장음표시 사용
431쪽
De Futura udaeorum Restauratione. s
ADIICIAM Us hic Canticum Simeonis,
cum Jesum Infantem ulnis amplexUS, CX-
clamavit, Par Mi tamen gentibus, Vς Π riam populi tui Israelis. Cum dicitur Christus natus in gloriam Israetis, durum
essetet perversum dicere, eum natum esse in perpetuam ruinam Israelis. Perpetuam dico, si nullum sit futurum tempus in quo ad gloriam Israelis venturus sic regnaturus. Revoca, si placet, in memoriam,
Quae 5 quanta dicta sint prius a rophetis de gloria Israelis in temporibus Messae futura. Et quandoquidem de Davide mentio jam facta fuerit, ipsius salinos aliquos inspiciamus. Νonnulla dicuntur typice de Davide, quae complentur ultimo in Messian cibi de Messia agitur, c ipsius tem-POra celebrantur, denunciatur ira in Gentes, in Israelem salus c triumphus 'al. ii. 6, c. Ial. xlvii, d xlviii, d cxlix. addes a lxxxv. . . ubi stelicitas Israelis, temporalis o spiritualis describitur.
Nondum advenerunt ad Judaeos haec laeta tempora sed quid prohibet tandem esse adventural secundum promita Dei, rophetarum PQ sancti Angeli. TERTIO objicitur, sive ad proposita respondetur, Haec propni a Judaeis data erant Conditionalia, . conditione non impleta promissio non obligat sponserem. At inquam ego, si una sposponderit, se gratuito remissurum esse conditiones, aut essicere Ut et nesta-
432쪽
praestarentur, troVis modo valeret usque promi una. Conditiones requisiitae sunt poenitentia PQ conversio ad Deum hanc gratiam se daturum promisit Deus ; populus que erit promptus, paratus N. Voluntarius Pul, c 33 in die virtutis divinae Dein Cum dicunt Prophetae reitauratum iri Judaeos, una dicunt remissum iri eorum peccata, Per. XXXi. 3 . cc xxxiii. 7 8. Mic. Vii. 8, 9, 2 O. Hos xiv. . Quandoque Deus ex meragratia suoque beneplacito favorem indulget prorsus immerentibus: Ita Judaeis primum dein Gentibus Judaeisque in filios assumptis peccata remittit ex paterno affectu, cpacti sui recordatione: ut apud rophetas dicitur saepius. Atque hujus gratiae particeps S. Paulus, cum adhuc infestus esset Christianis ex persecutor vehemens, futUram salutem Israelis praedicat, memor promissi, foederisque haud poenitendi, cum atribus initi, Rom. i. 26, 27, 28, 29. Denique Christus moribundus intercessit pro Judaeis, precesque fudit ad atrem ut remitterenturiis peccata : reces, opinor, haud inutiles
aut inessicaCeS. SED Ut rem totam expediamus: Quicquid nefandi perpetraverint udari in Je-
re animi, ubi viderint Filium hominis venientem in nubibus coeli, Dav. vii IJ. Mex eo, Author et Maccab. i. 7 8. Tum plangent super Eum, Lenedictum dicent, ex pro Messi agnoscent. Mat. xxiii. 39.
433쪽
De Futura B orum Restauratione. I I
xxxiv. o. oh. xis. 7. Foc. i. 7. neumque finem Deus effundet Spiritum graia Zech xu. tiae X supplicationis in domum Davidis, atque dona Spiritus sancti, I a xxxii. s. dc xliv. ., liv. II. oelii 28. Novum
etiam corin circumcisum, novumque Spiritum inde eis, Fer xxxii. O. TE . i. I9, 2o xxxxVi. 26, 27. Ecquid praeterea desideraturi Superestne ullus locus tergiversationi Finem media, conditiones, praestita curabit Deus. MONENDI sumus praeterea, haud opportunum esse Christianis isti re1ponso de conditionibus promistarum nimium inhzrrere: ne locus fiat simili responso Judaeorum, de tempore adventus Messiae disputantium. Aiunt enim illi, citius quidem adventurum fuisse Messiam, nisi impediissent eorum peccata. At promissum suisse conditionale quod cum ex parte eorum nondUm
fuerit expletum, de nec ex parte Dei. Praeterea dicunt, si Deus potest, illaesa veracitate sua exilere promissa Judaeis data, Quidni Christianis etiam dati Eorumque, sive de secundo adventu Messiar, sive de conservatione novae suae Legi d Ecclesiae, spem de expectationem eludere. trandoquidem non minus abusi sint sua religione Christiani, quam olim sua Judaei. HACTENUS id egimus, ut remoras illas aut responsiones amoveremus, quibus vim Vaticiniorum quae celicem sortem Israelis respiciunt, effugere conantur nonnulli. In
434쪽
istoc numero ii sunt praecipui aut pars maxima, qui dicuntur II orsari nempe qui resolvunt in Allegorias Prophetias illas quae secundum Literam e Verborum significa itum ad populum Judaicum terminantUr,
aut pro rata portione competunt. Concessinius antea, S usque concedendum est,
Stylum Propheticum esse multis in locis allegoricum, aliisque per hyperbolas, metaphoras, parabolasque figuratum. Sed ca-Vendum ne prorsus in allegorias evanescant Prophetiae, nimia interpretandi licentia. Cum apud Isaiam, aliosque plures rophetas P Clarus rerum ordo temporibus es.siae futurus describitur, in illa descriptione si forsan occurrant nonnullo locutiones figuratae, non ideo rejicienda est res ipsa aut summa rei. Denotant saltem dictiones illae Propheticae tempora oelicia inde futura, Vitamque beatam in genere miram Puta rerum copiam, Valetudinem firmam, naturam externam mitem PQ innocuam: acem denique, statumque incolumem e securum. Hίec nisi concesseris, tunc sensum generalem subesse verbis propheticis, prophetia illa transit in Fabulam Dream. A dices forsan, Regnum quidem Messiae secundum rophetas fore Paci cum, vitamque subditorum ipsius placidam claetam, serenam 5 inturbidam Quod vero his bonis non fruamur hodie, id fieri culpa nostria, eo quod Ipsius praecepta non sequamur c doctrinam Evangelicam Recte quidem
435쪽
De Futura udaeoruU Restauratione. IO3
quidem mones, nos parum obsequi praeceptis Evangelii, sed conditiones adjicis
Prophetiis quae absolutem impliciter enunciantur: c quam incongruum incommodumque sit, tuopte ingenio conditiones tacitas imponere rophetiis, ostensum fuit antea. Sufficit Deo sua potentia, simul re sua bonitas, ut data praestet promissa, cquaecunque sunt necessaria ad ea praestanda. raeterea, utcunque haec sint ex parte nostra, heu nimium culpanda : Non patiatur natura hodierna quae penes Deum est)coeli inclementia, infoecunditas seli S co Porum nostrorum infirmitas, Ut promissa rerum ubertate, vita facilia longaeva potiamur. Adeo ut hinc de illinc promissa nondum sint impleta Sed pergamus. I hoc argumento de Resauratione Pudaeorum, duplici modo, ut vides, diminuunte mutilant promissa Dei Interpretes illi. Qtiae pectant ad Judaeos secundum vim
Verborum, transferunt e unice accommodant ad Christianos. Dein exclus1 temporalibus, quae memorant rophetae Una
cum piritualibus, restringunt haec penitus ad spiritualia . caelesta. Utroque modo ad Allegorias confugiunt. Cum Judaeos excipiunt e excludunt, id agere videntur invitis rophetarum verbis, rebusque ctemporibus designatis: ac etiam locorum d populorum nominibus, ut supra diximus. Deinde, cum bona ' temporalia omittunt,
436쪽
aut transmutant in coelestia, alteram partem promitarum abjiciunt, de his enim ac illis perinde fit mentio a rophetis . Ut ex neutra parte deficiant promissa Ρrophetarum futurus est sic mihi videtur insigniori modo quam hactenus, Rex Iudaeorum Christus Certe hunc titulum nunquam respuit, atque dem titulus, dum penderet in cruce, non sine Numine divino, Mis. ωkvii affixus Uit moribundo. Ut d mortuo, a 37, i. primariis sacerdotibus scribisque per exprobrationem commemoratus. Adhaec quoties
Eum pro Rege Judaeorum aut Israelis agnoverint, sive Gentes, Mat. i. . sive populus Judaicus, Mar. i. o. oh. xii.
I i. cci. 9. non abnuit, non redarguit quempiam ea de re Christus. Praeterea, Discipulos eum proclamantes Regem adeo non repressit, ut dixerit, Idem exclamaturos fuisse lapides si tacuissent Illi, Luc. ix. 38. Denique, Christus ipse interrogatus alitato, Essetne Rex Judaeorum, non abnegavit, quin asseruit sibi titulum illum,
quatenus Messias famamque de eo receptam confirmavit.
Quas te, dic nobis, Quo sensu, iterati an Allegorico, dixerit italo Christus se esse Regem udaeorum. Quaestio proposita fuit sensu literati, responditiae Chris. tus aequivoces Nequaquam, sed quo sen-1b se dixit esse Messam, eodem se dixit esse Regem Judaeorum: mempe secundum Prophe-
437쪽
De Futura Iudaeorum sauratione. I 3Prophetarum oracula, ubi haec duo conjunguntur. Sed de temporibus sui regni re disia crimine ineuntis X gloriossi, errarunt Judaei: ec in eundem errorem inciderant Apostoli, - . . .
ΗΑ de re consulamus praeterea colloquium Jesura Pilati prout narratur plenitis ara Joanne, cap. xviii. Cum descendisset secundo in raetorium Pilatus, interrogabat Jesum D ne es Rex Judaeorum 8 Jesus vero, ante datum responsum, quaesivit a Pilato, unde illud habuerit, a seipse an ab aliis. Tua gens, inquit Ρilatus, S primarii sacerdotes tradiderunt Te
mihi. Vuid fecisi 8 Respondit Jesus, Reg
num meum non es ex hoc mundo Si ex hoc mundo esset regnum meum, mei mini tri cert sent ne traderer Judaeis. Nunc autem Regnum meum non es hinc Subjecit inde ilatus, Ergo Rex es Tu Respondit Jesus, Tu dicis me Regem esse. Ego ad hoc natus sum, S ad hoc veni in mundum, ut dem te stimonium veritatio 1ve,
ut quod Verum est, testarer. Quam autem veritatem hic testatur, si non prae-
memoratam illam, Quod fuerit Rex Judaeorum Atque hoc est illud ipsum testimo-Timi. 11'nium quod respicit S. Paulus, cum Timotheum hortatur ut Martyrium non refugiat, aut metu mortis professionem suam deserat, citans exemplum Christi, qui professus est se esse Regem Judaeorum, etiamsi id fuerit cum vitae periculo. SED,
438쪽
SED, ut vides, suae assertioni temperamentum aliquod adhibuit Je1us nempe se nondum potiri de facto suo Regno ec majestate Regia aliter inquit, me defendis. sent mei ministri, mei satellites. Nunc autem meum regnum non est hinc. Ac si dixisset Jesus, Nunc temporis est enim particula temporis Nunc regnum mihi a Deo promissum, vendico quidem sed non
exerceo non hodie, non ὀντω νύν αἰωνι, ut
nihil Romanis metuendum sit a meo imperio. Ita voces illae non ex hoc mundo, nunc, non qualitatem regni Christi, sed tempus ejusdem exercendi, nempe more regio, denotare mihi videntur. Vide parabolam Christi, Luc. ix. 2, c. UNCTU fuerat in Regem Christus, sed non tam facto quam ure se Regem adhuc exhibuerat, plenum dominium postea accepturus, ut David ipsius ypus, Idam. xvi. 2. Secundum oraculatrophetarum Idem futurus erat Rex Judaeorum S Meiasiali Atque ita apud Matthaeum, cap. i. 6. exponitur Vaticinium Michaae Ex Te, loquitur de Bethleemo, exibit Dominator, qui reget populum meum Israelem. Si de Spirituali regno hoc intellexeris, non minus ad Gentes quam Israelem illud pertinet Quin re nondum regnavit Christus in Judaeos, sive literaliter, sive spiritualiter. Ρerstant adhuc rebelles, ut antea diximus, in Christum Regem, et a fide Christiana penitus
439쪽
D Futura Ddaornm Resauratione. Io penitus alieni Excusses Christi utroque
Jugo. ANαυΑ haec, sive spiritualia. sive temporalia, non impleta hactenus viderimus, 1altem quoad Judaeos, non ideo mirabimur: multo minus desperabimus de fide promis-
serum Singulis Dei promiis implendis
prae1criptum est suum tempUS, necdum V ni his promissis praestitutum tempus. Ondum introisit plenitudo Gentium, it loquitur Apostolus Rom. xl. s. monuitque Christus, conculcatum iri Hierosolyma fiscor iii. que dum completa fuerint tempora Gen yyr 6-tium. Illis expletis, auferetur velamen Rom. xi. quod obductum est cordibus Israelitarum, F atque ea caecitas quae evenit Ι1raeli. Et exinde regnaturus est Christus, tam literaliter
quam spiritualiter in Domum Facobi secundum repetita utriusque foederis oracula. REGNUM externum cc temporale, ut Vides, non excipimus. Cum a Christo quaerebant Apostoli post ipsius resurrectionem, num illo tempore restauraturus esset regnum Israeli, Act. i. . Regnum temporale intelligebant. Et quid iis respondit Christus tEos errare nou scientes Scripturasimvllum ei promissiim esse regnum in Israelem. Illo quidem response nihil fuisset opportunius, si sensisset Christus penitus errasse Apostolos, re toto, Ut aiunt, coelo. Sed nihil istiusmodi respondit, neque correxit aut subindicavit ullum errorem in Discipulis quoad rem ipsam, sed tantum quoad ratio
440쪽
ne temporum in inquirendo tempore eorum repressit curiositatem. Non es, inquit, vestrum nosse tempora, inopportunitates e quas Pater Iosuit in sud potesate
Neque aliter eos corripuit, instruxit aut informavit. Mat. xx. ARITER cum Zebedaei filii primas petebant sedes in regno Christi, de regno externo e temporali locuti sunt, nec tale regnum ei futurum negavit Christus, aut Zebedaeorum fidem culpavit aut redarguit eatenus, sedlatri disponendas reliquit sedesd dignitates illas. Ab his locis S exemplis discimus, Christum, oblatis occasionibus, nunquam abnegasse regnum temporale
sibi futurum, nunquam ahdicasse jus illude titulum, nec rophetarum Vaticinia de suo regno ad merum Spirituale transtulisse. Nullus hic locus metaphoris, non magis negavit Christus se esse Regem Judaeorum, quam se esse Deum. Si dixisset Angelus ad B Virginem, sanctum Iesum concepturam, Deus dabit Illi Solium Davidis Oiritualiter acceptum regnabit in domo Pacobi spiritualiter Fuisset utiqtie locus aliquis restringendis antiquis iophetiis.
Quum vero de utroque regno, utraqUe gloria, spirituali e temporali, locuti sint Ρrophetae nec ulla facta sit deinceps restrictio aut nova interpretatio, sive verbis Angeli, regiam Christi nascituri dignitatem praedicantis sive per verba Christi, cum de suo regno publice aut privatim) ageretur nec denique