장음표시 사용
41쪽
inseripta eat Nereis in vesper serus raret, saepem fuisse diei immodie et intempestive fui e S. Verba ex eo Iibro haec sunt: si eonvinis Donec omnis debent, e ea potissimum, gures mu sunt βιωφελῆ, et ae/eetent potius ut id quoque videatur οὐ fuisse magis, quam super irae. . memini ego, Praetoris, docti hominis, tribuniat me forte a latere, atque ibi advocatum non in
Iebrem ate postulare, ut extrae Causam diceret, remque, quae agebatur, non attingeret tune praetorem ei, cuia rea erat, dixillae advocatum eum non habere et eum is, qui verba faeiebat, Teclamasset: Ego in V. G. aversum e reaponstillae praetorem festiviter Tu plane stipem
ea non ades. I. . autem Cicero in libro, qui inseriptus est De ore Cissi in artem frigenas, verba hae po-auit Nee vero seienti iuris mctioribus suis Q. Aereus moero eoa, Metrina Mam superfuit in quo Ioeo perfuit signifieare videtur suprafuit et praestitit, au-peravitque maiore avos doetrina aua superstuenti, tum et nimia abundanti disciplina enim Tubero Stoleas et aliaeetieas perealluerat. 8. In Iibro quoque De repu-Miea aeeundo id ipsum verbum ieeronis non temere
tranaeundum. Verba ex eo Ithro haee sunt: Non gra-vσrer, Meia, nisi s AOs vaeue putarem, et ipse everem, te staeostue reliquam partem Aulus nostri sermonis attingerer meserιim eum ericipas vixeris te nobis etfamaupar turum. Verum I ad id quidemineri non potast;
- aeris, Omnes te rogamus. s. Exquisite igitur et eom- perte IuΗus Paulus dieehat, homo in nostra memoria doetianimus, superose non simpliei ratione diei tam Latine. quam Geneee: Graeeos enim περισσον περιεῖναι Iin utramque partem onere vel quod supervacaneum esset, aenon neeeasarium, vel quod abundana nimia et amuens et exauPerans. s. Si quoque nostros veteres superesse Iian lixias pro superfluenti et aupervaeuo neque a modum neeessario, ita ut supra posuimus Varronem di- re: Iias ita, ut ieero dixit, pro eo, quod eopia quidem et saeuitate ceteris anteiret, supra modum tamen et GNLL Us. C
42쪽
Iargius prolixiusque flueret, quam esset salia. II. Quadicit ergo, se superesse ei, quem defendit, nihil istorum vult dicere: Ed Maelo quid aliud indietum inaeitumque dieit. 2. At ne Virgilii quidem poterit auetoritate uti, qui in Georgicis ita seripait:
Primias ego in pretriam mecum, modo viare supersit.
Hoc enim in loco Virgilius α-ροτερον eo verbo usua videtur, quod suparsit dixit pro longinquius diutiusque adsit. I3. Illud contra eiusdem VirgiIii est Hi- quanto probabilius: Orominqua regant Aerbas, sustasgus ministrant,
Farraque, ne blando nequeant superesse ἰσοOria Signifieat enim supra Iaborem esse, neque opprimi a labore. I . An autem superesse dixerint veterea proxestare et perficiendae rei deesse, quaerebamus. 15. Nam Salinatius in ignificatione lata non superssse, eo superara dieit. Vecta eius in Iugurtha haee sunt ditis rumos seorsum a rege exerritum austrere, se Omnis sa exaequιaontus erat, quas Iugurthoe eos aut maioribus αει--οι superavsrrent. 6. Se iuvenimus in tertio Ennii Annalium, in hoc versu 2 Se sibi memorret unum superestas Iaborem, id eae reliquum esse et restare; quod quidem divise pronuntiandum est, ut non una par orationis esse videatur, sed duae. II. Cicero autem iii secunda Antonianarum, quod est reIiquum, non superesas, sed restare dieit. I8. Praeter haec superess invenimus dierum Pro super . Mitem esse: Is ita enim aeriptum eat in libro episto-
Iarum, Cieeronis ad L. Plancum et in epistola IΜ. Asiniit Pollionis ad Ciceronem verbia lita Ναα nequa
esse Usipaebiaeae volo, neque superesse per quod Rigni at, a respublica emoriatur et pereat, molle a vivere. 20. In Plauti autem ainaria manifeatius id ipsum acriptum est in hi verbis, quae uni eiu comoediae prima: Sieti tuum vis unicum notum tures Superesa vitas omitem et superinem.
43쪽
II. Cavenda igitur ea non improprietas via verbi, aest etiam pravitas ominia, a quia aenim advoeatus ado- Ieaeenti supereas se icat.
I. Historia de Papirio Praetextato dicta aeriptaque estam Catone in oratione, qua usus est admi1ite eontra Galbam, cum muIta quidem venustate atque Iuce atque munditia verborum. 2. Ea Catonis verba huic prorsus eommentario indidissem, si libri copia fuisset id temporis, eum haec dictavi. 3. Quod a nou virtute dignia inteaque verborum, sed rem ipsam seire quaeris, fresi ferme ad hune modum M. g. Mos antea senatoribus Romae fuit, in curiam eum praetextatia filiis introire. 5. Tunc quidem in senatu rea. maior quaepiam consultata, eaque in diem posterum prolata est; Iaeutique, ut eam rem, super qua tractavissent, ne quis enuntiaret Priva quam decreta aget. ater Papirii pueri, qui cum Parente suo in curia fuerat, percontata ea fiIium, quidnam in senatu Patres egissent. 6. Puer respondit, eendum esse, neque id dici iacere. .mulier M audiendi cupidiori Segretum ei et suentium pueri animum eiu ad inquirendum everberat. Quaerit igitur compressius violentiusque. . Tum puer, malae urgente, Iepidi atque seativi mendaei eonai1ium eapit actum in senatu dieit, utrum visteretur utitiua exque republica esse,unuane ut duas uxores haberet, an ut una apud duos nupta aget. s. Hoc iIIa ubi audivit, animo ompavescit; Is domo, trepidan egreditur: a eetera matrona defert, quod audierat. exueniunt ad aenatum pontera die maiaxum familias eatervis Iaerimante atque obseerantes orant, una Potius, d-3ua nupta fieret, quam ut uni duae. II. Senatorea inguedient in euriam, quae illa
44쪽
gnetur, atque is dies ubi venit, inde uti iam pugnetur: ideire ex iis, quibus dixi, oeibus, quasi per quendam
eoituar et eopulam, nomen induetarum eonnexum eat.
II. Aurosius autem Opilius in primo librorum, quoa Mu- saxum inseruinis Indutarem inquit, dicuntur, erem hostes istar eas ιν-- utroque aurei ad alteros impune et sim pugna insunt. Inde meo, inquit, nomen eassi ettim videtur, quasi finiatae, hoe est, initus atque intro tua. 8. Hoc ab Aurelio seriptum propter. non pra terii, ne eui harum oetium aemulo eo tantum nomine Megantius id videretur, tanquam id nos originem verbi requirente fugisset.
I. Interrogavi in diatriba Taurum, an sapiens iraseeretur. 2. Dabat enim saepe post quotidianas lectionea quaerendi, quod quis vellet, potestatem. 3. Is eum graviter et opiose de morbo affectuve irae disaeruisset, quae et in veterum Iibris et in ipsius commentariis eXpo alta sunt: eonvertitsuri ad me, qui interrogaveram, et: Haec ego,inquit, super irascendo sentio. 4.Sed et,quid Pluia tarchus noster, vir doctissimus ac prudentissimus, se aerit, non ab re eat, ut id quoque audias. 5. Plutarchus, inquit, servo suo, nequam homini et contumaei, sed Itabria disputationibusque philosophiae aurea imbutas habenti, tunieam detrahi ob nescio quod delictum, caedique eum Ioro tuasit. 6. Coeperat verberari obloquebatur, non meruisse, ut vapuIet nihi mali, nihil sceleris admiaillae. I. Poatremo voeiferari inter vapuIandum in-mpit neque iam querimonias aut gemitu eiuIatuaquELaeere, est verba aeria et obiurgatoria: Non ita eaae Plutarctum, ut diceret philosophum irasci, turpe esse: saepe eum do malo ira edisaertavisse librum quoq- περὶ ἀορωίας pulcherrimum conscripstase ita omnibus, quae in eo libro scripta sunt, nequaquam eonvenire,
45쪽
quod provoIuius effusuaque in iram Iurimi se plagis muletaret. 8. Tum Plutarchua Iente et Ieniter Quid Rutem, inquit, Verbero, nune ego tibi irasci videor Ex
v Itune meo, an ex voce, an ex eoiore, metram ex e
bis eorreptum esse me ira, inteHina Μ hi quidem n que oeuli, opinor, rueeallunt, neque os turbidum, neque immaniter Iamo, neque in spumam ruboremve Dferveaeo, neque pudenda dico aut poenitenda, neque omnino trepido ira etaeatio. s. Hae enim omnia, si ignoras, signa esse irarum so1ent. Et a vi ad eum, qui eaedebat, conversus Interim, inquit, dum ego atque his disputamus, hoe in age. 10. Summa autem totiua se tentiae Tauri haee fuit Non idem eme extatimavit αοργησίαν καὶ αναλγησίαν, aliudque esse non iracundum animum, aliud ανάλγητον καὶ αναίσθητον id est, hebetem et stupentem . Nam sicut aliorum omnium, quos Latini phiIosophi affectus e affectiones, Graeci παθη apyeu Iant ita huius quoque motus animi, qui eum est ulci-aeendi causa saevior, ira dieitur, non privationem esse utiIem censuit, quam Graeci στψησιν dicunt: sed medio-eritatem, quam ροτριοτητα iII appetiant.
Inter labores voluntarios et exereitia eorpori ad fortuita patientiae vices firmandi, id quoque aeeepimus So-eratem facere insuevisse. 2. Stare solitus Socrates dieitur, pertinaci atatu, perdius atque pernox a summo lu-- ei ortu ad solem aIterum orientem ineonnivens, immo-bina, iisdem in vestigiis, et ore atque oculi eundem in
46쪽
Ioeum directi eogitabundus, tanquam quodam seeessumentia atque animi faeto a corpore. s. Quam rem eum Favorinua, de fortitudine eius viri ut pleraque dita
rena, attigisset: Πολλακος, inquit, ἐξ tuo εἰς ἡλιον
ἔστηκε ἀστραβέσυρος των πρέμνων. . Temperantia quoque eum fuisse tanta traditum est, ut omnia fere viatae suae tempora vaIetudine inoffensa vixerit. 5. In tia ius etiam pestilentiae vastitate, quae in bello Pelopo nesiae In primia ipsam Atheniensium ivitatem intemnecino genere morbi depopulata est, is parcendi moderandique rationibus dieitur et a voluptatum labe eavisse, et aaIubritate corsoria retinuisae, ut nequaquam fuerit eommuni omnium eiadi obnoxius.
I. Ad philosophum Taurum Athenast, visendi eo o-aeendique eius gratia, venerat . 1 praeses Cretae provinetae et eum eo imui eiusdem praesidia pater. 2.Taurus seetatoribus commodum dimissis, sedebat pro cubi--Ii aut foribus, et eum assistentibus nobis sermocinabatur. 3. Introivit provinciae praeses, et cum eo pater. 4. Assurrexit placide Taurus et post mutuam Mut tionem resedit. 5. Allata mox una eIIa est, quae in Promtu erat, atque, dum Iiae promebantur, apposita est. Invitavit Taurus patrem praesidia, ut aederet. 6. ADque ille ait: Sedeat Ase potius, qui populi Romani mα-gistratus est. I. Absque praeiudicio, inquit Taurus, tu intere agas, dum inop imus quaerimusque, utrum comvsniret, tens potius sedere, quipateres, ninuum, qui mregistratus est. S. Et, cum pater assedisset, pollitumque esset aliud filio quoque eius aediIe, verba super ea re Taurus facit eum summa, di boni honorum atque omelorum perpensatione. s. Eorum verborum gente
47쪽
tia hae fuit In publicis Ioeis atque muneribus atque actionibus patrum iura cum filiorum, qui in magistratu sunt, Potestatibus ollata interquiescere paviuium et connivere sed cum extra rempublicam in domestiea re atque vita aedeatur, ambuletur, i convivio quoque s mutari diaeumbatur, sum inter filium magiatratum et patrein privatum publicos honores cessare naturaIea et genuinos exoriri. 10. Hoc igitur, inquit, quod ad me veniatis, quod eoIIoquimur nune, quod de ossietis disceptamus, privata actio est. Itaque utere apud me iis honoribus Prius, quibus domi quoque vesιrae te uti uri rem decet. II. Haec atque Ita in eandem ententiam Taurus graviter imu et comiter diaseruit. 2. Quid autem super huiuscemodi patria atque 1i omei apud Claudium Iegerimus, non Iesae ab re visum est, ut ata acriberemus. 3. Posuimus igitur Verba ipsa Quadrigarii ex Annali eius sexto transcripta Deinde facti eo avis Sempronius Gracchus iterum, Q. Fabius Maximus, uua eius, quipriore anno era consul. ε consuli pater proconsu obmum in egus vehens venit, neque δε- scendere OIuit, quod pater erat; et, quod inter eos δαε-brent maxima oncordia convenire, letores non ausι-ne aeseendere ubere. Ubi iuxta venis, tum eonsulsit Beseendere iube. Quod posteaquam uetor ἰue, qui parebat, ea inteuexit, Maximum proconsu&- scendere iussit. Fabius imperio paret etinitam eoua vit, eum, frium, quodFUM esset, retineret.
I. M Uterain, sive iItam spiritum in is, quam literana,
diei oportet, inserebant eam Veterea nostri pIerisque vocibua verborum firmandis roborandisque, ut sonus e rum Eaae viridior vegetiorque' atque id videntur fecimestudio et exemplo Iinguae Atticae. 2. Satis enim no
tra morem gentium Graeciae eterarum, inspirantia pri-
48쪽
sic ahanum, sic Memen1, te meflorere, sterae ars, sic halueinari, sic Aonera, sic onustum dixerunt. 4. In his enim verbis omnibus Itterae seu spiritus istius nulla ratio visa est, nisi ut firmitas et vigor vocis, quasi quibusdam nervis additis, intenderetur. 5. Sed quoniam ariem quoque exemplo usi sumus, Venit nobis in memoriam Fidum Optatum, multi nominis Romae grammati- eum, ostendisse mihi librum Aeneidos secundum, mirandae vetustatis, emptum in Millariis XX aureis, quem ipsius Virgilii fuisse credebatturi in quo duo isti ve aus cum ita scripti forent: Vestibulum ante Osum prsmoque in remsne Pyrraua
Exsultat telis et luce eoruscus aena,
additam supra vidimus h 1iteram, et ahena factum. 6. Sic in iIIo quoque Virgilii versu in optimis libris aeriptum
Autoliis undam tessu despumer ahens.
I. Cum de constituendo accusatore quaeritur, iudiciumque super ea re redditur, cuinam potissimum ex duobus pluribusve accusatio subscriptiove in reum Pe mittatur ea res atque iudicum cognitio de τί rati is appeDIatur. 2. Id vocabinum quam ob causam ita factum ait,
quaeri solet. 3. Gabina Baasus in tertiodibrorum, quoad Origine Voeabu1orum omposuit: -τinatis, inquit, udietum reppeuatur, quoniam dirinrere quodammodo iu-aex Oporteat, quam sententiam segeferre par sit. . iamia quidem est in verbis Gabii Bassi ratio imperfecta, et magis inops et ieiuna; . sed videtur, eum significare velle, ideire diei livinationem, quod in aliis quidem cauais iudex ea, quae didicit, quaeque argumentis VeI testibus demonstrata sunt, aequi solet in hae autem
49쪽
LIB. II. CAP. 1. 6. Mre, eum eugendus emtator eat, parata admodum et exiatia sunt, quibus moveri iudex possit et Propterea, quianam magis ad accusanduin idoneu sit, quaai divinandum
est. s. Haec Bassus. Sed alii quidem disinationem e se appeIlatam putant, quoniam, cum accusator et reus duae res quasi cognatae eoniunctaeque int, neque utrugine Iter eonstare posait in hoc tamen genere cauaae reua quidem iam est, e Meuanto nondum est et i
eirco, quod adhuc uaque deeat et Ialet, divinatione supplendum eat, quianam ait accusator futurus.
I Favorinua de Lysia et Platone solitus est dieere: Si ex PIatonis, inquit, oratione ver bum aliquod demas inuleave atque id commodatissime facias, de elegantia tamen detraxeris: si ex Lysiae, de sententia.
I. Nonnulli grammatie aetati superioria, in quihua est Comutua Annaeus, haud sane indocti neque ignobiales, qui commentaria in Virgilium composuerunt, reprehendunt quaa incuriose et abieete verbum p itum ita his erathua: naMa uetanetam Iaerant viringuina mo trisDure tres vexasse rates, et gurgite in auo Ἀ-i a nauta eanibus Iaereasse morinis. a. rixosas enim putant Verbum eas Ievo, et tenuis ae parvi ineommodi nee tantae atrocitati congruere, cum
homine repente a be1lua immanissima rapti Ianiatique sint. a. Item aliud huiuscemodi reprehendunt: Omassu iam valgata, quis aut Eumst a durum, Aae inretidati Maei Busiridis reras pnisu ι parum idoneum esse verbum Meunt; neque ist alia e mast faeiendum scelerati hominia detestationem
50쪽
qui, quod hospites omnium gentium immolare solitus fuit, non laude indignus, sed detestatione exsecrationeque totiua generia humani dignus esset. 4. Item aliut
verbum culpaverunt: Per tun rem qualentem auro Iatua Areurit apertum; tanquam fati non eonvenerit dicere: auro quasentem quoniam nitoribu splenioribusque auri squaIoria i1Iuvies ait ontraria. 5. Sed de verbo vexasse ita responderi posse eredo Hexasse grave verbum est, factumque
ab eo videtur, quod est vehere in quo inest iam via quaedam a1ieni arbitrii. Non enim sui potens est, qui vehitur. Vexare autem, quod ex eo inelinatum eae, Viatque motu proeu dubio vastiore est. Nam qui fertur et raptatur, atque hue atque iuue distrahitur, is vexari proprie dicitur: sicuti taxare pressius erebriusque est, quam tangere, unde procu dubio id inclinatum eat et laetare multo fuatua Iargiusque est, quam taeere, unde id verbum traduetum est et quassare, quam stuαισυ, gravius vio1entiusque est. .mon igitur, quia vulgo die solet, vexatum esse quem fumo aut Vento aut pulverellaborare videmusJ, propterea debet vis vera atque natura verbi deperire quae a veteribus, qui proprie atque rimate Ioeuti sunt, ita ut deeuit conservata est. I. M. Catonis verba sunt ex oratione, quam de Achaei aerimit Cinneias Hannibal terrrem Italiam Iaceraret atque vexaret. exstam Ita iam dixit Cato ab HannibaIe, quando nuIIum calamitatis aut saevitiae aut immanitatis genus reperiri queat, quod in eo tempore Ita Ia non per-Pessa sit. 8. Μ. Huius IV in Verrem Quae ab isto e Fouata stoe Erepta eae, non tit ab hoste aliquo,
en tamen indeia re&gionem et consueturinis iura retiamfret, ea ut a barbaris prαedonibus vexata esse viasα-tur. s. De uretidat autem duo videntur responderi Pollae. Unum est huiusmodi nemo quisquam tam efferis eat moribus, quin faciat aut dicat nonnunquam Ii quid, quod Iaudari queat. Unde hie antiquissim me sua ieem proverbii ceIebratus eat: