Defensio Arnaldina siue Analytica synopsis libri de correptione et gratia quae ab Arnoldo, doctore sorbonico, edita est an. 1644 ab omnibus reprehensorum vindicata calumniis ..

241쪽

rco Defensis Arnatrina,

quid, qui ligat, sed neque qui

nia dessetipsi pauid uberisis, nequa possit cf. de auctoris praestantistimi sententia dubitatio. Quid inde consequens sit vel rudioribus patet. Neque jam' neccsse est ut admoneam locum ob)ectum sic intelligi debere ut

gratia generalis valuerit ad co gnitionem Dei comparandam quod ego verissimum esse arbi tror: vel potius ut valuerit qui-Dusdam accedente gratia interi n. De his enim paucissimis lota quitur quos, ut in eodem libro cap. s. docet, inter gentes spiritus gratiae Dei discrevit. Est enim naturae sedula contemplatio velut primus gradus ad cogni- deinde accedens perficit, mei tem illuminans simul & voluntatem accendens.

Ergo quoniam auctor gratiam

Interiorem omnino necessariam

242쪽

sse Analytica Syno s. zor

ad bene agendum asseruit, nec aliam agnovit communem, quam externam iis plane annumerandus est qui gratiam communem

esse negaverunt.

Qui non vult media propria, eademque ad consequendum finem necessaria, is finem non vult proprie. si aliquibus, inquit Vasques , R auxilia salte Uficiem g P

tia negaret Deus : sequeretur nulli- modo salutem eorum desiderare. Et Potavius. b Si Deus certis tantum b Tom. r. modo necessaria praeberet auxilia , cum ne iis salus aeterna compar ri nequeat, non omnes salvos velli diceretur e sed eos duntaxat, quia bus opem ferret s reliquos nolle omnino salvos esse. Habet enim hoc voluntas omnis , si est ma es s. ria, ut quicquid appetit, ejus obtinendi causa quae siunt nec aria conquirat, ac fibi aliisve procuret. Et Anonymus Historia: Iansentanae scriptor, cujus potissimum causa in disputationem hanc in- Κ v

243쪽

Σ Σ Defensio Arnaliana, Loessus sum. ' Deum salutem velli nihil cs aliud quam media ad alu tem necessaria praebere. Ergo juxta auctoris nostri hypothesim Deus omnes ac singulos salvos esse non vult proprie , qui plerisque quod aci salutem omnino

necessarium est, negaVit. Cur ergo affirmat L. 2. cap. 2.19. 2S. 28. & in toto libro passim Deum velle quod non proprie non vult in ejusdem principiis 3 Si quis respondeat Auctorem nostrum, qui ut facilius Semia pelagianorum querelis satisfac

ret, gratiae Vocabulum nOVa qu

da & latissitae a notione usurpavit, salutis quoque nomen, quotiCs locum Apostoli de omnibus ac singulis promiscue interpretatur, paulo latius, quam accipi solet 'accipere videri; hoc est, pro sola Dei cognitione, quae est veluti primus gradus ad salutem ; non vehementer repugnabo. Nam si

omnia loca, in quibus Apostoli

244쪽

sse Anabrica Syno s. aos testimonio generatim utitur, si principia & conclusiones consideramus, solam Dei cognitionem assumit ac sibi proponit. In Libro primo cap. 11. de illa Fidei parte dicturum se deinceps esse

admonet, qua pie credimus Deum melli, ut omnes homines veritatis

Agnitione salventur. Principium, quod ad id confirmandum adhibet, est gratia generalis, negatque L. a. cap. 2I. ullum CX-tare aliud. Sive igitur novissima Xontemplentur secula, seμ prima , seu media, rationabiliter , , pie, reditur, omnes homines salvos seri Deam velle , semperque voluisse.

O hoc non aliunde monstratur, quam de iis beneficiis , eaque promidentia Dei , quae universis nationibus communi tmatque indisseremur impendit. Fuerunt enim, ac

sum qui odi dona ita generalia, us paer i orum testimonia ad querendum verum Deum possent homines adjuvari. Gratia genera-

245쪽

αo4 Defenso Arsaldina, lis, ut pluribus ejusdem certis ac evidentibus testimoniis effeci, nihil est aliud, quam praeclara& oculis nostris exposita corporum naturalium dispositio, cujus

tota vis in auctore demonstrando consistit: nihil ergo per se probat aliud, quam Deum velle M semper voluisse, ut omnes divitinitatem cognoscerent ex natura

pulcritudine. Hoc unum ipse insuperiori sententia concludit , dum naturae univeris testim nio omnes ad quaerendum V rum Deum adjuvari ait Ut ut sit, nego ex locis obje tis voluntatem beneplaciti, de qua sola hic quaeritur, concludi posse. Talis est enim voluntas finis , qualis mediorum, qua cxhibentur, ra i. Si media cum sine necessario conjunguntur, si

vel sola sine aliis per sese ad si nem consequendum plene sitfλciunt, proculdubio in sapientibus praesertim, qui vel iis uiuim

246쪽

tur, vel eadem exhibent aliis, antecessit finis voluntas sive absoluta, sive conditionata. Sin media exhibita necessario cum fine non conjunguntur, vel ad finem Consequendum non plene sufficiunt, hoc est si aliqua negantur omnino necessaria, dc sine quibus nunquam obtinetur finis; ex mediis exhibitis, uti manifestum arbitror ; consequens minime est finis ejusdem voluntas, ut jam observavi. Auctor noster gratiam interiorem necessariam esse ad salutem concedit, Cam-demque negat dari omnibus: ex ejus ergo principiis voluntas beneplaciti de salute omnium ac singulorum nunquam elicietur. Quaenam est igitur voluntas

illa generalis, quam Auctor in Volicitas posteriore libro constituit unco

Voluntas externa & signi. Tam mittis au lis est enim voluntas sinis, qua- toriis mediorum ratio, vel praepa- 'ratio. Quamobrem Auctor ipse

247쪽

2. Ob De n o Ar Mira, L. 2. c. 26. Voluntatem Dei de 1alute omnium non aliunde C

Mosa ait quam ex beneficiis Commum f. Media illa quae omnibus promiscue conserunt Pane externa sent, nec aliam cum fine proportionem habent υλπι inma- remotissimam' u Penus accedentibus aliis ad

3uram possin α impedimenta

. His conformatio

co orum caninium & inseri oue a ' ' 40 ν ς sensus, ali que id generis plurima, m*-m

Deum non modo esse docet

t longe praestantior est ita cc, readit, doclamam morum su-

e'erorum commune proponic

248쪽

omnibus. Non alia gratiae communis agnoscit genera auctor:

primum quidem perpetuum &Commune omnium ; secundum proprium Judaeorum , tertium

universis gentibus propositum ,& singulis hominibus, quibus Evangelium praedicatur. Haec

omnia tamen externa sunt: sine

auxiliis interioribus si quid valeant ad cognitionem Divinitatis efficiendam, certe ad consequemdam salutem non sufficiunt. Sunt alia media propinquiora, nempe gratia interior , quae cunctis fidelibus & justis datur, nec tamen ipsa aὁ salutem omnes prΟ- vehit , nisi accedat propositum& decretum Dei. Hinc L. c. Cap. 24. docet perseverantiam esse singulare munus Dei : & cap. 2S. Omnia quae ad promerendam vita aeternam pertinent, sine gratia Dci nec inchoari nec augeri posse, nec perfici, ut nemo h beat unde glorietur: quam qua L

249쪽

1os Defenso AHATO , tionem de electione ait esse impenetrabilem , nec per liberi a Dirii melle o nolle solvi. Ergo quo

niam propterea tantummodo ,

hoc est, propter gratiam illam

Communem,DCus ab auctore nostro dichur omnes ac singulos salvos esse velle, consequens plane est, ut ista voluntas generalis sit tantum exterior, sive signi, ut vulgo loquimur. Hinc auctorem nihil secum Auctor se- pugnare liquet, nec posteriorem eum ipse librum cum priori. Nam etsi in ' isto voluntas Dei semper essic statuitur, quae nunquam irrita , vel in emax, esse possit: locus v ro Apostoli de universo hom num genere intelligitur, non de singulis: contra in illo de omnibus ac singulis ι haec tamen Ortime conveniunt. Ad volunt tem beneplaciti resisiciens omnes ac singulos Deum salvos esse velle negavit: ad voluntatem signi;

omnes M singulos Deum salvos

250쪽

esse velle concessit. Et quamvis plerique salutem non consequantur, non ideo tamen irrita est Voluntas Dei, cum voluntas illa generalis, qua Deus omnes ac singulos salvos esse velle dicitur, tota sit exterior & metaphorica.

Haec de eximio auctore dicta sus.ficiant , qui verbis cum Augustino pugnat, re convenit, ejuLque doctrinam de praedestinatione & gratia efficaci ut in 1'. sic& in P. Libro clarissime conL

titarat.

nia exulantibus.

A Uctori Librorum de Vo

catione gentium subjicio testimonium inprimis illustre non unius Scriptoris , sed plurim rum Episcoporum, qui propter Fidem Catholicam ab Ariano Principe Africa pulsi exulabant