장음표시 사용
441쪽
rieminis Seque non ab Te Isum. ista Moserorum nisi intelligani subtili imae, in libris Philoso ii, inorique ulit.
ius, qui ueXametri vocantur, enii. rterunt metrici, duos primos pedes,liabere singulos posse inie as Ρ - haud uriquam posse sed Dristare aut divisis, aut mixtis atque con- Varro iii libris Disciplinarumu hexametro, quod omnIsniret et quod 3rlores uagnam vim haberent in em posteriores sepie in idque netrica serim Isserit.
tuosophι, in errogati, quam ob cau-osiopeia ad Brunduclum, mare Ioniuimum et iacta hundum. a Nox deinde, secuta est; in ea sere tota ventus ala- ive II1 undis Compleverat. I. um pos lius nostri omuibus atque in sentina A dies quidem iandem illuxit: sed nihil dei saevi in remissunt, quin turbine etiam uel uiminion ibi, et gu-
442쪽
sestertius Hoc aere coIIecio, quasi mannario, eo nu 1 curabatur omnibus, qui eum lusum luseramus. I. Erant autem captione ad hoc fere exemplum; tametsi Latina oratione non satis scite, ae paene etiam i lepide exponuntur quod nix est, AOe grana non est usa -- tem ara est grando igitur αἰθα non est Item Miud non dissimile: Quod homo est, hos non est equum; Asmo autem an-a est equus igitur an re non eae s. Diaeere ergo debebat, qui ad sophisma diluendum ne refel-Iendum ritu aleatorio voeatus erat, In qua Parte, quoque in vecto captio foret; quid dari oncedique non oporteret: misi dixerat, nummo singulo mulctabatur. Ea mulcia coenam iuvabat. I. Libet autem dicere, quam Lacete Diogenes sophisma id genus, quod supra dixi, a quodam dialectie ex Platonia diatriba per eontum Iiam propositum, remuneratus ait. I. am eum ita gasset dialectieus: Quod ego sum, id tu non es, et Di genea annutaset, atque ille addidisset Homo reutem ego sum: eum id quoque assensus esset, et contra dialectiaeus ita conclusisset, Homo Q tur tu non ea hoc quiadem, inquit Diogenes, falsum est, et a verum id fieri vis, a me inclae.
I. Figurae quaedam numerorum, quas Graeei certis nominibus appellant, vocabula inclingua Latina non hahent 2 sed qui de numeris Latine aeripserunt, Graeealpa dixerunt fingere autem nostra, quoniam id su ste futurum erat, noluerunt. 3. Quale enim fieri nomen posset hemro1io numero, aut epitrito 3 4. Est autem lmἔolios, qui numerum aliquem totum in se habet, elumque tua ut trest a duo, quindecim ad decem, triginta ad viginti. 5. Epitritos est, qui habet totum aliquem numerum, et eiusdem partem tertiam ut quatuor
ad tres, duodecim ad novem, quadraginta ad triginis, nomen tem he- ε
443쪽
6. Hae antem notare memia illaeque, non ab e visum est quoniam, vocabula ista numerorum nia inteIIigantur, rationes quaedam ubtiliasimae, in libri philos Phorrem seriptae, percivi non queunt.
I. In Iongis versibus, qui Hexametri vocantur, item in Senariis, animadverterunt metrici, duos primos pedes, item extremos duos, habere singulos posse integras p-tes orationis, modios haud unquam Posse sed constare eo aemper ex verbis aut divisis, aut mixtis atque eonfusia. . arma etiam Varro inclibris Diaeiphinarum aeripsit, observasa sese in versu hexametro, quod omnimodo quintus emipes verbum finiret et quod priores quinque semipedes aeque magnam vim haberent in emetendo versum, atque alii posteriores septem idquelpaum rati e quadam geometrica fieri disserit.
Ravigabamus a Malopeia ad Brundusium, mare Ionium violentum et vastum et laetabundum. 2. Nox deinde, quae diem primum secuta eat; in ea fere tota ventus a Iatere aeviena navem undis compIeverat. 3. Tum postea eomplorantibus notaris omnibus, atque in sentina a
tis agentibua die quidem tandem illuxit aed nihil de Periculo atque saevitia remissum, quin turbines etiam erebriores, et eoelum auum, et fumigantes globi, et sm-
444쪽
sestertius. 4. Hoc aere collecto, quasi manuario, eoenu1 curabatur omnibus, qui eum lusum luseramus. 5.
Erant autem captione ad hoc fere exemplum tametsi Latina oratione non satis scite, ae paene etiam i Iepide exponuntur quod nix est, hoc grana non est resar a tem ara est grana igitur αἰθα non eat. Item anud non dissimile quod AOm est, AOs non est equus; Asms autem anima est equus Q ur an a non est. s. Diacere ergo debebat, qui ad aophiam diluendum ac refel-Iendum ritu aleatorio vocatus erat, In qua parte, qu que in vecto captio foret quid dari oncedique non oporteret nisi dixerat, nummo in Io mutet atur. Ea mulcia oenam iuvabat. I. Libet autem dicere, quam Laeete Diogenes ophisma id genus, quod supra dixi, a quodam dialecite ex Platonia diatriba per contume- Iiam propositum, remuneratus sit. 8. am cum ita rogasset dialectieus: Quod ego stim, id tu non es, et Di genes annuisset, atque ille addidisset 'O--utem ego sum eum id quoque assensus esset, et contru diMeet eua ita conclusisset mm Q tur tu non es hoc quidem, inquit Diogenes, falsum est, et a verum id fieri vis, a me inclae.
I. Figurae quaedam numerorum, quas Graeci certis nominibus appeIIant, vocabula inclingua Latina nona hent. a. sed qui de numeris Latine aeripserunt, Graeca ipsa dixerunt fingere autem nostra, quoniam id Rhau
ste futurem erat, noluerunt. I. Quale enim fieri nomen Posset hemiolio numero, aut epitrito A. Est autem he miolios, qui numerum Iiquem totum in se habet, dimi
stiumque eius ut trest a duo, quindecim ad decem, triginta ad viginti Epitritos est, qui habet totum aliquem numerum, et eluadem partem tertiam ut quatuor
ad tres, duodecim ad novem, quadragiuis ad triginta.
445쪽
6. Hae antem notare memia illaeque, non ab e laum est quoniam, voeabula ista numerorum nisi inteI1igantur, rationes quaedam subtilissimae, in libri philos Phorrem aeriptae, pereivi non queunt.
I. In longis versibus, qui Hexametri vocantur, item in Senariis, animadverterunt metrici, duos primos pedes, item extremo duos, habere singulos Posse integras Rrte orationis, modios haud unquam Posue sed constare eo aemper ex verbis aut divisis, aut mixtis atque confugia. . arma etiam Varro in libria Diaeiptinarum acripsit, observasse sese in versu hexametro, quod omnimodo quintus semipes verbum finiret et quod priores quinque semipedes aeque magnam vim haberent in emetendo versum, atque alii posteriores septem idque ipsum rati e quadam geometrica fieri disserit.
Davigabamus a Cassiopeia ad Brundusium, mare Ionium violentum et vastum et iactabundum. 2. Nox deinde, quae diem primum secuta est; in ea fere tota ventus a Iatere aeviens navem undia Gmp1everat. 3. Tum postea eomplorantibus notaris omnibus, atque in aentina a
tis agentibus, die quidem tandem Hluxit sed nihil de Periculo atque saevitia remissum, quin turbines etiam ebriores, et coelum auum, et fumigantes globi, et figu-
446쪽
me quaedam nubium metuendae, quas τυφωνας me ant, impendere imminereque, ae depressurae navem vilebantur. 4. In eadem fuit philosophus, in diaeip ina Stoleaeelebratus, quem ego Athenis cognoveram, non arva virum aueinritate, satisque nitente diaeipulos iuvenes eontinentem. 5. Eum tune in tantia perieulia, inque iIIo tumultu eoeIi marisque requirebam euIia; aeire cupiena, quonam statu animi, et an interritus intrepida que esset 6. Atque ibi hominem conspicimus impavidum et extritidum, Ioratu quidem nullos aicut ceteri omnea, ne ulla eiusmodi voces eientem, exeoloria et vultus turbatione non multum a ceteris differentem. I. At ubi eoeIum enituit, et deferbuit mare, et ardor illes Heuu dellagravit, Medi a Stoicum Graecua quiapiam dives ex Asia, magnis, ut videbamus, cultu paratuque re-xum et familiae atque ipse erat muItia corpori animiaque deliciis dimuena. . a quaa illudens: Quid hoe est, inquit, Philosophe, quod eum in periculi eas mus timuisti tu, et palluisti; ego neque timui, neque pa11ui3 9. Et philosophus aliquantum cunctatua, an respondere ei conveniret: et quid ego, inquit, in tanta vioIeutia tempestatum Videor paulum pavefactus, non tu istius rei ratione audienda dignus ea Io. ae tibi sano Aristippus ille pro me reaponderit: qui in simul tempore a simillimo tui homine interrogatus, quare philosophus timeret, eum iII contra nihi1 metueret Non ea aemissae causam os atque tui, respondit quoniam is quidem esset non magno opere sollicitu pro animam quissimi nebulonis; ipsum autem pro Ariolippi anima tia mere. I. is tune verbia Stoicus divitem illum Asiaticum a sese amolitus est. II. Sed postea eum Brundusium adventaremus, mollitique essent venti maria pereontatus eum sum, quaenam illa ratio esseti vorta aut, quam dicere ei supersedisaee n quo fuerat non alia digne compellatus 13. Atque ille mihi Iaeide et eomiter: Quoniam, inquit, audiendi cupidus ea, audi, quid auperiato brevi quidem, sed neeensario et naturali pavoTe,
447쪽
aorea nostri, conditores sectae Stoicae, senserint veIPotius, inquit Iege: nam et facilius credideris si Iegas, et memineri magis. 4. Atque ibi coram ex areinuta aua librum protulit Epicteti philosophi quintum 21ιαλέ- ξειον qua ab Arriano digesta congruere scriptis Ζηνω- νος et Chrysippi non dubium est. Ib. In eo Iibro scilicet Graeea oratione aeriptum ad hane sententiam legimus: Visa animi, quas φωντασίας phiIoaophi appelIant, quibus mens hominia prima atatim speeie aecidentis ad animum rei pellitur, non voIuntatis sunt, neque arbitraria selvi quadam sua inserunt aeae hominibus noscitanda. 6.
Probationes autem, quas συγκατα σεις oeant, quibulleadem via noscuntur ae diiudicantur, voluntariae sunt, fiuntque hominum arbitratu. II. Propterea cum sonu aliquis formidabilia aut e coelo, aut ex ruina, aut Tapentinua nescius periculi nuntius, vel quid aliud eiusmodi factum sapientis quoque animuin paulisper moveri, et contrahi, et palleseere necessum est: non opinione 1ieuius mali praecepta, sed quibusdam molibus rapidi et inconsulita, metum mentia atque rationis praevertentibus. 18.mox tamen in sapiena ibidem τας τοιαυτας φαντασίας, id est, visa iaciae animi sui terrifiea non approbat hoc est, ου συγκατατίθεται , ουδὲ προσεπιδοξαζει, est abiicit respuitque ne ei metuendum esse in his quidquam videtur. Is Atque hoe inter insipientia sapientiaque animum differre dicunt, quod insipiens, quaIta sibi eoae primo animi sui puIa via aunt saeva et pera, talia vere ellae putat et eadem incepta, tanquam a iure metuenda sint, aua quoque assensione approbae καὶ προσεπιδοξαζει ' hoe enim verbo Stoici, cum superiata re disserunt, utuntur. 20. Sapiens autem, eum breviter et atrietim eoIore atque vuItu motu est, ου συγκα--τατίθετας, sed atatum vigoremque aenientiae uae retianet, quam de huiuaeemodi visi semper habuit, ut de mianime metuendis, ae fronte faIsa et formidine inani te Titantibus. I. Haec Epictetum phiIosophum ex deer .
tia Stoieorum sensisse atque dixisse, in eo, quo dixi, IN
448쪽
hro Iegimua annotandaque esse ideire extatimnuimus, ut rebva sorte id genus, quibus dixi, obortia premacere aenaim, et quasi aIbescere, non insipientia eaae hominia, neque ignavi putemus, et in eo tamen brevi motu nat rati magis infirmitati cedamus, quam, quod esse en .
I. Quinque sunt hominum aensus, quoa Graeci αδ-φσεις appellant, per quos voluptas animo aut eo ori qua ri videtur: ualua, tactus, odoratus, visus, audit a. Exhia omnibu quae immo die voIupta eapitur, en turpis atque improba existimatur 2 sed enim quae nimia ex gustu atque tactu eat, ea voluptas, sicuti a lentea viri
censuerunt, omnium rerum foetissima est eosque m
xime, qui duabus istis beIIuinis voluptatibus eae deduclerunt, gravissimi vitii vocabulis Graeci appeIIant, ei
ἀκολαστους, vel ἀκρατεις nos eos vel incontinente ducimus vel intemperantes; κολαστους enim, i interpretari eoaetius veIia, nimis id verbum inaolena erit. a. Istae nutem voluptates duae gustu atque laetus, id est, ibiudines in eibos atque in Venerem prodigae, solae sunt hominibus ommunes eum hellula, et idcirco in pecudum serorumque animalium numero habetur, quisquis eat his serinis voluptatibus praerinetus. 4. Ceterae ex tribus Hii sensibus proseiscentes, hominum esse tantum propriae videntur. 5. Verba super hae re AristoteIia phi-Iosophi adaeripat ut ve auctoritas clari atque ineIyti viri tam infamibus nos voluptatibus deterreret: ι τία κατα τὴν τῆς Μῆς ῆ γευσεως ηδοκλιν γινομένην νθερβαλλωσιν, κρατεῖς λέονται Or τε γαρ περὶ τααφροδίσια, κολαστοι, or τε περὶ τα τῆς τροφῆς απολαυ-
449쪽
αν et ἡδύ απ' ἐνμων δὲ ἐν τω λάρυγγι Aι καὶ Φιλο- ξενος γερανου λαρυγγα ευχετο χειν. οἱ δὲ κατα τὴν
ωμεν ἡδεῖα ἡ δὲ τοὐ ροδου ἀεὶ ηδεῖα. 6. Quia igitur
habena aliquid humani pudoria, voIuptatibus istis du hua oeundi atque eomedendi, quae unt homini eum sue atque asino communes, gaudeat et Socrates quidem dicebat, muItos homines propterea velle vivere, ut ederent et biberent sese bibere atque esse, ut viveret. B. Hippocrates autem divina Vir scientia, de coitu venereo ita existimabat partem esse quandam morbi teterrimi, quem nostri comitialem dixerunt. amque ipsius e
ha haee traduntur rii συνουσίαν εἶναι μικρὰν ἐπιληψίαν
modi is eae, frigide Zaudari, quam συνδειν ἐωνσore. I. Turpiua esse dicebat Favorinus phiIosophua exta me atque frigide Iaudari, quam inaeetanter et graviter vituperari a uuoniam, inquit, qui maledicit et vituperat, quanto id aerebius facit, tam maxime ille pro iniquo et inimie ducitur, et plerumque propterea fidem non capit; sed qui infoecunde atque ieiune laudat, destitui aeausa videtur et amicus quidem ereditur eius, quem Iaudare vult, sed nihil posse reperire, quod iure Iaudet.
450쪽
aeribluitur, Iepidissimi et eIegantiarim omne genua diserti. 2. In his quaerit, quam ob euutam, exunt, ut, quibus Invasit repentinua ei magnae timor, Immmque vivo statim cita fiant. 3. Item quaeaerit, euae Reae dat, ut eum, qui Propter ignem diutius tetit, ibido rarinae Ia.eeallat. 4. e de Ivo quidem inter timendum PTona a que praeeipiti, nullam esse vieit, quoa timor omnia ait algissena quem ille appeIIat, ροποι οπι quae vi origoria anguinem eiadoremque omnem de sumaea Eorporis cute eogat penitu et depellat faciatque imul, uti, qui timent, anguine ex ore deeestente palleaeane 5 Ia a tem inquit, angula et eaIdor in intima c. tua movet plerumque Iuum, et ineitati me urina mehra ex agni
Proximo laeta verba haees uit: ὀ δὲ me μακαλῆτο
πεπηγος, ῶσπερ ὁ ηλιος την χιον
Eae Aristotelia libris rarentum, quod nivis aqua poeta pessimo
sic e quod ex nis crystarara concreatur.
I. Iu Tiburte rua concesseramus hominis amiel diri , iis aetate anni stagrantiallima, ego et quidam alii aequa- Iea et familiares mei, Ioquentiae aut philoaophiae sectatores. 2. Erat nobiacum vir bonus, ex Peripatetieadiaeiplina, bene doetua, et Aristotelia unice iudiosissimus. 3. Is nos aquam invitam ex diluta nive bibentes coercebat, severiusque inerepabat. Adhibebat nobis auctoritate nobiIium medicorum, et cumprimis Aristotelis philosophi, rei omnis humanae peritissimi qui aquam nivaIem fregibus an et arborihuario undam dieeret, sed hominibus potu nimio in-Iubrem esse tabemque et morbo sensim atque in diem Iongam visceribus in, seminare. 4. Haec quidem iII ad nos prudenter, et benevole, et aa idue dictitabat sed eum bibenda nivis