장음표시 사용
41쪽
AD C. VALERIu CAT ut LuΜ. 33 Thuanaeum in quo hoc Catulli carmen variorum epigrammatis subjungitur, legit fractus, non tactus. Et hoc probo, nisi malis ratus, nam in quibusdam libris tractu legebatur.
MARRUCINE Asini, manu sinistra Non belle uteris in loco, atque vino. Tollis lintea negligentiorum.
Hoc falsum esse putas fugit te inepte, Quamvis sordida res , invenusta est. Non credis mihi crede Pollioni Fratri, qui tua furta vel talento Multari velit est enim leporum
Disertus puer ac facetiarum. Quare aut hendecasyllabos trecentos Expecta, aut mihi linteum remitte: Quod in non movet aestimatione, Verum est μνημο-ον mei sodalis.
Nam sudaria Saetabe ex Ibera Miserunt mihi muneri Fabullus
Et Verannius , haec amem, necesse est, Ut Ueramniolum meum Fabullum. Murrucine Asini Asinium hunc fratrem Asinii Pollionis domo
Marrucinum fuisse, clare satis ex hoc Catulli loco cognoscitur. Sed malterius Asinii Marrucini mentionem facit epitome Livii lib. I xxi II. Insigniter itaque errat caliger, qui hoc ipsum negat, pertendit Marrucinum hic conviti loco poni accipi pro stupido. Adstruere hoc conatur ex istoc Tertulliani loco adversus Marcionem lib. v. cap. v I I. Sicubi alibi dixi, ii , non Marrucine, sed Pontice, c vi supra se ninem confessus es , hic negas carnem. Ad-
haec Maliger , Marrucine id est αν θητε σι αμαεις. Nihil prosecto alienius a mente Tertulliani fingi possit. Marrucinus hic op- ponitur
42쪽
ponitur Pontico, quia Marrucini fide probitate conspicui, Ponticis vero seu Cappadocibus nihil fallacius. Itaque Marcionem Ponto oriundum, dicit non esse Marrucinum , utpote fidei desertorem; sed vere Ponticum, id est, perfidum nequania Marrucinorum fidem laudat quoque Silius lib. v m. Marrucina Dat Frentanis mula pubes, Et clarius lib. XV. Quaduri bello gens Marrucina, fidemque Exuere indocilis sociis Frentanu in arinis.
At vero Ponticis seu Cappadocibus nihil perfidum perjurum
magis. Cui non nota πίοι καχ α epigrammata in Cappadoces ' Traducit quoque illorum fidem Juvenalis Satyra D. Cicero horum negat valere testimonium. Et sane notatu dignum, id quod de illis prodit vetus interpres Persit, nempe Cappadoces habere sudium naturale ad falsa testimonia proferenda; quia nutriti in tormentis a pueritia, equuleum ibi facere dicuntur, ut in eo se in picem tor- qiteant, ct cum in poena perdurarent, ad falsa testimonia se bene venundarent. Satis vero manifestum quid sibi velit Persius cum sic canit , Ne sit praestantior alter Cappadocas rigida pingues pavi secatusta. Dicit nempe si tibi divitiae sint cordi, ne sit alter liberalis de
prodigus magis in conducendis calumniatoribus & falsis testibus, adsuetis equuleum patio in documentum artis suae jam quidem pinguibus divitibus, sed quos porro tamen rigida pascat catasta Tale divitationis genus frequentasse Cappadoces Bithynos alios Asiaticos&hac ratione multos ex iis factos esse equites constat ex Juvenali Persit locum male admodum interpretati sunt viri eruditi. Paulini qui adducitur locus nihil ad rem facit. Manifeste autem hoc loco Asinium sugillat Catullus , quod cum Marrucinus esset, nihil tamen Marrucinum haberet, utpote qui esset in PS τ . Qui tua furta re talento Mutari velit J Mutari pio redimi a Latinis accipi scio, sed aequum non erat ut Asinius Pollio furtorum fratris sui poena an tueret , itaque rectior elegantior est lectio libri Vaticani,
43쪽
AD C. VALERius. AT L Isni, qui habet multari, non mutari, quod indubitanter admittendum esse censuimus. Notat autem Catullus hoc loco morbum Asinii, omnibus sane solemnem seculis, quo nobiles lassiuentes etiam opibus multi tenentur praesertim juvenes, ut pessimae artis exercitio apud similes sodales ingenii laudem obtineant, di aliter non possint, furandi saltem dexteritate clarescant. Hunc ipsum morbum describit quoque Lucilius apud Nonium in flare , cujus ideo adscribam locum, quod in vulgatis Nonii exemplaribus, admodum vitiose Le
Quis denique sanus o est a-τartu, cui si flet terra traditus orbis,
Furando tamen ac morbo imulatus eodem
Ex sese ipse aliquid quaerat cogatqne peculi. Est enim leporum Distrius pueris facetiarum misertus leporum
facetiarum , nusquam ut puto reperias. Rectius legas disertus, id est disertus seu plenus' notum est veteres non geminasse literas Pollio vero iste est C. Asinius Pollio poeta morator eximius. Adiit iste consulatum anno urbis DCCXIII , unde apparet Catullum diu ante hoc tempus epigramma hoc scripsisse, utpote qui Pollionem vocet puerum Corruit itaque opinio Scaligeri de tempore
quo Catullus istiec scripsit, quod & alibi fusius declaramus. Male vero in quibusdam libris legitur pater pro puer. Nam sudaria alaba ex Hiberi, Veterum librorum lectio est Sataba exhibere utique scribendum Saetabe ex Ibera. Memoratur hoc linum etiam Silio lib. III. Satabis ct telas Arabum sprevisse superba Et Pelusiaco lum componere linum.
At contra nostris imbellia lina Faliscis. Ustanaque alio stectantur Satabis usu.
44쪽
36 I. Vos sI OBSERVATIONES, Sic legendum. Dicit lina quae proueniunt in Saetabi Hispana , non esse apta retibus texendis, utpote quae nimium essent tenuia, ideoque aliis usibus destinanda , nempe sudariis, ut hi dicit Catullus, suntlibus textiS.
CAENA BIs bene, mi Fabulle, apud me Paucis, si tibi dii favini diebus:
Si tecum attuleris bonam, atque magnam
Coenam, non sine candida puella, Et vino S sale, omnibus citchinnis. Haec si inquam attuleris, venuste noster, Coenabis bene, nam tui Catulli Plenus sacculus est aranearum Sed contra accipies meros amore ISeu quid suavius elegantiusve est. Nam ungitentum dabo, quod meae puellae Donarunt Veneres Cupidinesque: Quod tu cum olfacies, deos rogabis Totum ut te faciant, Fabulle, nasu
Paucis si tibi dii furent, diebus. J Fuxini est in quibusdam veteribus libris, unde fecimus faxint, id est faverint. Nac si inquam attuleris Fabulle noster Reposuimus lectionem ,
quam Sc Achilles Statius in Vaticanis, nos vero in nostris invenimus exemplaribus, Quae 'inquam attuleris venuste noster. Non enim solent in epigrammatis bis poni nomina eorum , ad quos scribuntur epigrammata, praesertim si brevia suerint. Quod sicubi id aliter se habeat, non laudatur. A Martiale tamen lib. V M. Ep. XLV. hoc negligitur, in postremo quippe versiculo, nomen Prisci quod
Dipuibus teris hinsas elegosque sonantes Mittere, pauperibvi numera, Prisco dato.. Licet
45쪽
AD C. VALERiu M CATu LLu M. 37Licet in omnium quotquot vidi librorum antiquissimo ita concipiatur hic locus, magis tamen probo aliam lectionem munera plena dato. Plena id est non ornata S polita instar elegorum sonantium, sed crassa , pinguia, Mincondita quidem, magni attamen ponderis; similitudine usta ab illis qui pituita cla muco redundant, ac propterea pro stupidis habentur, quales Graeci βλέννους, αε κλωψ λέννους, Latini plenos, blennos nos vocant, unde apud Suetonium in Domitiano feno ingelii pro pleno, id est pingui, apud Plautum pleni dentes pro stupidis. Sed haec obiter, multo enim plura de his alibi diximus, ostendimusque ipsum quoque φλέγματο vocabulum ab hac origine petendum. Unguentum dabo quod mea puella J Alludit ad unguentum Veneris quod καH D vocat Homerus o. . de quo multa nugantur Grammatici, qui etiam alterum locum δ. D. N ακάα, θλων - καλλο εχουσα, inepte de hoc ita accipiunt unguento. Dictum quoque fuit κυο Ἀφροδτης. Unde compositum
fuerit unguentum istud , non olim magis , quam nunc constabat. Aliqui finxere esse anchusam, quod merito exploditur. Plures brenthium aut baccharin, quae sunt genera 'ταχεων μυρ- Hesychius;
Ni te plus Oculis meis amarem, Jucundissime Calve, munere isto odissem te odio Vatiniano. Nam quid feci ego, quidue sum locutuS, Quur me tot male perderes poetis'
Isti dii mala multa dant clienti, Qui tantum tibi misit impiorum. Quod si, ut suspicor, hoc novum, ac refertum
46쪽
Munus dat tibi Sulla literator: Non est mi male, sed bene, ac beate, Quod non dispereunt tui labores. Dii magn1 horribilem,in sacrum libellum, Quem tu scilicet ad tuum Catullum Misti , continuo ut die periret Saturnalibus optimo dierum. Non modo hoc tibi, salse, sic abibit. Nam si luxerit, ad librariorum Curram scrinia. Caesios, Aquinios, Sustenum, Omnia colligam venena, Ac te his suppliciis remunerabor. Vos hinc interea valete, abite Illuc, unde malum pedem tulistis, Saecli incommoda, pessimi poetae.
Is dii mala multa dent clienti Nihilo deterior, imo etiam melior est scriptorum exemplarium lectiori isti dii mala multa dant clientit. Nulla est enim ratio, quamobrem Calvi clientibus siuccenseat, aut male ominetur Sed potius ipsi succenset Calvo, remittentis sibi mala carmina, quae dii irati clientibus ejus tribui sient. Quod sit, utJusticor, hoc opum ac repertum Munus Strenue nugantur qui hoc loco legunt auripendum. Omnino pro repertum scribendum est refertum. Resertum munus, ut resertum aerarium, pro opulento pleno&denso. Simili fere ratione suffertum apud Suetonium in Nerone paullum subbibisset , ali Hid se susseri tinniturum Graeco sermone promisit. Quomodo Homero πυκινὸν ε πῖ . Sylla literator Pro hac lectione stat Marcianus Capella lib. LII. quae si vera est, omnino haec accipienda sunt de Cornelio Epicado Grammatico, qui ut ex Suetonio constat Sylla fuit libertus Notum enim libertos patronorum sibi adsciscere cognomina. Optimum nihilominus exemplar Palatinum habet Sillo vel Silo. Hoc posterius verum esse potest, cum&infra Silonis fecerit mentionem, nec obstat Syllabae modulus, cum constet in rectis casibus ancipites esse istius-
47쪽
A i I um M. 0 istiusmodi syllabas. Complures vero Silones inter Rhetoras Grammaticos invenias. Apud Senecam Rhetorem saepius occurrit Abronius Silo pater filiusque, Pompejus Silo, aliusque ab hoc Gavius Silo , sed plerique hi posteriores hoc Catulliano Silone. Silonis quoque Grammatici mentibnem facit Virgilius in Epigrammate Ite hinc inanes Rhetorum maniplicite hinc , Si lectionem viri eruditi sequi velimus; Et os Silo, Albuti, Arquitique arrogne, Sed vero in veteri nostro libro sic concipitur iste versiculus, Et ros lique Tarquitique Rarroque. Omninoque accipiendum de Elio Stilone. Saturnalibus optimo dierum Sic Plautus, die festo celebri, nobilique Afrodisis. Et alibi, die bono Afrodisiis. Passim apud Graecos Romanos singulares construuntur cum pluralibus si singulatis significationem habeant, contra. Notandum praeterea festum Saturnalium tempore Catulli uno tantum apud Romanos patuisse die, non septem, ut postea Attamen etiam apud Vetustiores Romanos totis septem diebus celebrata nonnunquam fuisse Saturnalia docet Macrobius, quem videssis, uti lucianum in Saturnalibus. Non non hoc tibi salse sic bibit J Reduxi priscam scripturam, quam in melioribus inveni exemplaribus. Non modo oc ibi salse sic abibit Modo non tantum de praeterito, sed lae praesenti accipitem po re, idemque valere quod nunc notissimum est. Quod trocharium ponat in prima sede, hoc quoque Catullianum.
Caesios, Aquinos In libro arquardi Gudii scriptum inveni So-
flos: Sed caetera exemplaria cum vulgata conveniunt lectione Caesi velut mali poeta mentio fit in Rhetorica ad Herenn. Aquinos vero in Aquinios recte mutant viri docti.
Si qui forte mearum ineptiarum
Lectores eritis manusque vostras Non
48쪽
Non horrebitis admovere nobis, Pydicabo ego vos cirrumabo.
Siqrei forte mearum i reptiarum J Hoc loco in plerisque veteribus libris constituuntur tres isti sequentes versiculi, quos solos ex epigrammate aliquo Catulli superesse existimant docti. Qui eos epigrammati ad Aurelium Turium ante ultimum versiculum inserendos censuerunt, intem prestivo prorsus eos collocarunt loco , neque enimctam praecedentibus coliment. Sed quandoquidem Optime conveniunt cum ultimo, aedicabo c. omnino illum huc quoque revocandum esse existimavimus tum quod sensus requirat, tum quoque, quod si sit essentiamus ciam manifesta fiat ratio vitii, quod omnia Occupat exemplaria. Nempe propter similam versum , quo hoc epigramma terminatur alterum incipit, omissum a librariis fuit id, quod medium est inter utrunque idemque postea additum , misso eo quem reduximus versu. Millies hac in re peccari, nullumque errorem requentiorem esse eo , qui ex missione Oritur , norunt quotquot veteres tractant libros, Caeterum epigra mira hoc ἀνεm-
αθον reliquimus, dieri potest ut sit integrum , nihilque ei desit praeter lemma ad lectores. Ego sane sic libenter existimo. Nam ut sepe alias, ita quoque hic, sola obscoenitas facit epigramma.
COMMENDo tibi me ac meOSamoreS, Aureli ven 1am peto pudentem,
Ut si quicquam animo tuo cupisti, Quod castum expeteres, integellum: Conserves puerum mihi pudice: Non dico a populo nihil veremur Istos, qui in platea modo huc, modo illuc
In re praetereunt sua occupati Verum a te metuo, tuoque Pene
Infesto pueris bonis, malisque. Quem
49쪽
Quem tu, qua lubet, ut lubet, moveto Quantumvis, ubi erit foris, paratum. Hunc unum excipio, ut puto , pudenter. Quod si te mala mens furorque vecora In tancam impulerit, sceleste, culpam,
Ut nostrum insidiis caput lacessas: Ah tum te miserum, malique titi,
Quem atratis pedibu S patente porta, Percurrent raphanique mugilesque.
Quem attractis pedibu patente porta J Attractis pro diductis Hi- vaticatis accipit Muretus. Sed rectius intelligas de mole quo saepere ad supplicium pedibus trahurmar Cicero vo Epist ad Volumnium Trabamur per me pedibus omnes rei Graecis moορρυτηι, πιδορρυπις Hesychio το Ἐπύων ἐλκε odi. Sic lege. Hinc pedibus trahi dicuntur illi, qui plane victi in potestate sunt victoris. Attamen ledctio haec ut ut videatur satis commoda, non tamen omnium est librorum, cum aliqui habeant ad trictis, alii vero atratis, quod Ostremum' ipsum quoque minime .rejiciendum. Moechis uim apud Athenienses atra pice evellebantur pili, vocabatur supplicium hoc κατα rasos Moseu C tβιλμος, ut docent veteres Grammatici. Non autem soli moechi, sed Malii sontes adcin paena afficiebantur. Tradebantur primo ri βωτιυς qui emplastra pice calida oblita pilosae cuti adhibebant. Illis frigefactis una cum pice detrahebantur pili Lucianus itaque in Δωπετα jubet servum fugitivurn μοο9l iis βωτους , ς Θ λοιτο α πιλλο ν' ταπζωτα ρυπωση προσεπι κώ γ-αικεία τῆ mri. Picena υπω - ,-οι κείων vocat quam Martialis turpem sinam. Notandum tamen καταπιβωσr quoque fieri solitam absque a mλροω , in illis nempe qui vivi comburebantur, quemadmodum in μουνια apud Graecos, tunica molesta apud Romanos. Quo supplicio crebro olim afficiebantur Christiani, nec dubito quin de illis accipiendus sit locus Martialis, lib. x. Ep. as ubi negat utilian proserti viro esse habendum , quod manum jussus urere, paruerit. On-
50쪽
ae sal OasERVATION . si enim fortiores esse illos , qui tunica praesente molesta , audent dicere, non facio , ut solebant Claristiani respondere, cum Sacrificare juberentur De hac ipsa tunica capiendus locus I enalis
lada lucebis in illa ' Qua stantes ardent quifixo gutture fumant Et latum media sulcum deducis arena. Vulgo haec male interpretantur. Dicit enim ab incensa hac tunica tantam liquefacta Ledae seu picis defluxisse copiam, ut latus etiam in media arena deduceretur sulcus, ardens quasi formaretur rivus. Ut vero ad moechos redeam, illorum poena non subsistebat in QAE Iλμῶ , ita enim affectis, tum demum praegrandis rῆphanus, quales nempe proveniebant in Laciadis Attica horum inserebatur po- dici. Quod si ille ad manum non esset idem officium praestabant aut mugil, aut scorpius piscis, aut scapus l)gneus securis, seu pertica qua a baiulis gestantur onera, quam Graeci ἀλοιcοιον appellant vel ἀνασοι v, utrunque enim reditam Tali supplicio Alcaeum pos
Recipi debet hoc distichon non de Alcaeo lyrico, sed comico, in quem lepidum Philippi regis epigramma habes apud Plutarchum invita Flaminii. Est enim verisimile poetam hunc incidisse tandem in manus Philippi, ab eoque tam diro suppIicii genere excarnificatum
interiisse Scholiastes tamen vetustus ad Lucianum de morte Per grini, dicit non nis jam mortuis aut certe morientibus raphanos in
Lucianus ipse aliud hoc loco indicare videtur, utpote qui Theagenena