장음표시 사용
61쪽
Tertium restinioniunx aetate posterius, sed nive inini , Rin L suppedita Rufinus Recognse tomim Interpres, qui , in Pra
satione ad Versionem suam, Linum B Chium dicit in s disse QClementem a Petro Romanum Episcopum constit tum esse. Unde falso tamen, non pi recentiorum finxerunt,
totiun hane traditionem auctoritate Rufini iam Nec Rufinus unice ex Recognitionum Libris hane narrationem hausit, allegat enim eam, ad confirmandos illos Libros, tanquam aliun de Petitam, e quam nemo in dubium revocet, qui in illis reuis versatus sit. Non poteratautem ignorare Rutarus, quid ea de re Romani sentirent, e quid eorum Catalogi vel Hul rici serrent. Fidem ergo adhibere debemus ipsi. Catalogi Romani auctores, Minde compactus Liber Pontρ Catalo
scalis, quarto loco adducendi sunt Agnosco eo Auctores ex II::
Rufino &Recognitionibus ea petiisse quae eadem habent sesque. Me ipsum indicio est, eos Russini dicta vera comperisse, nec alios An istores suis qui aliam sententiam foverent. Quom do ignorassent Catalogorum compilatores tam notabile factum Quomodo Russinum qiniti essem, si auctoritates reperissent contrarias Caeter rearenaei Megesippi auctoritates gravi, simas licet omnium , id circo non affero, in se iis uam 3 ut de graviori adhue Hermae loco. - megi in iis a is olem -en affrnumte praeferri, --ero paucioris. Quid igitur si nonnulli assii mene, nullas neget Et hic est casus ille. Nam vidimus qui Erment. Qui neget nullas est, vel qui talia dicat, quae curn hoc negotio congruere non possint. Itaque nullus meus est denus γυμrite des,itandi. Nini morerium Eusebii Chrones iam, aealiorum reeentiorum, quos pro lubitu temporim, notationes
eonfinxisserae nominibus Episcoporum addidisse, vel potius eorum amios aliis Erliis mil. alligasse, constat, fingulis
62쪽
f. a. a. sed en graviorem testem Ipsum nempe Clementem: Ripsi qui sane non ignorabat quis eum Episcopum creasset. I r haec ii, i secunda Clastis Argumentorum, quibus probo eum al)etro Ia euius ordinatum esse. Nempe si Clemens Episcopus jam fuerit cum tempus Epistolam suam ad orinthios seripsit, Et siti pistolam illam es ' non sui post mortem Petri Scripserit, egregie sane demonstra . bitur ne sis mea. Et multo magis, si liqueat eum jam Episcopum fuisse, cum dissidium Corinthi oriretur, hoc autem 'iso Petro contigisse. Haec jam vera esse ostendam.
Potuissem eo labore supersedere, cum non pauca hanc in remiam collegerint Viri summi Pearsonius, modwellus. Sed cum nec materiam hanc exhauserint , nec eorum Libri in omnium manibus vetientur is necessaria tamen Lectori sit horum argumentorum notitia , paucis ea contraham, .hie inseram , ubi occasio sese offeret, de meo nova asserens. Primo Clemens scripsit stante Templo Iudaico. Nam nusquam mentionem facit dirutae Reip. Judaicae, minarum Christi impletarum, quae alia sunt, quae sesebant, Christiam tunc temporis, sedulo inculcare. Imo Clemens scripsit no dum obsessa Hierosolyma A Judaeis nondum 1 Romanis graviter victis, ob eandem rationem. Sed Capta est Hierosolyma
A. o. obsessa A. G. bente, quo Judaei undique caes. Ergo Clemens A. 67. vero ineunte scripsit. Sed Apostoli
alterutro horum annorum mortui sunt, nempe A. 68. VII L it Martias. Scripsit vero post eorum mortem Clemens, utpote cujus mentionem facit. Ergo sorte mense Majora. 68. Quod verum esse, cum omnibus circumstantiis concordare apparebit. Secundo, Clemens mentionem facit Hierarchiae Ecclesiis sticae Judaeorum cultus eorum Sacri, etiam Sacrificiorum. De his omnibus in praesenti loquitur tempore, tanquam quae: tunc adhue serent cum scriberet χιε si ἰδίαι iobγια,
63쪽
sie saepe. Ergo iterum ante A. o. scripsit Clemens, quo dirutum Templum, multus Judaicus abolitus. Tertio Clemens scripsit immediate post Persecutionem Neronianam, ves ea iam desinente Delii autem post amyrium postolorum, qui dubio procul ultiniae, praecipuae victimae fuerunt. Desiit ut verosimile et , quia Nero susque Praefecti, aliis negotiis districti, de Christianis opitare non
poterant. Desit me eum Neronis vita, qui medio A. 68. periit. Tunc ergo ves brevi post scripsit limen, id est non integro dimicio anno post Apostolorum mortem. Quod vero Clemens vel persequutione adhuc licet debili durante,
Vesta vix sopiti, scripserit, id ex Epistia ejus manifestum
est. Ubi de Petri, Pauli, aliorum Martyrio agens,in risesequutionem describens, hos Attilataqid est , i m proxime fuisse dicit, hac erat γε, σῶ. Idem suadet tota ejus hac de re oratio , quae ita facta est, ut ap- Iareat eum tantum non prae oculis habuisse, dum scriberet, eae quibus agit. Quarto, ipsum illud pro me affero, quod vulgo huic sententiae opponi solet, nempe quod Ecclesiam Corinthiorum an-t vocet, ἀρχαi ιαν , cum manifesta ad Ecclasa Romis nimietitione. Jam si scripsisset Clemens v g. sub Domitiis
no circa A. XCV. tunc Ecclesia Romana per XL annos stetisset, ab eo tempore numerandos, quo Petrus Romae Evangelium praedicavit, Corinthiaca forte per XLV. si Pauliis circa
A. LI. vel LII. Iter illud Corinthum secerit, quod XVIII narratur. o hac autem distantia evanescit differentia. U. annorum, imo plurium. Itaque inepte Clemens αἰ χαῖον
Ecclesiam hanc appellasset. Sed si scripserit Clemens A. VilI steterat Ecclesia Romana per II hirciter annos, Corinthiaca per VlIL Qtiae differentia ea est, ut comparationem mereatur. Adde quod Eccles Romana bene formitasueti modo A. LVII. quo ei praesectus Linus, vel potius A. LIX. quo mentiles accesserunt magno numero, Paulus
iis Episcopum separaIum letum dedit, de quo pha Caelo
64쪽
rum de voce αρχαῖα nemo dubitare debet, quasi hic non conveniret, rim non semper magnam antiquitarem denotar, quod Dodwellus ex Act. 9XI. 6 docuit, ubi nasis Cyprius circa A. LII. antiquus discipulus α. 9ain dicitur fuisse Cypri autem Evangelium primo praedicatum fuit a Paulo A. XLV. ex Calculo Marsonii Itaque VI. vel VII annorum discipulus Risset. Quidni ergo Glisti VIII. annorim nitiqua sit, praecipue respectu Ecclesiae Romam: quam sere alitio
tanto quoad aetatem superabat l
. Episcopum vero fuisse jam Clementem, cum Epist Clemens iam uinorinthi, scriberet, milii videtur extra dii imine.
efii eusti Ecclesia Romanae sententiam inquirebane C seliberet inihil oportebat ergo totam Ecclesiam respondere. Ergo oportebat eum Litteras scribere, qui Ecclesiam repraesentare Iideretur me vero nonnisi Episcopo conveniebat. Deinde, illa tempore adeo rari erant inter Christianos Viri docti, de qui negotiiun adeo dissicile tractare possent, ut vix alius reperiri potuerit, ouam Episcopus qui ad hoc aptus fuisset. Frustra itaque Dod Mellus nuic thesi litem movens contendit, non parsuisse, ipse Episcopus Corinthiis scribereti utilis est ratio quam adducit Nempe litem sim quoriindam exilis C
rinthia, eontra Episcopum suum suosque praepositos. Itaque Epitcopum Romanum, tanquam paritum sudii suspectum, de hac queresi judicare non potuisse. Harcio essus, quae eadem litate eonvertere potam dicereque, item fuisse piscopi Corinthii ejusque eictatorum, contra quosdam laicosis belles, adeoque Populum Ecclesiae Romanae merito suspectiunsuisse Episcopo Corinthio. Unde Judicium Episcopo Romano relinquenaum. Sed haec inania. Utriusque partis re a batur,4 utraque pars Romae, judicare des erit, nempe in eopus cum Clerciis populiis. Sexto, Ne quis dubitet Clementem Episcopum fuisse eum sciareret, testes adduco omni exceptione hic majores, ego sinum arenaeum, quorum ille ap. Eusebiwn H. E L. III.
65쪽
tur Mir κλήει - , - Κλημεν τ' seditionem Corinthiorum ortam esse, quae scribendae Epistolae occasiosuit. Hae e verba. nulla nuchina perverti possunt, quin tempus Episcopatus Clementis notent. Idque praecipue clarum est ex Irenaeo, qui ordine Chronologico Episcopos Romarios recenset Qqui nec si Petro dc Paulo, nec sub Lino, nec sub Anenilet ejus rei mentionem facit, sed ubi ad Clementem devenit, seu bu, i quit, contigit, c. sistimo, Non tune selum Episcopus erat Clamens, cimi Aliae an
dissidiorum causa Corintluis scriberet, sed S cum ipsi illa di, a lo
sidia orirentur. Nam ea quae ex Egesippo S Irenaeo citavimus, notae ct ad istud, non ad illud tempus reseruntur. Sub hoc, ciuiunt, gesippi sui dissidium Corintlii. Jon diuidium illud aliquod certei ςΠNi tempus viguerat, quo pu Corinthii pacem recuperare quae- ii, simini. Deinde tandem Romam legatos miserunt. aegati illi diu detenti sunt, unde Clemens passim multis excusationibus moram purgare atagit, eamque persequutioni tribuit. Cum vero res uinerit circa A. 68. medium ut dictum . prare noeesse est legatos A. 6 . venisse, dissidium eo amio medio vel ineunte ortum esse. Et procul dubio iverunt Corinthii, non tam ad Romanam Ecclesiam consulendam, mulio minus Clementem, 'ma Apostolos, ut jam cilis ad intuin, quod hujus Episses ostendunt itide cum e sequutio, armcarceres non permitterent Apostolis vel Legatos audire, vel alloqui, nec tamen Clemens vel Ecclesia ipsis viventibus respondere auderent, idcirco mora facta demum Anno insequente
responsum datum. Igitur patet Clementem jam Α. LXVII. medio Episcopum fuisse, viventibus Apostolis.
Octavo, Hermas, cuius Pastorem hodie adhue habemus, ilibus jubetur Clementi revelationes suas tradere, aliis Ecclesiias mitte a ce in tris. Hoc vero an us sitit omnino Episcopi, de quo lim Dod ellus. Iam Hermam ante Hierosolyniam Aptam scripssse multa suadent, quae laudatus Dodwellus remisit.
Pisor fuit, quod Hermas rudicii Dei in V os occa
66쪽
DE SUCCEGsIONE, dcci Ap. III. sone licet oblata, mentionem non faciat quod de tribulatione
ventura, iudicio, consummatione temporum instantibus, ita loquatur , ut solebant Chiistiani alit Judaeorum ruinam, ex male intellectis Christi vel bis quod plerosque Apostolorum adhuc vivere indicet, & quae alia sunt. f. q. Transeo ad tertium genus testimoniorum, quod mihi 'l' δ' Chronologia suppeditat. Nempe ita cohaelint mnes Chro-
Chiono nologiae meae I piscopali partes, ut, nil omni allabefaetentur,
logia. nulla particula rejici pollit. Quod cum ita sit, singula indicia, quibus quorundam Episcoporum tempora stabilivi, pro arili mentis haberi possunt, quiuiisin hoc meum de Clemente systema confirmetur.
Exempli causa si verum sit, Sedem Romanam vacasse anno CVII. Verum est Clementem vivis Apostolis Episcopum sitisse. Nam si Clemens vel parvo tempore serius detrudatur,
cum de annis ejus successorum constet, omnino invenietur
Λ. CVII. aliquis Episcopus Romae fuisse. Sed verum est vacasse sedem Romanam anno VII. ut infra suo loco ostendetur. Ergo. si verum est Hyginum sub initium Hadriani circa A. rar. mortuum esse, verum est Clementem Apostolorum tempore Episcopum fuisse. Nams serius evaserit , serius Hyginus siderit, de serius adeo mortuus fuerit sed Hygini tempus extra dubium reponitur suo loco. Ergo Et sic porro. Nova Indicia sngula nujus artis Capita suppeditabunt. Ergo ex his omnibus apertum mihi esse videtur, quod Clemens, vivis Petro, Paulo, piscopus Romae evaserit, circa Annum LXVII. s. f. s. Sed isthic maxima nascitur dissicultas. Verum est 1 inuo Clementem vivis Apostolis, qui A. LXVIII mense Febru IEhhmo ri mortui Episcopum evasisse jam anno XVII. quidem Episcopi medio per . Argum. . Sed verum est etiam Linum esse non encletum ante lenientem sedisse, quod ipse probavi Cap.
PQ μφις materiam constat ex omibus Catalogis invi sedisie XII.
67쪽
mnos . adeoque usque ad ann. LXVII. aliqua huius anni pa te inclusa. Quis ergo locus supererit Anenciet, Quem tamen etiam XII annis seculis, Euin,ius ruatalogi Romani ait Hores tradunt. Et Linum quidem tamdiu sedilia frustra negavit Dodine Ius, qui sibi finxit, successionem Romanam usque ad Evaro sum tenebris plenam esse, tanquam Historiae Ecclesiasticae tempus sabulosum. Sed ne dicam ipsum sibi non bene hac in re constare, lassicit eum hoc Paradoxo nullo argumento probasse. Unde sarta tectaque manet Catalogorum 8 Historicorum, qui de his temporibus egerunt, auctoritas. Unicarius ratio est, quod nesciverit auctimini sententias de his conciliare, vel tempora haec accurate sagere. Sed non haec a ctorum culpa fuit, verum Dodwelli. Deinde ne hoc, sat objectioni. Nam etiamsi Linus non dicatur XII. arimos
sedisse, quod tamen Q. V. ostendetur, Constabit tamen eum anno XVII. mortuum esse, ut ibidem dicetur, nee Dod ellus negat. Itaque Aenim Ane lato cium deinrita
Nodum non solvit, sed secat eum Musonio, o elliis, Messeisi L mn scilicet Anenclatum XII annos sedisse Mars ius et II modo annos tribuit in Catalogis Nicephori, utychii, Syncessu Do eam tempus non fit sit, sed brevissimum statuitarit eminem non accurati est Chronologi ubi pares ex utraque parte auctoritates sunt, in aliqua re unam putem in Hypotheseos suae gratiam sequi, alteram ut salsam ejicere. 'AEqualis in aequalibus auctoritatibus est probabilitas. It oue rectius agetur, si ostendatur utriusque artis salvam ficem esse, Q a letum siquo seidii XII. annos, alio, duos annos sedisse. Praeterea nee hoe objectioni satisfacit, si enim Linus A. LXVII. sit mortuus , inuidem medio, ut suo loco dicetur, 'lemens eodem anno LXVIi etiam aedio succedent,
68쪽
ut dictum est, nequidem II Mnses Anachio supererunt, inest minus II anni. Tutius Dodwellus generatim pauxilium tempus nactet , assignat Sedis hoc audacter nimium, ne dicam absurde Cue Catalogos omnes sequitur Do ellus ab Evaresti, qui Clementi successit, tempore, lanice circa Lini, Aneacleti, Cle mentis tempora iis fidem derogat An impollibi Ie est metri riam horum trium Episcoporum permaniisse ad pc steriora tempora i An manifesto falsi redarguti sunt Catalogi quoad illud xxum Idem monumentum modo recipere, M do ejicere, nulla gravi adductum ratione, nonne hoc est ἰxotio λυωωiis Praecipue cum unanimi consensu omni: omnino C italos: Α- nacleto aliquot annos tribu int. Ego qui eum Dodwello Catalogorum auistoritatem agnosco, nec video cra quibusdam temporibus de digniores sint ac aliis, go inquam nee istieiis fidem derogo. 6. f. s. Nola potuit reo Anactetus successiisse Lino, sed se- Eos simul dit tamen Romae, quidem ante Clementem, per Cap. Is athe pr non ante Linum, per idem Cap. Ergo sedit un, cum Cleme ruitu te. Hoc ratiocinium adeo manifestum est adeo solidum, ut
omnes adversariorum ratiunculas superet, quas tamen deinde excutiemus. Ita Catalogorum pondere nisus, tamdiu verum statuisse credam, quamdiu non credam Auctores illos homines fuisse stultos, ignaros, mendaces de nulla de dignos. Sed nimi hoc um c Argumento nitor. Illud me ducit ad Thesi, quam hie defendo verum deinde multa alia reperio, quae eam confirmant, indubiam reddunt. Itaque ad primam meam probationem adhuc sequentia addo. . Nempe , secundo, quod alii XII alii II annos Ahenesse in tribuant, hoc inde sicile conciliatur, cum XII integrosa nos sederit, sed eorum IX. ultra cum Lino, II. ultra cum Clamente, post Lim excelsum. Et vide quam belle omnia.
Concordens Inde iterum fit, ut non pauci Catalogi Latinia Nicephori versio Anastas a eidem mclitorix annos
69쪽
oibuant. Sed de his annorum minutiis ex professo aetemus Cap. V. Tettio sunt quidam Au res qui dicunt Clementem -- mediate Lino successisse, iique non contemnendi. Eos mem lacii coarguere parum judiciosum foret. Conciliandi ergo sunt cum aliis, si fieri pollit. Sed non possunt, nil dicatura inum de Anaclitum una sedisse. Nam si Ana intus Lino successerit ordine,, Clemens Anacteto, salsi erunt illi' Α Hores sunt autem illi Auictor Constitutionum Apostolicarum, qui ex monumentis aevi Apollolici sua collegit, L. VIL p. q6. Et alii nonnulli, quos rectius arto loco colloces o, qui nimiero inito piscoporum
Romanorum, Cletum videntur praetermittere. Unde Cleme etem qui revera tertius, & si Petrum includas quartus erat,m
do secundum, modo tertium, imo urimum post Apostolos se vocari, alios confusonis essectus oriri notat Harsonius n. 33 exemplis e Clementinorim Epitome , Clementis artyriis QPseud Isnatio desumptis. Qui Auctores, lit te recentiores paullo sint, antiquis tamen ip si usi sunt. Adde, quinto, quod nullum testimonium nec disertum ἰric vel tacitum, meae sententiae opponi queat. Nullus antiis
quus indicat, vel Cletum aut ne,cletum mortuo Lino deismum ei surrogatum esse, vel Clementem non prius Episcopum evasisse, quam Ane leto mortuo. Polito igitur rem in dubio
iacere, omnino illa sententia praeserenda erit, quae Auctarum varia dicta conciliabit de rei naturae aptior erit. Ergo nos raevalebit. Attamen, quod sexto notandum, non ita in dubio res est, Et non.
vi modo liberaliter supposui. Nam licet nemo neget Linum, μενα Cletum una sedisse Antiquorii scia sunt tamen e o ζζζ'utrario qui id diserte assi ment. Nempe primo, Catalos La 'tini multa exemplaria, v. g. Liber Ponti scalis qui e melioribus Codicibus concisus est, d antiquum exemplar aetatis Gregorii
Id. ouod liti. B. notavinius, in quo Linus xletus sub Pe- - Chorvis pimodo sitisse dicuntur secundo, Rinnus α
70쪽
des a Rufino totam sabulam ortam esse, quod ratis assim auro etiamsi verrum esset rei veritati non derogaret Nec enim Russinu id factum, in propriam coniecturam refert, sed ut rem notissimam, indubiam, quam Romani, inter quos plerumque vivebat do quorum res optime noverat, ignorare non poterant. Russin id certe non usumpsit tertius testis Epiphanius . haesita Epiphanius cur non omnibus credita est illa historial Facile est respondere. In Orientalium manibus praecipuum, quod circa Historiam Ecclesiasticam vel sabatur monumentum, Eusebii erat opus A quo discedere reliuioni ducebatur. Quid nunum ergo multos fuisse qui, traditionibus vel Libris in Oriente parum notis, posthabitis, Eusebium Hero illum suum sequerentur Eusebium autem Linum, letum Glementem successive Episcopos statuisse, non diuiteor. Sed cum iam constet, evin annos Episcoporum ad Epoclias suas, ex proprii modo conjectura, alligasse, idcirco eius Auctoritarem hie non moror. Caeterum Epiphanium in eam sententiam inclinasse, quam hic amplectior, ostendit ejus Catalogus Episcoporum,
. manorum quem sic concipit Petrus aulin , Unus χυ- tus, Clemora, Linum S Cletum simul sedilia statuens, ut etrum
Paulum. Sine ratione atque adeo inepte pro His corrigunt legunt dii , AMPNiri'. Si isti ex Mi
saciunt ἀνεγκλησο non erit cur aliquis miretur e Aia-ληα factum νακλητ' per conjecturam relatam supra P. II. 1
Exigit itaque omnino Historia veritas ut Limn Cle tum una sedisse statuamus, Alementem vivis adhuc Ap, stinis subrogarimi esse. Qiodii Ultandum erat.