Optandum, ut in nova editione hujus praestantissimae Explicationis , praeteritae omnes Cypriani, Hieronymi , & Rufini nominibus excusae , cum codicibus Mis. diligenter collatae, emendentur , contextu in capita scissis, ne Symboli articuli, vel sermones , ut vocat Rufinus, indiscriminati in & confuse cum explieatio- ipsa coalescant, quemadmodum in primis editionibus coaluerunt. Paulus Manutius omnium optime distinxit in sua editione Romana operum Sancti Cypriani anni Is 63. in solio pag. 38 i. Singuli enim arti. culi separatim dispositi , & ante singulas enarrationis partes diverso charactere in medio paginae expressi, legentium oculis offerri debent. Editionibus iam adductis subsequentes accedantiLugdunensis apud Sebastianum.Gryphium cum operibus Sancti Cypriani A. D. Is 3 .in 8.o to.II.
pag. is . 'acobi Famelii cum iisdem operibus, e quiuerpia per Io. Stelsium is 68. in fol. Mariani Victorii cum operibus Sancti Hieronymi.
Romae n aedibus Populi Romani A. D. Is 6. tomo IX. pag. Io 8. Denique Renatus Laurentius Barreus eandem Symboli ExpliCationem cum aliis Rufini operibus vulgavit apud Michaelem Sonnium A. D. Is 8o, pag. 169.
l. EAnatolii Alexandrini canon paschalis a Rufino latine eon.ersus . . 1 I. Has Epistola omnes deperdita . III. Aliqua e Latino in Graecum sermonem transtulit,
I. IT Gidius Bucherius in Commentario de Doctrina temporum Pa. III gina 439. e veteri codice MS. primus in lucem edidit Anatolii
Alexandrini Laodicensis episcopi Canonem paschalem , Cuius versionem Latinam Rufino aeque omnes adscribere ait pag. 4so. scilicet tanquam Eusebianae ejus Historiae adiungendum . Rufinus enim Eusebianam Historiam latine vertit atque etiam interpolavit. Adi Jacobum Utarium in Syntagmate de Lxx. Interpretibus cap .v. pag. so, ubi ex lib.vI. cap.XHL locum interpolatum adducit. Eusebius enim Canonem hunc decem n vennalem laudat lib.vII. Hist. cap. vi. ct Beda initio Epistolae de Equinoctio, quam emendatiorem edidit Petrus Franciscus Chiseetius in Din1ertatione de Beda cap. Hl. Laudat etiam cap. iv. & xxxIIi. de Ratione temporum, deinde Colmannus Scotorum Episcopus apud eundem Bedam lib. III. Ηist. Ecclesiasticae gentis Anglorum cap. xxv. Jo. Georgius Hervvartus in Nova Chronologia cap.ccxxxvi. Canonis hujus Anatoliani
418쪽
ni initium a vulgari anno Christi et 7. Probi Imperatoris seeundo, dea Rurixus .
ducit; at vero Bucherius ab anno antecedente a 6. deducendum esse
i I. Atque hire dicta sint de Rufini sinceris & genuinis operibus .
quae nobis supersunt. Nam Epistolas ad timorem 2De; exhortatorias multas in Gennadiani Catalogi capite VII. memoratas, post generale tot saeculorum silentium , alicubi inter blattas ct tineas etiamnum delitescere , vix sperari posse censemus . Inter has , inquit Gennadius, praeminent iliae , quar ad Frobam dedit . Haec est Anicia Falconia Proba , Sexti Petronii Probi uxor , super omnes Imperii Romani feminas genere perinde ac virtute clarissima , ad quam scribit Io. . Chrysostomus Epis . clxvi ri. quamque Hieronymus Epist. xcvs I. alias viri. de servanda Virginitate ad Demetriadem Virginem Julia. nae filiam , ct Probae neptem , miris & magnis laudibus extollit, qua rum laciniam hic assuam e Proba illa , inquit, omnium dignitatum ι di eunctae nobilitatis is orbe Romano uomen illustrius: erius Sana flitas , ct in universor est a bonitas etiam apud Barbaros venerabiolis fuit, quam trium Iiberorum Probini, Obbrii ,-Probi non D. ligarant ordinarii eonsulatur : ct quum, incensis direptisque omnibus, in Urbe eaptivitas sit, nune habitas venundare dieitur possessiones, o facere sibi amieos de iniquo Mammosa, qui se reeipiant in aeterna tabernacula, at erubeseat omnis Ecclesiastiet mini terii gradus , east anomἰna monachorum emere praedia , tanta nobilitate vendente . Haec
scribebat Hieronymus A. D. 4i4. post Urbem iampridem ab Alarico direptam , adeoque post Rufini obitum , ut in a dicemus. Rufinus ergo tantae heroidis necessitudine claruit, perinde ac Iohannes Chrysostomus , & Hieronymus, sanctissimi viri. De Proba insuper aliqua dixi
in Antiquitatibus Hortae lib.II. cap.IV. q.III. 11I. ilieronymus lib. DI. Apologiae pag. 68. Rusinum his verbis alloquitur: tu etiam Latinos libror in Graecum vertis nobis dare nostris externa probibebit Quos libros e Latino in Graecum sermonem Rufinus verterit, ignoramus. Hoc tamen satis refellit Humstedum Hodium , qui lib. s. de Bibliorum textibus originalibus cap.rx. pag. s i. constare ait, Rufinum Graearum literarum non 'isse valde peritum, nee intellexisse quid τοῦ π άm significaret , Rufinum scilicet, qui ad triginta annos inte e Graecos versatus doctissimos, inde maxima parte Graeeorum hibliotheo eam Latinis exhuait, ut . ait Gennadius in ta talogo cap.xv II.
419쪽
Iaa.V.C.xUL CAPUT XVI. I. An Rinnas Flavii Iosephi operum Lotinus interpres. II. Varia de Iosephi antἰquissimo codiee Mediolanensi. III. Num Hierondimus A brosius Iosep m Latine converterint. Egesinas est yostpbus de B IA 'udaico ab mbrosis Latine contractus. IV. Giderie; Gro ibiti eollatio inter phrofer Ambrosu , Egesippi adprobata-δε-fensa . V. γωσει versio Rufino abjudicatur .
I. A D lucubrationes alienas, Rufino adseriptas, devenio. Princia A pem locum obtinent Flavii γω hi opera omnia, quorum e Graeco in Latinum sermonem antiqua translatio, vulgo Rufinum auctorem praesert. De hoc minime dubitat Philippus Labheus in notis ad Catalogum Bellarmini tom. II. pag. 3o8. S post eum Ludovicus Dupinus tom. III. Bibliothecae . Hinc Rufinus, ut certus, nec dubius Iosephi interpres , non raro ab imperiosis criticis Erasmo, Scaligero, Casaubono, aliisque immaniter vapulat. Mitior tamen S cautior est Caspar Barthius in Adversariis lib. XLI v. cap. xxl l l. in fine , ubi anceps haeret, num in Iosepho Rufinum agnoscat. In Commentario ad Claudianum pag. II os . interpres, inquit, IUUbi, nee Rufini nomen ubique ferens , nee illo in multis indignus . Vossus lib. iI. de Histori eis Latinis
cap. κI. de Rufino loquens , haec memoriae mandaVit : inter alia , quae Gennadius edi ex eo Honorius commemorat, Gementis Romani euntiationes e, Haviam Iosepbum Latine transtulit. De Gementis Recognitionibus post Gennadii testimonium non est cur dubitemus . De Iosepho tamen Gennadius & Honorius omnino silent, speciatim saltem , nisi ge- iteratim loqui dicamus , ubi Gennadius ait, Rufinum maxima parte Grae- eorum bibliothecus Latinis exhibuisse . Hoc tamen generatim dictum , mox singulari enumeratione ita explicat: Basilii sellicet , & quae subis sequi intur, γωσbi nomine haud reticendo , si in illis suisset . Ex veterihus , qui loquatur , unicus est Cassiodorus , ineuntis sexti seculi scriptor i testis ipse quidem satis locuples, modo perspicuis disertisque verbis Rufinum Josephi interpretem faceret. Atqui anceps omnino est Cansiodorus; deque librisIeptem captivitatis sive belli Iudaici tantum Io quitur , non de aliis Antiquitatum 7udaicarum, quos se ab amisis ma gno labore in libror xx ii. Latine vertendos surasse ait, quum nondum a quoquam latine versi fuissent. Verba ejus de septem , quos dixi, li-hris, haec sunt cap.xvi I. de Institutione divinarum literarum : qui etiamc Iosephus ) edi alios septem libros eaptivitatis Iudaicae mirabili nitore conseri t. morum translationem alii Hieroumo , alii Ambrosio , alii deputant RUFl NO r quae dum talibus adscribitur, omnino dictionis eximiae merita declarantur . Haec produnt, quo loco Rufinus haberetur. Caussas, cur ea translatio singulis adscripta suerit, investigemus. Et pri-
420쪽
primo quidem , quod Rufinum spectat, ipse ob tot alias suas translatio- RUFINUς nes in ore omnium versabatur . Quare Iosephi quoque translatio illi adscribi facile potuit . . .i I. Iamdudum rumor increbuit, in Bibliotheca Ambrosiana ipsum. Rufini autographum , vel saltem apographum longe antiquissimum in eortice AEgyptio descriptum servari . Primus , quem reperi .eiu& me minisse initio inculi xvi. est 'Ponticus Virunius in Vita Emanuelis Chrysolorae ante suas in ejus Erotemata a Guarino contracta. Declaratione*rumultuarias , quas vocat, Ferrariae editas apud Johannem Mazoebum
A. D. iso 9. in Ponticum de hac Iosephini codicis translatione mirifice judicantem praestat audire . Nam S circa A. D. 3so. S ab Hieronymo descriptam affrmat. Verba eius haec sunt: exstat Disi Hieronymi , propria manu , originalis liber Rufini, in Divi Ambrosii Mediolani, in eapsa plumbi . pejor .c nempe male habitus si bene auguror qui in papyris vel obaracteribus Langobardorum antiquis . Anni sunt mille
es' centum quinquaginta vel circa , ut ego , qui non ignarus tuarum formarum , multas paginas volverim , antequam aliquid . cognoscere po-tuissem. Sic Fontietis Viruntur et de quo homine, .deque ejus, scriptis quam plurimis, non pauca a me adnotata prodierunt in Diario . Literatorum Italiae tom. xx t v. pag. 24s. Nempe., Grunio iudice , Hieronymus medio saeculo i v. characteres adhibuit , qui tamen saeculo, f. apud nos primum visi . Quippe tunc Langobardi ingressi sunt Sed Pontico credenda haec relinquamus , qui ct Ravennae vidisse se ait tab Jas papyraceas sub Hadriano Augusto consectas . Neque haec dixisse oontentus , testatur, tunc recens c nuper J Corcyrenses, seu Phaeaces , privilegium duum militum annorum literis aureis conscriptum, cum propria manu Alexandri Magni , Venetiis deprom isse . Cui O Senatores
eaput denudarunt , ct majora concesterunti. Fuis Ponticus certe vir perinsignis, divinationibus tamen suis mirifice indulgens , quique proprii ingenii deliri is se facile abripi sineret. Huiusmodi homines nunquam desunt. Petrus Paullus Bost a libro I, de origine S . statu Bibliothecae Amtirosianae pag. is . codicem illum Mediola nensem non Hieronymi, sed Rufini manu ab hine annos mine O trecentos scriptum narrat e qua in aetate adsignanda Virunio proxime accedit. Ad haec ex Jo:Petro Puri-cello in Dissertatione Nagariana cap. LXIV. q. 3 s. pag.372. ab Attila post Aquileiam eversam , autographum ad Insubres perlatum, coniectura non futili arbitrari se ait. Bene sit tam secure & feliciter divinantibus lJo: Mabillonius, qui codicem contrectavit, vir in dijudicandis hujusmodi ci meliis opido sagax , & peritus quam maxime , in Musto Italico tom. I. pag. I a. scriptum testatur ante annos mille O centum, haud muLIO post Rufini aetatem et cui ct ipse librum adsignat, quo , ait, contineri
aliquot libros Havii γο ephi de Antiquitatibus Iudaicis , Rufino interprete . De literarum sorma sic censet: scriptura eodicis non quadrata sed
a inutior es , qualis amo Iustiniani obtinebat, forma fere similis et , Ddd quam